The Power of Telling It Like It Is….

In Panama, a new study finds that kids are more likely to drink healthier beverages if you speak the truth — subtly.

Children drink soda as they sit in the shade on a hot day. Credit: Reuters/Lucy Nicholson
Slogans that equate drinking water with good health are more effective at steering schoolchildren away from sugary sodas. | Reuters/Lucy Nicholson

What’s the best way to persuade children to drink water instead of unhealthy, sugar-laced beverages? Do you:

A) Tell them it will make them more popular.

B) Tell them it will make them healthier.

C) Tell them it will make them smarter.

D) Just tell them to do it without explaining why.

The correct answer: B.

Turns out honesty is the most persuasive tactic, even for kids, while exaggerated claims and ungrounded mandates can potentially have a negative effect, according to new research by Szu-chi Huang, an associate professor of marketing at Stanford Graduate School of Business. The field study, performed in collaboration with UNICEF, was designed to determine the most effective way to steer schoolchildren in Panama away from unhealthy sodas and other sweetened drinks toward drinking water instead.

Cowritten with Daniella Kupor of Boston University, Michal Maimaran of Northwestern University, and Andrea Weihrauch of the University of Amsterdam, the paper will be published in the Journal of the Association for Consumer Research in January. The research is the first to examine the effects of associating actions with goals in a real-world environment, in this case four elementary schools, where children encounter countless messages daily, Huang notes. Additionally, unlike previous research that has centered on adults, Huang’s study is the first to test the effectiveness of such associations on kids.

Targeting Pre-existing Associations

The school posters imploring students to “Drink Water” tested secondary slogans as well: (left to right) “Make Friends,” nothing, “Be Healthy,” and “Learn Faster.” Credit: Courtesy of Szu-chi Huang

The researchers put up posters in four elementary schools located within 10 miles of each other and of similar size and socioeconomic status. Each school had a kiosk selling bottled water. In a preliminary questionnaire, the researchers found that children strongly associated water consumption with health but saw only a moderate association between water and intelligence. The children held an even weaker association between water consumption and the ability to make friends.

In the main study, each school put up posters with a message unique to its campus. At one school, the posters implored students to drink water and “be healthy.” At another, the signs said that water would help them “learn faster.” At a third school, they declared that consuming water would help students “make friends,” and at a fourth school the signs simply told them to “drink water,” without further explanation. The posters remained on display for a month.

People don’t want to follow an order without any reason. This rule applies to children as well.
Szu-chi Huang

The researchers found that children at the school where posters declared that drinking water leads to good health increased their water consumption by 31%, suggesting that targeting the students’ pre-existing association (that water is healthy) led them to the desired outcome, says Huang.

At the school with posters associating water with learning faster, consumption didn’t change from the pre-study level. And at the school highlighting the questionable association between water and making friends, consumption marginally decreased. That decline may have occurred because the posters linking water to making friends “may have seemed dishonest or confusing,” causing children to shun the advice to drink more water, Huang says.

Avoid Blunt Directives

At the school where posters simply advised the students to drink more water, without stating why, water consumption declined significantly, by 48%. Like the children who were turned off by the attempt to associate drinking water with being popular, these students also may have regarded the blunt directive to drink water as manipulative.

“People don’t want to follow an order without any reason,” says Huang. “This rule applies to children as well.”

In the weeks after the posters were removed, water consumption generally reverted to the pre-study level.

These results suggest that children may need continuous reminders, whether in the form of posters or some other messaging, over time to alter their behavior. Regardless, Huang says, these most recent findings shed light on what kind of messaging and what mode of communication may work to encourage children to modify their habits and help them live healthier lives.




Was an image of a Weird ‘Half Cat’ Captured by Google Street View?…!!!

written by Brett M. Christensen September 13, 2018









This story was first published on May 9, 2013


An image circulating via social media supposedly depicts a strange half cat creature with only two legs and no ears caught in action by Google Street View cameras.

Brief Analysis

Half cat is no mystery. The strange looking puss is the result of some digital tomfoolery. And the image was not captured via Google Street View. The source image used in the manipulation was snapped in 2003 – well before Google Street View was launched – and depicts “Thumbelina”, a perfectly normal cat, strolling along a street in Ottawa (See original image below).


Spotted On Google Street View: Half A Cat A new species, perhaps?










Detailed Analysis

This picture of what appears to be a bizarre two-legged, no-eared cat has been circulating via social media since 2013. Descriptions of the strange creature claim that it was captured via Google Street View images.

The image has generated a lot of tongue-in-cheek speculation with commentators suggesting that it could depict a new species, an alien visitor or a mutant puss.

But, the truth is little more down to earth. Half Cat is the result of digital manipulation. As the following image shows, Half Cat was created by photoshopping a picture of the beautiful Thumbelina, most probably without her permission or knowledge:









The The source picture was reportedly taken back in 2003 and was posted to picture sharing website imgur. The image is said to show Thumbelina walking near Parliament Hill, Ottawa.

And, given that Google Street View was not launched until 2007, it is clear that Thumbelina’s picture was not snapped by Street View cameras as suggested in the circulating messages.

Thumbelina’s thoughts on the unauthorized use of her picture have so far gone unrecorded.












” பிள்ளையார் எல்லோருக்கும் சொந்தம் ” ….

