It was March 14, 1932 when George Eastman, famed inventor, philanthropist, and founder of Eastman Kodak, invited a few loyal friends over to witness the rewriting of his will. He had made the decision to give a good portion of his money and prized possessions, including his enormous mansion, to the city he called home for his whole life- Rochester. To this end, he bequeathed his house and a $2 million endowment (about $34 million today) to the University of Rochester. Eastman also donated a large sum of money to dental dispensaries across the city, attempting to ensure that no child in Rochester would go without proper dental work. Finally, he left $200,000 (about $3.4 million today) to his beloved niece, Ellen.

Cheerfully signing the will, he assured his friends this was just a matter of ensuring his wishes. Later, it was thought that he also wanted his friends to see him mentally alert so the credibility of the will wouldn’t be questioned. After all the t’s were crossed and i’s were dotted, he asked if everyone could excuse themselves for a moment. When they did, George took out paper and pen and wrote a note, which read,

To my friends,
My work is done.
Why wait?

Then, he took a pistol out from his nightstand and shot himself in the heart, ending his life at the age of 74.

So who was this captain of industry and why did he, quite cheerfully, suddenly choose to take his own life?

George Eastman, and his company, turned photography from a complicated, expensive, unwieldy, and potentially dangerous hobby (due the chemicals needed to develop the film) into one that, quite literally, a child could do. He was not only a genius inventor, but a brilliant marketer.

His story begins as it ended, in Rochester. The Eastmans always put a priority on education. In fact, George Eastman Senior founded Eastman’s Commercial College in 1854, the same year George Junior was born. The family was middle-class and living pretty comfortably, but this was short-lived. In 1862, when George was only eight, his father passed away from a “brain disorder.” His mother, Maria, was a now a widow with three small children, one of them (George’s youngest sister Katy) suffered from polio and other illnesses. Life was hard for the Eastman family after George Senior’s death and self-reliance became a necessary trait.

At age of 14, George dropped out of high school to support his family. He worked at a local insurance company and as a clerk at Rochester Savings Bank. Then, in 1870, tragedy struck again when his sister, Katy, passed away from complications related to polio. She was buried next to her father.

George, even at an early age, was meticulous, detailed, and controlling of every aspect of his own business. Starting when he got his first job at 14, he began keeping ledgers to detail his finances. Due to his careful planning and earning enough working at the bank, Eastman was able to afford certain luxuries. It was in one of these ledgers, under January 27, 1869 to be exact, that “photography” was first mentioned. As the months passed, besides helping to support his mother, George spent more and more money on “photos” or “photograph materials.”

In 1878, Eastman learned an important lesson – photography (at least at the time) was hard. The legend goes that he wanted to treat his mother to a vacation in Santa Domingo in the Dominican Republic (other sources say he was looking to buy land in the newly independent nation). Either way, to document his trip, he bought a photographic outfit. Cameras then are not what we think of cameras are today. An outfit included the camera (constructed from several parts that must be put together before taking pictures), a stand, a light, and wet glass plates (with chemicals) in order to preserve the picture. As Eastman later put it,

In those days, one did not ‘take’ a camera; one accompanied the outfit in which the camera was only a part. I bought an outfit and learned that it took not only a strong, but also a dauntless man to be an outdoor photographer.

Eastman, so fed up with everything he had to bring, not only didn’t take a camera, he didn’t take the trip at all. At this point, Eastman thought to himself that there had to be a better way.

For the next several years, while still working at the bank, Eastman developed a new kind of dry plate, one made out of gelatin (the same ingredient used in Jello, which would be invented twenty years later in a small town thirty miles from Rochester), not glass. Glass was heavy, fragile, and expensive. Gelatin was an improvement on all of these things. By 1880, he had patented a dry-plate coating machine made out of gelatin, making the process of preserving film negatives simpler, cheaper, and less dangerous.

