nostalgia

தர்மம் தலை காக்கும் !!!

Natarajan8 Comments

எழுதியவர் : உ.வே.சாமிநாதய்யர்

SOURCE::::INPUT From one of my contacts… story to read and share….

Natarajan

கொள்ளிடத்தின் வடகரையில் ஆங்கரை என்பதோர் ஊர். அது திருச்சிராப்பள்ளி ஜில்லா லாலுகுடி தாலுகாவில், லாலுகுடிக்கு வடமேற்கே* இரண்டு மைல் தூரத்தில் பல ஊர்களுக்குச் செல்லும் சாலைக்கிடையே அமைந்துள்ளது. அங்கே அக்கிரகாரத்தில் இருநூறுக்கு மேற்பட்ட அந்தணர்களின் வீடுகள் உண்டு.
அவர்களிற் பெரும்பாலோர் ஸ்மார்த்தப் பிராமணர்களுள் மழநாட்டுப் பிரஹசரணமென்னும் வகுப்பைச் சார்ந்தவர்கள். அவர்கள் யாவரும் சிவபக்தியுடையவர்கள். தங்கள் தங்களால் இயன்ற அளவு விருந்தினர்களை உபசரித்து உண்பிக்கும் வழக்கம் உடையவர்களாக இருந்தனர். பழைய காலத்தில் இவ்வழக்கம் எல்லாச் சாதியினரிடத்தும் இருந்து வந்தது.
ஏறக்குறைய நூற்றைம்பது வருஷங்களுக்குமுன் மேற்கூறிய ஆங்கரையில் சுப்பையரென்ற ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு இரண்டாயிரம் ஏகரா நன்செய்கள் இருந்தன. அவை ஏழு கிராமங்களில் இருந்தனவென்பர். அவருடைய குடும்பம் பரம்பரையாகச் செல்வமுள்ளதாக விளங்கிய குடும்பம். அவர் தெய்வபக்தியும், ஏழைகளிடத்தில் அன்பும், தர்மசிந்தனையும் வாய்ந்தவர்.
அவர் நாள்தோறும் காலையில் ஸ்நாநம் செய்துவிட்டுப் பூஜை முதலியவற்றை முடித்துக் கொள்வார்; பிறகு தாம் போசனம் செய்வதற்கு முன் தம் வீட்டுத் திண்ணையில் யாரேனும் அதிதிகள் வந்துள்ளார்களாவென்று பார்ப்பார்.
திரிசிரபுரம், ஸ்ரீரங்கம், திருவானைக்கா முதலிய இடங்களுக்குப் பாதசாரிகளாகச் செல்பவர்களும் அவ்வூர்களிலிருந்து தங்கள் தங்கள் கிராமங்களுக்குச் செல்பவர்களுமாகிய வழிப்போக்கர்கள் அவருடைய வீட்டுக்கு வந்து திண்ணையில் தங்கி இருப்பார்கள். அவர்களைச் சுப்பையர் உள்ளே அழைத்துப் பசியாற அன்னமிட்டு உபசரிப்பது வழக்கம். அவர் அன்னமிடுவதை யறிந்து பல பிரயாணிகள் அவர் வீட்டுக்கு வருவார்கள். அவருடைய வீடானது ஒரே சமயத்திற் பலர் இருந்து சாப்பிடும்படி விசாலமாக அமைந்திருந்தது. எல்லா வகையினருக்கும் அவரவர்களுக்கேற்ற முறையில் அவர் உணவளிப்பார். பசியென்று எந்த நேரத்தில் யார் வரினும் அவர்கள் பசியை நீக்கும் வரையில் அவரது ஞாபகம் வேறொன்றிலும் செல்லாது.
தம்முடைய வீட்டிற்கு இரவும் பகலும் இங்ஙனம் வந்து போவாரை உபசரித்து அன்னமிடுவதையே தம்முடைய வாழ்க்கையின் பயனாக அவர் எண்ணினார். பசிப்பிணி மருத்துவராகி வாழ்ந்து வந்த அவருடைய புகழ் எங்கும் பரவியது. அவரை யாவரும் *1அன்னதானமையரென்றும், அன்னதானம் சுப்பையரென்றும் வழங்கலாயினர்.
சுப்பையர் குடும்பம் மிகவும் பெரியது; அவருடைய சகோதரர்கள், அவர்களுடைய மனைவிமார், பிள்ளைகள், பெண்கள், மருமக்கள், முதலியோர் ஒரே குடும்பமாக வாழ்ந்து வந்தனர். அன்னதானம் செய்யும் பொருட்டு அவர் தனியே சமையற்காரர்களை வைத்துக்கொள்ளவில்லை. அவர் வீட்டிலுள்ள பெண்பாலாரே சமையல் செய்வதும் வந்தோரை உபசரித்து அன்னமிடுவதுமாகிய செயல்களைச் செய்து வந்தனர். சிறு பிள்ளைகள் முதற் பெரியவர்கள் வரையில் யாவரும் இலைகளைப் போட்டும், பரிமாறியும், பிறவேலைகளைப் புரிந்தும் தம்முடைய ஆற்றலுக்கேற்றபடி உரிய காரியங்களைக் கவனிப்பார்கள். அதிதிகளுக்கு உபயோகப் படும்பொருட்டு, அப்பளம், வடகம், வற்றல், ஊறுகாய்கள் முதலியவற்றை அவ்வப்போது செய்து வைக்கும் வேலையில் அவ்வீட்டுப் பெண்பாலார் ஈடுபட்டிருப்பார்கள். அவருடைய வீடு ஒரு சிறந்த அன்ன சத்திரமாகவே இருந்தது. குடும்பத்தினர் யாவரும் தர்மத்திற்காக அன்புடன் உழைக்கும் பணியாளர்களாக இருந்தனர்.
“இப்படி இருந்தால் எப்படிப் பணம் சேரும்? எப்பொழுதும் இந்த மாதிரியே நடந்து வருவது சாத்தியமா?” என்று யாரேனும் சிலர் சுப்பையரைக் கேட்பார்கள். அவர், “பரம்பரையாக, நடந்துவரும் இந்த தர்மத்தைக் காட்டிலும் மேற்பட்ட லாபம் வேறொன்று எனக்கு இல்லை. பசித்து வந்தவர்களுக்கு அன்னமிடுவதே சிவாராதனமென்று எண்ணுகிறேன். தெய்வம் எவ்வளவு காலம் இதை நடத்தும்படி கிருபை பண்ணுகிறதோ அவ்வளவு காலம் நடத்தியே வருவேன். நான் செய்வது கெட்டகாரியமில்லையென்ற திருப்தியே எனக்குப் போதும்” என்பார்.
இங்ஙனம் அவர் இருந்து வரும் காலத்தில் ஒரு சமயம் மழையின்மையாலும் ஆறுகளில் ஜலம் போதியளவு வாராமையாலும் நிலங்களில் விளைச்சல் குறைந்தது. ஆயினும் அவர் அன்னதானத்தைக் குறைக்கவில்லை. இப்படி ஒருவர் அன்னமிடுகிறாரென்ற செய்தியை அறிந்த பல ஏழை ஜனங்கள் அங்கங்கே உண்டான விளைச்சற் குறைவினால் ஆதரவு பெறாமல் சுப்பையர் வீட்டிற்கு வந்து உண்டு அவரை வாழ்த்திச் சென்றார்கள். இதனால் அக்காலத்தில் வழக்கத்திற்கு மேல் அவர் அன்னதானம் செய்ய நேர்ந்தது. ஆயினும் சுப்பையர் மனங்கலங்கவில்லை. நாயன்மார்களுடைய வரலாற்றை உணர்ந்திருந்த பரமசிவ பக்தராகிய அவர் அந்நாயன்மார்கள் இறைவன் சோதனைக்கு உட்பட்டுப் பின் நன்மை பெற்றதையறிந்தவராதலின், தம்முடைய நிலங்கள் விளைவு குன்றியது முதலியனவும் அத்தகைய சோதனையே என்றெண்ணினார். தர்மம் தலை காக்குமென்ற துணிவினால், எப்பொழுதும் செய்துவரும் சிறப்புக்குக் குறைவில்லாமல் அன்னதானத்தை நடத்தி வந்தார். பொருள் முட்டுப்பாடு உண்டானமையால் தம் குடும்பத்துப் பெண்பாலரின் ஆபரணங்களை விற்றும், அடகு வைத்தும் பொருள் பெற்று அன்ன தானத்திற்குப் பயன்படுத்தி வந்தார். அதனாற் குடும்பத்தினருக்குச் சிறிதேனும் வருத்தம் உண்டாகவில்லை; அப்பெண்களோ அந்த நகைகள் ஒரு நல்ல சமயத்தில் பயன்பட்டது கருதி மகிழ்ந்தார்கள். அந்தக் குடும்பத்திலுள்ள யாவரும் ஆடம்பரமின்றியிருந்தார்கள்.
பொருள் முட்டுப்பாடு அவ்வருஷத்தில் நேர்ந்தமையால் அரசாங்கத்துக்குச் செலுத்தவேண்டிய ‘கிஸ்தி’யை அவராற் செலுத்த முடியவில்லை. பெருந்தொகையொன்றை வரிப்பணமாக அவர் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. அவ்வூர்க்கணக்குப் பிள்ளை, மணியகாரர் ஆகியவர்கள் வரி வசூல் செய்ய முயன்றார்கள். சுப்பையர் தம்முடைய நிலைமையை விளக்கினார். அவர்கள் சுப்பையருடைய உண்மை நிலையையும் பரோபகார சிந்தையையும் நன்கு அறிந்தவர்களாதலால் அவர் கூறுவது மெய்யென்றே எண்ணினர். ஆயினும் மேலதிகாரிகளுக்கு எவ்விதம் பதில் சொல்லுவது??
அதனால் சுப்பையரை நோக்கி, “நாங்கள் என்ன செய்வோம்! உடனே வரியை வசூல் செய்ய வேண்டுமென்று எங்களுக்கு உத்தரவு வந்திருக்கிறதே!” என்றார்கள். சுப்பையர், “என்னால் வஞ்சனையில்லை யென்பது உங்களுக்கே தெரியும். நான் வரியைச் செலுத்த முடியாத நிலையில் இருப்பதாக மேலதிகாரிகளுக்கே தெரிவியுங்கள். அவர்கள் இஷ்டம்போலச் செய்து கொள்ளட்டும். அவர்கள் நிலத்தை ஏலம் போடக் கூடும். தெய்வம் எப்படி வழி விடுகிறதோ அப்படியே நடக்கும்; அதுவே எனக்குத் திருப்தி” என்றார்.
சிலர் அவரிடம் வந்து, “இந்தக் கஷ்டகாலத்திற் கூட அன்னதானத்தை ஏன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்? சிலகாலம் நிறுத்தி வைத்தால் வரியையும் கொடுத்துவிடலாம்; உங்களுக்கும் பணம் சேருமே” என்றார்கள். அவர், “இந்தக் காலத்தில் அன்னம் போடாவிட்டால் இவ்வளவு நாள் நான் போட்டும் பயன் இல்லை; இப்போதுதான் அவசியம் இந்தத் தர்மத்தைச் செய்துவரவேண்டும். நஷ்டமென்பது எல்லோருக்கும் இருப்பதுதானே? பல ஏழைகள் பசியோடு வரும்போது நாம் சும்மா இருப்பதைவிட இறந்துவிடலாம். இப்பொழுது கடன்பட்டாவது இந்தத் தர்மத்தைச் செய்து வந்தால் நன்றாக விளையும் காலத்தில் உண்டாகும் லாபத்தினால் ஈடு செய்து கொள்ளலாம். இப்பொழுது செய்யாமல் நிறுத்திவிட்டால் அந்த நஷ்டத்திற்கு ஈடு செய்யவே முடியாது” என்றார்.
