மற(றை)க்கப்பட்ட உண்மைகள்! – வீட்டில் விளக்கேற்றுங்கள்!….

‘விளக்கு ஏற்றிய வீடு வீணாய் போகாது’ என்று ஒரு பழமொழி உள்ளது.
வீட்டிலும், கோவிலிலும் ஏன் விளக்கேற்றுகிறோம் தெரியுமா?


தீபத்தின் சுடருக்கு, தன்னை சுற்றி உள்ள தேவையற்ற எதிர்மறை சக்திகளை ஈர்க்கும் சக்தி உண்டு.
அவ்வாறு ஈர்க்கும்போது, தானாகவே, ‘பாசிடிவ் எனர்ஜி’ அதிகரிக்கும்.
நம் சுற்றுப்புறம் தெளிவாகவும், பலத்தோடும் காணப்படும். இரண்டு நாள் வீட்டில் விளக்கேற்றாமல் இருந்தால், வீடே மயானம் போல் தோன்றும். எல்லாருமே சோர்வாக இருப்பர்.
நம் உடலில் இருக்கும் ஏழு சக்கரங்களில் மூலாதாரமும், சுவாதிஷ்டானமும், நல்லெண்ணெய் விளக்கு ஏற்றுவதால் துாய்மையடைகிறது. அதேபோல், மணிபூரகம், அனாஹதம் இரண்டும் நெய் விளக்கு ஏற்ற, துாய்மை அடைந்து, நற்பலன்களை அடைகிறது.
நம் உடலில் இருக்கும் நாடிகளில் சூரிய நாடி, சந்திர நாடி, சுஷம்னா நாடி ஆகியவை மிக முக்கியமாக கருதப்படுகிறது.
* சூரிய நாடி, நல்ல சக்தியையும், வெப்பத்தையும் தருகிறது. சந்திர நாடி குளுமையை தருகிறது
* சுஷம்னா நாடி அந்த பரம்பொருளுடன் சம்பந்தப்பட்டு ஆன்மிக பாதையை வகுக்கிறது
* நல்லெண்ணெய் விளக்கு ஏற்ற, சூரிய நாடி சுறுசுறுப்படைகிறது
* நெய் விளக்கு, சுஷம்னா நாடியை துாண்டிவிட உதவுகிறது
* பொதுவாக நெய் தீபம், சகலவித சுகங்களையும் வீட்டிற்கு நலன்களையும் தருகிறது.
திருவிளக்கை எப்போது வேண்டுமானாலும் ஏற்றலாம்; இதற்கு தடையேதும் இல்லை.
ஆனால், பொதுவாக மாலை, 6:30 மணிக்கு ஏற்றுவதே நம் மரபு.
சூரியன் மறைந்ததும், சில விஷ சக்திகள் சுற்றுச்சூழலில் பரவி வீட்டிற்குள்ளும் வர வாய்ப்பிருக்கிறது.
ஒளியின் முன் அந்த விஷ சக்திகள் அடிபட்டு போகும். எனவே, அந்நேரத்தில் விளக்கேற்ற வேண்டும் என்கின்றனர்.
ஒரு நாளிதழில் வெளிவந்த நிகழ்வு இது: அமெரிக்காவில் இருக்கும் தன் மகனின் வீட்டுக்கு சென்றிருந்த ஒரு தாய், மாலையில், மகனும் – மருமகளும் தாமதமாக வீட்டுக்கு வருவதை பார்த்தார். இருவரும் வேலைக்கு செல்பவர்கள்.
ஒருநாள் மகன் முன்னதாகவும், ஒருநாள் மருமகள் முன்னதாகவும் வருவர்.
மகனை அழைத்து, தாமதமாக வரும் காரணம் கேட்க, ‘உனக்கு இதெல்லாம் புரியாதும்மா…
‘எங்கள் இருவருக்கும் பயங்கர, ‘ஸ்ட்ரெஸ்…’ இருவரும், ‘கவுன்சிலிங்’ போய் வருகிறோம்… ஒரு மணி நேரத்துக்கு அந்த டாக்டருக்கு கொடுக்கும் தொகை அதிகம். மிக சிறந்த டாக்டர், அவரது சிகிச்சையில் எல்லாம் சரியாகிவிடும்…’ என்று கூறினான்.
அதற்கு அந்த தாய், ‘நாளை அந்த டாக்டரை பார்க்க போக வேண்டாம்; சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வரவேண்டும்…’ என்று கூறினார்.
அடுத்த நாள் மாலை, வீட்டுக்குள் நுழைந்த மகன் – மருமகள் மூக்கை சுகந்த மணம் துளைத்தது.
இருவரையும் கை கால் கழுவி, உடை மாற்றி, பூஜை அறைக்கு வருமாறு கூறினார், தாய்.
அவர்களும் அவ்வாறே செய்தனர். மணம் வீசும் மலர்களின் வாசம்… அழகான தீப ஒளி நிறைந்த அந்த அறையில் சற்றுநேரம் அமர்ந்து, இருவரும் தாமாகவே கண் மூடி அந்த சூழலின் இன்பத்தை அனுபவித்தனர். பின், கண் திறந்தபோது, ‘கவுன்சிலிங்கில் கிடைக்காத அமைதி கிடைத்ததாக சொல்ல…’ தாயார் மகிழ்ந்தார்.
இன்னொரு விஷயம்…
வீட்டில் பெண் குழந்தைகள் இருந்தால், அவர்களை தினமும் விளக்கேற்றும்படி சொல்ல வேண்டும்.
இப்படி செய்தால், அவர்களின் முகப்பொலிவு பன்மடங்கு கூடும். விளக்கேற்றிய வீடு, வீண் போகாது.

