SOURCE:::INPUT RECD FROM ONE OF MY CONTACTS…THOUGHT IT FIT TO SEND THESE TIPD TO ONE OF MY COLLEAGUES WHO IS RETIRING THIS MONTH END….

SHARING WITH YOU NOW…..

NATARAJAN

Many people feel unhappy, health-wise and security-wise, after 60 years of age owing to the diminishing importance given to them their opinion. But it need not be so, if only we understand the basic principles of life and follow them scrupulously. Here are a few tips to age gracefully and make life after retirement a pleasant one.
1. Never say ‘I am aged’ : There are three types of ages – chronological, biological and psychological. The first one is calculated based on our date of birth; the second is determined by the health conditions and the third is how old you feel you are. While we have no control over the first, we can take care of our health with good diet, exercise and a cheerful attitude. A positive attitude and optimistic thinking can reverse the third age.
2. Health is wealth: If you really love your kith and kin, taking care of your health should be your priority. Thus, you will not be a burden to them. Have an annual health check-up and take the prescribed medicines regularly. Do take health insurance cover.
3. Money is important: Money is essential for meeting the basic necessities of life, keeping good health and earning family respect and security. Don’t spend beyond your means even for your children. You have lived for them all through and it is time you enjoy a harmonious life with your spouse. If your children are grateful and they take care of you, you are blessed. But never take it for granted.
4. Relaxation and recreation: The most relaxing and recreating forces are a healthy religious attitude, good sleep, music and laughter. Have faith in God, learn to sleep well, love good music and see the funny side of life.
5. Time is precious: It is almost like holding a horse’s reins. When they are in your hand, you can control them. Imagine that every day you are born again. Yesterday is a cancelled cheque. Tomorrow is a promissory note. Today is ready cash – use it profitably. Live this moment.
6. Change is the only permanent thing: We should accept change – it is inevitable. The only way to make sense out of change is join the dance. Change has brought about many pleasant things. We should be happy that our children are blessed.
7. Enlightened selfishness: All of us are basically selfish. Whatever we do, we expect something in return. We should definitely be grateful to those who stood by us. But our focus should be on the internal satisfaction and happiness we derive by doing good to others, without expecting anything in return.
8. Forget and forgive: Don’t be bothered too much about other’s mistakes. We are not spiritual enough to show our other cheek when we are slapped in one. But for the sake of our own health and happiness, let us forgive and forget them. Otherwise, we will be only increasing our BP.
9. Everything has a purpose: Take life as it comes. Accept yourself as you are and also accept others for what they are. Everybody is unique and right in his/her own way.
10. Overcome the fear of death: We all know that one day we have to leave this world. Still we are afraid of death. We think that our spouse and children will be unable to withstand our loss. But the truth is no one is going to die for you; they may be depressed for some time. Time heals everything and they will carry on.
Well, life can begin at 60, it is all in your hands!
Wishing you good health, cheerful years of contented life ahead !!….

Natarajan

SOURCE…INPUT FROM ONE OF MY CONTACTS…VERY INTERESTING TO READ …

Natarajan

Soon after getting freedom from British rule in 1947, the de-facto prime
minister of India, Jawahar Lal Nehru called a meeting of army officers to
select the first General of the Indian army.

Nehru proposed, “I think we should appoint a British officer as a General
of The Indian Army as we don’t have enough experience to lead the same.”

Having learned under the British, only to serve and rarely to lead, all the
civilians and men in uniform present nodded their heads in agreement

However one officer Nathu Singh Rathore asked for permission to speak.

Nehru was a bit taken aback by the independent streak of the officer, he
asked him to speak freely.

Rathore said ,”You see, sir, we don’t have enough experience to lead a
nation too, so shouldn’t we appoint a British person as the first Prime
Minister of India?”

You could hear a pin drop.

After a pregnant pause, Nehru asked Rathore, “Are you ready to be the
first General of The Indian Army ?”

Rathore declined the offer saying “Sir, we have a very talented army
officer, my senior, Lt. Gen. Cariappa, who is the most deserving among us.”

This is how the brilliant Gen. Cariappa became the first General and
Rathore the first ever Lt. General of the Indian Army.

Thanks to Lt. Gen (retd) Niranjan Malik (PVSM) for this article.

________________

SOURCE::::INPUT FROM ONE OF MY CONTACTS ….GREAT TO SHARE WITH EVERYBODY….