கணக்குப் பிள்ளையும் மணியகாரரும் நடந்ததைப் *2பேஷ்காரிடம் தெரிவித்தனர். அவர் வந்து பார்த்தார்; அவருக்கும் ஒன்றும் தோன்றவில்லை; தாசில்தாருக்குத் தெரிவித்தார். அவர் மிக்க முடுக்கோடு வந்து பயமுறுத்தினார். சில ஹிம்சைகளும் செய்து பார்த்தார். சுப்பையர் தம்முடைய நிலைமையை எடுத்துச் சொன்னார்; தாசில்தார், “இந்த அன்ன தானத்தை நிறுத்திவிட்டுப் பணத்தைக் கட்டும்” என்று சொல்லவே சுப்பையர், “தாங்கள் அதை மட்டும் சொல்லக்கூடாது. எங்கள் பரம்பரைத் தர்மம் இது. இதை நிறுத்தி விடுவதென்பது முடியாத காரியம். என்னுடைய மூச்சு உள்ள வரையில் இதை நிறுத்த மாட்டேன்; எனக்கு என்ன துன்பம் வந்தாலும் வரட்டும்” என்றார்.
தாசில்தார், “இதெல்லாம் வேஷம்! அன்னம் போடுகிறேனென்று ஊரை ஏமாற்றுகிற வழி” என்றார். சுப்பையர் மேல் சில காரணங்களால் பொறாமை கொண்ட குமாஸ்தாக்கள் சிலர் தாசில்தாரிடம் அவரைப் பற்றி முன்னமே கோள் கூறி இருந்தனர். தாசில்தாரும் கோபியாதலின் சுப்பையருடைய குணத்தை அறிந்து கொள்ளவில்லை.
“உம்மால் பணம் கொடுக்கமுடியாவிட்டால் உம்முடைய நிலத்தை ஏலம் போடுவேன்” என்றார் தாசில்தார்.
“அவ்விதம் செய்வது அவசியமென்று உங்களுக்குத் தோன்றினால், தெய்வத்தினுடைய சித்தமும் அதுவாக இருக்குமானால், நான் எப்படி மறுக்கமுடியும்?” என்று சுப்பையர் பணிவாகக் கூறினார்.
தாசில்தார் நிலத்தை ஏலம் போட்டார்; ‘இந்த தர்ம தேவதையின் நிலத்தை ஏலம் எடுத்தால் நம் குடும்பமே நாசமாகிவிடும்’ என்ற எண்ணத்தால் அவ்வூரிலுள்ளோரேனும் அயலூரினரேனும் வந்து ஏலம் எடுக்கத் துணியவில்லை. தம் அதிகாரமொன்றையே பெரிதாக நினைத்த தாசில்தாருக்கோ கோபம் பொங்கியது; மீசை துடித்தது; கண்கள் சிவந்தன. “இந்த மனுஷன் பொல்லாதவனென்று தெரிகிறது. இவனுக்குப் பயந்தே ஒருவரும் ஏலம் எடுக்க முன்வரவில்லை. இருக்கட்டும். இவனுக்குத் தக்கபடி ஏற்பாடு செய்கிறேன்” என்று சொல்லித் தாசில்தார் போய்விட்டார். சுப்பையரைப் போலவே வேறு பலர் வரி செலுத்தவில்லை. ஆயினும் அவர்கள் செலுத்தவேண்டிய தொகை சிறிதாதலின் எவ்வாறேனும் வசூல் செய்து விடலாமென்ற தைரியம் தாசில்தாருக்கு இருந்தது. சுப்பையர் பெருந்தொகை செலுத்த வேண்டியவராக இருந்தமையின் அவர்மீது தாசில்தாருக்கு இருந்த கோபத்துக்கு அளவில்லை. உடனே, பலரிடமிருந்து வரிவசூல் செய்யப் படவில்லை யென்பதையும், அவர்களுள் பெருந்தொகை செலுத்தவேண்டிய சுப்பையர் முயற்சியொன்றும் செய்யாமல் இருப்பதையும், அவருடைய நிலத்தை ஏலம் எடுக்க ஒருவரும் துணியாததையும் ஜில்லா கலெக்டருக்கு எழுதித் தக்க ஏற்பாடுகள் செய்யவேண்டுமென்று தெரிவித்தார்.
‘எல்லாம் பரமசிவத்தின் திருவுள்ளப்படி நடக்கும்’ என்ற மனச்சாந்தியோடு சுப்பையர் அன்னதானத்தைக் குறைவின்றி நடத்திவந்தார்.
தாசில்தாருடைய கடிதத்தைக் கண்ட கலெக்டர் லாலுகுடிக்கு வந்து ‘முகாம்’ போட்டார். அவர் ஒரு வெள்ளைக்காரர்; மதியூகி; எதையும் ஆலோசித்துச் செய்பவர்; தர்மவான்; நியாயத்துக்கு அஞ்சி ஒழுகுபவர்; தமிழ்ப் பயிற்சி உள்ளவர். பிறர் தமிழ் பேசுவதைத் தெளிவாக அறிவதோடு தாமே தமிழிற் பேசவும் தெரிந்தவர். அவர் லாலுகுடிக்கு வந்து தாசில்தாரையும் வரச் செய்து அவரிடம் சுப்பையரைப் பற்றி விசாரித்தார்.
தாசில்தார் தம்முடைய அதிகாரமொன்றும் சுப்பையரிடத்திற் செல்லவில்லையென்ற கோபத்தினால் அவரைப்பற்றி மிகவும் கடுமையாகக் குறை கூறினார். “அவன் பெரிய ஆஷாடபூதி. இவ்வளவு நிலம் வைத்திருக்கிறவனுக்குப் பணம் இல்லாமலா போகும்? ஏதோ சிலருக்குச் சோற்றைப் போட்டுவிட்டு அன்னதானமென்று பேர் உண்டாக்கிக் கொண்டு பணத்தை மறைவாகச் சேகரித்து வைத்திருக் கிறானென்று நான் எண்ணுகிறேன். தன் வீட்டிலுள்ள நகைகளைக் கூட ஒளித்து வைத்துவிட்டான். துரையவர்கள் சிறிதேனும் இரக்கம் காட்டாமல் அந்த மனுஷனைத் தக்கபடி சிக்ஷிக்கவேண்டும்” என்றார்.
தாசில்தாருடைய பேச்சில் கோபம் தலைதூக்கி நிற்பதைக் கலெக்டர் உணர்ந்தார். அவருடைய வார்த்தைகளை அப்படியே நம்புவது அபாயமென்றெண்ணினார். ஆதலின், அந்தப் பக்கங்களில் இருந்த வேறு சிலரிடம் சுப்பையரைப் பற்றி இரகசியமாக விசாரித்தார். அவ்வந்தண உபகாரியிடம் பொறாமை கொண்ட சிலரையன்றி மற்றவர்களெல்லாம் அவரைப் பற்றி மிக உயர்வாகச் சொன்னார்கள்; அவர் செய்யும் அன்னதானத்தைப் பற்றி உள்ளங்குளிர்ந்து பாராட்டினார்கள். கலெக்டர் துரை எல்லாவற்றையும் கேட்டார்.
ஒருநாள் இரவு சுப்பையர் வழக்கம்போலத் தம்முடைய வீட்டுத் திண்ணையிலே படுத்திருந்தார். பகலிலும் இரவிலும் யாவருக்கும் அன்னமிட்டபின்பு அகாலத்தில் யாரேனும் பசியோடு வந்தால் அவர்களுக்கு உதவும்பொருட்டு உணவு வகைகளைத் தனியே வைத்திருக்கச் செய்வது அவருடைய வழக்கம். சில சமயங்களில் மழை முதலியவற்றால் துன்புற்று வழிநடைப் பிரயாணிகள் நள்ளிரவில் வருவார்கள். அவர்களுடைய பசியைப் போக்குவதற்கு அவ்வுணவு உதவும்.
சுப்பையர் படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது நெடுந்தூரத்திலிருந்து, “சாமீ! சாமீ!” என்ற ஒரு சத்தம் கேட்டது. அது சுப்பையருடைய தூக்கத்தைக் கலைத்தது. அவர் விழித்தெழுந்து சத்தம் கேட்கும் வழியே சென்றார். அக்கிரஹாரத்தின் கோடியிலிருந்து யாரோ ஒருவன், “சாமீ! சாமீ!’ என்று கத்திக் கொண்டிருந்தான்.
“யாரப்பா அது? ” என்று கேட்டார் சுப்பையர்.
“சாமீ! நான் பக்கத்திலுள்ள ஊர், வேறு ஊருக்குப் போய்த் திரும்பி வருகிறேன். பசி தாங்க முடியவில்லை. இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்தேன்; மேலே அடியெடுத்து வைக்க முடியவில்லை ” என்றான்.
“அப்படியானால், சற்று நேரம் இங்கே இரு; இதோ வருகிறேன்” என்று சொல்லிச் சுப்பையர் தம் வீட்டுக்கு வந்தார். வந்து வெளிக்கதவைத் திறக்கச் செய்து சமையலறையிற் புகுந்தார். அங்கிருந்த கறி, குழம்பு, ரஸம், மோர் முதலியவற்றைத் தனித்தனியே தொன்னைகளிலும் கொட்டாங்கச்சிகளிலும் எடுத்து, அன்னத்தை ஒரு பெரிய மரக்காலில் போட்டு அதன் மேல் கறி முதலியவற்றை வைத்து மேலே இலையொன்றால் மூடினார். அப்படியே அதை எடுத்துக்கொண்டு தெருவின் கோடிக்கு வந்து, “இந்தா அப்பா! இந்த மரக்காலில் சாதம், குழம்பு, கறி, ரஸம், எல்லாம் வைத்திருக்கிறேன். அதோ இருக்கிறதே, அந்த *3வாய்க்காலுக்குப் போய்ச் சாப்பிட்டுவிட்டு உன் ஊருக்குப் போ. முடியுமானால் மரக்காலை நாளைக்குக் கொண்டுவந்து கொடு; இல்லாவிட்டால் நீயே வைத்துக்கொள்” என்று சொல்லி அந்த மரக்காலைக் கீழே வைத்தார்.
அவன் அதை எடுத்துக்கொண்டு, “சாமீ! உங்களைத் தெய்வம் குறைவில்லாமல் காப்பாற்றும்; தர்மம் தலை காக்கும்” என்று வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றான். அவனுடைய பேச்சில் ஒருவிதமான நாக்குழறல் இருந்தது; “பாவம்! பசியினால் பேசக்கூட முடியவில்லை! நாக்குக் குழறுகிறது! என்று சுப்பையர் எண்ணி இரங்கினார். அவன் பசியைத் தீர்க்க நேர்ந்தது குறித்து மகிழ்ந்து வீடு வந்து சேர்ந்தார்.
லாலுகுடியில் ‘முகாம்’ செய்திருந்த கலெக்டர் மேற்சொன்ன நிகழ்ச்சி நடைபெற்றதற்கு மறுநாள் தம்மிடம் வரவேண்டுமென்றும், தாம் விசாரணை செய்யவேண்டுமென்றும் சுப்பையருக்கு உத்தரவு முன்பே அனுப்பியிருந்தார். விசாரணை நாளன்று சுப்பையர் உரியகாலத்தில் செல்லாமல் நேரம் கழித்துச் சென்றார்.
அவர் கலெக்டர் துரையின் முன் நிறுத்தப்பட்டார். நீர்க்காவி ஏறிப் பழுப்பு நிறமாயிருந்த அவர் வஸ்திரம் இடையிடையே தையலையுடையதாயும், சில இடங்களில் முடியப்பட்டும் இருந்தது; அவருடைய உடம்பில் விபூதி விளங்கியது; மார்பில் ருத்திராட்ச மாலை இருந்தது. அவர் நேரம் கழித்து வந்ததனாற் கோபம் கொண்டவரைப் போல் இருந்தார் கலெக்டர்.
முகத்திற் கோபக்குறிப்புப் புலப்பட்டது; “இவரா சுப்பையர்?” என்று கேட்டார் துரை.
அருகிலிருந்த தாசில்தார், “ஆமாம்!” என்றார்.
கலெக்டர், ” இவ்வளவு ஏழையாக இருப்பவரையா நீர் பெரிய பணக்காரரென்றும், வரிப்பணம் அதிகமாகத் தரவேண்டுமென்றும் எழுதியிருக்கிறீர்?” என்று கேட்டார்.
தாசில்தார்: இதெல்லாம் வேஷம். இப்படி வந்தால் துரையவர்கள் மனமிரங்கி வரியை வஜா செய்யக் கூடுமென்ற வஞ்சக எண்ணத்தோடு வந்திருக்கிறார்.
கலெக்டர் அவரைக் கையமர்த்திவிட்டுச் சுப்பையரைப் பார்த்து, “நீரா ஆங்கரைச் சுப்பையர்?” என்று கேட்டார்.