 பி.எஸ்.புஷ்பலதா in http://www.dinamalar.com

natarajan

Advertisements

This image of a migrant child went viral. Here’s the story behind it……

Photographer John Moore, who took the picture that has come to symbolise the horror of the new family-separation policy in the United States, reveals what happened that night.

MCALLEN, TX – JUNE 12: A two-year-old Honduran asylum seeker cries as her mother is searched and detained near the U.S.-Mexico border on June 12, 2018 in McAllen, Texas. The asylum seekers had rafted across the Rio Grande from Mexico and were detained by U.S. Border Patrol agents before being sent to a processing center for possible separation. Customs and Border Protection (CBP) is executing the Trump administration’s “zero tolerance” policy towards undocumented immigrants. U.S. Attorney General Jeff Sessions also said that domestic and gang violence in immigrants’ country of origin would no longer qualify them for political asylum status. (Photo by John Moore/Getty Images)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A two-year-old girl in a bright pink shirt is crying. It’s the middle of the night, and she’s only visible thanks to bright lights, likely from cars and cameras. She’s sobbing, her head tilted back in fear as she looks up at a strange man touching her mother. But nobody can soothe her.

This image of a Honduran girl crying as United States Border Patrol agents search her mother has come to represent the heartbreak being experienced by illegal immigrants separated from their children.

Pulitzer prize-winning photographer John Moore has been documenting the immigrant experience for a decade, riding along with both Border Patrol agents and immigrant trains in order to get the story.

Speaking of the image, he speaks about the June 12 ride-along that resulted in the emblematic picture — not to mention the other heartbreaking photos he captured of this mother and child.

That fateful night                                                                                                                                   

On June 12, after seeking access, he accompanied Border Patrol agents to the banks of the Rio GrandeRiver on the outskirts of McAllen, Texas.

Waiting with the guards for hours, he finally heard rafts coming across the river. They waited a little longer and then suddenly moved in to see nearly dozen of them – mostly women and children.

Describing that moment itself, Moore says, “Most of these families were scared, to various degrees. “I doubt any of them had ever done anything like this before — flee their home countries with their children, travelling thousands of miles through dangerous conditions to seek political asylum in the United States, many arriving in the dead of night.”

While the agents were trying to get the families into buses, he finally spoke to one woman who identified herself as a Honduran. She was travelling with her two-year-old. “The mother told me they had been travelling for a full month and were exhausted,” says Moore, who speaks Spanish. “They were taken into custody with a group of about 20 immigrants, mostly women and children, at about 11 pm,” he was quoted as saying to Getty Images FOTO.

Describing what happened next, Moore says, “Before transporting them to a processing center, transportation officers body searched everyone and the mother was one of the last. She was told to set the child down, while she was searched. The little girl immediately started crying. While it’s not uncommon for toddlers to feel separation anxiety, this would have been stressful for any child. I took only a few photographs and was almost overcome with emotion myself. Then very quickly, they were in the van, and I stopped to take a few deep breaths.”