Natarajan

பெரியவாளிடம் அத்யந்த பக்தி கொண்டது திரு நடராஜ சாஸ்த்ரிகள் குடும்பம். அவர்
தஞ்சாவூர் பங்காரு காமாக்ஷி அம்மன் கோவில் டிரஸ்டியாக இருந்த சமயம். பெரியவா தஞ்சாவூரில் முகாம். பெரியவாளுக்கு ஒரு அழகான ரோஜா மாலையை அணிவிக்க வேண்டும்
என்று கொள்ளை ஆசை! பூக்கடையில் இதற்கென ஆர்டர் குடுத்து ரொம்ப அழகான குண்டு
குண்டு பன்னீர் ரோஜாக்களை பொறுக்கி எடுத்து கட்டச் சொல்லி, பெரியவாளை தர்சனம்
பண்ணப் போகும்போது எடுத்துக் கொண்டு போனார். ஆனால், இவர் போய் சேருவதற்குள்
தர்சன நேரம் முடிந்து பெரியவா உள்ளே போய்விட்டார். நடராஜ சாஸ்த்ரிகளுக்கோ ரொம்ப வருத்தம்! மாலையோடு வீடு திரும்பினார். அவருடைய மனைவி “எல்லாமே பெரியவாதானே? இந்த மாலையை அம்பாளுக்கே போட்டுடுங்கோ. பெரியவாளும் அம்பாளும் வேறவேறயா
என்ன?” என்றாள்.
“இல்லே, இல்லே, அம்பாளும் பெரியவாளும் வேற வேற இல்லேதான். ஆனாலும், இந்த மாலை
நாம ப்ரத்யக்ஷமா பாக்கற பெரியவாளுக்குத்தான்! ஆமா. இது அவருக்கு மட்டுந்தான்!” என்று கண்டிப்பாக சொல்லிவிட்டு, அதை பூஜை ரூமில் ஒரு பக்கமாக ஒரு ஆணியில் தொங்கவிட்டார்.
மறுநாள் காலை விடிந்தும் விடியாமலும், பெரியவா மேலவீதி சங்கரமடத்திலிருந்து ஸ்ரீனிவாசபுரம் வந்து, நடராஜ சாஸ்த்ரிகள் வீட்டுக்கு பக்கத்தில் உள்ள பிள்ளையார் கோவிலில்
தர்சனம் பண்ண வருவதாக தெருவே திமிலோகப்பட்டது! சாஸ்த்ரிகள் வீட்டிலும் ஒரே பரபரப்பு!
“பெரியவா வரா! பெரியவா வரா! தர்சனம் பண்ணிக்கோங்கோ!” மடத்து பாரிஷதர் உச்சஸ்தாயியில் தெருவில் சொல்லிக் கொண்டே போனார்.உடனே வீடுகளுக்குள் இருந்தவர்கள் நண்டு சிண்டுவிலிருந்து தாத்தா, பாட்டி வரை அவசர அவசரமாக பூர்ணகும்பம், குத்துவிளக்கு,
புஷ்பம் சஹிதம் அடிச்சு பிடிச்சு வாசலுக்கு ஓடி வந்தனர்! பெரியவாளுடைய வேகம் அப்படி
இருக்கும்! குள்ள உருவமாக இருந்தாலும், அவர் என்னவோ சாதாரணமாக நடப்பது போல்
இருக்கும். ஆனால், கூட வரும் நெட்டை மனிதர்கள் கூட குதிகால் பிடரியில் அடிக்க ஓடி
வரவேண்டியிருக்கும். அந்த வேகம், உண்மையான மஹான்களுக்கே உரித்தான லக்ஷணம்!
பெரியவா நேராக பிள்ளையாரை தர்சனம் பண்ணிவிட்டு, சற்றும் எதிர்பாராமல், “டக்”கென்று
சாஸ்த்ரிகள் வீட்டுக்குள் நுழைந்து, ரொம்ப ஸ்வாதீனமாக பூஜை ரூமுக்குள் போய், முன்தினம்
“பெரியவாளுக்குத்தான்!” என்று முத்ரை குத்தப்பட்டு, ஆணியில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ரோஜா மாலையை அப்படி லாவகமாக, யானை தும்பிக்கையால் தூக்குவது போல், அருட்கரத்தால் தூக்கி, தானே தன் தலையில் சூடிக் கொண்டார்!சாஸ்த்ரிகளும் குடும்பத்தாரும் கண்களில் தாரை தாரையாக நீர் வழிய, விக்கித்து நின்றனர்! ஹ்ருதயமே வெடித்துவிடுவது போன்ற சந்தோஷம்! இப்படி ஒரு பரமகருணையா? என்று சொல்லமுடியாத ஆனந்தம்! திக்கு முக்காடினார்கள்.
எல்லாரும் நமஸ்கரித்ததும், விடுவிடென்று வாசல்பக்கம் நடந்தார். சற்று நின்று திரும்பி,
“எங்கே வெள்ளிக்கிண்ணம்?” என்று சாஸ்த்ரிகளிடம் கேட்டார். அவ்வளவுதான்! ஆடிப் போய்விட்டார் சாஸ்த்ரிகள்! நேற்று மனைவியிடம் பெரியவாளுக்கு ஒரு வெள்ளிக் கிண்ணம் குடுக்கணும் என்று சொல்லி, ஒரு புது கிண்ணத்தையும் எடுத்து வைத்திருந்தார். இதோ!
அவர்கள் நேற்று பேசியதை ஏதோ பக்கத்திலிருந்து கேட்டதுபோல் அல்லவா’வெள்ளிக்கிண்ணம்
எங்கே?’ என்று கேட்கிறார்! ஓடிப் போய் பீரோவிலிருந்த வெள்ளிக் கிண்ணத்தையும் கொண்டு வந்து சமர்ப்பித்தார்.