பிள்ளையார் ஏழை எளிய‌வ‌ர்க‌ளுக்கெல்லாம் ஸ்வாமி. ம‌ஞ்ச‌ள் பொடியிலும், க‌ளிம‌ண்ணிலும், சாணியிலும் கூட‌ எவ‌ரும் ஒரு பிள்ளையாரைப் பிடித்து பூஜை செய்துவிட‌லாம். அவ‌ர் எளிதில் ஸந்தோஷ‌ப்ப‌டுகிற‌வ‌ர். எங்கே, எப்ப‌டி, எதில் கூப்பிட்டாலும் உட‌னே வ‌ந்து அந்த‌க் க‌ல்லோ, க‌ளிம‌ண்ணோ அத‌ற்குள்ளிருந்துகொண்டு அருள் செய்வார். அவ‌ரை வ‌ழிப‌ட‌ நிறைய‌ சாஸ்திர‌ம் படிக்க‌வேண்டும் என்ப‌தில்லை. ஒன்றும் ப‌டிக்காத‌வ‌னுக்கும், அவ‌ன் கூப்பிட்ட‌ குர‌லுக்கு வ‌ந்துவிடுவார்.

‘ம‌ற்ற‌ தேவ‌தா விக்கிர‌ஹ‌ங்க‌ளில் ஸாங்கோபாங்க‌மாக‌ப் பிராண‌ப் பிரதிஷ்டை என்று ப‌ண்ணி, அவ‌ற்றில் அந்த‌ந்த‌ தேவ‌தைக‌ளின் ஜீவ‌ க‌லையை உண்டாக்குவ‌து போல் பிள்ளையாருக்குப் ப‌ண்ண‌ வேண்டுமென்ப‌தில்லை. பாவித்த மாத்திர‌த்தில் எந்த‌ மூர்த்தியிலும் அவ‌ர் வ‌ந்துவிடுகிறார்’. என்று சொல்வ‌துண்டு.

ம‌ற்ற‌ ஸ்வாமிக‌ளைத் த‌ரிச‌ன‌ம் செய்வ‌து என்றால், நாம் அத‌ற்காக‌ ஒரு கால‌ம் பார்த்து, குளித்து முழுகி, அர்ச்ச‌னை சாம‌ன்க‌ள் வாங்கிக் கொண்டு கோயிலுக்குப் போக‌ வேண்டியிருக்கிற‌து. கோயிலுக்குப் போனாலும் நேரே அந்த‌ ஸ்வாமியிட‌ம் போய்விட‌ முடியாது. பிராகார‌ம் சுற்றிக்கொண்டு உள்ளே போக‌வேண்டும். அப்போதும் கூட‌ ஸ்வாமிக்கு ரொம்ப‌ப் ப‌க்க‌த்தில் போக‌க் கூடாது. கொஞ்ச‌ம் த‌ள்ளித்தான் நிற்க‌ வேண்டும். பிள்ளையார் இப்ப‌டி இல்லை. எந்த‌ ச‌ம‌ய‌மானாலும் ச‌ரி, நாம் ஆபீஸுக்கோ, ஸ்கூலுக்கோ, க‌டைக்கோ போய் வ‌ருகிற‌போதுகூட‌, தெருவிலே த‌ற்செயலாக‌த் த‌லையைத் தூக்கினால், அங்கே ஒரு முக்கில் பிள்ளையார் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறார்! அவ‌ரைப் பார்த்த‌மாத்திர‌த்தில் நாமாக‌ நெற்றியில் குட்டிக் கொண்டு ஒரு தோப்புக்க‌ர‌ண‌ம் போட்டுவிட்டு ந‌டையைக் க‌ட்டுகிறோம். இதிலேயே ந‌ம‌க்குச் சொல்ல‌த் தெரியாத‌ ஒரு நிம்ம‌தி, ஸ‌ந்தோஷ‌ம் உண்டாகிற‌து.

அவ‌ருக்குக் கோயில் என்று இருப்ப‌தே ஒரு அறைதான். அத‌னால் ஒரு பேத‌மும் இல்லாம‌ல் யாரும் கிட்டே போய்த் த‌ரிசிக்க‌ முடிகிற‌து. எல்லோருக்கும் அவ‌ர் ஸ்வாதீன‌ம்! பிராகார‌ங்க‌ள் எல்லாம் தாண்டி உள்ளுக்குள்ளே உட்கார்ந்திருக்கிற‌ ஸ்வாமிக‌ளைவிட‌, இப்ப‌டி எங்கே பார்த்தாலும் ந‌ட்ட ந‌டுவில் உட்கார்ந்திருக்கிற‌ பிள்ளையார்தான் த‌ப்பாம‌ல் ஜ‌ன‌ங்க‌ளை இழுத்து தோப்புக் க‌ர‌ண‌ம் வாங்கிக் கொண்டுவிடுகிறார்!

பிள்ளையார் வ‌ழிபாட்டுக்கென்றே சில‌ அம்ச‌ங்க‌ள் இருக்கின்ற‌ன. சித‌று தேங்காய் போடுவ‌து, நெற்றியில் குட்டிக்கொள்வ‌து, தோப்புக் க‌ர‌ண‌ம் போடுவ‌து ஆகிய‌வை பிள்ளையார் ஒருவ‌ருக்கே உரிய‌வை.