While developing this process, he came across another innovation that would allow photography and, eventually, cameras to become something that wasn’t just for the professional. As described by Eastman,

I also made experiments by using paper as a temporary support and coating the Cellulose immediately upon the paper, and afterwards coating with the emulsion. I had no difficulty stripping the Cellulose from the paper, the cellulose adhered to the emulsion and separated from the paper.

He patented this film on March 4, 1884. That same year, Eastman and his associate William Walker developed a roll holder to hold the film. The invention of this revolutionary film wasn’t enough, though. What he really wanted to do was, “to popularize photography to an extent as yet scarcely dreamed of.”

In 1888, the name “Kodak” was thought up while playing with an anagram set with his mother. Eastman loved the word because it was simple, easy to pronounce and it started with a “K.” Said Eastman, “It became a question of trying out a great number of combinations of letters that made words starting and ending with ‘K.”

Kodak was officially incorporated as a company in 1890 and quickly rocketed to the top of the industry. Also that same year, Eastman introduced the first Kodak camera, equipped with his film. It cost $25 (about $640 today), but the most important thing was that the customer didn’t do the developing of film themselves- Kodak did. The customer would send the camera back (film and all) to the company for developing and processing. Their motto aptly illustrated this: “You press the button, we do the rest.”

He had now made it easy for anyone to take and have pictures developed. The next step was to change the camera from a luxury item or expensive hobby to something just about anyone could afford.

In 1900, the revolutionary Brownie camera, versions of which were so popular through the mid-20th century, was born. It cost only one dollar ($28 today) and was even marketed to children. For the next hundred years, George Eastman and Kodak would be synonymous with cameras and film.

For his entire 40+ years of heading up his own company, George Eastman was used to being in control. So, when he was diagnosed with a spinal condition in the late 1920s, forcing him to be confined to a wheelchair, it depressed him greatly. His mother, who lived with him until her death in 1907, was also in a wheelchair for the last years of her life. His baby sister was in a wheelchair until she died. He saw them suffer and Eastman did not want to go through the same long drawn out process. He also didn’t like that he felt this gave off an image of weakness. Eastman was used to being a man respected the world over, not an “invalid.” He mused greatly about death and illness, writing a friend,

God keep me from being like them (referring to family and friends who he had seen succumb to illness). Doesn’t it seem strange that the clearest minds I have ever known should be taken this way? That is the sad thing about illness.

So, by March 1932, he had enough. George Eastman wanted to go by his own hand, rather than the hand of illness and fate. So he tidied up all the loose ends of his life and, once complete, ended it immediately on his own terms.

Source… i


வாரம் ஒரு கவிதை …” கல்லறைப் பூவின் கண்ணீர் துளி “


சில்லறை இல்லையென்றால் இல்லை
உனக்கு  மரியாதை !  உண்மையும்
நேர்மையும் போடுமா உனக்கு சோறு ?

“பிழைக்கத் தெரியாத மனிதன் நீ ”
இந்த ஒரு பட்டம் மட்டுமே அந்த
மனிதனுக்கு  கிட்டிய சொத்து நேற்றுவரை !

இன்று கல்லறையில் அவன் அடங்கும் வரை
அவன் அருமை அவனுக்கே தெரியாது !

அவன் உறங்கும்  கல்லறை மேல்
எத்தனை எத்தனை மலர் வளையம் இன்று   !
அவன் இறப்பிலும் அவரவர்  ஆதாயம்

தேடி அவனுக்கு சூட்டும் பட்டம்  எத்தனை
எத்தனை இன்று !

“பிழைக்கத்” தெரியாத அந்த ஒரு மனிதன்
பெயர்  சொல்லி  தங்கள் “பிழைப்பை”
நடத்த துடிக்கும் ஒரு பெரிய கூட்டத்தின்

நாடகத்தின் நடுவில்  கல்லறைப் பூக்கள்
மட்டும் வடிக்குது கண்ணீர், மறைந்த
அந்த மனிதனை நினைத்து !

