A Hindu saint who was visiting river Ganges to take bath found a group of family members on the banks, shouting in anger at each other. He turned to his disciples smiled and asked.
‘Why do people shout in anger shout at each other?’
Disciples thought for a while, one of them said, ‘Because we lose our calm, we shout.’
‘But, why should you shout when the other person is just next to you? You can as well tell him what you have to say in a soft manner.’ asked the saint
Disciples gave some other answers but none satisfied the other disciples.
Finally the saint explained, .
‘When two people are angry at each other, their hearts distance a lot. To cover that distance they must shout to be able to hear each other. The angrier they are, the stronger they will have to shout to hear each other to cover that great distance.
What happens when two people fall in love? They don’t shout at each other but talk softly, Because their hearts are very close. The distance between them is either nonexistent or very small…’
The saint continued, ‘When they love each other even more, what happens? They do not speak, only whisper and they get even closer to each other in their love. Finally they even need not whisper, they only look at each other and that’s all. That is how close two people are when they love each other.’
He looked at his disciples and said.
‘So when you argue do not let your hearts get distant, Do not say words that distance each other more, Or else there will come a day when the distance is so great that you will not find the path to return.’

The Ripples

A man was sitting by a lake. He was throwing small pebbles into it from time to time. A young boy happened to cross by. He was intrigued to see that after every few minutes or so, the man would toss a pebble into the lake.

The boy went up to the man and said, “Good pastime, this stone throwing, he?” “Hmmm,” said the man. He seemed to be deep in thought and obviously did not wish to be disturbed.

Sometime later, the man said softly, “Look at the water, it is absolutely still.”

The boy said, “Yeah, it is.”

The man tossed a pebble into the water and continued, “Only till I toss a pebble into it now do you see the ripples?”

“Yeah,” said the boy, “they spread further and further.”

“And soon, the water is still again,” offered the man.

The boy said, “Sure, it becomes quiet, after a while.”

The man continued, “What if we want to stop the ripples? The root cause of the ripples is the stone. Let’s take the stone out. Go ahead and look for it.” The boy put his hand into the water and tried to take the stone out.

But he only succeeded in making more ripples. He was able to take the stone out, but the number of ripples that were made in the process were a lot more than before.

The wise man said, “It is not possible to stop the movement of the water once a pebble has been thrown into it. But if we can stop ourselves from throwing the pebble in the first place, the ripples can be avoided altogether!
So too, it is with our minds. If a thought enters into it, it creates ripples. The only way to save the mind from getting disturbed is to block and ban the entry of every superfluous thought that could be a potential cause for disturbance. If a disturbance has entered into the mind, it will take its own time to die down. Too many conflicting thoughts just cause more and more disturbances. Once the disturbance has been caused it takes time to ebb out. Even trying to forcibly remove the thought may further increase the turmoil in the mind. Time surely is a great healer, but prevention is always better than cure.”

Before you allow a thought or a piece of information to enter your mind, put it through the triple filter test of
Authenticity,
Goodness and
Value.
============================================

SOURCE…FROM ONE OF MY FRIENDS THRO MAIL…. I AM SHARING WITH YOU ALL.
Natarajan

Source… mail recd. from one of my friends this morning … i am sharing with you all …

Natarajan.

“Sarvagna, Sarvavyapi – Periyava Sharanam”

These kind of incidences will happen ONLY with Sri Sri Maha Periyaval…
Thousands of experiences like this.. HE is Prathyakasha Parameshwara!!
On this Day of Anusham Everyone should get HIS Blessings…

பல வர்ஷங்களுக்கு முன் நடந்த சம்பவம். ஒருநாள் மடத்தில் பெரியவாளை தர்சனம் பண்ண”
கியூ”வில் நின்றிருந்தனர் ஒரு வயஸான தம்பதி. அவர்கள் முறை வந்ததும், பெரியவாளை
நமஸ்கரித்தனர்.

“பெரியவா………..நான் ஸர்வீஸ்லேர்ந்து ரிடையர் ஆய்ட்டேன்………கொழந்தைகள்
…ன்னு யாரும் கெடையாது. அதுனால, மடத்ல வந்து கைங்கர்யம் பண்ணனும்னு ரொம்ப
ஆசையா இருக்கு. அனுக்ரகம் பண்ணணும்”****

பேச்சில் உருக்கம், பணிவு. பக்கத்தில் வயஸான மனைவி. “வாழ்றதுக்கு ஒனக்கு
பிடிப்பு எதுவும் இல்லேன்னுதானே கவலைப்படறே?