பிள்ளையார் ச‌ந்நிதியில், இர‌ண்டு கைக‌ளையும் ம‌றித்து நெற்றிப் பொட்டில் குட்டிக் கொள்ள‌வேண்டும். இப்ப‌டியே இர‌ண்டு கைகளையும் ம‌றித்துக் காதுக‌ளைப் பிடித்துக்கொண்டு, முட்டிக்கால் த‌ரையில் ப‌டுகிற‌ மாதிரி தோப்புக்க‌ர‌ண‌ம் போட‌வேண்டும். இவை எத‌ற்கு என்றால்:

யோக‌ சாஸ்திர‌ம் என்று ஒன்று இருக்கிற‌து. அதிலே ந‌ம் நாடிகளில் ஏற்ப‌டுகிற‌ ச‌ல‌ன‌ங்களால் எப்ப‌டி ம‌ன‌ஸையும் ந‌ல்ல‌தாக‌ மாற்றிக்கொள்ள‌லாம் என்று வ‌ழி சொல்லியிருக்கிற‌து. ந‌ம் உட‌ம்பைப் ப‌ல‌ தினுசாக‌ வ‌ளைத்துச் செய்கிற‌ அப்பியாஸ‌ங்க‌ளால், சுவாஸ‌த்தின் கதியில் உண்டாக்கிக்கொள்கிற‌ மாறுத‌ல்க‌ளால் ந‌ம் உள்ள‌ம் உய‌ர்வ‌த‌ற்கான‌ வ‌ழி அந்த‌ சாஸ்திர‌த்தில் சொல்ல‌ப்ப‌ட்டிருக்கிற‌து. நெற்றிப்பொட்டில் குட்டிக் கொள்வ‌து, தோப்புக்க‌ர‌ண‌ம் போடுவ‌து இவ‌ற்றால் ந‌ம் நாடிக‌ளின் ச‌ல‌ன‌ம் மாறும்; ம‌ன‌ஸில் தெய்விக‌மான‌ மாறுத‌ல்க‌ள் உண்டாகும். ந‌ம்பிக்கையோடு செய்தால் ப‌ல‌ன் தெரியும்.

குழ‌ந்தைக‌ளுக்காக‌ நீதி நூல்களைச் செய்த‌ அவ்வையார் பெரிய‌வ‌ர்க‌ளுக்குக்கூட‌ எளிதில் புரியாத‌ பெரிய‌ யோக‌ த‌த்துவ‌ங்க‌ளை வைத்துப் பிள்ள‌யார் மேலேயே ஒரு ஸ்தோத்திர‌ம் செய்திருக்கிறாள். அத‌ற்கு “விநாய‌க‌ர் அக‌வ‌ல்” என்று பெய‌ர். அள‌வில் சின்ன‌துதான் அந்த‌ அக‌வ‌ல் ஸ்தோத்திர‌ம்.

பிள்ளையாரை நினைக்கிற‌போது அவ்வையாரையும் நாம் சேர்த்து நினைத்தால் இர‌ட்டிப்பு அநுக்கிர‌ஹ‌ம் கிடைக்கும். ‘விநாய‌க‌ர் அக‌வ‌லை’ச் சொன்னால் இர‌ண்டு பேரையும் ஒரே ச‌ம‌யத்தில் நினைத்த‌தாகும். எல்லோரும் இதைச் செய்ய‌வேண்டும். வெள்ளிக்கிழ‌மைதோறும் ப‌க்க‌த்திலுள்ள‌ பிள்ளையார் கோயிலுக்குப் போய் “விநாய‌க‌ர் அக‌வ‌ல்” சொல்லி விக்நேச்வ‌ர‌னுக்கு அர்ப்ப‌ண‌ம் ப‌ண்ண‌வேண்டும்.

பிள்ளையாருக்கு எல்லோரும் சொந்த‌ம்; பிள்ளையார் எல்லோருக்கும் சொந்த‌ம். ஏழை எளிய‌வ‌ருக்கும், சாஸ்திர‌ம் ப‌டிக்காத‌ சாமானிய‌ ஜ‌ன‌ங்க‌ளுக்கும்கூட‌ச் சொந்த‌ம். ம‌ற்ற‌ ஸ்வாமிக‌ளின் நைவேத்திய‌ விநியோக‌த்தில் பெரிய‌ ம‌நுஷ்ய‌ர்க‌ளுக்குத்தான் முத‌லிட‌ம். பிள்ளையாரோ த‌ம‌க்குப் போடுகிற‌ சித‌றுகாய் இவ‌ர்க‌ளுக்குப் போகாம‌ல் ஏழைக் குழ‌ந்தைக‌ளுக்கே போகும்ப‌டியாக‌ வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்! எல்லோரும் “அக‌வ‌ல்” சொல்லி அவ‌ரை வ‌ழிப‌ட‌ வேண்டும். பெண்க‌ளுக்கும், குழ‌ந்தைக‌ளுக்கும் இதில் அதிக‌ உரிமை உண்டு. அவ்வை பெண்ணாக‌ப் பிற‌ந்த‌தால், பெண்க‌ள் எல்லோருக்கும் அவ‌ளுடைய‌ இந்த‌ ஸ்தோத்திர‌த்தில் பாத்திய‌தை ஜாஸ்தி. அவ‌ள் குழ‌ந்தைக‌ளுக்கு உப‌தேசித்த‌ பாட்டி. விநாய‌க‌ரும் குழ‌ந்தைத் தெய்வ‌ம். அத‌னால் அவ‌ளுடைய‌ அக‌வ‌லைக் குழ‌ந்தைக‌ள் யாவ‌ரும் அவர்முன் பாடி ஸ‌ம‌ர்ப்பிக்க‌வேண்டும். கொஞ்ச‌ம் ‘க‌ட‌முட‌’ என்றிருக்கிற‌தே, அர்த்த‌ம் புரிய‌வில்லையே என்று பார்க்க‌ வேண்டாம். அர்த்த‌ம் புரிந்தாலும், புரியாவிட்டாலும் ‘அவ்வையின் வாக்குக்கே ந‌ன்மை செய்கிற‌ ச‌க்தி உண்டு’ என்று ந‌ம்பி அக‌வ‌லைப் பொட்டை நெட்டுருப் போட்டுச் சொன்னாலும் போதும்; அத‌னால் நாமும் க்ஷேம‌ம் அடைவோம். நாடும் க்ஷேம‌ம் அடையும்.