நடராஜன்   in dated 19th june 2017

வாரம் ஒரு கவிதை …” கவிக்கோவுக்கு ஒரு கவிதாஞ்சலி “


கவிக்கோவுக்கு கவிதாஞ்சலி
கவிஞன் என்று சொன்னாலே  அது கவிக்கோ !
கதையிலும்  கவிதை விதை விதைத்து  கவி
சொன்ன கவிஞன் அவன் ….இந்த புவி கேட்ட
கவிதை தானும் கேட்க விழைந்தானோ அந்த
இறைவன் ?  இறை அழைப்பு ஏற்று இப்புவி
துறந்து எமை  மறந்து பறந்து சென்றாயோ கவிஞனே ?
நீ பறந்து சென்ற வேகம் பார்த்து நான் வாய் மூடி
மௌனியானேன் …உன் பால் வீதி கவிதைப் பயணம்
முடித்து  உன் வீட்டு  வீதிக்கு நீ மீண்டும் திரும்பும் நாள்
வரை காத்திருப்பேன் நான் மெளனமாக !
உன் பால் வீதி பயணத்தில் என் மௌனத்தின் குரல்
உனக்கு கேட்காமல் இருக்குமா என்ன ?
12th June 2017

வாரம் ஒரு கவிதை ….” கல் வீச்சு “


கல் வீச்சு
கல் எறிய கற்றுக் கொடுக்கவில்லை உன் கல்வி
கற்றது மறந்து கல் எடுத்து நீ வீசி உடைப்பது
ஒரு பேருந்தின் கண்ணாடியை மட்டும் அல்ல
உன்னைப் பெற்றவரின் இதயத்தையும்தான் !
பேசி தீர்த்துக்கொள்ளும்  பிரச்சனையை கல்
வீசி தீர்க்க முடியுமா சொல்லு …தம்பி ?
நீ கற்ற கல்வி உனக்கு காட்டாத  வழியை
ஒரு கல் காட்டி விடுமா உனக்கு ?
சற்றே யோசி நீ தம்பி … உன் வாழ்வின்
வெற்றிக்கு உன் கல்வி மட்டுமே அடித்தளம் !
அது மறந்து ஒரு கல் நீ கையில் எடுத்தால்
அந்த ஒரு கல் உருமாறும் ஒரு தடைக்கல்லாக
உன் வெற்றிப் பயணத்தை சீர் குலைக்க !
கல் வீச்சில் வீரன் என்னும் பெயர் உனக்கு
வேண்டாம் … கல்வியில் அசகாய சூரன்
என்னும் பட்டம் மட்டுமே வேண்டும் உனக்கு !
My Tamil kavithai  in dated 29th May 2017

வாரம் ஒரு கவிதை ….’ சுமையும் சுகங்களும் “


சுமைகளும் சுகங்களும்
கருவில் சுமக்கும் குழந்தை தாய்க்கு சுமையல்ல
தோளில் பிள்ளை …ஒரு தந்தைக்கு சுமை இல்லை !
சுமையும் சுகமாக தோன்றும்  நேரம் அது !
நிழலின் சுகம் வெய்யிலை சுமந்தவனுக்கு புரியும் !
நீரின் சுகம் பாலைவனத்தில் நடப்பவனுக்கு தெரியும் !
ஒளியின் சுகம் இருளில் புரியும் ! பொருளின்
அருமை அது இல்லாதவனுக்கு தெரியும் !
ஒரு சுமையை சுமந்தவனுக்கு மட்டுமே  புரியும்
சுகத்தின் அருமை!
சுமை சுமக்காமல்  சுகம் இல்லை … சுகம்
அளிக்காத சுமையும்  இல்லை !
சுமை சுமப்பவனுக்கு  சுகம் நிச்சயம் !
சுமை தவிர்த்து சுகம் மட்டும் நாடும்
ஒருவனுக்கு அந்த சுகமே சுமையாய் மாறும் !
in dated 15th may 2017