“ஆமா……..

“எதாவுது கார்யம் குடுத்தா பண்ணுவியா?”****

“உத்தரவிடுங்கோ பெரியவா! காத்துண்டிருக்கேன்”****

அவரை அப்படியே விட்டுவிட்டு அடுத்து வந்த மற்றொரு தம்பதியிடம் குசலப்ரஸ்னம்
பண்ண ஆரம்பித்தார். அவர்களும் வயசானவர்கள்தான். கூட அவர்களுடைய பெண்ணும்
வந்திருந்தாள்.

“இவ எங்களோட ஒரே பொண்ணு. இவளுக்கு கல்யாணம் பண்ணணும். பெரியவாதான் ஆசீர்வாதம்
பண்ணணும்….

கையை உயர்த்தி ஆசி கூறினார். பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த “பிடிப்பு” மாமா
இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இப்போது பெரியவா “பிடிப்பு” பக்கம் திரும்பி, ”
பிடிப்பு வேணும்…னியே! இதோ……..இந்த பொண்ணுக்கு நீயே ஜாம்ஜாம்னு ஒன் சொந்த
செலவுல கல்யாணம் பண்ணி வை! நீதான் கன்யாதானம் பண்ணணும்”****

“செஞ்சுடறேன் செஞ்சுடறேன்” பிடிப்பு கீழே விழுந்து வணங்கினார். பெரியவா அவரைப்
பார்த்து ரெண்டு விரலைக் காட்டி, அவர் மனைவியை பார்த்தார். அவருக்கு புரிந்தது
…….”ஆமா, இவ என் ரெண்டாவது சம்ஸாரம். மூத்தவ காலகதி அடைஞ்சதும் இவளை
கல்யாணம் பண்ணிண்டேன்”. பெரியவா முகத்தில் இப்போது ஒரு தீவ்ரமான மாறுதல்!****

“சரி……….ஒனக்கு மூத்த தாரத்தோட பொண் கொழந்தை இருந்துதே! அது என்னாச்சு?.

“இடி” தாக்கியது போல் அதிர்ந்தார் “பிடிப்பு”. பெரியவாளுக்கு எப்டி தெரியும்?**

ரொம்ப கூனிக்குறுகி, “இவ சித்தியா வந்ததும், அந்தக் கொழந்தையை படாதபாடு
படுத்தினதால, அந்தக் குழந்தை சின்ன வயஸ்லேயே ஆத்தை விட்டு போய்ட்டா……நானும்
தேடாத எடமில்லே! போனவ போனவதான்…………..” துக்கத்தால் குரல் அடைத்தது.****

“ம்ம்ம்ம் பிடிப்பு வேணும்னு சொன்னியோல்லியோ? இதோ…….ஒன்னோட காணாமப் போன
பொண்ணு! இவதான்! போ! அழைச்சுண்டு போய் நல்லபடியா கல்யாணம் பண்ணிவை………”
அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி. ஆனால், இன்பமான அதிர்ச்சி!****

என்னது? இது சத்யம் சத்யம்! பெண்ணின் கூட வந்த தம்பதிகளும் வாயை பிளந்தார்கள்!
உண்மைதான்! பல வர்ஷங்களுக்கு முன் ஏதோ ஒரு ரயில்வே ஸ்டே ஷனில் இந்தக் குழந்தை
அழுது கொண்டு நின்றதாகவும், விவரம் எதுவும் சொல்லத் தெரியாததால் அவளை தாங்களே
வளர்த்து வருவதாக கூறினார்கள்.****

பெற்றோர், வளர்த்தோர் ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமாக அந்தப் பெண்ணின் கல்யாண
ஏற்பாட்டை பண்ணினார்கள்

இப்போது அதிகமாக எல்லார் வாயிலும் அனுபவம் இல்லாமலே வரும் வாக்யம்
“எல்லாமே “Pre planned ”
என்பது. மஹான்களின் சந்நிதியில் அது சஹஜமாக, அனுபவத்திலும் வரும். நம்
வீடுகளில் கண்ணாடியை எங்கேயோ வைத்துவிட்டு, வீடு முழுக்க தேடியதும், வீட்டார்
யாராவது “இதோ இருக்கு” என்று எங்கிருந்தோ கண்ணாடியை எடுத்துக் குடுப்பது போல்,
சர்வ சாதாரணமாக “cosmic level ” ல் விளையாடக்கூடியவா பெரியவா மாதிரி அவதார
புருஷர்கள்.

SOURCE: THE HINDU ….