பிள்ளையார் எல்லாருக்கும் ந‌ல்ல‌வ‌ர்; எல்லாருக்கும் வேண்டிய‌வ‌ர்; சொந்த‌ம். சிவ‌ ச‌ம்ப‌ந்த‌மான‌ லிங்க‌ம், அம்பாள், முருக‌ன் முத‌லிய‌ விக்கிர‌ஹ‌ங்க‌ளைப் பெருமாள் கோயிலில் பார்க்க‌ முடியாது. ஆனால், பிள்ளையாரும் சிவ‌ குடும்ப‌த்தைதான் சேர்ந்த‌வ‌ர் என்றாலும், விஷ்ணு ஆல‌ய‌ங்க‌ளில்கூட‌ப் பிள்ளையார் ம‌ட்டும் இருப்பார். ‘தும்பிக்கை ஆழ்வார்’ என்று அவ‌ருக்குப் பெய‌ர் சொல்லுவார்க‌ள். ம‌தச்ச‌ண்டைக‌ளுக்கெல்லாம் அப்பாற்ப‌ட்ட‌வ‌ர் அவ‌ர்.

அத‌னால்தான் புத்த‌ம‌த‌ம், ஜைன‌ம‌த‌ம் எல்லாவ‌ற்றிலும்கூட‌ அவ‌ரை வ‌ழிப‌டுகிறார்க‌ள். த‌மிழ் நாட்டிலிருப்ப‌துபோல் ம‌ற்ற‌ ராஜ்ய‌ங்க‌ளில் த‌டுக்கி விழுந்த‌ இட‌மெல்ல‌ம் விநாய‌க‌ர் இல்லாவிட்டாலுங்கூட‌, பார‌த‌ தேச‌த்திலுள்ள‌ அத்த‌னை ஸ்த‌ல‌ங்க‌ளிலும் ஓரிடத்திலாவ‌து அவ‌ர் இருப்பார். “க‌ன்னியாகும‌ரியிலும் பிள்ளையார்; ஹிம‌ய‌த்தின் கோடியில் கேதாரத்திலும் ஒரு பிள்ளையார்” என்று ஒரு க‌ண‌ப‌தி ப‌க்த‌ர் என்னிட‌ம் பெருமைப்ப‌ட்டுக் கொண்டார்.

ந‌ம் தேச‌த்தில் ம‌ட்டும்தான் என்றில்லை. ஜ‌ப்பானிலிருந்து மெக்ஸிகோ வ‌ரை உல‌கத்தின் எல்ல‌த் தேச‌ங்க‌ளிலும் விநாய‌க‌ர் விக்கிர‌ஹ‌ம் அக‌ப்ப‌டுகிற‌து! லோக‌ம் பூராவும் உள்ள‌ ஸ‌க‌ல‌ நாடுகளிலும் அவ‌ரைப் ப‌ல‌ தினுசான‌ மூர்த்திக‌ளில் வ‌ழிப‌டுகிறார்க‌ள்.

அப்ப‌டி லோக‌ம் முழுவ‌த‌ற்கும் சொந்த‌மாக‌ இருக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ரை நாம் எல்லோரும் த‌வ‌றாம‌ல் ஆராதிக்க‌ வேண்டும். வ‌ச‌தி இருப்ப்ப‌வ‌ர்க‌ள் அவ‌ருக்கு மோத‌க‌மும், ம‌ற்ற‌ ப‌க்ஷ‌ண‌மும், ப‌ழ‌ங்க‌ளும் நிறைய‌ நிவேத‌ன‌ம் செய்து, குழ‌ந்தைக‌ளுக்கு விநியோக‌ம் ப‌ண்ண‌வேண்டும். அவ‌ர் குழ‌ந்தையாக‌ வ‌ந்த‌ ஸ்வாமி. குழ்ந்தை என்றால் அது கொழுகொழு என்று இருக்க‌வேண்டும். அத‌ற்கு நிறைய‌ ஆகார‌ம் கொடுக்க‌ வேண்டும். பிள்ளையாரின் தொப்பை வாடாம‌ல் அவ‌ருக்கு நிறைய‌ நிவேத‌ன‌ம் செய்ய‌வேண்டும். வெள்ளிக்கிழ‌மைதோறும் அவ‌ருக்கு சித‌றுகாய் போட்டுக் குழ‌ந்தைக‌ளை ஸ‌ந்தோஷ‌ப்ப‌டுத்த‌ வேண்டும். பெரிய‌வ‌ர்க‌ள் இவ்வாறு ம‌ற்ற‌க் குழ‌ந்தைக‌ளை ம‌கிழ்வித்தால், ஈச‌ன் குழ‌ந்தையான‌ பிள்ளையாரும் ம‌கிழ்ந்து, பெரிய‌வ‌ர்களையும் குழ‌ந்தைக‌ளாக்கித் த‌ம்மோடு விளையாட‌ச் செய்வார்.

பெரிய‌வ‌ர்க‌ளானால் துக்கமும், தொல்லையும் தான். குழ‌ந்தை ஸ்வாமியோடு சேர்ந்து இந்த‌த் துக்க‌த்தை தொலைத்து அவ‌ரைப்போல் ஆன‌ந்த‌மாகிவிட‌ வேண்டும். அவ‌ர் எப்போதும் சிரித்த‌ முக‌முள்ள‌வ‌ர். ‘ஸுமுக‌ர்’, ‘பிர‌ஸ‌ன்ன‌ வ‌தன‌ர்’ என்று பெய‌ர் பெற்று எப்போதும் பேரான‌ந்த‌த்தைப் பொங்க‌ விடுப‌வ‌ர். நாம் உண்மையாக‌ ப‌க்தி செய்தால் ந‌ம்மையும் அப்ப‌டி ஆக்குவார்.