சுப்பையர்: ஆம்.
கலெக்டர்: நீர் ஏன் சரியான காலத்தில் வரவில்லை? சர்க்கார் உத்தரவை அலக்ஷியம் செய்யலாமா?
சுப்பையர்: துரையவர்கள் கோபித்துக்கொள்ளக் கூடாது: காலையில் எழுந்து ஸ்நானம் செய்து பூஜையை முடித்துக்கொண்டு நான் வருகிறவர்களுக்கு ஆகாரம் செய்விப்பது வழக்கம். இன்று அந்த வழக்கப்படியே யாவரும் போஜனம் செய்தபிறகு வந்தேன்.
கலெக்டர்: உம்முடைய வரிப்பணம் அதிகமாகப் பாக்கி இருக்கிறதே, தெரியுமா??
சுப்பையர்: தெரியும், என்மேல் வஞ்சகம் இல்லை; நிலம் சரியானபடி விளையாமையால் வரிப்பணத்தை என்னால் இப்பொழுது செலுத்த முடியவில்லை.
கலெக்டர்: அன்னதானம் மட்டும் எப்படிச் செய்கிறீர்?
சுப்பையர்: கிடைக்கும் நெல்லையெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு செய்கிறேன். முன்பு அன்னதானம் செய்தது போக மிஞ்சுவதில் வரியைச் செலுத்துவேன். இப்பொழுது அது முடியவில்லை. அன்னதானத்திற்கே போதாமையால் என் வீட்டு நகைகளை அடகு வைத்துக் கடன் வாங்கியிருக்கிறேன்; சிலவற்றை விற்கவும் செய்தேன்.
கலெக்டர்: இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு நீர் அந்த அன்னதானத்தை ஏன் செய்யவேண்டும்?
சுப்பையர்: அது பரம்பரையாக எங்கள் குடும்பத்தில் நடந்து வருகிறது.
கலெக்டர்: அன்னம் போடுவது பகலிலா ? இரவிலா?
சுப்பையர்: இரண்டுவேளையும் போடுவதுண்டு. பாதசாரிகளாக வருகிறவர்கள் பசியோடு எப்போது வந்தாலும் போடுவது வழக்கம்.
கலெக்டர்: எந்தச் சாதியாருக்குப் போடுவீர்?
சுப்பையர்: பிராம்மணருக்கும் மற்றச் சாதியாருக்கும் அவரவர்களுக்கு ஏற்ற முறையில் போடுவோம். பசித்து வந்தவர்கள் யாரானாலும் அன்னமிடுவேன்.
கலெக்டர்: எல்லருக்கும் போடுவதுண்டா?
சுப்பையர்: ஆகா, போடுவதுண்டு, எல்லோரும் சாப்பிட்ட பிறகு போடுவோம்.
கலெக்டர்: இதுவரையில் அப்படி எத்தனை தரம் வேற்று சாதியாருக்கு போட்டிருக்கிறீர்?
சுப்பையர்: எனக்கு நினைவில்லை; பலமுறை போட்டதுண்டு.
கலெக்டர்: சமீபத்தில் எப்போது போட்டீர்?
சுப்பையர்: நேற்றுக் கூட ஒரு வேற்று சாதிக்காரன் பாதிராத்திரியில் பசிக்கிறதென்று வந்தான்; சாதம் கொடுத்தேன்.
கலெக்டர்: அப்படியா! என்ன என்ன கொடுத்தீர்? எல்லாரும் சாப்பிட்டு மிச்சமான சோற்றையா கொடுத்தீர்?
சுப்பையர்: அகாலத்தில் யாராவது வந்தால் உபயோகப்படுமென்று ரசம், குழம்பு முதலியவற்றிலும் ஓரளவு வைத்திருப்பது வழக்கம். ஆதலால் நேற்று வந்தவனுக்கு அன்னம், கறி, குழம்பு, ரஸம், மோர் எல்லாம் கொடுத்தேன்.
கலெக்டர்: இலை போட்டா சாப்பாடு போட்டீர்?
சுப்பையர்: இல்லை; அது வழக்கமில்லை. ஒரு மரக்காலில் அன்னத்தை வைத்து, அதன்மேல் தனித்தனியே தொன்னையிலும் கொட்டாங்கச்சிகளிலும் குழம்பு முதலியவற்றை வைத்துக் கொடுத்தேன்.
கலெக்டரோடு வந்திருந்த உத்தியோகஸ்தர்கள் யாவரும் இவ்வளவு விரிவாகக் கலெக்டர் விசாரணை செய்வதை நோக்கி வியப்புற்றார்கள். தாசில்தார், “எல்லாம் பொய்” என்று சொல்லி முணுமுணுத்துக் கொண்டேயிருந்தார்.
கலெக்டர்: உமக்கு அந்த ஆளை தெரியுமா?
சுப்பையர்: இருட்டில் இன்னாரென்று தெரியவில்லை.
கலெக்டர்: அவனிடம் கொடுத்த மரக்காலைக் கொண்டு வந்து காட்டுவீரா?
சுப்பையர்: அதை அவன் இன்னும் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை.
கலெக்டர்: அப்படியானால் நீர் அவனுக்கு அன்னம் கொடுத்ததற்குச் சாக்ஷி வேறு என்ன இருக்கிறது?
சுப்பையர்: சாக்ஷி எதற்கு? தெய்வத்துக்குத் தெரியும். அப்படி நான் செய்ததை வேறு யாரிடம் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும்?
கலெக்டர்: அந்த மரக்காலை அவன் திருப்பிக் கொடாவிட்டால் என்ன செய்வீர்?
சுப்பையர்: ‘முடியுமானால் கொடு, இல்லாவிட்டால் நீயே வைத்துக்கொள்’ என்று நானே சொல்லிக் கொடுத்தேன்; அவன் கொடுக்காவிட்டால் எனக்கு ஒன்றும் நஷ்டமில்லை.
கலெக்டர், “அப்படியா!” என்று சொல்லிக் கொண்டே மேஜை முழுவதையும் தரை வரையில் மறைத்து மூடப்பட்டிருந்த துணியை மெல்லத் தூக்கினார். என்ன ஆச்சரியம்! அதன் கீழே ஒரு மரக்கால் வைக்கப் பட்டிருந்தது. “நீர் கொடுத்த மரக்கால் இதுதானா பாரும்!” என்று சொல்லித் துரை அதை எடுத்து மேஜையின்மேல் வைத்தார்.
சுப்பையர் திடுக்கிட்டார்; தம் கண்களையே அவர் நம்பமுடியவில்லை. கண்ணைத் துடைத்துத் துடைத்துப் பார்த்தார். தாம் முதல்நாள் பாதிராத்திரியில் ஒருவனிடம் கொடுத்த மரக்கால் அங்கே வந்ததற்குக் காரணம் தெரியவில்லை. அங்கே இருந்த யாவரும் ஒரு நாடகத்தில் மிகச் சுவையான காட்சியொன்றில் ஈடுபட்டு மெய்ம்மறந்தவர்போல் ஆனார்கள்.
“என்ன, பேசாமல் இருக்கிறீர்! ராத்திரி நீர் செய்த அன்னதானத்துக்குச் சாக்ஷியில்லை யென்று எண்ணவேண்டாம். பாதி ராத்திரியில் வந்த ஆள் நான்தான்! நீர் கொடுத்த மரக்கால் இதுதான்! இந்த இரண்டு சாக்ஷியும் போதாவிட்டால், என்னுடன் அங்கே வந்த குதிரைக்காரன் வேறு இருக்கிறான். நீர் சொன்னதெல்லாம் உண்மையே. உம்முடைய வீட்டு அன்னத்தையும் கறி முதலியவற்றையும் நான் ருசி பார்த்தேன். உம்முடைய ஜன்மமே ஜன்மம்” என்றார் கலெக்டர்; அவருடைய கண்களில் நீர் ததும்பியது; உள்ளத்தில் உண்டான உருக்கம் அவர் தொண்டையை அடைத்தது. சிறிது நேரம் அவராற் பேசமுடியவில்லை. பிறகு, “உமக்கு எந்தக் காலத்திலும் குறைவே வராது. தெய்வம் உம்மைக் குறைவில்லாமல் காப்பாற்றும்; தர்மம் தலை காக்கும். உமக்காகத் தான் மழை பெய்கிறது” என்றார்.
அந்த வார்த்தைகளின் தொனியில் முதல்நாள் இரவு வந்த நபர் , ‘தெய்வம் உங்களைக் குறையில்லாமல் காப்பாற்றும்; தர்மம் தலைகாக்கும்’ என்று சொன்ன வார்த்தைகளின் தொனி ஒலிப்பதை அப்போதுதான் சுப்பையர் உணர்ந்தார்; தமிழைப் புதிதாகக் கற்றுக்கொண்ட வேற்று நாட்டாராகிய துரையின் பேச்சானது, பசியினால் நாக்குழறிப் பேசுபவனது பேச்சைப் போல ராத்திரியில் தமக்குத் தோன்றியதென்பதையும் அறிந்தார். அவருக்கு இன்னது சொல்வதென்று தோற்றவில்லை.
“அப்படியே அந்த நாற்காலியில் உட்காரும்! நீர், வரிப்பணத்தை மோசம் செய்ய மாட்டீரென்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். நானும் உம்முடைய மரக்காலை மோசம் செய்யாமல் இதோ கொடுத்துவிட்டேன்; எடுத்துக்கொள்ளும். உம்முடைய தர்மம் குறைவின்றி நடைபெற இந்த வரிப்பணம் உதவுமானால், அதை விட இந்த ராஜாங்கத்துக்கு வேறு லாபம் இல்லை. உம்மால் எப்போது முடியுமோ, அப்போது வரியைக் கட்டலாம்! உம்மை ஒருவரும் நிர்ப்பந்தம் செய்யமாட்டார். நான் இந்த ஜில்லாவில் இருக்கும்வரையில் உமக்கு ஒருவிதமான துன்பமும் நேராது” என்றார் கலெக்டர். பிறகு தாசில்தாரை நோக்கி,”உம்முடைய வார்த்தையை நான் நம்பியிருந்தால் பெரிய பாவம் செய்தவனாவேன். இனிமேல் இந்த மாதிரி ஒருவரைப் பற்றியும் தீர விசாரியாமல் நீர் எழுதக்கூடாது” என்று கண்டித்துக் கூறினார்.
மேஜைத் துணியாகிய திரையை தூக்கியதும், அம்மேஜைக்கடியில் அவ்வந்தண வள்ளலது அன்னதானத்தை அளந்த மரக்கால் இருந்ததும், அதனைத் துரை எடுத்து மேஜையின்மேல் வைத்து மனமுருகிப் பேசிக் கண்களில் நீர் ததும்ப வீற்றிருந்ததுமாகிய அக்காட்சிகளை நம்முடைய அகக்கண்ணால் நோக்கும்போது நமக்கே மயிர் சிலிர்க்குமாயின், அங்கேயிருந்து கண்ணால் பார்த்தவர்களுடைய உள்ளமும் உடலும் எப்படியிருந்திருக்குமென்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா?
(கும்பகோணம் கலாசாலைத் தமிழ்ப் பண்டிதராக இருந்த வித்துவான் ஸ்ரீ சி. தியாகராச செட்டியாரவர்கள், 1833-வருஷம் திருவானைக்காவில், திருமஞ்சனக் காவேரிக்கரையில், ஆங்கரைச் சுப்பையருடைய பரம்பரையினர் சிலரைக் கண்டு பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நானும் உடனிருந்தேன். அப்பொழுது செட்டியார், அவர்களைப் பாராட்டிவிட்டு இவ்வரலாற்றைக் கூறினார். அவர்களும் சொன்னார்கள். மேற்படி சுப்பையருடைய பெண்வழியிற்றோன்றிய மணக்கால் மகாஸ்ரீ கந்தசாமி ஐயரென்பவர்களாலும் சமீபத்தில் சில விஷயங்கள் அறிந்து கொண்டேன்.)