பகவான் ஸர்வவ்யாபி! என்பதை அன்று எல்லாரும் ப்ரத்யக்ஷமாக கண்டார்கள், உணர்ந்தார்கள்!

நடராசன் .

source::::  input from one of my contacts……what an interesting and historic news!!!!!!!!!!!!

natarajan….
ஒரு ருபாய் முதல் ஆயிரம் ரூபாய் வரை நாம் பல ரூபாய்களை பார்த்து இருக்கிறோம். ஆனால் இரண்டரை ரூபாய்? சும்மா விளையாடாத என்று சொல்லாதீர்கள். உண்மையிலேயே ஏதோ ஒரு காலத்தில் இந்திய அரசாங்கம் வெளியிட்ட இரண்டரை ரூபாய் நோட்டின் படம் ஒன்று பார்க்க நேர்ந்தது. உங்கள் பார்வைக்கு விட்டுள்ளேன். இதை பற்றி விபரம் தெரிந்தாவர்கள் சொல்லவும்.                    

natarajan

SOURCE::::ARTICLE BY V.SRIRAM ON HISTORY OF CHENNAI…..

Natarajan

Madras has had a long journalistic tradition, the first publication dating back to the 1780s. In the 1830s, two new papers made their appearance – The Spectator and The Madras Times. The latter took over the former and was in turn acquired in 1859 by Justinian Gantz, who ran Gantz & Son, booksellers and printers with their offices in Broadway. 1859 was the year when Madras fought the income tax and in this it found an able ally in The Madras Times. The content of the paper was in the hands of Charles Lawson and Henry Cornish, two able journalists. When Lawson and Cornish broke with The Madras Times and set up The Madras Mail, the city got a powerful newspaper.
The Madras Mail, founded in 1868, was the true representative of commercial interests. Lawson was close to most of the top-ranking business houses of First Line Beach and after a brief stint in rented offices on Second Line Beach, The Madras Mail moved to the first floor of A D’ Rozario, Auctioneers at 6, First Line Beach. This building, no longer in existence was the southern neighbour of the State Bank building. Lawson took an active interest in the affairs of the Madras Chamber of Commerce of which he was elected Secretary on 24th November 1862. The Chamber had till then not been lucky in the matter of Secretaries with the incumbents leaving to take up Government and other assignments. Lawson was to be Secretary for 30 long years. A room was specially built for the Chamber in the Madras Mail’s new address. In 1869 therefore, the Chamber shifted from the Arbuthnot building to the offices of The Madras Mail.
In 1886, when the golden jubilee of the Madras Chamber came about, the Chairman, George G Arbuthnot, on behalf of the members, placed on record “the very valuable services rendered to the Chamber by Mr Lawson who had filled the office of the Secretary for twenty-four years. He was sure that all members of the Chamber and especially all office-bearers, would be in full accord with himself on the opinion that the Chamber had received the greatest possible assistance from Mr Lawson, who indeed might be regarded the right hand of the Chamber and to whom, in a great measure, the Chamber was indebted for the success and influence which it has obtained. He therefore begged to propose:-
“That on this, the fiftieth anniversary of its foundation, the Chamber desires to put on record its high appreciation of the very valuable services rendered to it by its Secretary, Mr Lawson who has now held that office for twenty-four years”.”
The proposition was carried unanimously.
Lawson travelled to England in 1887 and on 30th June, presented to Her Majesty Queen Victoria, the Madras Presidential Address of Congratulation on the completion of the Jubilee Year of her reign. The Queen was pleased to confer on him the honour of a knighthood. Sir Charles as he now became, continued his work with The Madras Mail and the Chamber till 1892, when he resigned the office of Secretary much to the Chamber’s regret. The Chamber continued occupying its room in The Madras Mail building till 1920 and the newspaper continued being its voice. AE Lawson, Sir Charles’ son, had taken over as editor from his father in 1892 and he also became Secretary to the Chamber. It is noteworthy to point out that he was also Sheriff of Madras that year. AE Lawson was Secretary of the Chamber till 1917. When he returned to England that year, TE Welby became editor of The Madras Mail and also Secretary to the Chamber.
During these years, there was a strong rivalry between The Madras Times which was more sympathetic to the native and The Madras Mail which was pukka sahib. But by 1921 all that was a matter of the past, with the Madras Mail and the Madras Times being both merged under the leadership of John Oakshott Robinson, a takeover tycoon of his times and then the Chairman of Spencers. The merged entity, under the ownership of Associated Publishers, changed its name in 1928 to The Mail. But with the ownership now in the hands of one closely connected with the Madras Trades Association, the link with the Chamber was somewhat weakened. Editors of The Mail ceased being Secretaries of the Chamber.
Following the merger, The Madras Mail moved from First Line Beach. Its new offices were on Mount Road, in magnificent premises built specially to house a newspaper. It was to have a long an illustrious life on that busy thoroughfare, having a second golden period from 1928 to 1955 when it was under the editorship of AA Hayles. In 1945, it changed hands once again, this time being acquired by Amalgamations Limited and its visionary founder – S Anantharamakrishnan.
An eveninger right through its life, The Mail was to find competition and political interference tough to endure. The latter in particular was to sound its death knell. Any editorial criticising the Government was to see repercussions by way of strikes in the group company and neighbour, Simpsons. The Mail lived on to celebrate its centenary and finally closed shop in 1981. It is yet to fade from collective memory.
Its erstwhile friend and ally, the Madras Chamber of Commerce, had a longer career on First Line Beach. After the Mail left, it moved in 1924, post a brief stay at Best & Co, to the Mercantile Bank building (now the HSBC). It remained there till 1940 when it moved into the new art deco styled Dare House. It had a long stay there till 1984. Then it moved briefly into a bungalow on Kasturi Ranga Iyengar Road before finally coming home to roost at the Karumuthu Centre on Mount Road in 1990.
Sriram V
The writer is a well known historian of chennai city….