வாரம் ஒரு கவிதை …” ஒற்றை சிறகோடு “…


ஒற்றை சிறகோடு …
சிறகடித்து விண்ணில் பறந்து  திரிந்த எனக்கு
பிறந்தாய் நீ ஒற்றை சிறகோடு குழந்தாய் !
சிறகு ஒன்று இல்லையென்பதால் மட்டும்
நீ ஒரு சிறைக்  கைதி அல்ல கண்ணே !
ஒற்றை சிறகு பறவை  நீ என நான்
உன்னை சிறை வைக்க மாட்டேன் தரையிலே !
நீயும் மறந்து விடு “நான் ஒரு ஒற்றை சிறகு
பறவை என்று..”
உன் பிஞ்சுக் கால் இரண்டும்  தரையில் தட்டி தட்டி
மண்ணில் நீ நடை பயிற்சி முடித்து   அந்த
விண்ணில்  நீ  பறக்க நினைக்கும் நேரம்  நான் இருப்பேன்
உனக்கு ஒரு மற்றொரு சிறகாக !
என்னைப் போலவே உன்னையும் விண்ணில்
பறக்க வைப்பேன்…. தாய்ப் பறவை நான் !
ஒற்றை சிறகோடு  விண்ணில் நீ பாயும்
நேரம் என் கண்ணில் தெரியுது இப்போதே !
மனம் இருந்தால் மார்க்கம் என்னும் வாக்கு
மனிதருக்கு மாத்திரம் அல்ல !
இந்த மண்ணில் பிறக்கும் எனக்கும் உனக்கும்
மற்றும் எல்லா உயிருக்கும் அந்த சொல்லே
மந்திரம் !
உன் இழப்பு பற்றி நினைக்காதே ..உன்
இலக்கு என்ன என்று மட்டும் நீ யோசி !
K.Natarajan … in dated 8th May 2017

வாரம் ஒரு கவிதை …” சூரிய தாகம் “


சூரிய தாகம்
சுள்ளென்று எரிக்கும் சூரியனின் தாக்கம் தெரியும்
அது என்ன சூரிய தாகம் ? சூரியனுக்கே  தாகமா !
இல்லை  தாகம்,  சூரிய வெப்பம் தாக்கும் பூமிக்கா ?
தாகம் பூமிக்கு மட்டும் அல்ல …  சூரியனுக்கும் இருக்கு !
மண்ணில் உள்ள நீர் மனிதனுக்கு மட்டுமல்ல சொந்தம் !
விண்ணில் உள்ள மேகத்துக்கும் அதுதானே நீராகாரம் !
மண்ணிலிருந்து நீர் உறிஞ்சி வெண் மேகம் நெய்து
கொடுக்கும் கரு மழை மேக புத்தாடை  சூரியனுக்கு
ஒரு பட்டாடை ! கதிரவன் அவன் தாகம் தீர்க்கும்
தண்ணீர் பந்தலும் அதுவே !
விண்ணின் தண்ணீர் பந்தல் அள்ளி வழங்கும்
கொடையே இந்த மண்ணுக்கு துள்ளி வரும் மழை !
மண்ணுக்கு துள்ளி வரும் மழை நீரை வரவேற்க
ஏரி குளம் ஒன்றும் இல்லையே நம் மண்ணில் இன்று !
மண்ணுக்கு குடை பிடித்து கருமேக மழைப்
பொழிவை வழி காட்டி வரவேற்கும் மரம்,
கானகமும் கண்ணில் படவில்லையே இன்று !
வரிசை கட்டி வானம் தொடும் கட்டிடங்கள்தான்
தெரியுது கண்ணுக்கு எட்டும் தூரம் மட்டும் !
வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் ! ஏரி குளம்
அருமை புரிந்து நம்  மண்ணின் நீர் வளம்
காப்போம் !
மரம் வளர்த்து நீர் வளம் பெருக்கினால்
தீரும் அந்த சூரிய தாகம் !
சூரிய தாகம் தணிந்தால்  தீரும் இந்த மண்ணின்
தண்ணீர் தாகம்  தன்னால் !
Natarajan  in  dated 17th April 2017