source::::: input from one of my contacts …..pl read and share….

Natarajan

Ask Granny !!!!

Natarajan1 Comment

source:::: unknown…input from one of my friends… nice thing to share with you all…

Natarajan

Helpful Answers From Granny!

As we were walking by, we saw granny sitting on a rocking chair,,
and thought it would be the perfect time to ask her advice
about some daily problems we’ve been having around the house!

“Granny! Our kitchen has been invaded by the nearest ant nest!”
says: ‘Ants hate cucumbers. Find the ant hole and leave
cucumber skin next to it, they won’t poke their little heads out!’

“Granny! Our ice always comes out ‘foggy’ and opaque, how can we make
nice clear ice?”
says: ‘If you want clear ice, just boil the water before you
freeze them and keep them isolated, it’s the other particles in the
water that makes it look dirty.’

“Granny! I got chewing gum stuck on my favorite shirt and I can’t get
it off!”
Says: ‘If you have chewing gum stuck to your clothes, put them
in the freezer for about an hour. Then you should be able to simply
remove the frozen chewing gum by hand.’

Granny next to her: ‘Sorry to cut in, but tell them they can also
smear a tiny bit of peanut butter on it and let it sit. The fat in the
butter will cause the chewing gum to love its hold.’

“Granny! We have unwanted guests in the house – rats!”
says:’Spill some black pepper where ever you find mice or rats,
they’ll take one sniff and head for the hills!’

“Granny! My hair has lost its luster and spark!”
says: ‘If you want luster in your hair (personally I prefer
distinguished grey hair), add a spoon of vinegar and then wash really
well. The luster and shine will reappear!’

“Granny! I can never squeeze all the juice out of lemons, there’s
always more left over.”
says: ‘Soak the lemons in hot water for one hour, and then
you’ll easily squeeze out all the juice.’

“Granny! Remember that shirt I stuck my chewing gum to? Well now I
spilt ink on on it!”
(rolling her eyes) says: ‘Get some toothpaste and rub it on the
ink stains. Then let it completely dry and take it to the wash. If you
acted fast enough, you just may get a clean shirt back.’

“Granny! How can I stop my eyes from watering while I cut onions?”
says: ‘There are several ways. First you can cut the onions
under cool water, and suprisingly, chewing gum while cutting will
sometimes lower the need for tears.

Granny next to her: ‘Sorry but I’d like to add that you can also light
a candle near the cutting board, the fire burns the gases that cause
your eyes to water.

“Granny! Every time we clean the mirror, we leave obvious marks on it.
How to make it completely clean?”
says: ‘To clean the mirror so it will look new and shiny, clean
first with regular cleaning material to remove the dirt and dust
layers. Then mix a glass of vinegar with a quarter cup of water and
use some newspaper to gently clean the mirror. After that go over that
wet area with a fresh and dry newspaper. The mirror will look as new.

“Granny! I don’t have much time and I’m hungry, how can I boil potatos
faster?”
Says: ‘Peel one side of each potato before you boil them, and
they’ll be ready much faster.’

Granny next to her: ‘Sorry again, but I’d like to add a little tip –
to keep peeled potato in their fresh white color, soak them in cold
water and add a few drops of vinegar before putting in the fridge.
says: ‘Sorry and sorry again! Maybe enough butting in? They’re
asking me!

Granny next to her: ‘Sorry.’

“Granny! It takes too long to peel sweet potatos!”
says: ‘Boil them, and then immediately soak in cold water for a
few minutes. The peeling will be much easier.’

Before Pratibha , Came Stematis in 1966 !!!

NatarajanLeave a comment

November 2, 2012

Before Pratibha, came Stematis

A. SRIVATHSAN   ” THE HINDU”

Nostalgia for me espicially !!!!!!….. I have seen the STEMETIS  at MARINA shore as 16 year old boy then !!!! ,,.. Now  i  am seeing the photo of  STEMETIS   in THE HINDU   again   at the age of 62 !!!!!