SOURCE::::: INPUT FROM ONE OF MY CONTACTS …ORIGINATED FROM A WEBSITE….I AM SURE THAT
YOU WILL FEEL LIKE GIVING A STANDING OVATION ONCE YOU READ THIS STORY!!!!!…PL READ FURTHER..

NATARAJAN
>
>>
>> First Words on Gramophone…..
>
>>
>> HMV Company had once published a pamphlet giving the history of
>> gramophone record.
>>
>> Gramophone was invented by Thomas Alva Edison in the 19th century.
>> Edison, who had invented many other gadgets like electric light and
>> the motion picture camera, had become a legend even in his own time.
>>
>> When He invented the gramophone record, which could record human voice
>> for posterity, he wanted to record the voice of an eminent scholar on
>> his first piece. For that he chose Prof. Max Muller of Germany,
>> another great personality of the 19th century. He wrote to Max Muller
>> saying, “I want to meet you and record your voice. When should I
>> come?”
>>
>> Max Muller who had great respect for Edison asked him to come on a
>> suitable time when most of the scholars of the Europe would be
>> gathering in England.
>>
>> Accordingly, Edison took a ship and went to England. He was introduced
>> to the audience. All cheered Edison’s presence. Later at the request
>> of Edison, Max Muller came on the stage and spoke in front of the
>> instrument. Then Edison went back to his laboratory and by afternoon
>> came back with a disc. He played the gramophone disc from his
>> instrument. The audience was thrilled to hear the voice of Max Muller
>> from the instrument. They were glad that voices of great persons like
>> Max Muller could be stored for the benefit of posterity.
>>
>> After several rounds of applause and congratulations to Thomas Alva
>> Edison, Max Muller came to the stage and addressed the scholars and
>> asked them, “You heard my original voice in the morning. Then you
>> heard the same voice coming out from this instrument in the afternoon.
>> Did you understand what I said in the morning or what you heard this
>> afternoon?”
>>
>> The audience fell silent because they could not understand the
>> language in which Max Muller had spoken. It was `Greek and Latin’ to
>> them as they say. But had it been Greek or Latin, they would have
>> definitely understood because they were from various parts of Europe.
>> It was in a language which the European scholars had never heard.
>>
>> Max Muller then explained what he had spoken. He said that the
>> language he spoke was Sanskrit and it was the first sloka of Rig Veda,
>> which says “Agni Meele Purohitam.” This was the first recorded public
>> version on the gramophone plate.
>>
>> Why did Max Muller choose this? Addressing the audience he said,
>> “Vedas are the oldest text of the human race. And Agni Meele Purohitam
>> is the first verse of Rig Veda. In the most primordial time, when the
>> people did not know how even to cover their bodies and lived by
>> hunting and housed in caves, Indians had attained high civilization
>> and they gave the world universal philosophies in the form of the
>> Vedas.”
>>
>> Such is the illustrious legacy of our country!
>>
>> When “Agni Meele Purohitam” was replayed the entire audience stood up
>> in silence as a mark of respect for the ancient Hindu sages.
>>
>> This verse means:
>>
>> “Oh Agni, You who gleam in the darkness, To You we come day by day,
>> with devotion and bearing homage. So be of easy access to us, Agni, as
>> a father to his son, abide with us for our well being.
>>
>
>

SOURCE:::: INPUT FROM ONE OF MY CONTACTS IN NET…..THIS GRAND OLD LADY TREATS THE TREES AS HER CHILDREN AND THE WHOLE VILLAGE HAILS HER FOR HER FEAT…PL READ FURTHER AND SHARE WITH YOUR CONTACTS.