Moore says he doesn’t know what became of the 2-year-old Honduran girl, adding that the asylum seekers he photographed likely had no idea of the new “zero tolerance” policy that has led to families being separated from their children, since they had been travelling for a month under harsh circumstances.

Source….www.rediffmail.com

Natarajan

MCALLEN, TX – JUNE 12: A U.S. Border Patrol vehicle illuminates a group of Central American asylum seekers before taking them into custody near the U.S.-Mexico border on June 12, 2018 in McAllen, Texas. The group of women and children had rafted across the Rio Grande from Mexico and were detained by U.S. Border Patrol agents before being sent to a processing center for possible separation. Customs and Border Protection (CBP) is executing the Trump administration’s zero tolerance policy towards undocumented immigrants. U.S. Attorney General Jeff Sessions also said that domestic and gang violence in immigrants’ country of origin would no longer qualify them for political asylum status. (Photo by John Moore/Getty Images)

“எட்டு அடி குழியில் 3000 லிட்டர் மழை நீர் சேமிப்பு” – அசத்தும் கோயம்புத்தூர்காரர்கள்!

 

“மழை நீர்… உயிர் நீர்…”, “மரம் வளர்ப்போம்; மழை பெறுவோம்…” இப்படி மழை நீருக்காக ஏராளமான வாசகங்கள் பெரும்பாலும், வாகனங்களின் பின்புறம்தான் எழுதப்படுகின்றன. கான்கிரீட் காடான நகரங்களில் மழை நீர், சாக்கடையிலும், கடலிலும்தான் கலக்கின்றன. பெய்யும் மழை நீரைச் சேகரிக்க முடியாமல், கோடை காலத்தில், தண்ணீர் பஞ்சம் ஏற்பட்டு, கேன் தண்ணீரை நம்பி காலத்தை ஓட்டி வருகிறோம்.

கோவையில் இந்தாண்டு கோடை காலம் முதலே நல்ல மழை பெய்து வருகிறது. கோவையில் ஓராண்டில் பெய்யும் சராசரி மழை அளவு 620 மி.மீட்டர். இந்த நீரைச் சேகரித்தாலே குடிநீர் பஞ்சம் எட்டிக்கூட பார்க்காது. ஆனால், பெய்யும் மழை நீரைச் சேகரிக்க முடியாததால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக, கோவையில் கோடை காலத்தில் கடுமையான தண்ணீர் பஞ்சம் ஏற்படுகிறது. நிலத்தடி நீர் மட்டமும் கணிசமாகக் குறைந்துவிட்டது.

இந்நிலையில், கோவையில் மழை நீரைச் சேமிப்பதற்காக, பொது இடங்களில், மழைநீர் சேகரிப்புக் கிணற்றை தன்னார்வலர்கள் அமைத்து வருகின்றனர். அதன்படி, இந்தியாவின் “மழைநீர் மனிதன்” என்று அழைக்கப்படும் சேகர் ராகவனின் ஆலோசனைப்படி, ரேக் அமைப்பு, கோவை குளங்கள் பாதுகாப்பு அமைப்பு மற்றும் சில நல்ல உள்ளங்கள் உதவியுடன், கோவை மாநகராட்சியுடன் இணைந்து மழைநீர் சேகரிப்பு கிணறை அமைத்து வருகின்றனர்.

 

 

 

 

 

 

 

 

மழைநீர் சேகரிப்பு கிணறு

மழை நீர் அதிகளவில் வீணாகக்கூடிய பொது இடங்களில், குழி தோண்டி, அதில் கான்கிரீட் ரிங்கை அமைத்தால் போதும். உதாரணத்துக்கு எட்டு அடி குழிதோண்டி, அதில் தொட்டி போல, நான்கு அடி விட்டமுள்ள, காங்கிரீட் ரிங்கை இறக்கி வைத்தால்போதும். சராசரியாக எட்டு அடி ஆழமுள்ள குழியில் 3,000 லிட்டர் நீரை சேமிக்கலாம். இதில் சேமிக்கப்படும் நீர், கொஞ்சம், கொஞ்சமாக நிலத்தில் இறங்கும். இதன் மூலம், சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர் மட்டம் உயரும். சென்னையில் வெற்றி பெற்ற இந்த மழைநீர் சேகரிப்புக்கிணறுகளை, கோவையில் முதல்கட்டமாக, குறிச்சி பகுதியில் மாநகராட்சிக்கு சொந்தமான ரிசர்வ் சைட்டிலும், துடியலூர் பகுதியிலும் நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளனர்.