Nostalgic memories of MADRAS…Can we afford to forget!!!  

Sixteen years ago, South India’s biggest coastal city went to sleep as Madras and woke up as Chennai. Overnight, the city was expected to shed all that its former name — and its colonial associations — stood for. Trains and schools were hurriedly renamed; signboards were swiftly updated; and with a lick of paint and a flick of a brush, cultural and linguistic history was rewritten. Well, almost.

Because ‘Madras’ — as anybody who’s not merely nostalgic, but also secretly in love with the name will be pleased to note — has managed to survive, to thumb its nose at the enforced name change, by sticking around in the unlikeliest of places…

Globally famous

Call it tartan, plaid or just plain checks, but the hand-woven, checkered, cotton fabric that originated from Madras has wide appeal. Inspired by the Scottish regiment’s dress in the region (in the 1800s), Madras checks was quite a fad in the 60s. Today, it might locally be dismissed as ‘lungi checks’ (have you ever seen cloth flagged as ‘Madras checks’ in Chennai? I haven’t…) but globally, this cheerful, colourful cloth routinely gets a glamorous makeover, especially at upscale fashion houses. Interestingly, the checks gained a certain degree of notoriety during the 60s for its tendency to bleed copiously, and with each wash, the garments fashioned out of them took on a new and interesting pattern. People, however, continued buying what came to be known as ‘bleeding Madras’; was it because it was cleverly marketed as ‘guaranteed to fade’?

But the terrace construction that Madras generously lent its name to is, thankfully, unlikely to fade away. Simply called the Madras Terrace, this type of flat-roof construction that originated in Madras, involved placing wooden beams — usually teak — 1.5 to 2 feet apart. Specially made clay bricks, lime-mortar and flat tiles made up the actual roofing, and it was strengthened with a 10-cm layer of broken bricks, gravel, sand and limestone. This ‘concrete’ was then pounded in and compacted, cured with limewater and topped off with lime-mortar and weatherproofing. Auroville, as we speak, is said to be reviving Madras terracing.

Trendsetter

There’s a slice of Madras that went really far, all the way to the east coast of Scotland, thanks to a school founded to popularise the ‘Madras system’ of education. Back in the late 18th – early 19th century, Andrew Bell, a clergyman from Scotland, was appointed chaplain for the East India Company regiments. While educating the children of the soldiers — and to compensate for the acute paucity of teachers — he made the older pupils (monitors) teach the younger ones. This Madras system quickly found favour, with nearly 10,000 schools adopting it by the time Bell died in 1832. Oh, and the slice of Madras in Scotland refers to a school in St. Andrews (Madras College) founded by Bell, to ensure that his system of education survived well into the future.

Closer home, Madras is almost synonymous with the language spoken in the region, the one with a flavour so strong, so distinct that you can sniff it out at a hundred paces… yes, Madras Tamil. Once the preserve of the not-so-well educated, it’s now universally fashionable to throw in a few words of the local dialect, at least to show you are ‘with it’. A decade ago, anybody who wished to compile a list of Madras Tamil words just had to talk to a local autorickshawman for half an hour and the job would be done. But now, even children from posh schools casually use some choice Madras Tamil epithets in their daily conversation. The classicists can frown all they want, but this corrupted version of Tamil is very likely to have a fairytale ‘happily-ever-after’ ending …

Would any talk of Madras be complete without mention of Madras eye? This nuisance of an infection makes the white of the eye all sore and itchy, and the fair name of the city was dragged into the blood-shot conjunctiva only because the adenovirus that causes it was discovered here back in 1918.

Madras curry powder, however, has a slightly more tenuous connection to the city. A somewhat coarsely ground mixture of nearly 20 spices, herbs and seeds (much like a garam masala mix, with added turmeric and tamarind, fennel and fenugreek), it’s practically unheard of, leave alone used in Madras. But for some strange reason, this smartly packaged, pungent mix is much sought-after abroad, and visiting chefs and food lovers have been known to traipse around the markets of Chennai looking for it. Perhaps they should first fortify themselves with a nice, tall Madras drink, a fruity cocktail of vodka, and cranberry and orange juices? As for the rest of us, surely we can take heart in the knowledge that no matter how hard anybody tries, they really can’t take the Madras out of Chennai…

 

SOURCE..ECONOMIC TIMES…. TULSI PLANT….OXYGEN AND OZONE SUPPLIER!!!!

Ayurvedic medicinal values of Tulsi are well known. Our ancient scriptures have enumerated the medicinal benefits of tulsi. Its extracts are used widely for curing common ailments like common cold, headache, stomach disorder etc.