NATARAJAN
ஆஹா! கேட்கவே எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கு ! மிக நல்ல முன்னோடி ! நாட்டுக்கு இன்று நிறைய திம்மக்கா பாட்டிகள் வேணும் ! வாழ்க பாட்டி !

திம்மக்கா பாட்டியின் சாதனை

‘சாலு மரத திம்மக்கா’ என்றால், கர்நாடகாவுக்கே தெரியும்!
எண்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை பொட்டல் காடாக இருந்த கூதூர் கிராமத்தில்… இன்று சாலை நெடுக இருபுறங்களிலும் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆலமரங்கள் சலசலக்கின்றன. தேசிய நெடுஞ்சாலையிலிருந்து கூதூர் வரை நீளும் சுமார் 20 கிலோ மீட்டர் சாலை முழுக்க வரிசையாக (சாலுத) நின்று, ஊருக்கே நிழலாற்றும் அம்மரங்களை நட்டு வளர்த்த திம்மக்கா பாட்டிக்கு இப்போது வயது… 101!
இந்த பசுமைச் சேவைக்காக… சிறந்த தேசியக் குடிமகன் விருது, நான்கு குடியரசுத் தலைவர்களின் கையால் பெற்ற விருதுகள், மூன்று பிரதமர்களிடமிருந்து பெற்ற விருதுகள், பல முதலமைச்சர்கள் அதிசயித்து அளித்த மாநில விருதுகள், தன்னார்வ, பெண் நல நிறுவனங்கள் வழங்கிய விருதுகள், பட்டங்கள் என குவித்திருக்கும் திம்மக்கா பாட்டியின் கூதூர் கிராமம் இருப்பது… செல்போன் சிக்னல்கூட கிடைக்காத, பெங்களூரு ஊரக மாவட்டமான மாகடி தாலுகாவில்!
பயணம் நெடுகிலும் திம்மக்கா பாட்டி வளர்த்திருக்கும் ஆலமரங்கள் தலையசைத்து வரவேற்கின்றன. வாசலில் நம்மைக் கண்டவுடன், முந்தானையில் முடிந்திருந்த கசங்கிய 10 ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து, டீ வாங்கிவர ஆள் அனுப்புகிறார். உடனடியாகக் குளித்து, விபூதி பூசி, பளிச்சென அணிந்து சிரிக்கிறார்… ஐந்து நிமிடங்களுக்குள்!
”ஏழைக் குடும்பத்துல பிறந்தவ நான். 16 வயசுல, என் எசமான் சிக்கையா கையில புடிச்சுக் கொடுத்துட்டாங்க. பேகூர்ல இருந்து கூதூருக்கு வந்துட்டோம். கல்யாணமாகி 10 வருஷம் ஆகியும், குழந்தை எதுவும் உண்டாகல. ஏறாத கோயில் இல்லை. விரதம் இருந்தே உடம்பு வீணா போச்சு. அக்கம்பக்கம் ஜாடை மாடையா பேசின பேச்சு, உயிரை வதைச்சுது. காலையில இருந்து சாயங்காலம் வரைக்கும் காட்டுல உழைச்சுட்டு வீடு வந்தா, சோறு இறங்காது… நிம்மதியான தூக்கமும் இருக்காது. ஒரு கட்டத்துல தூக்கு மாட்டிக்கலாம்னு நினைக்கற அளவுக்கு மனசு வெறுத்துட்டேன்”
– இதைச் சொல்லும்போது, இந்த 101 வயதிலும் கண்கள் இடுங்குகின்றன.
”வயித்துல சுமந்து வளர்க்கறது மட்டும்தான் உசுரா..? ஆண்டவன் படைப்புல ஆடு, மாடு, மரம், செடினு எல்லாமே உயிருதான்ங்கிற உண்மையை, அப்போ என் மனசு தவிச்ச தவிப்பு மூலமா உணர்ந்தேன். ‘குழி பறிச்சு, கன்று நட்டு, தண்ணிவிட்டு… அந்தச் செடியையே புள்ளையா வளர்ப்போம். ஊர்ல எல்லாரோட புள்ளைகளும் அவுங்கவங்க அப்பன், ஆத்தாவைத்தான் பார்த்துக்குவாங்க. ஆனா, என் புள்ளைங்க வளர்ந்து, இந்த ஆத்தாவுக்கு மட்டுமில்ல… ஊருக்கே நிழல் கொடுக்கும்’னு என் மனசுக்கு ஒரு தெளிவு கிடைச்சுது.