Natarajan

  • Stranded ships are as much an attraction now as they were half a century ago. People flock to see MT Pratibha Cauvery on the beach near Santhome. Photo: V. Ganesan
    Stranded ships are as much an attraction now as they were half a century ago. People flock to see MT Pratibha Cauvery on the beach near Santhome. Photo: V. Ganesan
  • An evening at Marina Beach in Madras, visitors enjoying the waves and cool breeze, not distracted by a shipping vessel ran aground.
    An evening at Marina Beach in Madras, visitors enjoying the waves and cool breeze, not distracted by a shipping vessel ran aground

Many ships have run aground along the Chennai Coast during previous cyclones. Some have even split into two.

But a spectacle that remains etched in the collective memory of the city is the sight of the half-submerged Stematis, a cargo ship flying the Liberian flag, which hit the shores of Marina beach on Nov 3, 1966, and remained as wreckage till the 1990s.

For long, the ruined Stematis was a major attraction. Large number of visitors flocked the beach to see the odd sight of a partially-submerged ship. The more adventurous, after paying the fee of a rupee, sailed the short distance for a closer view.

A cyclonic storm, expected to cross the coast of Nagapattinam, moved north and hit the shores of Madras on the evening of November 3, 1966. Winds blowing at a speed of 100 kmph damaged at least six ships.

The worst affected was the Panamanian cargo ship Progress. The ship split in two after hitting a rock north of the harbour and about 26 crewmembers, mostly Chinese, died.

Two ships, Stematis and Mari Hora, flying Liberian flags jostled violently and drifted. WhileMari Hora ran aground off the Port Trust marshalling yard, Stematis was dragged further and reached the shores of Marina beach. The Madras Steamers Agents’ Association, after a few days, declared that Mari Hora was “as good as wrecked as it had developed a big crack amidship,” but they had some hopes about refloating Stematis.

Ten days later, attempts to pull the ship out of the sand commenced. Large crowds had gathered to witness the event, but they were disappointed since the recovery operations failed.

M/s. Diana Maritime Corporation, the owners, agreed to sell what was remaining of the ship for its scrap value — about Rs. 3.3 lakh — to a local company. However, the wreckage could not be completely removed.

The ruined ship attracted a lot of curious onlookers, but it also turned into a death trap. Many who swam close to it were not aware of the buried, sharp steel girders and were often fatally injured. In January 1983, over three days that followed Pongal, 19 dead bodies were washed ashore. This tragedy created a furore.

“We certainly don’t want many more parents and friends to say he touched the ship and he touched death,” in anguish, wrote Rev. Dr. Joseph A.L. Baynes, a reader of The Hindu, and urged the government to quickly clear the damaged ship.

Finally in 1990, a major effort was made to haul the wreckage to shore. A Bombay-based company mobilised more than 30 strong workers to wrap the broken ship with wires and tried to haul it with the help of two winches. The wreckage was removed, but not completely.

Keywords: Pratibha, Stematis, cycone Nilam

8th Passed …Was it Simple for our Grand parents and Great Grand Parents???!!!!!

Natarajan2 Comments

source::::input from one of my friends….an interesting read …. not to miss.. pl attempt the following question paper and let me have your scores!!!!!!

Natarajan

What it took to get an 8th grade education in 1895…

Remember when grandparents and great-grandparents stated that they only had an 8th grade education. Well, check this out. Could any of us have passed the 8th Grade in 1895.????

This is the eighth-grade final exam from 1895 in Salina , Kansas , USA . It was taken from the original document on file at the Smokey Valley Genealogical Society and Library in Salina and reprinted by the Salina Journal. .

The 8th Grade Final Exam:
Salina , KS – 1895

Grammar (Time, one hour)
1. Give nine rules for the use of capital letters.
2. Name the parts of speech and define those that have no modifications
3. Define verse, stanza and paragraph.
4. What are the principal parts of a verb? Give principal parts of ‘lie,’ ‘play,’ and ‘run’
5. Define case; illustrate each case.
6. What is punctuation? Give rules for principal marks of punctuation.
7 – 10. Write a composition of about 150 words and show therein that you understand the practical use of the rules of grammar.

Arithmetic (Time,1 hour 15 minutes)
1. Name and define the Fundamental Rules of Arithmetic.
2. A wagon box is 2 ft. Deep, 10 feet Long, and 3 ft. Wide. How many bushels of wheat will it hold?
3. If a load of wheat weighs 3,942 lbs, what is it worth at 50cts/bushel, deducting 1,050 lbs for tare?
4. District No 33 has a valuation of $35,000. What is the necessary levy to carry on a school seven months at $50 per month, and have $104 for incidentals?
5. Find the cost of 6,720 lbs. Coal at $6.00 per ton.
6. Find the interest of $512.60 for 8 months and 18 days at 7percent per annum.
7. What is the cost of 40 boards 12 inches wide and 16 ft long at $20 per metre?
8. Find bank discount on $300 for 90 days (no grace) at 10 percent.
9. What is the cost of a square farm at $15 per acre, the distance of which is 640 rods?
10. Write a Bank Check, a Promissory Note, and a Receipt.

U.S. History (Time, 45 minutes)
1. Give the epochs into which U.S. History is divided
2. Give an account of the discovery of America by Columbus .
3. Relate the causes and results of the Revolutionary War.
4. Show the territorial growth of the United States ..
5. Tell what you can of the history of Kansas
6. Describe three of the most prominent battles of the Rebellion.
7. Who were the following: Morse, Whitney, Fulton , Bell , Lincoln , Penn, and Howe?
8. Name events connected with the following dates: 1607, 1620, 1800, 1849, 1865.

Orthography (Time, one hour)
[Do we even know what this is??]
1. What is meant by the following: alphabet, phonetic, orthography, etymology, syllabication?
2. What are elementary sounds? How classified?
3. What are the following, and give examples of each: trigraph, subvocals, diphthong, cognate letters, linguals?
4. Give four substitutes for caret ‘u’.
5. Give two rules for spelling words with final ‘e.’ Name two exceptions under each rule.
6. Give two uses of silent letters in spelling. Illustrate each.
7. Define the following prefixes and use in connection with a word: bi, dis, pre, semi, post, non, inter, mono, sup.
8. Mark diacritically and divide into syllables the following, and name the sign that indicates the sound: card, ball, mercy, sir, odd, cell, rise, blood, fare, last.
9. Use the following correctly in sentences: cite, site, sight, fane, fain, feign, vane , vain, vein, raze, raise, rays.
10. Write 10 words frequently mispronounced and indicate pronunciation by use of diacritical marks and by syllabication.

Geography (Time, one hour)
1. What is climate? Upon what does climate depend?
2. How do you account for the extremes of climate in Kansas ?
3. Of what use are rivers? Of what use is the ocean?
4. Describe the mountains of North America .
5. Name and describe the following: Monrovia , Odessa , Denver , Manitoba , Hecla , Yukon , St. Helena, Juan Fernandez, Aspinwall and Orinoco .
6. Name and locate the principal trade centers of the U.S. Name all the republics of Europe and give the capital of each..
8. Why is the Atlantic Coast colder than the Pacific in the same latitude?
9. Describe the process by which the water of the ocean returns to the sources of rivers.
10. Describe the movements of the earth. Give the inclination of the earth.

HUH??? Are they kidding??? This is hard to believe….

Notice that the exam took FIVE HOURS to complete. Saying ‘he only had an 8th grade education’ has got a whole new meaning, …. is it not !!!!!

Also it shows how poor our education system is now !!!!!!!!!!!!

Italian Ponies from Col. Qadhafi to an Indian Army Officer!!!!!!

NatarajanLeave a comment

source :::: THE HINDU….

Natarajan

When my husband’s elder brother (known to family and friends as Monty) had to choose a job, he opted for a career in the Army. This was when India was under the British Raj. But while he was busy ‘soldiering,’ Monty had another interest. And this was writing. So, when he was still a Major, he published a book, Essentials of Military Knowledge. By and by, this book became an accepted textbook for some military colleges in India and abroad.

When the British left India and our country got independence, an unfortunate by-product was Partition. So far, the Army had been a unified force consisting of British and Indian officers and jawans who came from different parts of the sub-continent. The Army had always been one big brotherhood and one of my brother-in-law’s close friends was a Muslim. When Partition came, this friend opted to join Pakistan and the two friends lost touch with each other.

The first conflict between the two newly formed countries was over Kashmir. My brother-in-law was asked to lead a campaign in the war, during which he was so badly wounded that he had to spend several months in hospital (later he was awarded the Veer Chakra for bravery). Soon after his discharge from the hospital, he went to London. There he ran into an old friend from the British/Indian army. His friend greeted him cordially and asked him to come over to his house the next evening as he was having a get-together of officers he had known in India and who happened to be in London at the time. Of course, the invitation was happily accepted.

At the party, my brother-in-law was surprised to see his old Muslim friend, who overjoyed and gave Monty a big bear hug. “How lovely to see you again,” he said. “Hold it,” Monty replied. “You are hurting me. I was badly wounded in the Kashmir campaign and am not yet fully recovered.” His friend stood back. “You were in the Kashmir campaign? What exactly was your part there?” My brother-in-law said he was defending X hill. “You were defending that hill…but I was the one who was attacking it.” The two friends were completely taken aback. “You blighter, you almost killed me,” Monty said. “Oh, I’m so sorry,” his friend replied. “How was I to know that you were in command there,” he said and he embraced him again. Their British host was aghast at the sight of the two friends, who had come close to killing each other because their country had been partitioned by their foreign rulers.

After my brother-in-law retired from the Army as Major-General he had another strange encounter. Monty devoted himself full-time to writing about military affairs, and apart from his contributions to newspapers and journals, he wrote some books. One day, he got a strange call from Libya. It was the personal secretary of Colonel Qadhafi, who had just taken over as head of the state. The caller said Colonel Qadhafi had seen Essentials of Military Knowledge and wanted it translated into Arabic. He wanted General Palit to come to Libya as his guest and oversee the translation. Since my brother-in-law was retired from the Army, he accepted the invitation and went to Libya where he met Qadhafi.

The translation proceeded, with the translator asking Monty to clarify certain points in the book from time to time. Then, one day, Qadhafi’s ADC came to my brother-in-law and said the Colonel wanted to know how General Palit wanted to spend his spare time. Monty said that he was fond of playing polo and he’d be grateful if a couple of polo ponies could be arranged for him. In less than a week, two polo ponies were placed at his disposal.