But the environmental benefits have been comparatively unknown. Around two decades back Dada Dham, a socio-spiritual organization brought together a team of botanists, ayurvedic scholars and environmental enthusiasts to study the environmental benefits of tulsi.

“Tulsi gives out oxygen for 20 hours and ozone for four hours a day along with the formation of nascent oxygen which absorbs harmful gases like carbon monoxide, carbon dioxide and sulphur dioxide from the environment,” said Shyamkant Padoley, an eminent botanist.

Padoley, member of technical committee, ministry of environment and forest, NewDelhi, and forest tech committee, also read a paper at the International Conference on Occupational Respiratory Diseases at Kyoto in 1997 where cyclo oxygenate, an enzyme only found in tulsi was labelled for the first time. This enzyme regulates the entire mechanism of oxygen evolution.

Dada Dham initiated a campaign ‘Tulsi Lagao Pradushan Hatao’ in 1987 under the guidance of Narendra Dada, the institution’s head. It was under this campaign that the above mentioned panel of experts was formed. After finding out the environmental benefits of the plant, Dada Dham organized a number of programmes like street plays, nukkad sabhas and lectures to propagate the use of the plant.

Dr Dattatraya Saraf, an ayurvedic doctor and expert said, “The plant enriches the environment with oxygen almost 24X7 and also absorbs other pollutants.” He further added that if the size of the plant can be increased, the environmental benefits can be increased.

“That is why we want to urge scientists and concerned authorities to make research on the issue of increasing the height of tulsi plant. If big trees can be converted to bonsai plants then big tulsi trees can be possible too,” said Kishor Verma, PRO of Dada Dham.

He also citied the research and work by other organization in support of tulsi’s environmental benefits.

“The forest department of Uttar Pradesh, with the help of an organization called Organic India Limited, Lucknow planted lakhs of tulsi saplings around Taj Mahal to protect its surface from industrial emissions. This step has yielded positive results,” Verma said.

“We are just asking the administration to take notice of these extra ordinary benefits of tulsi and take steps for utilizing them. Even simple steps like planting tulsi plants on road dividers, parks etc can bring a difference,” said Verma.

நோட் புக் தெரியும் ..பேங்க் பாஸ் புக் தெரியும் …அது என்ன FACEBOOK ??? … புது புக் ?

கேட்டேன் நான் என் பேத்தியிடம் !!! பேஸ் புக் தெரியாதா தாத்தா ? என்ன தாத்தா நீங்க!

பட்டென கேட்டது என் மூன்று வயது பேத்தி… சரி சரி உங்க போட்டோ ஒன்னு கொடுங்க

தாத்தா…. நான் என் பேஸ் புக்கில் உங்களை என் ப்ரென்ட் ஆக சேர்க்கிறேன் …இது என் பேத்தி !!!!

உடன் தேடி எடுத்து கொடுத்தேன் என் பென்ஷன் போட்டோ காப்பி ஒன்று…

ஐயோ தாத்தா !!!! இது என்ன முகம் என்று நான் பேஸ் புக்கில் போட!!!!… இது வேண்டாம் எனக்கு …

ஐயா இது என் பேத்தியின் தீர்ப்பு !!!! இருக்கும் முகம் தானே போட்டோவில் தெரியும் !!!!

பேஸ் புக்குக்காக நான் தர முடியுமா ஒரு புது முகம் !!!!????

இது எப்படி என் பேத்திக்கு புரியும் !!!!!!!

Self Appraisal!
A little boy went into a drug store, reached for a soda carton and
pulled it over to the telephone. He climbed onto the carton so that he
could reach the buttons on the phone and proceeded to punch in seven
digits.
The store-owner observed and listened to the conversation: The boy
asked, “Lady, Can you give me the job of cutting your lawn? The woman
replied, “I already have someone to cut my lawn.”
“Lady, I will cut your lawn for half the price of the person who cuts
your lawn now.” replied boy. The woman responded that she was very
satisfied with the person who was presently cutting her lawn.
The little boy found more perseverance and offered, “Lady, I’ll even
sweep your curb and your sidewalk, so on Sunday you will have the
prettiest lawn in all of Palm beach , Florida .” Again the woman
answered in the negative.
With a smile on his face, the little boy replaced the receiver. The
store-owner, who was listening to all, walked over to the boy and said,
“Son… I like your attitude; I like that positive spirit and would like
to offer you a job.”
The little boy replied, “No thanks, I was just checking my performance
with the job I already have. I am the one who is working for that lady,
I was talking to!”