இதுகுறித்து சேகர் ராகவன், “பூமிக்குள் நீர் இறங்குவதற்கு, 10 முதல் 15 அடி ஆழத்துக்கு குழி தோண்டலாம்.  நமக்கு தகுந்தாற்போல் ரிங் அமைத்துக் கொள்ளலாம். ஆண்டுக்கு ஒரு முறை மட்டும் இதைச் சுத்தம் செய்தால் போதும். இதை வீடுகளிலும் அமைக்கலாம். தெருக்களின் ஓரமாகவும் அமைக்கலாம். நீர் சேமித்து வைக்கும் தொட்டியாக இதைப் பார்க்கக் கூடாது. நீரை நிலத்தடிக்கு அனுப்பி வைக்கும் திட்டமாகத்தான் பார்க்கவேண்டும். சென்னையில் பல இடங்களில் இந்த மழைநீர் சேகரிப்புக் கிணற்றை அமைத்துள்ளோம். இதன் மூலம் வெள்ள அபாயத்தையும் தவிர்க்கலாம். நிலத்தடி நீர் அளவையும் அதிகரிக்கலாம். குறிப்பாக, அடுக்குமாடி குடியிருப்புப் பகுதிகளில் இதுபோன்ற கிணறுகளை அமைப்பது மிகவும் நல்லது. நிலத்தடி நீர் என்பது, வங்கியை போன்றது. அதில் தண்ணீரைச் செலுத்தினால்தான், மீண்டும் அதில் இருந்து, தண்ணீரை எடுக்க  முடியும். 10 அடி ஆழம், 3 அடி காங்கிரீட் ரிங்குடன் கூடிய மழை நீர் சேகரிப்பு கிணறை அமைக்க 12 ஆயிரம் ரூபாய் ஆகும்” என்றார்.

ரேக் (Raac) அமைப்பின் ரவீந்திரன், “தற்போதைக்கு, பெரும்பாலான பகுதிகளில், மழை நீரைச் சேகரிப்பதற்காக, 200 அடிக்கு போர் போட்டு, ஆறு அடிக்கு குழித் தோண்டி, அதில் கற்களை போடுவார்கள். இதற்கு 75 ஆயிரம் ரூபாய்வரை செலவாகும். எல்லோராலும் இதை அமைக்க முடியாது. அவற்றை பராமரிப்பதும் கடினம். ஆனால், மழை நீர் சேகரிப்புக் கிணறுகளை அமைக்க அவ்வளவு செலவு ஆகாது. இதை, பராமரிப்பதும் மிகவும் எளிது. 15 ஆயிரம் ரூபாய் செலவுசெய்து ஓர் கிணற்றை அமைத்தால், அதன் மூலம் 15 ஆண்டுகளுக்கு மழை நீரைச் சேமிக்கலாம். பொது இடங்களில் மழை நீரைச் சேமிப்பதற்கு இது மிகவும் எளிதான வழி. இதுதொடர்பாக, மக்களிடையே விழிப்பு உணர்வும் செய்து வருகிறோம். மழைக்காலம் முழுவதுமே மழை நீர் சேகரிப்புக் கிணற்றை அமைக்கத் திட்டமிட்டுள்ளோம்”  என்றார்.