Monty spent his spare time just riding the ponies or hitting polo balls on the grounds, if there was no one to play with him. When the time for his departure arrived, the ADC came and asked what he should do with the ponies. “I don’t need them any more so you can have them back” was the reply. “But Colonel Qadhafi wants you to take them with you,” the ADC insisted. “He specially had them imported from Italy for you.” Monty was taken aback. “I can’t land up in India with two polo ponies,” he said. “What will my government say? Please thank Colonel Qadhafi for his offer, but tell him that I am unable to accept it.”

That was the end of Monty’s adventure in Libya. Qadhafi was killed in the recent insurrection in the country, and the Arabic copies of my brother-in-law’s book must have gone up in flames, like much else in Libya.

(spalit_2007@rediffmail. com)

Keywords: military affairs, Colonel Qadhafi, polo ponies

இன்ஸ்டன்ட் கவிதை !!!… ஆஸ்திரேலியா கொலு !!!

Natarajan8 Comments

This slideshow requires JavaScript.

பாட்டி  வைத்த கொலு நான் பார்த்ததுண்டு   –ஒரு
குட்டி  பயலாக !!!..  அம்மா கொலு வைக்க  படிக்கட்டு
 கட்டி  நான்  அடுக்குவேன் பொம்மை ,   ஒரு  சுட்டி பயலாக !!!!
 வீட்டு கொலு பார்க்க  நேரம் எங்கே   அப்போ!!!!…
 வீடு வீடாக  கொலு பார்த்து  சுண்டல் சுவைக்கவே
 நேரம் இருக்காதே அப்போ!!!!
  அருமை மனைவி  கொலு வைக்கும் நேரம்
  பொறுமையா  ரசிக்க நேரம் எங்கே அப்போ!!!!..
  அலுவல்  நிமித்தம் அவசரம் எப்பவும்  அப்பப்பா !!!!!
   இப்போ  இருக்கு நேரம் நிறைய ….மனம் நிறைய
   நான்   ரசிக்க ஒரு கொலு இப்போ இங்கே  … தினம்  ஒரு
  சுண்டலுடன்!!!! … அதுவும் அயல் நாட்டு  மண்ணில் !!!
   எதுவும் முடியும் …. மாமா …மனம் இருந்தால் …..கொலு
    என்ன பிரமாதம் ?!….  ..இது  என் மருமகள்  வாதம் !!!!!
    ஆமாம் ஆமாம்  இதுவும்  எதுவும் அந்த பிள்ளையாரப்பன்
    ஆசீர்வாதம் !!!  நாளும்  நாம் பணிவோம்  அவன் பாதம் !!!!
     when i am seeing  Navarathri Kolu  in Queensland, Australia , i recall my school days when i read WASHINGTANIL  THIRUMANAM by SAVI
     in ANANDA VIKATAN those days !!!!  what a lovely serial story it was with full of  humour !!!!   …..Now at this juncture, sitting in Australia and
    watching  KOLU at my son”s house , i recall that  story by SAVI wherein he picturised a south indian wedding at Washington with all fanfare and fun
     including MRS.Rockfeller”s
        active participatin in that wedding!!!!!!….
       Natarajan

Living with the Men in Blue…..

Natarajan1 Comment

On the 80th anniversary of the IAF ,Pankaja Srinivasan recalls what it is like to be the wife of an Air Warrior…
in
THE HINDU….

Natarajan

Air Force wives are digging out saris from their boxes even as you read this. They are readying themselves for the Air Force Day party on October 8. As I look back on all the parties I have attended in the last 25 years as a wife of an Air Force pilot, I can’t help but smile.

Initially, I struggled to keep up with the ranks and names of my husband‘s colleagues. Pilot officer, flying officer, flight lieutenant… It was all right for them, they only had to remember me as “Ma’am”. My husband almost called off our wedding because I wrote letters to him addressed as ‘Lieutenant’ instead of ‘Flight Lieutenant’.

Even now, after all these years, he is not amused. But I got the hang of it eventually. I learnt to pack my entire household into 20 boxes and move at short notice. I moved into towns I did not even know existed. But I also learnt that in the Air Force we knew how to have fun whether we were living in Ladakh, Rajasthan or Assam. We lived out of one box or two, in messes, in impossibly small rooms, sometimes sharing space with snakes and scorpions, and sometimes the bathrooms with total strangers, while the rest of our luggage was parked in a friend’s garage or in an aeroplane hangar.

Sometimes, of course, we got lucky. “Madam, you live in such a big bungalow. I am sure you can afford the fee I am asking.”

This was the tabla master as we discussed lessons for my son. He was right about the big house. It had a huge courtyard and gardens in both front and rear. But I wish he had seen the previous places I called home. I have lived in accommodation with walls made of mud or bamboos, and so small that if I fell off the bed I would land in my neighbours’ yard. If size was a criterion, he would have taught my son for free!

In the days before running water and mobile phones (Leh in the 1990s), we created our own entertainment. When newly-wed Ritu got off the aircraft at Leh to join her husband, she was told her husband was on duty so one of his colleagues had come to pick her up.

She got into the vehicle and to her horror found herself surrounded by masked men who relieved her of her mangalsutra and handbag, and then let her go. She was inconsolable. She wanted to take the first flight out of Leh and return to her father’s. That evening, at a party, she tearfully unpacked her welcome gift and was astounded to find her handbag and her jewellery. Ritu’s abductors were her husband’s colleagues and this was their way of welcoming her into the fold.

Lessons in life

Incidents such as these keep us going through the postings, packings and unpackings, and the cold, heat and dust. “I have moved thrice this year and my kid has changed three schools,” is a common refrain. But the upside is, this lifestyle is a huge learning curve for the kids. And for us. We became good hostesses, event managers, crisis managers, public speakers, counsellors…all rolled into one. Some of us became innovative cooks. Many of us learnt to make gulab jamuns from scratch only because we got all that milk powder in the rations.

Most importantly we learnt to take life in our stride.

The first Air Force officer I met after my husband was Sameer. He came to our wedding. Four days later he died in a crash at Bidar. We learnt to accept that part of the Air Force too.

And so it goes. Happy landings to the Air Warriors on the 80th Anniversary of the IAF, and to their wives too.

Keywords: Air Force, Air Force officers

A Note From Gandhiji….

NatarajanLeave a comment

 

A note from Gandhiji

PARSHATHY J. NATH   in THE HINDU   on OCT 2 2012….

Natarajan….An interesting article in The Hindu  today has taken me to those days when i was an Apprentice with SHRI. M.J.Vijayaraghavan in the firm of Auditors  Messers .M.S.JAGANNATHAN & VISVANATHAN , Coimbatore during July 1969 – May 1973….

I must say that i was lucky to be CA apprentice with such a wonderful firm of  Chartered Accountants .  Infact i was the Second Apprentice….Articled Clerk…. for  MR. M.J. Vijayaraghavan…..we used to call him MJV …… As a partner of  Great firm of auditors, MJV  used to travel  in a JAVA Motorcycle only!!!!.. NO CAR !!!!… Infact , i used to be his pillion rider for most of the days when we go for audit!!!!!.. Such a simple man .

I used to tell my friends and family members and other colleagues at workspot that the firm of MSJ&V  taught me a lot of value system for life besides  Audit training.  I am thankful to GOD for my association with  MJV and MSJ&V.

I sincerely pray for long life for MJV and his firm…

Natarajan

 

Auditor J. Vijayaraghavan treasures a thank you note that Gandhi wrote to his father’s firm for having audited a Harijan Welfare Account.

I thank you for your audit of Harijan account”, scribbled Gandhiji in a note to M.S Krishnaswami & Jagannathan way back in 1935. Eight decades later, the 80-year-old M.J. Vijayaraghavan, the son of M.S. Jagannathan, looks at the framed letter and remembers, “My father was only happy to audit this account. Our family supported the freedom struggle and believed in its values.”

An antique table fan, old wooden tables and chairs greet you as you enter the office at R.S. Puram where Vijayaraghavan sits. It is maintained the same way as it had been during his father’s time, he says. The firm was reconstituted as M. S. Jagannathan & Visvanathan in 1967 when Vijayaraghavan’s uncle decided to shift the office to Chennai.

0“The new firm in Coimbatore was headed by my father, M.S. Jagannathan. After my father’s death, it was headed by S. V. Visvanathan and then by my brother M.J Rajagopalan. In 1998 when my brother passed away I took charge of the firm.”

His uncle, M.S. Krishnaswami was involved in the freedom movement and was an active member of Indian National Congress. “I remember my father saying how he even quit a job in a foreign firm because he would not wear anything other than khadi. So strong was his sense of patriotism.”

Vijayaraghavan’s father’s brother, M.S. Krishnaswami who was involved in the freedom movement, did not however forget about his responsibilities towards the family or the firm. “He made sure that my father was there to manage everything”, recalls Vijayaraghavan.

It was Krishnaswami’s connection to the freedom movement, which drew Gandhi’s attention to the firm. Gandhi approached Jagannathan to audit the Harijan account that he had maintained for Harijan welfare. “My father immediately agreed to it. A few newspapers approached him later for publishing the letter sent by Gandhi expressing gratitude. However, he was against the idea of publicizing it,” says Vijayaraghavan.

Vijayaraghavan also remembers C. Rajagopalachari and M.S. Sadashivam, visiting his home. “There would be a huge crowd around our house. Our support to Congress continued even after Independence. During the Indo-china war, my mother donated her ornaments for the war.”

There were only few auditing firms in Coimbatore those days. “The competition of course was less then. However, my father would tell me how it was difficult to get the license for practising auditing.” Vijayaraghavan’s nephew S. Aditya, is the fourth generation member of the family who has joined the firm. Vijayaraghavan says examinations were much more challenging during his time. “In my days we were not allowed to use a calculator. We used to calculate six digit figures. And we had to get them right in the first attempt itself!”

Even though it was a profession that he inherited, his father always told him to make a name for himself. “I used to work as an apprentice initially in the firm. So when I was sent to the companies to audit their accounts, my father would not tell them that I am his son. ‘You should always say you are an ordinary clerk. Otherwise, they will treat you with special preference’, he used to tell me. ”

The firm has audited 80 to 100 public and private companies, including the accounts of film industries till date.