உங்களை ஜகத்குரு என்கிறார்களே, நீங்கள் என்ன அகில ஜகத்துக்கும் குருவா என்றூ காசியில் பண்டிட்கள் பரமாச்சாரியார் காசிக்கு விஜயம் செய்தபோது கெள்விகணை விடுத்தார்கள்.அவர்களுக்கு பணிவாக பதில் சொன்னார் ஜகத்குரு – ”உலகில் உள்ள எல்லாரையும் எல்லாப்பொருளையும் குருவாக கருதுகிறேன் அவ்வளவுதான்”.

அந்த நிதர்ஸனம் நமக்கு புரிவதற்கு பல ஆண்டுகள் ஆகியது.மேற்கொண்டு படியுங்கள் நீங்களும் உடன்படுவீர்கள் அவர் மட்டும்தான் ஜகத்குரு என்று.

காஞ்சி மகா பெரியவா ஓரிடத்தில் தங்கியிருந்தார்.அன்று ‘ஏகாதசி’.தண்ணீர் கூட சாப்பிடமாட்டார்.அங்கே ஒருவர் மின்சாரம் பழுது பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். மணி ஆகிக் கொண்டே இருந்தது. அதைப் பார்த்த பெரியவா,”இந்த ஆள் சாப்பிடவே போகாமல் வெலை செய்துகொண்டிருக்கிறார்! சாப்பிட்டு விட்டு வரச்சொல்லுங்கள்.”என்கிறார். அதைக் கேட்டுவிட்டு அவர் “, இன்று ஏகாதசி, நான் சாப்பிட மாட்டேன்.” என்றார்.

அவர் மராட்டிக்காரர்.மராட்டியர் ஏகாதசி உபவாசங்களில் மிகவும் கண்டிப்பாக இருப்பார்கள்.ஆச்சர்யப்பட்ட பெரியவா, “சரி,சாப்பிட வேண்டாம்.டீ யாவது குடித்துவிட்டு வரச்சொல்லுங்கள்.” என்றார். அவரோ, “நான் தண்ணி கூடக் குடிக்க மாட்டேன்.நீங்ககவலைப்பட வேண்டாம்.”என்றார். அதைக் கேட்டதும் அன்று முதல் ஏகாதசியில் குடித்த வந்த பாலையும் பெரியவா விட்டுவிட்டார். அந்த பழுது பார்க்க வந்தவரிடமிருந்து ஓர் உபதேசம் பெற்றதாக நினைத்தாரோ இந்த ஜகத்குரு!

இப்படி ஏகாதசி தண்ணீர்கூட இல்லாமல் கழிந்தது. மறுநாள் ‘துவாதசி’. ஏகாதசியில் பட்டினி கிடக்காவிட்டால்கூட நாமெல்லாம் துவாதசியில், ‘பாரணை’ என்று சொல்லிக்கொண்டு சீக்கிரமாகச் சாப்பிட உட்கார்ந்துவிடுவோம்.

சாஸ்திரப்படி, துவாதசி ஸ்ரவண நட்சத்திரத்தில் வந்துவிட்டால் ஏகாதசிக்கு பட்டினி கிடக்காவிட்டாலும் துவாதசியில் தண்ணீர் கூடக் குடிக்கக் கூடாது என்பர். அப்படிப்பட்ட துவாதசியாக அமைந்துவிட்டதால் பெரியவாளுக்கு அன்றும் உபவாசம். அடுத்த நாள் ‘பிரதோஷம்’. அதில் பகலெல்லாம் விரதமிருந்து இரவு ‘சிவபூஜை’ பண்ணி, சிவ தரிசனமான பின்தான் உண்பது வழக்கம். அதிலும் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் பிரதோஷம் வந்துவிட்டால் சூரியாஸ்தமனம் ஆன பிறகு சாப்பிடக் கூடாது. நாலாம் நாள் ‘மகாசிவராத்திரி’. அன்றும் உபவாசம். தீர்த்தமாட மட்டும்தான் சுவாமிகள் தண்ணீரைப் பார்த்தார்.

அவ்வளவு கடுமையாக உபவாசங்களைத் தொடர்ந்து அனுஷ்டித்தவர் அவர், ‘வேளாவேளைக்குப் பசியெடுக்காத நிலை எனக்கு இன்னும் வரவில்லை’ என்கிறா

source: kanchi mutt website.

சூடான பால் !!!!!