இந்த கூதூர் முழுக்க பொட்டல் காடுதான். வெக்கையா தகிக்கும். ரோட்டோர சுமைதாங்கிக் கல் பக்கத்துல ஒரு ஆலங்கன்று நட்டு வளர்த்தேன். ஆரம்பத்துல, ‘இது என்னாடி கிறுக்குத்தனம்?’னு கோபப்பட்டார் என் எசமான். ஆனா… அந்தச் செடி வேர் பிடிச்சு, இலை துளிர்த்து வளர்ந்தப்போ… வயிறு குளிர்ந்து, மனசு குளிர்ந்து நான் அடைஞ்ச சந்தோஷத்தை ரசிச்சவர், அதுக்குப் பிறகு மரம் நடுற வேலைகள்ல எனக்கு உதவிகள் செய்ய ஆரம்பிச்சார்!
காடு, மேடுனு அலைஞ்சி, திரிஞ்சி நிறைய ஆலமரக் கன்றுகளா கொண்டு வந்து, பதியம் போட்டு வளர்த்து, கொஞ்சம் பெருசானதும், ரோட்டோரத்துல குழி தோண்டி நட்டோம். இப்படி ஆலமரக் கன்றுகளா நட்டுட்டே இருந்தோம். மழை வரும்போதே குழிவெட்டி சேமிச்சாதான் தண்ணி. அப்படி சேர்ந்த தண்ணியை கிணத்துல, குளத்துல இருந்து எடுத்துட்டு வந்து நானும் எசமானும் கஷ்டம் பார்க்காம ஊத்தி ஊத்தி வளர்த்தோம்.
ஒரு தடவை குடிக்கக்கூட தண்ணி இல்லாத அளவுக்கு பஞ்சம். பக்கத்து ஊர்ல இருந்து ஆளுக்கு ரெண்டு மண்பானையில தண்ணி எடுத்துட்டு வந்து செடிகளுக்கு ஊத்தினோம். சுடுவெயில்ல தலையில ஒண்ணு, இடுப்புல ஒண்ணுனு ரெண்டு பானையோட வரும்போது, கல் தடுக்கி விழுந்து, முட்டியில ரத்தம். கீழ கிடந்து அழ ஆரம்பிச்சுட்டேன். ‘சரியாயிடும்’னு என் எசமான் பதறிக் கட்டுப்போட, ‘தண்ணியெல்லாம் கொட்டிப் போச்சேனுதான் அழுவறேன்’னு நான் சொல்ல, கண்கலங்கிட்டார்!”
– நாமும் கலங்கித்தான் போனோம்.
”அப்படி நாங்க அரும்பாடுபட்டு வளர்த்த ஆயிரம் மரங்கள்தான், இன்னிக்கு உயர வளர்ந்து ஒய்யாரமா நிக்குது. இந்தப் பொட்டல் காட்டுக்கு வர்ற சாலையைச் சோலையாக்கித் தந்திருக்கு. தன் காலடியில கிடக்கிற அத்தனை பேருக்கும் நிழல் தருது. ஊரோட வெம்மையைத் தணிச்சு, குளிர்ந்த காத்தைக் கடத்துது. ‘மரத்தை வெச்ச மகராசி, நீ நல்லா இருக்கணும்!’னு சனங்க எல்லாம் சொல்லும்போது, நல்ல புள்ளையைப் பெத்த புண்ணியவதி மனசு குளிர்ற மாதிரி, என் மனசும் குளிர்ந்து போகுது!”
– திம்மாக்காவின் வார்த்தைகளை, சுற்றி நின்ற ஊர்க்கூட்டம் நன்றியும், நெகிழ்ச்சியுமாக ஆமோதித்தது !
திம்மக்கா பாட்டியின் கணவர் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்துவிட, இப்போது முதுமையில், தனிமையில் இருக்கிறார் பாட்டி. ஆனால்… சர்க்கரை, ரத்த அழுத்தம் என எந்த நோயும் இல்லை. கண் பார்வை அத்தனை துல்லியம். டெலிபோனில் பேசுமளவுக்கு கேட்கும் ஆற்றல். அவருடன் நடந்தால் மூச்சு வாங்குகிறது நமக்கு. அரசாங்கம் வழங்கும் முதியோர் நலத்திட்டத் தொகையான 500 ரூபாயை மட்டுமே ஆதார வருமானம். வாசலில் சாணி தெளிப்பது முதல் சமையல் வரை வீட்டு வேலைகளைப் பார்த்துக் கொள்கிறார் இந்த 101 வயதிலும்!
”ஊர்ல இருந்து டவுன் ரொம்ப தூரம்ங்கறதால, அவசர ஆத்திரத்துக்கு மருத்துவ உதவி இல்ல; பிரசவத்துக்குப் போற பொண்ணுங்க ரொம்ப சிரமப்படுறாங்க. எனக்கு பெங்களூருல, கவர்மென்ட் வீடு கொடுத்துருக்கு. ஆனா, அதை நான் பார்த்ததுகூட கிடையாது. அதெல்லாம் எனக்கு தேவையில்ல… எங்க ஊருல ஆஸ்பத்திரி கட்டிக்கொடுத்தா போதும்!” என்று அரசாங்கத்திடம் கோரிக்கை வைக்கும் இந்த ‘செஞ்சுரி’ பாட்டி… ஓர் ஆச்சர்யக்குறிதான்!’
இப்படி சில கடவுள்கள் வாழ்வதால் தான் இன்னும் மழை பெய்துகொண்டிருக்கிறது..