சமூக ஆர்வலர் டிம்பிள் கூறுகையில், “சென்னை அண்ணாநகரில் என் உறவினர் வீடு உள்ளது. அவர்களுடையே தெருவே லாரி தண்ணீரை பிடித்துக் கொண்டிருக்கும். ஆனால், இவர்கள் பிடிக்க மாட்டார்கள். அப்போதுதான், மழைநீர் சேகரிப்பு கிணறு குறித்துத் தெரியவந்தது. அப்போதிலிருந்தே, இந்தத் திட்டத்தைக் கோவைக்கு கொண்டு வரவேண்டும் என்று ஆசை இருந்தது. எங்களது அப்பார்ட்மென்ட் அருகே, இப்படி வீணாகும் மழைநீரை பார்க்கும்போது, எனக்கு வருத்தமாக இருக்கும். பின்னர், சேகர் ராகவனுடன் ஆலோசித்து, எங்களுடைய அப்பார்ட்மென்ட் அருகே உள்ள ரிசர்வ் சைட்டில் கிணறு அமைத்தோம். 2,500 சதுரடி பகுதியில் பெய்யும் மழை நீர், இதில் சேமிக்கப்படும். கோவை முழுவதும் இதுபோன்று 44 ஆயிரம் குழிகள் அமைக்கலாம் என்கின்றனர். அப்படி அமைக்கும்போது, நிலத்தடி நீரின் அளவு ஒன்பது மீட்டர் வரை அதிகரிக்கும். எனவே, பள்ளிகள், அரசு அலுவலகங்கள், ஷாப்பிங் மால்கள் போன்ற பகுதிகளில் இதுபோன்ற கிணறுகளை அமைக்கலாம். அந்தப் பகுதிகளில் உள்ள மக்கள் இணைந்து, தங்களின் பங்களிப்பில்கூட இதுபோன்று குழிகளை அமைக்கலாம்” என்றார்.

மழை பெய்வதற்கு முயற்சி செய்யாவிடினும், குறைந்தது பெய்யும் மழை நீரையாவது சேமிக்க முன் வருவோம்…!

Source….. http://www.vikatan.com

Natarajan

The Burning Mountain of New South Wales, Australia…

Approximately 224 km north of Sydney, just off the New England Highway, in New South Wales, Australia, is a hill that has been burning for the last 6,000 years. The fire burns underground, at a depth of about 30 meters, fueled by a coal seam that runs through the sandstone. The aborigines called the mountain Wingen, which means ‘fire’, and used its heat for warmth in the winter months, for cooking and for the manufacture of tools. They believed that the mountain was set on fire by a tribesman to warn others when the Devil carried him off deep into the earth. European explorers and early settlers knew of the Burning Mountain but they thought the smoke coming out of the ground was volcanic in origin. It was not until 1829 that a geologist identified it as a coal seam fire.

 

 

 

 

 

 

 

Photo credit: NSW National Parks and Wildlife Service

Coal seam fire, as it happens, are incredibly common, and thousands of them are burning underground across the world. In the US state of Pennsylvania alone, as many as 45 fires are burning, the most famous being the Centralia mine fire which has been burning since 1962. In India, more than seventy individual fires are burning beneath a region of the Jharia coalfield in Jharkhand. The fires, which started in 1916, are rapidly destroying the only source of prime coking coal in the country. The problem is more acute in coal-rich nations such as China, where underground fires are consuming at least 10 million tons of coal annually—with some estimate putting the figure to twenty times more. Beside losses from burned and inaccessible coal, these fires contribute significantly to air pollution and increased levels of greenhouse gases in the atmosphere. A geologist from the University of Alaska at Fairbanks calls them “a worldwide catastrophe with no geographic territory, and if we don’t take care of them they’re going to take a toll on us.”

Underground coal-seam fires are the most persistent fires on Earth and can burn for thousands of years. There is geological evidence that coal seam fires existed as early as the Pleistocene era, although modern-day coal fires are usually the result of human undoing, such as mining accidents or open coal seams unintentionally coming in contact with oxygen. Some coals ignite spontaneously at temperatures as low as 40 °C. Once fire gets hold, temperatures climb rapidly. The permeability of the coal allows oxygen to reach the fire but poor ventilation traps the heat inside. Some coal fires exceed temperatures of 500 °C.

Coal fires are very difficult to extinguish. It’s like a frustrating, expensive version of whack-a-mole, writes Dan Cray for Time. “You put one down, then 300 feet later another one picks up,” says Mark Engle, a geologist with the U.S. Geological Survey. Many governments have completely given up on the effort.

One of the most visible changes coal seam fires make is upon the landscape and on the environment. For example, near a coal fire in Germany, elevated ground temperatures allowed many insects and spiders to survive the cold winter. In Australia’s Burning Mountain, the heat has killed off all vegetationexcept those in the periphery of the burning seam, which actually thrives from run-off from the brunt soil. Large areas of the land has collapsed as a result of the burnt-out coal seam, and smoke vent from many cracks on the ground. The heat has turned the soil red.