 

மறக்க முடியாத மாமனிதர்…..நீதியரசர் முத்துசுவாமி அய்யர்

Natarajan3 Comments

SOURCE::::: ” DINA MALAR “….Tamil Daily….AN ARTICLE BY JUSTICE . V. RAMASUBRAMANIAN

Natarajan

ஆங்கிலேய பார்லிமென்ட்டில், 1861ல் இயற்றப்பட்ட, “இந்திய உயர் நீதிமன்றங்கள் சட்டம்’ அளித்த அதிகாரத்தின் அடிப்படையில், விக்டோரியா மகாராணியால், 1862ல் வழங்கப்பட்ட உரிமைப் பட்டயம், (லெட்டர்ஸ் பேடன்ட்) மூலம் இந்திய நாட்டில் முதலில், மூன்று இடங்களில் உயர்நீதிமன்றங்கள் நிறுவப்பட்டன. ஜூலை 1, 1862ல் கோல்கட்டாவிலும், ஆகஸ்ட் 14, 1862ல் மும்பையிலும், ஆகஸ்ட் 15, 1862ல் மதராஸ் மாகாணத்திலும், உயர்நீதிமன்றங்கள் நிறுவப்பட்டன. எனவே, இந்நாட்டில் தோன்றிய முதல் மூன்று நீதிமன்றங்களில், சென்னை உயர் நீதிமன்றமே இளைய நீதிமன்றமாகும். ஆனாலும், இந்த நீதிமன்றம், துவங்கப்பட்ட நாளான ஆகஸ்ட் 15, இந்திய நாட்டின் சுதந்திர தினமாகப் பின்னாளில் அமைந்தது, வியப்புக்குரியது.

இந்த நீதிமன்றம் துவங்கப்பட்டு, 16 ஆண்டுகளுக்குப் பின், 1878ல் தான் முதல் முதலாக, ஒரு இந்தியர், நீதிபதியாகப் பணியமர்த்தப்பட்டார். தெரு விளக்கில் படித்து, மேதையானார் என்று பலராலும் அந்நாளில் வியந்து போற்றப்பட்ட சர் டி.முத்துசாமி அய்யர் தான் அப்பெரியவர். 17 ஆண்டுகள், உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பணியாற்றி, 1895ல் இறந்து போன அன்னாருக்கு, ஆங்கிலேய நீதிபதிகளே உயர் நீதிமன்ற வளாகத்திற்குள், ஒரு பளிங்குச் சிலையை நிறுவினர்.

செய்தி என்ன? இன்றும், உயர் நீதிமன்றத்தின் முதல் மாடியில், உயிரோட்டத்தோடு அமர்ந்திருக்கும் அந்த சிலை, நமக்கு சொல்லும் செய்திதான் என்ன என்பதை எண்ணிப் பார்ப்பதே, இந்நாளில் மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும். சர் டி.முத்துசாமி அய்யர், நீதிமன்றத்தில் நடந்து கொண்ட விதம், நீதி தேவதையின் பால் கொண்ட பக்தியால் காலணி அணிந்து கொள்ளாமலேயே, 17 ஆண்டுகள் அவர் பணியாற்றிய பாங்கு, அவர் வழங்கிய தீர்ப்புகள் ஆகியவற்றை நினைவு கூர்வதை விட, அவர் வாழ்வில் நடைபெற்ற இருவேறு சம்பவங்களைப் பதிவு செய்வது, பொருத்தமாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்.

முதல் சம்பவம், ரங்கூனிலிருந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்த, “தன வணிகன்’ என்ற பத்திரிகையில், ஜூன் 15, 1933 அன்று வெளியிடப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் காணப்பட்டு, 1968ல் உலகம் சுற்றிய முதல் தமிழன் என்று பலரால் பாராட்டப்பட்ட அ.கருப்பண்ணன் செட்டியார் என்ற ஏ.கே.செட்டியாரால் வெளியிடப்பட்ட, “தமிழ்நாடு – நூறாண்டுகளுக்கு முந்தைய பயணக்கட்டுரைகள்’ என்ற நூலில், மறு பதிவு செய்யப்பட்டது. ஏ.கே.செட்டியார் முதன் முதலாக உலகமெங்கும் பயணம் செய்து, மகாத்மா காந்தியைப் பற்றி முதல் ஆவணப் படம் (டாக்குமென்டரி) தயாரித்தவர். அந்த நூலில் சர் டி.முத்துசாமி அய்யரைப் பற்றி வெளிவந்திருக்கும் சம்பவத்தை, அதே மொழியிலேயே வார்ப்பது பொருத்தமாக இருக்கும் என்பதால், அதை அப்படியே தருகிறேன்.

“ஒரு ரயில்வே சம்பவம்’: டில்லியிலிருந்து வெளிவரும், “ராய்ஸ் வீக்லி’ என்ற பத்திரிகையில், ஓர் அன்பர் பின் வருமாறு எழுதுகிறார்… பல ஆண்டுகளுக்கு முன், கோடைக்கால விடுமுறையை உத்தேசித்து, சர் டி.முத்துசாமி அய்யரும், வேறு மூன்று ஐகோர்ட் நீதிபதிகளும், உதகமண்டலத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தனர். ரயில் முன்னிரவு புறப்பட்டு, மறுநாள் காலை உதகமண்டலம் செல்கிறது. சர் டி.முத்துசாமி அய்யர், முதல் வகுப்பு கம்பார்ட்மென்ட்டில் படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். பாதி ராத்திரியில், ஒரு ஸ்டேஷனில் வண்டி நின்றது. ஓர் ஆங்கிலோ – இந்திய ஸ்டேஷன் மாஸ்டர், இவரை அதட்டி எழுப்பி, “இந்த கம்பார்ட்மென்டை காலி செய்யுங்கள். ஓர் ஐரோப்பிய கனவான், தம் மனைவி சகிதம், இந்த கம்பார்ட்மென்ட்டிலே பிரயாணம் செய்ய வேண்டும்’ என்றார்.

இந்தியருக்கு அல்ல: சர் டி.முத்துசாமி அய்யர், இதென்னவென்று ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில், “சீக்கிரம், வண்டி இங்கே அதிக நேரம் தாமதிக்காது. ஐரோப்பிய கனவான் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்’ என்று, ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் மீண்டும் துரிதப்படுத்தி விட்டு, ஐரோப்பியரைப் பார்த்து, “நீங்கள் வண்டியில் ஏறுங்கள்; நான் சாமான்களை ஏற்றுகிறேன்’ என்று கூறினார். “முதலில் அவர் வெளியே வரட்டும்’ என்றார் ஐரோப்பியர். சர் டி.முத்துசாமி அய்யர், அவசர, அவசரமாக வெளியேற்றப்பட்டார். முதல் வகுப்புக் கம்பார்ட்மென்டில் வேறு எங்கும் இடமில்லாமையால், இரண்டாவது வகுப்புக் கம்பார்ட்மென்ட் ஒன்றில் போய் அமர்ந்தார். அதற்கு முன்னர், “முதல் வகுப்புப் பிரயாணிகளை, நடுத்தூக்கத்தில் தொந்தரவு செய்யக் கூடாதென்று ஒரு விதி இருப்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா’ என்று, சர் டி.முத்துசாமி அய்யர், ஸ்டேஷன் மாஸ்டரை நோக்கிக் கேட்டார். அதற்குள் ஐரோப்பியர், “இந்த விதியெல்லாம் ஐரோப்பியருக்கேயன்றி, இந்தியருக்கல்ல’ என்றார். மறுநாள் காலை, போத்தனூர் ஜங்ஷன் வந்து சேர்ந்தது ரயில். மூன்று ஐரோப்பிய ஐகோர்ட் ஜட்ஜுகளும், பிளாட்பாரத்திற்கு வந்து, தன் சகோதர ஜட்ஜ் எங்கே என்று பார்த்தனர். சர் டி.முத்துசாமி அய்யர் இருந்த கம்பார்ட்மென்ட்டில் ஓர் ஐரோப்பியர் இருந்ததைப் பார்த்தனர். அவர், இவர்களைப் பார்த்து, சலாம் செய்து கொண்டே வெளியே வந்தார். அவர் ஒரு ஜில்லா ஜட்ஜ். “சர் டி.முத்துசாமி அய்யர், இந்தக் கம்பார்ட்மென்டில் இருந்தாரே, எங்கே?’ என்றார் ஐகோர்ட் ஜட்ஜ்களில் ஒருவர். “சர் டி.முத்துசாமியா?’ என்று ஜில்லா ஜட்ஜ் திடுக்கிட்டுப் போனார். பாதி ராத்திரியில் நடைபெற்ற சமாசாரங்களையெல்லாம் விஸ்தாரமாகக் கூறினார். ஐகோர்ட் ஜட்ஜுகள், அவரை கடிந்து கொண்டனர். பின்னர், இவர்கள் அடுத்த கம்பார்ட்மென்ட்டில் சென்று பார்க்கையில், அங்கே மற்றொரு பிரயாணியின் குழந்தையை மடியில் வைத்துக் கொண்டு, சீராட்டிக் கொண்டிருந்தார் சர் டி.முத்துசாமி அய்யர். ஐகோர்ட் ஜட்ஜுகளைப் பார்த்ததும், குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே பிளாட்பாரத்துக்கு வந்தார். ஐகோர்ட் ஜட்ஜுகளில் ஒருவர், முத்துசாமி அய்யரை பார்த்து, “நேற்றிரவு தங்களை அவமானப்படுத்திய இவர், ஒரு ஜில்லா ஜட்ஜ். இவர், தங்கள் மன்னிப்பைக் கோரி நிற்கிறார்’ என்றார். “இது ஓர் அற்ப விஷயம். இதை மறந்துவிட வேண்டும்’ என்று கூறி, ஜில்லா ஜட்ஜைப் பார்த்து, “ரயில்வே விதிகளுக்கு நேற்றிரவு நீங்கள் வியாக்கியானம் செய்தீரே… அதே மாதிரி நீதி ஸ்தலத்தில் அமரும்போது, வியாக்கியானம் செய்யாதீர்…’ என்று கூறினார் சர் டி.முத்துசாமி அய்யர்!’