பாட்டி! நீங்க நல்லாருக்கோணும் நாடு முன்னேற……..

நடராசன் .க.

SOURCE::::ARTICLE BY CHETAN NAGAONKAR IN ONE OF THE WEBSITES…..

AN ARTICLE FOCUSING ON INNER CONCIOUS OF ALL OF US IN DIFFERENT SITUATIONS…..IT IS A QUESTION OF BEING HONEST AND MAINTAINING ABSOLUTE INTEGRITY IN OUR DAY TO DAY LIFE…. TO WHAT EXTENT AND HOW LONG???!!!!!

GOOD TO READ AND NICE TO SHARE …

Natarajan

Sometimes I wonder whether this word has become JAB (just another buzzword). I see many people using this word to win the deals, show off that they are the most ethical people in the world or to gain attention by using it often in their discussions. I don’t mean to point out that they all are absolutely unethical or that they mean to be unethical. Its just that they tend to be situational about it. Don’t agree? Answer the below questions –
A. You are in the office and need to make a phone call. Although you will most probably have a mobile phone; you’ll reach out to the desk phone (provided for office use) and then dial. Despite dialing by your own mobile may be more convenient; you get more tempted to use office phone. Why? Is it just habitual? Oh… c’mon don’t give me that look.

B. You have gotten a new job and let’s say that you are supposed to relocate. You call in several ‘Movers and Packers’ to get the best deal. One of them gives you the lowest rates and on the top asks if you require a bloated receipt to claim more from the new organization. What do you do?

C. You are asked to deliver a complex assignment. You realize that some new techniques are involved and you get a help from your colleague. He spends a good deal of time in completing the deliverable. You complete it ahead of/on time and look lot better in front of your management. They laud your efforts. How genuinely do you acknowledge that it would have been difficult (if not impossible) without the help of your colleague?

D. Occasionally, while returning the change either a waiter or teller from bank mistakenly gives you additional money. Do you return it or keep it with you assuring yourself that it was God’s turn of pleasing you that day?

E. In some countries, you can return the appliances/goods if you are not satisfied within 30 days; without having to justify the reason. You buy your favorite mobile/TV and then realize within a week that you could also have bought latest version of that appliance within your budget. Although you are NOT dissatisfied in real sense, won’t you return the appliance under the guise of being not satisfied with it?

We come across such scenarios many times in our lives and tend to intentionally ignore. Everybody deals it based on how they THINK is good for them. Most of the folks tend to convince themselves that they are not doing anything wrong or hurting anybody; and hence they take the path which is beneficial to them.

Steven Levitt and Stephen Dubner, in their international bestseller book ‘Freakonomics’ have brilliantly explained hidden side of everything. Their first chapter covers what is common between the school teachers and Sumo wrestlers and how they cheat. They have explored the beauty of incentives as well as dark side of it – cheating, and how cheating to lose is worse that cheating to win.

In March 2011, Sachin Tendulkar walked off even while 39000 people had gathered to watch his 100th ton and despite being given not out by Australian umpire Steve Davies. There have been many incredible Tendulkar hundreds and many dismissals before achieving the magic number of century, but this was indeed something out of the ordinary. Not too many players have walked off keeping their heads straight when the stakes have been this high.

You know what is CEH, right? Certified Ethical Hacker. Why is it necessary to specifically call it as ethical? Does that mean that Microsoft or Cisco certified professionals are not ethical? Well, these CEH folks are hired by organizations (and paid hefty sums) to explore the loopholes of their network security, if any, and fix them. They are not paid to hack other networks.

Does the need of attention, need of acceptance by greater set of people, greed make people behave ethically only depending on situations? I know that many organizations today make people take ethical training and tests as one of the mandatory activities after joining. I am not sure if most of them take it to just complete the joining formality or realize that they sign for accepting moral responsibility of being ethical at least towards the organization.