த‌மிழ் நாட்டின் பாக்கிய‌மாக‌த் திரும்பிய‌ இட‌மெல்லாம் அம‌ர்ந்திருக்கும் அவ‌ரை நாம் எந்நாளும் ம‌ற‌க்க‌க் கூடாது. நாம் எல்லோரும் த‌வ‌றாம‌ல் பிள்ளையார் கோயிலுக்குப் போவ‌து, தேங்காய் உடைப்ப‌து, ‘விநாய‌க‌ர் அக‌வ‌ல்’ சொல்வ‌து என்று வைத்துக்கொண்டால் இப்போதிருக்கிற‌ இத்த‌னை ஆயிர‌ம் கோயிலுங்கூட‌ப் போதாது; புதிதாக‌க் க‌ட்ட‌ வேண்டியிருக்கும்.


ந‌ம‌க்கும், நாட்டுக்கும், உல‌குக்கும் எல்லா க்ஷேம‌ங்க‌ளும் உண்டாவ‌த‌ற்கு அவ்வையார் மூல‌ம் பிள்ளையாரைப் பிடிப்ப‌தே வ‌ழி.


Source…..N.Ramesh Natarajan and Tirupur S.Ramanathan



My Story: “I Played Role Of Involuntary Clown,” An Inspiring Story Of Blind IAS Officer…

“A conservative estimate of disabled in India is over 2% of the population. Most of them are fighting silent battles every moment and achieving small wins every day.

Belonging to this community, I feel happy and privileged to be recognised and appreciated to such an extent in the past few months. And at the same time with the existence of the likes of Louis Braille, Helen Keller and many more, I feel humbled.

I have always believed the word “handicap” is a union of two positive words handy and cap, both denote a sense of support. As being handy for someone and as a cap, playing the role of shade in the bright sunlight or taking the hits of crashing raindrops.

I was born in a nondescript village called Choudanakuppe in Tumkuru District of Karnataka and attended my village school till Class 4.

Very early, I began facing certain difficulties in reading the blackboard but as a child, I couldn’t comprehend it (the problem). Both my parents were illiterate, busy making ends meet and struggling with my brother who was losing mobility in his legs.

So call it fate and neglect, I lost my vision completely by the time I was 9.

This was a shock to my family and they tried getting me treatment but to no avail. Luckily my uncle made me join a school for the blind in Mysore and I restarted school.

For a freshly blind child, I needed to adapt to develop the orientation before the society relegated me to a position of losers. I had my share of embarrassments from not being able to find a path to the restroom and unable to bear severity of nature’s call I sometimes attended to it in corridors and classes, much to the disgust of people around me. I played the role of an involuntary clown who couldn’t understand the coordinates of normal clothing – wearing it inside out and upside down. But soon I went on to top the class, I got the badge of honour. I completed my education until class 10 in the same school in Mysore; I still choke with emotion when I think of all the years spent there.

I completed graduation where I met my future wife Achintha, my steadfast support through everything. I subsequently went on to find a job. But despite having a job an unsatisfaction brewed in me and I decided to take the UPSC plunge. My wife dedicated close to 10 hours a day just for my preparation, she would read out to me, make audio notes.

I have been told I have come far in life, but one never should forget where one came from. In my mind, the showreel of my frail mother making numerous trips to get a disability certificate and spending Rs 50 on it makes me jolt up even today.

But I tell this story not to jolt you – I tell it because I want to tell each one of you to never stop aspiring and never give up.”

Story By – Kempahonnaiah | IAS 2017 Batch | West Bengal Cadre


From our friends at

Humans of Lbsnaa  in



Jessica H. asks: What happens to people you hear about who fall over in museums and damage priceless works of art, do they have to pay damages?

destroyed-ancient-potteryIf you’ve ever walked through a museum or an art gallery you may have noticed that a lot of the art and historical treasure on display is completely exposed. In fact, with the exception of some of the world’s more famous pieces of art, you could easily fall over and damage much of the artwork on display worldwide, right now. So, what would happen if you did trip and accidentally damage an irreplaceable priceless piece of art? As it turns out, not all that much.

This is mainly because of two things- first, museums and galleries will almost always have insurance to cover any such damage. Second, accidents happen and the people running the museums understand that.

In fact, in nearly every case we could find of a piece of artwork accidentally being damaged, no charges were pressed by either the museum or, in some cases, the owner of the art in question. In fact, it appears that the worst that might happen in such a scenario is that you’ll get banned from the museum.

For example, consider the case of Nick Flynn, a man who in 2006 tripped over his shoelace while walking around the Fitzwilliam Museum in Cambridge and knocked over three 17th century vases worth about £175,000 (~$225,000). Flynn noted of the experience,

I snagged my shoelace, missed the step and crash, bang, wallop. There were a million pieces of high quality Qing ceramics lying around underneath me… Although [I knew] the vase would break I didn’t imagine it would be loose and crash into the other two.  I’m sure I only hit the first one and that must have flown across the windowsill and hit the next one, which then hit the other, like a set of dominos. I can say with my hand on my heart that it was not deliberate … it was just my Norman Wisdom moment, just one of those unbelievably unlucky things that can sometimes happen.

The museum official’s response was to merely send him a letter advising Flynn “not to visit the museum again in the near future.” Yes, he didn’t even technically get banned; just politely asked to abstain from visiting for a while.