திருச்சியில் ஒரு பக்தர். புைகப்படக்காரர்.
சிறிய ஸ்டுடிேயா ைவத்திருந்தார். வட்ீ டு பூைஜயைறயில் காஞ்சி
மகானின் படம் பிரதானமாக இருக்கும்.
தினமும் காைலயில் எழுந்து குளித்த பிறகு, ஏதாவது ஒரு
பைடயைல, மகாெபrயவர் படத்துக்கு முன் ைவத்து வணங்கிவிட்டுத்தான்
தன் ேவைலைய ஆரம்பிப்பார். ெபrயவாளின் நாமத்ைத அவரது உதடுகள்
உச்சrத்துக்ெகாண்ேட இருக்கும்.
ஒரு தடைவ ெபrயவா, ஆந்திர மாநிலத்தில் உள்ள கர்நூலுக்கு விஜயம்
ெசய்திருந்தார். அதுேவா உஷ்ணப் பிரேதசம். ெவயில் கடுைமயாகக்
ெகாளுத்திக் ெகாண்டிருந்தது.
திருச்சியில் இருந்த இந்த புைகப்படக் கைலஞருக்கு ‘ெபrயவாைளத்தrசிக்க
ேவண்டும்’ என்று மனதில் ஆைச வந்தது. அன்று காைல ரயிலில்
புறப்படும்முன் வழக்கம்ேபால் ெபrயவா படத்துக்கு முன்னால் பைடயலாக
சூடான பாைல ஒரு டம்ளrல் ஊற்றி ைவத்துவிட்டுப் ேபானார்.
கர்நூலில் அளவுக்கு அதிகமான பக்தர் கூட்டம். எங்கு திரும்பினாலும் மக்கள்
ெவள்ளம். நமது புைகப்பட நிபுணர் எந்தப் பக்கமும் உள்ேள ெசல்ல
முடியவில்ைல. சற்றுத் தூரத்தில் இருந்த மணற்குவியல் ஒன்றின்மீது ஏறி
நின்று மகாப் ெபrயவாைளத் தrசிக்க முயன்றார். ெவயிலின் ெகாடுைமயால்
கால் ஒரு பக்கம் சுட்டது. கும்பல் குைறந்தவுடன் மாைலயில் வந்து
பார்த்துக்ெகாள்ளலாம் என்று மனதில் கவைலேயாடு புறப்பட்டார். இவ்வளவு
தூரம் வந்தும் மகாைனஉடனடியாகப் பார்க்க முடியவில்ைலேய என்ற ஏக்கம்
அவருக்கு.
சற்றுத் தூரம்தான் நடந்திருப்பார். யாேரா அவைரக் கூப்பிடுவதுேபால்
ேதான்றேவ, திரும்பிப் பார்த்தார்.
ஒரு பக்தர் ேவகமாக இவrடம் ஓடி வந்தார். “நீங்க திருச்சியிலிருந்துதாேன
வந்திருக்கீங்க ?”
“ஆமாம்”
“ெபrயவா உங்கைள அைழத்துக் ெகாண்டு வரச் ெசான்னார்.”
“என்ைனயா ?” — பக்தருக்கு வியப்பு.
“நீங்க ஃேபாட்ேடாகிராபர் தாேன ?”
“ஆமாம்”
“அப்படிெயன்றால் வாருங்கள்….”
விடாப்பிடியாக அவைர அைழத்துக் ெகாண்டுேபாய் ெபrயவா முன்
நிறுத்தினார், அந்தச் சிஷ்யர். ைககைளக் கூப்பியவாறு, கண்களில் நீர்
ெபருக்ெகடுத்து ஓட, புைகப்பட நிபுணர் தன்ைன மறந்து அங்ேக நின்றார்.
அவைர ஒரு தடைவ ஏற இறங்கப் பார்த்த மகான், “என்ைனப் பார்க்கணும்னு
இவ்வளவு தூரம் கிளம்பி வந்திருக்ேக… கைடசியில் பார்க்காமேல ேபானால்
என்னப்பா அர்த்தம் ?” என்றார்.
“கும்பல் நிைறயா இருந்தது… அதான் ெகாஞ்சம் குைறஞ்சவுடேன
வரலாம்னு….” என்று தடுமாற்றத்துடன் இழுத்தார் புைகப்படக்காரர்.
“சr. சr.. சாப்பிட்டிேயா ? “
“சாப்பிட்ேடன் !”
சில வினாடிகள் தாமதத்துக்குப் பின் மகான் ேபசினார். “என் வாையப்
பார்த்திேயா ?”
நாக்ைக ெவளிேய நீட்டுகிறார். சூடுபட்டது ேபால் சிவந்திருக்கிறது. பிறகு
ேகட்டார். “உதெடல்லாம் கூடப் புண்ணாகி விட்டது.. ஏன் ெதrயுமா ?”
புைகப்பட நிபுணருக்குப் புrயவில்ைல.
“நீ பாைலச் சூடா வச்சிட்டு அவசரம் அவசரமாக் கிளம்பி வந்துட்ேட
இல்லியா… அதான்! “ என்றார்.
திருச்சிக்காரருக்குப் புறப்படும்ேபாது தான் ைவத்த பைடயல் அப்ேபாது தான்
நிைனவுக்கு வந்தது.
சாஷ்டாங்கமாக மகானின் திருவடியில் விழுந்து, “மஹா பிரபு, என்ைன
மன்னியுங்கள் “ என்று கதறினார்.
எந்தளவுக்கு பக்தி இருந்திருந்தால், காஞ்சி மகான் அந்த பக்தrன் பாைல
ருசித்திருப்பார் என்பைதச் சற்ேற எண்ணிப் பாருங்கள்.
அது சாத்வகீ மான் பக்தி ! “ஆண்டவேன, நீதான் எனக்கு எல்லாம் ! “ என்று
மனதார நிைனக்கும் பக்தி !!