Well, some of the confused souls may have questions after reading the blog till here – “It all sounds good, Mr. Philosopher; how do I ensure that whatever I do is ethical? Is there a quick test where I can get a readymade answer if I am being ethical?” Interestingly, the answer is yes and its very simple (assuming that you love/respect your family or friends or have at least one or more dear ones ) – Whenever you are confused and are not sure if the task that you are doing is ethical or not, ask if you would do it when your family or friend is around. Would your family or friend be proud for being associated with you to know about it? Would you be able to sleep peacefully without having to feel guilty about it? Being ethical is not necessarily being nice. You may think that stealing some money and buying gifts for your near and dear ones may make them happy and you may consider it nice. But it is not ethical as you wouldn’t do it if they were around. Its situational. In short, ethics cannot be situational.

Not convinced with the above thoughts? How about using silly philosophy or transitive relation in Mathematics for a change? Here – You get to sleep sound without feeling guilty when you are ethical. Sound sleep is a sign of good health. And you know the proverb ‘Health is Wealth’, which ultimately means ethical people are wealthy people… well, wealthy in true sense. So, Get Ethical, Get Healthy!!

SOURCE::::UNKNOWN… INPUT RECD. FROM ONE OF MY CONTACTS….MOST INSPIRING STORY TO SHARE WITH EVERYBODY…

Natarajan

:
This is a story that should inspire all right thinking Indians. Surely the inspiration is not the $ 2 Billion Mansion built by Mukesh Ambani on dubiously acquired land!

A hospital story

On 13 April 1971 Shri Sadhan Chandra Mistry, aged 35 years a vegetable vendor (a total non-entity) in the obscure village of Hanspukur, District South 24-Parganas, West Bengal, died of a very common and minor ailment, only because he could not get access to any medical attention whatsoever. He left behind his illiterate wife Subhasini (23 years then) with two sons and two daughters four to eight years in age. Naturally the family plunged into utter poverty and Subhasini was forced out of her home within one month of her husbands death, to sell vegetables in that hamlet market. That day, while she sat under the scorching sun selling vegetables and worrying about her children, she took a vow that one day she will build a hospital in that very village so that no poor villager would die for want of medical attention.

Her fellow vendors and every person who heard of her vow just laughed and made fun of her. How can she build a hospital, they jeered, when she cannot even mend her own thatched hut? Plus she has to feed a family of five and marry two daughters all humbug and pure day dreaming must have lost her mind; was the considered conclusion by the village elders.

However, day in and out, Subhasini went on selling vegetables silently and looking after her children never allowing the fire in her frail body to douse even for a moment. After persevering for twenty full years, ultimately she could start a clinic at her home for poor people. She managed to coax a doctor into coming to her village every week. And week after week, while tens of poor patients got medical attention from this lone clinic in the region, Subhasini became the most popular household name in her village. Now her fellow vendors and all others started respecting her. That was enough of a support for her.

In the meantime, her children grew up. The two daughters were married off. The eldest son chose to be a labourer, working in agricultural fields. Her other son, the youngest of the lot, Ajoy Mistry was identified by Subhasini to carry on her mission. He successfully completed his secondary education and passed the All India Medical Entrance Test. Aided by the German Scholarship, he joined Calcutta Medical College where he completed his medical course. He worked hard as he studied, ran around from friends to well wishers to any person/organization he had access and managed to raise Rs.50,000 for his mothers mission.

In 1993, Ajoy Mistry authored the trust deed of Humanity Trust with his mother Subhasini Mistry as the co-founder trustee. On 5th February 1995, the foundation stone for the Hospital was laid and on 9th March 1996, the hospital was inaugurated and opened to public. Within one year, the trust could raise ten times the initial money to complete the first structure of the hospital. Soon, more donations followed and today, Subhasini Mistry can say with pride that she has fulfilled her pledge made to her husband two and half decades earlier.

The will and spirit of a woman who defied social norms and obstacles all along to establish the first hospital in that region The Humanity Hospital underscores a saga of dedication, commitment, vision, ambition and unflinching determination of a resource less illiterate village woman in acute penury and distress.

Humanity Hospital is certified and registered as a Hospital under the West Bengal Clinical Establishment Act. of 1950, managed by Humanity Trust formed on 4th March 1993. In the year 2000, in appreciation of their service to humanity and poor people in particular, both Subhasini Mistry and Ajoy Mistry were honoured and named as the prestigious Paul Harris Fellow by the Rotary International. Today, despite the financial crunch to meet recurring expenses, the Hospital provides best services to poor and underprivileged sections of the society.

Subhasini Mistry still sells vegetables in Kolkata market to sustain her family.
—————————————-