In fact, the museum didn’t even identify Flynn to the public to spare him the embarrassment of being known as the guy who tripped and knocked over three vases that, before encountering Mr. Flynn, had managed to survive about four centuries and a full six decades sitting on those very windowsills. (We only know his name because British tabloids tracked him down after the fact.)

In another example, this one in 2015, a 12 year old boy tripped while visiting a Taiwanese art exhibition. During his fall forward, he managed to punch a hole through a 350 year old painting, Flowers, by Paola Porpora, valued at about $1,500,000… (You can watch the video of this happening here.) The organisers of the exhibition went out of their way to assure the boy and his family that they wouldn’t be liable to pay any damages nor in any trouble legally. In fact, one of the organisers, Sun Chi-hsuan, publicly insisted that the boy wasn’t to blame.

In yet another case, in 2010, a young woman, who as per usual with these sorts of things went unnamed publicly, damaged a $130,000,000 Picasso painting called The Actor by falling into it during an art class. The result was a six inch tear in the lower right-hand corner. In this specific case, the museum officials were more concerned with reporting that the woman was uninjured than the fact that her accident had potentially wiped away half the painting’s value.

So those are pure accidents. What about more negligent cases? All evidence would seem to indicate that museums and galleries similarly seem hesitant to do anything to the patron in question.  Beyond countless selfie-related accidental destruction of art that has become something of a frequent occurrence in recent years, there is the case of a clock made by artist James Borden that hung in Columbia Pennsylvania’s National Watch and Clock Museum for over two decades before being destroyed. How did it meet its end? An elderly couple began touching and pulling on its various bits, seemingly trying to see what the clock looked like when working; this ultimately caused the clock to come crashing down. (You can watch a video of this here.) The museum chose not to press any charges nor seek compensation for the damages. In fact, as in other examples, they didn’t even berate the individuals in the press, choosing not even to name them at all.

That said, we did find one exception to this “no fault” negligent destruction of art general rule. This happened when a tourist scaled the facade of a Portuguese train station to take a selfie with an 1890 statue of Dom Sebastiao, resulting in the statue’s destruction when said tourist accidentally knocked the statue over and it shattered on the ground below. The unnamed man was later charged with destruction of public property.

As for the non-public, even in cases where museum or gallery staff damage or destroy the art, the individual usually gets off with only a slap on the wrist if it truly was an honest accident. For example, in 2000, some porters at the Bond Street auction house accidentally put a painting by artist Lucian Freud, valued at £100,000 (about $130,000), into a crushing machine…

The painting was stored in a large wooden box, which the porters assumed was empty and put out with the rest of the trash. The auction house assured papers that the porters wouldn’t lose their jobs over the matter, and that it was an honest mistake.

In another case, an unnamed cleaning lady tossed a bunch of modern art valued at about $15,000 into the garbage in 2014. To be fair to the cleaning lady, the “art” in question, created by modernist Paul Branca, was a bunch of cardboard boxes haphazardly strewn across the floor of a section of the gallery (modern art everybody). Again, no action was taken against the cleaner. (We can only hope Mr. Branca was on his game that day, and he simply took the opportunity to go full meta-on it, displaying his former cardboard box art now in the garbage bin, perhaps even increasing its value in that case…)

All this said, while it appears most museums, galleries and even artists will take the destruction or damage of their work in good humor if done accidentally (even if there was a fair bit of negligence involved), the same can’t be said if the damage is malicious. In these cases, the museum can and will press charges, and one might expect a bit of jail time.

For instance, in the aforementioned vase-smashing story, sometime later there was some thought that Flynn had smashed the vases on purpose for the publicity of it (given his going out of his way to give interviews about it and some of his comments therein, despite that the museum had so carefully avoided assigning any blame or mentioning his name). As a result, he was eventually detained for a night, though noted he was treated very well while under arrest, with the police simply trying to determine if he’d done it on purpose. Once they decided it had indeed been an accident, he was let go with no further consequences.

In another instance, one Andrew Shannon punched a Monet painting, Argenteuil Basin with a Single Sail Boat, then worth about £7m (about $9 million). He later claimed he tripped and fell and it was an accident, but security footage clearly showed him intentionally punching the painting.  When he was detained by security guards, a can of paint stripper was also found in his pocket.  He was given a five year prison sentence.

This brings us to perhaps the most obvious question that arises from all this- why is such valuable, and often irreplaceable, art stored in such a way that people can just walk up to it and damage it (whether accidentally or not).

Well one reason is cost- placing every painting, sculpture and fresco behind protective glass or under the careful watch of a burly guard is expensive. Contrary to the value of the pieces they sometimes contain, museums and art galleries often aren’t swimming in money.

A second, perhaps more important reason, is that it would disrupt the experience of viewing the art in question; ensuring the art can be properly appreciated is of tantamount importance to those running various museums and galleries. It’s noted that said institutions have to constantly strike a balance between “keeping works of art accessible to the public, and protecting them at the same time”. Such a balance necessitates a degree of trust be placed in the public to not paw at the priceless works of art on display and to otherwise be careful around them.