Unlike Pennsylvania’s Centralia, Burning Mountain is actually pretty safe for tourists. There is a 4 km-long walking trail through the region with information panels along the track unpacking the story of Burning Mountain and the fascinating Aboriginal heritage. A viewing platform at the climax of Burning Mountain walk provides a safe vantage point to view the exhaust vents and rocks transformed by extreme temperatures.

Source….. Kaushik in http://www.amusing planet.com

Natarajan

The Meteorite That Crashed Into A Car…..

 

The Peekskill meteorite car sitting at a collector’s garage in Peekskill. Photo credit: Ryan Thompson/Flickr 

 

 

 

 

 

 

 

On October 9, 1992, a brilliant fireball flashed across the evening sky over eastern United States startling thousands of spectators attending the weekly high school football matches being played across the East Coast. The fireball, that witnesses described as being brighter than the full moon, was travelling almost horizontally and heading northeast. In just forty seconds, the meteorite had crossed four states travelling 700 kilometers through the atmosphere. The intense heat and friction broke the space rock into more than 70 pieces, several of which were large and fast enough to produce their own glowing trails. A considerably weighty chunk of the meteorite, about the size of a bowling ball, eventually touched ground at Peekskill, New York, with a loud boom.

17-year-old high-school student Michelle Knapp was watching television in her parents’ living room when she heard a thunderous crash outside. Knapp ran outside to investigate the noise. There she found, standing on the driveway, her 1980 Chevy Malibu. The Malibu’s trunk was twisted and battered with a hole through it. A sizeable rock over 12 kilograms in weight lay under the car, embedded in the asphalt. It was still smoking and smelled of rotten eggs. The rock had narrowly missed the fuel tank.

Understandably, Michelle was not happy; she had recently bought the car for $400 and now it was totaled. Michelle did what anybody else would have done—she called the cops and reported an act of vandalism. It was a neighbor who reasoned that vandals can’t throw rocks through cars and surmised that the rock was from outer space. The suspicion proved correct when the very next day, a curator from the American Museum of Natural History in New York City confirmed that the object was indeed a meteorite, the same one that streaked across the northeastern sky distracting coaches and parents from their kid,s football games.

Michelle Knapp in the driveway with her Malibu taken only days after the historic impact. Photo credit: John Bortle

It was this impeccable timing of the Peekskill meteorite that made it one of the most witnessed and most recorded meteorite events in history. Dozens of spectators to the high school football games had brought camcorders with them, and when the meteorite flashed over their heads many of these cameras turned skywards, towards the brief but more exciting event. As many as 16 different observers from various locations recorded the event on tape—a record that was not broken until 2013 when a meteor exploded over Russia. The sixteen videos of the fireball taken from multiple perspectives made it possible for scientists to determine the exact trajectory of the meteorite. Indeed, Peekskill is one of the few meteorites whose orbit is precisely known.

As for the car, Michelle spent no time securing a deal with a renowned meteorite collector for an amount that was nearly two orders of magnitude more than what Michelle had paid. Since then, the car has been on display in numerous cities throughout the world, including Paris, Tokyo, Munich and more.

Source……Kaushik in http://www.amusing planet .com

Natarajan

 

 

The Pigeons who took Photos ….

At the turn of the last century, when aviation was still in its infancy, a German named Julius Neubronner submitted a patent for a new invention—a miniature camera that could be strapped to the breast of a pigeon so that the bird could take flight and snap pictures from the air.

Julius Neubronner was an apothecary who employed pigeons to deliver medications to a sanatorium located near his hometown Kronberg, near Frankfurt. An apothecary is one who makes medicines. A pharmacist is a more modern word, but in many German speaking countries, such as Germany, Austria and Switzerland, pharmacies are still called apothecaries.                                                                                                                                   

 

 

 

 

 

 

 

 

Apothecary was Julius Neubronner’s family profession. His father was an apothecary, and so was his grandfather. In those days, homing pigeons were used extensively to carry messages and small supplies. It was Julius’s father’s idea to use pigeons to receive prescriptions from the sanatorium and send out medicinal supplies in a hurry—a practice that continued for more than half a century until the sanatorium closed.

One day, Neubronner let out a pigeon on an urgent errand but it didn’t return. When several days passed and there was still no sign of the bird, Neubronner assumed the pigeon was lost, or it got caught and killed by predators. A month later, the lost messenger showed up unexpectedly at Neubronner’s place. The bird appeared well fed, which got Neubronner into thinking. Where had he gone? Who had fed him?