இச்சம்பவம் முத்துசாமி அய்யரின் பெருந்தன்மையை நினைவுபடுத்தும் என்றால், இன்னொரு சம்பவம், அவரது பண்பு நலனை காட்டும். அச்சம்பவம் தமிழ்த் தாத்தா, உ.வே.சாமிநாத அய்யரால், “நல்லுரைக் கோவை’ என்ற நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதையும் தமிழ்த் தாத்தாவின் மொழியிலேயே நான் வடிக்கிறேன்: “கல்விப் பயிற்சியில் தமிழக இளைஞர்களுக்கு உதாரண புருஷர்களாக விளங்கிய பெரியோர்களில் நீதிபதி முத்துசாமி அய்யரும் ஒருவர். வறிய குடும்பத்தில் பிறந்து, மிக்க துன்பத்தில் ஆழ்ந்து, கல்வி கற்று, சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில், நீதிபதியாக வந்திருக்கிறார். இவரோடு சிலமுறை பழகும் பேறு எனக்குக் கிடைத்ததுண்டு. இவருடைய குணங்களுள் மிகச் சிறந்தது பழமையை மறவாத இயல்பு.

இதை விளக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி வருமாறு: கும்பகோணம் காலேஜில் பிரின்சிபலாக இருந்த ராவ்பகதூர் த.கோபால ராவ் வீட்டில், 1880ம் வருடம், ஒரு கல்யாணம் நடைபெற்றது. அதற்கு, தமிழகத்தில் உள்ள பல உத்தியோகஸ்தர்கள், பெரிய மிராசுதார்கள் வந்திருந்தனர். அந்த விசேஷத்துக்கு முத்துசாமி அய்யரும் வந்தார். கோபால ராவ் வீட்டின் பக்கத்து வீட்டுத் திண்ணையில், ஒரு கிழவி வெளியூரிலிருந்து வந்து தங்கினாள். அவள், முத்துசாமி அய்யரைப் பார்க்கும் பொருட்டு வந்தவள். அந்த வழியே போவோர்களை அவள், “ஜட்ஜ் முத்துசாமி அய்யர் வந்திருக்கிறாராமே? இங்கே இருக்கிறாரா?’ என்று கேட்டாள். அவர்கள், அவளை லட்சியம் செய்யவில்லை. சிலர், “அவரைப் பற்றி நீ ஏன் கேட்கிறாய்?’ என்று கடுமையாகவும், சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்.

பார்க்க முடியுமா? இப்படி இரண்டு நாள், அந்தக் கிழவி, வருவோர், போவோர்களை விசாரித்துக் கொண்டே, கவலையுடன் இருந்தாள். தனக்குத் தெரிந்த வீடுகளுக்குச் சென்று, ஆகாரம் செய்து விட்டு, மீண்டும் அந்தத் திண்ணையிலேயே வந்து தங்கினாள். மூன்றாம் நாள் முத்துசாமி அய்யருடைய பரிசாரகர் அவ்வழியே சென்றார். கிழவி அவரையும் வழக்கம்போல் விசாரித்தாள். “பாட்டி… என்ன சொல்லுகிறாய்?’ என்று அவர் அன்புடன் விசாரித்தார். “ஜட்ஜ் முத்துசாமி அய்யர் இங்கே வந்திருக்கிறாராமே. அவரை நான் பார்க்க முடியுமா?’ என்று கேட்டாள் கிழவி. “நீ எந்த ஊர் பாட்டி?’ “நான் திருவாரூர். அவரைச் சிறு பிராயத்திலிருந்தே எனக்குத் தெரியும். அவரைப் பார்க்க வேண்டுமென்றே வந்திருக்கிறேன். இந்தக் கல்யாணத்துக்கு அவர் வரக் கூடுமென்று விசாரித்து, நான் தெரிந்து கொண்டேன். அதனால், ஒரு துணையுடன் மெல்ல மெல்ல நடந்து இவ்வூருக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.’ “அவரை எப்படி உனக்குத் தெரியும்?’ “திருவாரூரில் அவர் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, எனக்குத் தெரியும். என் கையால் அவருக்கு சாதம் போட்டிருக்கிறேன். என்னையும் அவருக்கு ஞாபகம் இருக்கும். என் பேரைச் சொன்னால், தெரிந்து கொள்வார்’ என்று சொல்லிவிட்டு, தன் பெயரையும் கிழவி சொன்னாள். “அப்படியா… இங்கேயே இரு… நான் போய் விசாரித்துக் கொண்டு, உன்னை அழைத்துப் போகிறேன்.’ “நீ மகாராஜனாக இருக்க வேணும்… எப்படியாவது, அவரை நான் பார்த்துவிட்டுப் போனால் போதும்’ என்று கிழவி கூறினாள். முத்துசாமி அய்யர் இருந்த இடத்திற்கு நேரே பரிசாரகர் சென்றார். முத்துசாமி அய்யர் பல கனவான்களுக்கிடையே இருந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். பரிசாரகர் இவரை அணுகி, இவரது காதில் மட்டும் படும்படி, கிழவியின் பெயரைக் கூறி, அவள், பார்க்க வேண்டுமென்று ஆவலோடு வந்து காத்திருப்பதையும், தெரிவித்தார். “அப்படியா?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே, திடீரென்று முத்துசாமி அய்யர் எழுந்தார். பரிசாரகர் வழிகாட்ட, விரைவாக இவர், கிழவியிருந்த திண்ணைக்கு வந்தார். அங்கிருந்த யாவரும், இவரைப் பின் தொடர்ந்தனர். முத்துசாமி அய்யர், கிழவியின் அருகே சென்று, “அம்மா… சவுக்கியமா…?’ என்று சொல்லிக்கொண்டே மேல் ஆடையை இடையிற் கட்டிக்கொண்டு, சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்தார். “முத்துசாமியா?’ என்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்டாள் கிழவி. “ஆமாம்’ என்றார் அய்யர். இவ்வளவு நாள் காத்துக் கஷ்டப்பட்ட கிழவி, இவரே நேரில் வருவாரென்று எதிர்பார்க்கவில்லை. “சவுக்கியமா, அம்மா…?’ என்று அன்பு வழிந்த குரலில் முத்துசாமி அய்யர் கேட்டார். “சவுக்கியந்தான்ப்பா… உன்னைப் பார்க்க வேண்டுமென்ற குறை பல நாளாக இருந்தது. உன்னுடைய கீர்த்தியை நான் கேட்டுக் கேட்டு, மனம் பூரித்துப் போனேன்… நீ அங்கங்கே உத்தியோகமாக இருப்பதை அடிக்கடி விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டே இருப்பேன்… இப்போது யாருக்கும் ஆகாத பெரிய உத்தியோகம் உனக்கு ஆகியிருக்கிறதாமே?’ “ஆமாம், எல்லாம் உன்னுடைய அன்ன விசேஷமே… எனக்கு நீ பசியாற அன்னம் போட்டதும், தலை வாரிப் பின்னியதும், ஆதரவு காட்டியதும், என்னுடைய மனசில் குடிகொண்டிருக்கின்றன.’

“மகாராஜனாக, நீ தீர்க்காயுசோடு இருக்க வேண்டும். நீ பட்டணத்தில் இருக்கிறாயே. உன்னைப் பார்ப்பது எப்படியென்று எண்ணியிருந்தேன். பகவான் வழி விட்டார். எனக்கு அரைக்கண் இருக்கும்போதே உன்னைப் பார்த்துவிட வேண்டுமென்ற ஆசை இருந்தது. அது பூர்த்தியாயிற்று.’ “நீ எப்படி இங்கே வந்தாய்…?’ “நடந்து வந்தேன். உன்னை பார்ப்பதற்காகவே ஒரு துணையை அழைத்துக் கொண்டு வந்தேன்.’ “எனக்குத் தெரிந்திருந்தால், நானே உன்னைப் பட்டணத்துக்கு அழைத்து வரச் செய்திருப்பேன்.’ “என்னைப் பற்றி யார் உனக்குச் சொல்லுவர்? நான்தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நீயும் மறக்காமல் இருந்தாயே; அதுவே போதும்.’ ஒரு தாயும், குழந்தையும் அன்போடு பேசுவதைப் போல, அவ்விருவரும் பேசிக் கொண்டிருப்பதையும், உலகத்தையே மறந்து அவர்கள் அன்பில் ஆழ்ந்திருப்பதையும் கண்ட அக்கூட்டத்தினர், அசைவற்று நின்று, எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். “சரி… இப்போதாவது என்னுடன் பட்டணம் வந்துவிடு… சவுக்கியமாக இருக்கலாம்…’ என்றார் முத்துசாமி அய்யர். “பட்டணத்தில் எனக்கு என்ன வேலை இருக்கிறது? கடைசிக் காலத்தில் திருவாரூரிலே இருந்து, தியாகராஜாவை தரிசனம் பண்ணிக்கொண்டு, இந்த கட்டையை ஒரு நாள் கீழே போட வேண்டியது தானே.’ “உனக்கு ஏதாவது வேண்டுமா?’ “ஒன்றும் வேண்டாம். உன்னைக் கண்குளிரப் பார்த்தேனே; அதுவே போதும்.’ அக்கிழவி, முத்துசாமி அய்யருடைய இளமைப் பருவத்தில், அவருக்கு அன்னமிட்டு வந்தவள் என்று, யாவருக்கும் பின்பு தெரிய வந்தது. அவள் தனக்கு ஒன்றும் வேண்டாமென்று சொல்லியும், முத்துசாமி அய்யர் சில புடவைகளையும், போர்வை முதலியவற்றையும் வாங்கிக் கொடுத்து, பணமும் அளித்து, துணைக்கு ஒருவரை அனுப்பி, திருவாரூருக்கு வண்டியிலே கொண்டு போய் விட்டு வரச் செய்தார். “பண்புடையார்ப்பட்டுண்டு உலகம்’ என்ற குறளுக்கு இலக்கணமாக வாழ்ந்ததால் அன்றோ, ஆங்கிலேயர்களாலேயே சிலை வைத்து வணங்கப் பட்டவர் ஆனார் முத்துசாமி அய்யர். இதுவன்றோ இந்நீதிமன்றத்தின் மாண்பு.