Bonus Facts:

  • Perhaps the most famous example of a piece of art being damaged maliciously is the time a man called Piero Cannata attacked Michelangelo’s David with a hammer, breaking off the statue’s toe. Prior to Cannata’s attack, visitors were free to walk right up to the statue to appreciate it up close. Afterwards, it was placed behind a protective glass screen.
  • In 2012 a fishbowl personally painted and signed by Orson Welles belonging to conservative firebrand Glenn Beck was irreparably damaged by a cleaner who assumed the bowl was dirty.  Contrary to his fiery personality on air, Beck forgave the cleaner, stating: “I can’t be pissed at her because here’s somebody who wants to go above and beyond. Here’s somebody who wants to do the right thing, somebody who saw a fish bowl that looks like it hadn’t been cleaned since 1940. And took it in and washed it. Scrubbed, scrubbed the signature, scrubbed all the little fishies, scrubbed it all.”
  • It appears that insurers will cough up to pay for damage to art even if the person who damages it is the owner themselves, as famously happened with casino magnate, Steve Wynn after he drove his elbow through a $139,000,000 painting by Picasso while gesturing towards it. After a few months in court, Wynn’s insurance did eventually pay up. Wynn later sold the painting for more than it had been valued at prior to the damage.
  • Speaking of garbage art, there is a definite trend of avant garde modern artists creating pieces mostly made up of literal trash that gets accidentally thrown away by cleaners. Among the many examples of this we found in researching this piece includes the case of Damien Hirst (the shark in formaldehyde guy). In 2001 a work of art of his consisting of pieces of actual trash strategically placed around a room containing other of his works was thrown away by a janitor identified only as “Mr Asare”. Asara thought it was just left over trash from the opening party the night before. Said Asare, “I didn’t think for a second that it was a work of art – it didn’t look much like art to me. So I cleared it all into binbags and dumped it.” Upon hearing about this, Hirst was reported as finding the whole thing hilarious, while a critic of Hirst’s work was quoted as saying:

    The cleaner obviously ought to be promoted to an art critic of a national newspaper. He clearly has a fine critical eye and can spot rubbish.

Source….www. today i


மற(றை)க்கப்பட்ட உண்மைகள்! – வீட்டில் விளக்கேற்றுங்கள்!….

‘விளக்கு ஏற்றிய வீடு வீணாய் போகாது’ என்று ஒரு பழமொழி உள்ளது.
வீட்டிலும், கோவிலிலும் ஏன் விளக்கேற்றுகிறோம் தெரியுமா?

தீபத்தின் சுடருக்கு, தன்னை சுற்றி உள்ள தேவையற்ற எதிர்மறை சக்திகளை ஈர்க்கும் சக்தி உண்டு.
அவ்வாறு ஈர்க்கும்போது, தானாகவே, ‘பாசிடிவ் எனர்ஜி’ அதிகரிக்கும்.
நம் சுற்றுப்புறம் தெளிவாகவும், பலத்தோடும் காணப்படும். இரண்டு நாள் வீட்டில் விளக்கேற்றாமல் இருந்தால், வீடே மயானம் போல் தோன்றும். எல்லாருமே சோர்வாக இருப்பர்.
நம் உடலில் இருக்கும் ஏழு சக்கரங்களில் மூலாதாரமும், சுவாதிஷ்டானமும், நல்லெண்ணெய் விளக்கு ஏற்றுவதால் துாய்மையடைகிறது. அதேபோல், மணிபூரகம், அனாஹதம் இரண்டும் நெய் விளக்கு ஏற்ற, துாய்மை அடைந்து, நற்பலன்களை அடைகிறது.
நம் உடலில் இருக்கும் நாடிகளில் சூரிய நாடி, சந்திர நாடி, சுஷம்னா நாடி ஆகியவை மிக முக்கியமாக கருதப்படுகிறது.
* சூரிய நாடி, நல்ல சக்தியையும், வெப்பத்தையும் தருகிறது. சந்திர நாடி குளுமையை தருகிறது
* சுஷம்னா நாடி அந்த பரம்பொருளுடன் சம்பந்தப்பட்டு ஆன்மிக பாதையை வகுக்கிறது
* நல்லெண்ணெய் விளக்கு ஏற்ற, சூரிய நாடி சுறுசுறுப்படைகிறது
* நெய் விளக்கு, சுஷம்னா நாடியை துாண்டிவிட உதவுகிறது
* பொதுவாக நெய் தீபம், சகலவித சுகங்களையும் வீட்டிற்கு நலன்களையும் தருகிறது.
திருவிளக்கை எப்போது வேண்டுமானாலும் ஏற்றலாம்; இதற்கு தடையேதும் இல்லை.
ஆனால், பொதுவாக மாலை, 6:30 மணிக்கு ஏற்றுவதே நம் மரபு.
சூரியன் மறைந்ததும், சில விஷ சக்திகள் சுற்றுச்சூழலில் பரவி வீட்டிற்குள்ளும் வர வாய்ப்பிருக்கிறது.
ஒளியின் முன் அந்த விஷ சக்திகள் அடிபட்டு போகும். எனவே, அந்நேரத்தில் விளக்கேற்ற வேண்டும் என்கின்றனர்.
ஒரு நாளிதழில் வெளிவந்த நிகழ்வு இது: அமெரிக்காவில் இருக்கும் தன் மகனின் வீட்டுக்கு சென்றிருந்த ஒரு தாய், மாலையில், மகனும் – மருமகளும் தாமதமாக வீட்டுக்கு வருவதை பார்த்தார். இருவரும் வேலைக்கு செல்பவர்கள்.
ஒருநாள் மகன் முன்னதாகவும், ஒருநாள் மருமகள் முன்னதாகவும் வருவர்.
மகனை அழைத்து, தாமதமாக வரும் காரணம் கேட்க, ‘உனக்கு இதெல்லாம் புரியாதும்மா…
‘எங்கள் இருவருக்கும் பயங்கர, ‘ஸ்ட்ரெஸ்…’ இருவரும், ‘கவுன்சிலிங்’ போய் வருகிறோம்… ஒரு மணி நேரத்துக்கு அந்த டாக்டருக்கு கொடுக்கும் தொகை அதிகம். மிக சிறந்த டாக்டர், அவரது சிகிச்சையில் எல்லாம் சரியாகிவிடும்…’ என்று கூறினான்.
அதற்கு அந்த தாய், ‘நாளை அந்த டாக்டரை பார்க்க போக வேண்டாம்; சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வரவேண்டும்…’ என்று கூறினார்.
அடுத்த நாள் மாலை, வீட்டுக்குள் நுழைந்த மகன் – மருமகள் மூக்கை சுகந்த மணம் துளைத்தது.
இருவரையும் கை கால் கழுவி, உடை மாற்றி, பூஜை அறைக்கு வருமாறு கூறினார், தாய்.
அவர்களும் அவ்வாறே செய்தனர். மணம் வீசும் மலர்களின் வாசம்… அழகான தீப ஒளி நிறைந்த அந்த அறையில் சற்றுநேரம் அமர்ந்து, இருவரும் தாமாகவே கண் மூடி அந்த சூழலின் இன்பத்தை அனுபவித்தனர். பின், கண் திறந்தபோது, ‘கவுன்சிலிங்கில் கிடைக்காத அமைதி கிடைத்ததாக சொல்ல…’ தாயார் மகிழ்ந்தார்.
இன்னொரு விஷயம்…
வீட்டில் பெண் குழந்தைகள் இருந்தால், அவர்களை தினமும் விளக்கேற்றும்படி சொல்ல வேண்டும்.
இப்படி செய்தால், அவர்களின் முகப்பொலிவு பன்மடங்கு கூடும். விளக்கேற்றிய வீடு, வீண் போகாது.