Neubronner decided that he would start tracking his pigeons’ future travels.

 

Julius Neubronner with one of his pigeons.

Being a passionate do-it-yourself amateur photographer, it didn’t take long for Neubronner to fashion a miniature wooden camera which he fitted to the pigeon’s breast by means of a harness and an aluminum cuirass. A pneumatic system in the camera opened the shutter at predetermined intervals and the roll of film, which moved along with the shutter, took as many as thirty exposures in a single flight. The entire rig weighed no more than 75 grams—the maximum load the pigeons were trained to carry.

The pictures turned out so good that Neubronner started making different models. One system, for instance, was fitted with two lenses pointing in opposite directions. Another one took stereoscopic images. Eventually, Neubronner applied for a patent, but the patent office threw out his application citing that such a device was impossible as they believed a pigeon could not carry the weight of a camera. But when Neubronner presented photographs taken by his pigeons, the patent was granted in 1908.

 

 

 

 

 

Aerial photograph of Frankfurt.

Neubronner exhibited his photographs in several international photographic exhibition gaining him accolades. In one such exhibition in Dresden, spectators watched as the camera-equipped carrier pigeons arrived at the venue, and the photos were immediately developed and turned into postcards which they could purchase.

The technology was soon adapted for use during the First World War, despite the availability of surveillance aircraft then. Pigeons drew less attention, could photograph enemy locations from a lower height, and were visibly indifferent to explosions on a battlefield.

Neubronner’s avian technology saw use in the Second World War too. The German army developed a pigeon camera capable of taking 200 exposures per flight. The French too claimed they had cameras for pigeons and a method to deploy them behind enemy lines by trained dogs. Around this time, Swiss clockmaker Christian Adrian Michel perfected a panoramic camera and an improved mechanism to control the shutter. Pigeon photography was in use as late as the 1970s, when the CIA developed a battery-powered pigeon camera, though the details of the camera’s use are still classified.

Today, aerial photography has been replaced by aircrafts, satellites, and more recently, by affordable drones. But the legacy of Julius Neubronner’s pigeon photography lives on in these images which are among the very early photos taken of Earth from above.

Bonus fact: So what happened to Neubronner’s pigeon who stayed away from the owner for a month and returned fattened up? It had flown away to Wiesbaden, some twenty kilometers away, and was taken care of by a restaurant chef.

 

 

 

 

 

 

 

 

Source…..Kaushik in http://www.amusingplanet .com

Natarajan

 

 

 

A Grandchild’s Emotional Letter to Their Grandparents….

Dear grandparents, you may not have noticed, but while your grandchildren paint in the living room or sleep after a full meal, they want to tell you some very important and touching things. Spending time with you fills them with strength, support, and love like no other. You are the ones who know how to comfort, spoil and encourage them, and the only price to enter your home and heart is just a hug and a kiss. Awesome grandparents, your grandkids are grateful for all of these and many more things, even if they don’t always make a point of saying so. If you could step into their thoughts, we’re sure that this is what you’d see they want to tell you…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

There are people in the world who always know how to make us feel special.

 

Their love is endless as part parents, teachers and some even best friends.

They believe less in discipline and more in spoiling,
They are less concerned with the rules and much more with handing out treats.

Their home is our second home and a place where we are always greeted with a smile and open arms.

In moments when we need a caressing hand and an enthusiastic gaze, a sympathetic ear, and a warm embrace – they are always there.

When we tell them about our day, they are proud of us.
When they tell us about their lives, we are proud of where we came from.

They have silver hair and a gold heart that can always be trusted.

When it comes to “adults,” they’re the kind we like best!

They make soup for us when we are sick, watch the plays we put on, and soothe us when we get nervous.

Because of them, the world is a better and safer place.

Everyone is busy, but they always have time for us
Everyone is in a hurry, but they always have time for another kiss and a wish for our safety.

At their dining table you can find our favorite food:
A generous dose of devotion, spiced with attention and lots of affection.

They always give us the feeling that they’ve waited all day to see us and that everything became instantly better as soon as we arrived.

They are our grandparents and the source of the most complete, sweet and encompassing love we have in our lives.

Thank you for dreams that come true – we will always remember that grandparents are wonderful people!

 

Source….www.ba-ba mail.com

Natarajan