NICE ONE CONVEYING A GOOD MESSAGE ….
Natarajan

ஒருவர் தன் மனைவியோடு எதற்கெடுத்தாலும் அடிக்கடி சண்டைக்கு நிற்பார். “ஒரு நாள் அலுவலகம் சென்று நீ வேலை செய்து பார்; சம்பாதிப்பது எவ்வளவு கடினம் என்பது உனக்கு புரியும்… ஒரு நாள் ஆபிஸ் போய் வா பார்ப்போம்…” என்றெல்லாம் அடிக்கடி மனைவியை சவாலுக்கு அழைப்பார். அந்தப் பெண்ணும் பல காலம் இதைக் கேட்டுக் கேட்டு புளித்துப் போனாள். ஆனாலும்,

ஒரு நாள் பொறுமை இழந்தவளாய் “எப்பப் பார்த்தாலும் இப்படியே சொல்றீங்க! ஒரு நாள் நீங்க வீட்டில் இருந்து இந்தப் பசங்களையெல்லாம் பார்த்துக்கோங்க… காலையில குளிப்பாட்டி சாப்பிட வைத்து வீட்டுப் பாடங்கள் சொல்லிக் கொடுத்து சீருடைகள் அணிவித்து பள்ளிக்கு அனுப்பிப் பாருங்கள்… அதோடு வீட்டில் சமைப்பது துவைப்பது என எவ்வளவு வேலைகள் இருக்கு…
ஒரு நாள் இதையெல்லாம் நீங்களும் தான் செஞ்சிப் பாருங்களேன்…” என பொங்கி எழுந்து எதிர் சவாலை எடுத்து விட, அவளது கணவனோ, “சரி அப்படியே செய்வோம்… இன்று நீ என் அலுவலகத்துக்கு போ… நான் வீட்டில் இருந்து பசங்களைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்று போட்டிக்கு தயாரானான். அவன் மனைவியோ “ஏங்க இதெல்லாம் வேண்டாங்க உங்களால முடியாது…” என்று சொல்லிப் பார்த்தாள்.
ஆனாலும் விடாப்பிடியாய் அவளது கணவன் நிற்க, “சரி, நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்றவாறே வீட்டையும், பிள்ளைகளையும் கணவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அவள் அலுவலகத்திற்கு புறப்பட்டுப் போனாள்.

அங்கே போய்ப் பார்த்தால் அலுவலகம் ஒரே குப்பையும், கூளமுமாகக் கிடந்தது. முதலாளியின் மனைவி என்பதையெல்லாம் மனதில் கொள்ளாமல் அவளே கூட்டிப் பெருக்கி அனைத்தையும் சுத்தம் செய்தாள். வருகைப் பதிவேட்டை சரிபார்த்து கால தாமதமாய் அலுவலகம் வருபவர்களிடம் கண்டித்து அறிவுறுத்தினாள். கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்தாள். இடையிடையே இந்நேரம் வீட்டில் அந்தப் பாவி மனுஷன் என்ன செய்யறாரோ… என்ற கவலை வேறு வந்து வந்து போனது.
ஒரு வழியாய் மாலை ஐந்து மணி ஆனதும் வீட்டிற்கு புறப்படலாம் என்ற வேளையில் அலுவலகத்தில் பணிபுரிபவரின், மகளின் திருமண வரவேற்பு குறித்து உதவியாளர் வந்து சொல்ல உடனே அதற்கொரு பரிசுப் பொருளை வாங்கிக்கொண்டு அந்த கல்யாண மண்டபத்திற்கு சென்றாள். மணமக்களிடம் அன்பளிப்பைக் கொடுத்துவிட்டு தன் கணவர் வராததற்கு பொய்யான காரணம் ஒன்றை சொல்லிவிட்டு மணமக்களின் கட்டாயத்தின் பேரில் சாப்பிடச் சென்றாள். பந்தியில் உட்கார்ந்தவளுக்கு சிந்தனையெல்லாம் வீட்டைப் பற்றியே. இலையில் வைத்த ஜாங்கிரியை மூத்தவனுக்கு பிடிக்கும் என்று தனது கைப்பைக்குள் எடுத்து வைத்து பத்திரப்படுத்தினாள். முறுக்கு அவருக்கு பிடிக்குமே என்று அதையும் எடுத்து தான் சாப்பிடுவது போல் நடித்துக்கொண்டே தன் கைப்பைக்குள் வைத்துக் கொண்டாள்.

அவள் சாப்பிட்டதை விட, பிள்ளைகளுக்கும், கணவனுக்கும் என அவள் பைக்குள் பதுக்கியதே அதிகம். ஒரு வழியாய் வேக வேகமாய் வீட்டை நோக்கி வந்திறங்கியவள் ஆட்டோவை விட்டு இறங்கி வீட்டிற்குள் அவசரத்தோடே நுழைந்தாள். வாசலில் அவளது கணவன் கையில் ஒரு பிரம்போடு முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடிப்பது போல் கோபத்தின் உச்சத்திற்கே ஏறிய வண்ணம் இங்கும் அங்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தான்.
இவளைப் பார்த்ததும் “பிள்ளையா பெத்து வச்சிருக்கே… அத்தனையும் குரங்குங்க… எதுவும் சொல்றதைக் கேட்க மாட்டேங்குது… படின்னா படிக்க மாட்டேங்கிறாங்க… சாப்பிடுன்னா சாப்பிட மாட்டேங்கிறாங்க… அத்தனை பேரையும் அடிச்சு அந்த ரூம்ல படுக்க வச்சிருக்கேன். பாசம் காட்டுறேன்னு பிள்ளைகள நல்லா கெடுத்து வச்சிருக்கே…” என்று மனைவி மீது கோபம் கொப்பளித்துப் பாய…அவளோ “அய்யய்யோ பிள்ளைங்களை அடிச்சீங்களா…” என்றவாறே உள்ளே ஓடி தாழிட்டிருந்த கதவை திறந்து பார்த்தாள். உள்ளே ஒரே அழுகையும், பொருமலுமாய் பிள்ளைகள்.

விளக்கைப் போட்டவள் அதிர்ந்தவாறே “ஏங்க இவனையும் அடிச்சிப் படுக்க வச்சீங்க..? இவன் எதிர்வீட்டுப் பையனாச்சே…?” என்று அவள் அலற… “அது தானா அவன் எழுந்து எழுந்து வெளியே ஓடுனான்?” என அவளது கணவனும் அதிர்ச்சியுற அந்த நிலையில் இருவருக்கும் ஒன்று புரிந்தது. இல்லாள் என்றும் மனைக்கு உரியவள் மனைவி என்றும் சங்க காலம் தொடங்கி நம் மூதாதையர்கள் சொல்கிறார்கள் என்றால் அது சாதாரணமானது அல்ல.

ஒரு இல்லத்தை பராமரிப்பதிலும்; பெற்றெடுத்த பிள்ளைகளுக்கு வளமான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுப்பதிலும்; ஒரு பெண்ணின் பங்கும் தலையாயது.
அது போலவே, பொருளீட்டி வரக்கூடிய ஆண்களின் பங்கும் அளப்பரியது. இந்நிலையில் ஒரு இல்லத்தின் மகிழ்ச்சிக்கு அடிப்படைக் காரணமே கணவன் மனைவி மீதோ, மனைவி கணவன் மீதோ ஆதிக்கம் செலுத்தாமல் அன்பால் எதையும் சாதிக்கும் மனநிலையைக் கொண்டிருப்பது தான். உயர்வு-தாழ்வு கொள்ளாது ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்வது தான்.