 பி.எஸ்.புஷ்பலதா in


Mail Delivery By Rockets…..

The history of the postal system is inextricably tied to the history of transport. Advances in transportation technology have not only allowed people to travel farther and explore more territory, it also allowed the postal system to expand their influence over a larger area. As new inventions and discoveries shortened the time of travel, messages and letters began to reach distant recipients in lesser time, and the postal system became more efficient. By the time the first trans-pacific airmail was delivered, the postal service had tried every mode of transport available to man, including rockets.

The cover of a rocket mail delivered in the state of Sikkim, India, on 28 September, 1935. Photo 











The earliest type of missile mail was one which you’ve probably seen in historical movies where a parchment is wrapped around the shaft of an arrow and shot through the air into a castle or enemy territory. A more modern version of the idea was presented to an astonished audience by a German poet and dramatist, Heinrich von Kleist, through a newspaper article in 1810. At that time rocketry was still in its infancy. Rockets of that age were gunpowder powered and were primarily used as artillery in battlefields. Kleist amused himself by calculating that a rocket could deliver a letter from Berlin to Breslau, a distance of 180 miles, in half a day or one-tenth of the time required by a horse mounted carrier.

Kleist’s theory was put into practice on the small Polynesian island of Tonga, halfway around the world, by a British inventor, Sir William Congreve, using rockets he designed. But the rockets were so unreliable that the idea of using them in mail delivery was summarily dismissed, and no further thought was put into it until nearly a century later, when Hermann Julius Oberth, a German physicist and engineer and one of the founding fathers of rocketry, revisited the topic in 1927.











Hermann Oberth (center, in profile) demonstrates his tiny liquid-fuel rocket engine in Berlin in 1930. Photo credit: National Air and Space Museum, Smithsonian Institution

In June 1928, Professor Oberth delivered a convincing lecture on the occasion of the annual meeting of the Scientific Society of Aeronautics in Danzig, where he proposed the development of small rockets with automatic guidance that could carry urgent mail over distances of 600 to 1,200 miles. Professor Oberth’s lecture generated a great deal of interest throughout the world, and even the American ambassador to Germany took note. But it was a young Austrian engineer that became a pioneer in this field.

Living in the Austrian Alps, the young engineer Friedrich Schmiedl was well aware of the fact that mail delivery was extremely painful between mountain villages. What could be an eight hour walk between two villages could be only two miles apart as the rocket flies. Friedrich Schmiedl was already experimenting with solid-fuel rockets, and in 1928 undertook experiments with stratospheric balloons. After several unsuccessful attempts, Schmiedl launched the first rocket mail in 1931 and delivered 102 letters to a place five kilometers away. The rocket was remotely controlled and landed using a parachute. His second rocket delivered 333 letters.

Schmiedl’s rocket mails inspired several other countries such as Germany, England, the Netherlands, USA, India and Australia to conduct similar experiments with varying degree of success. In 1934, in an attempt to demonstrate to the British the viability of his rocket delivery system, a German businessman named Gerhard Zucker loaded a rocket with 4,800 pieces of mail and launched it from an island in Scotland. Government officials watched as the rocket soared into the sky and exploded, scattering scorched letters all over the beach like confetti. After his failed demonstration, Zucker was deported back to Germany where he was immediately arrested on suspicion of espionage or collaboration with Britain.

Experiments on rocket mail were largely successful in India, where a pioneering aerospace engineer named Stephen Smith perfected the techniques of delivering mail by rocket. Between 1934 and 1944, Smith made 270 launches, at least 80 of which contained mail. Smith created history when he delivered by rocket the first food package containing rice, grains, spices and locally-made cigarettes to the earthquake wracked region of Quetta, now in Pakistan, across a river. Later, Smith tied a cock and a hen together to one of his rockets and launched the frightened birds across another river. Both birds survived the trip and were donated to a private zoo in Calcutta after their ordeal. His next parcel contained a snake and an apple.

Despite his quirky nature and questionable choice of payload, Stephen Smith was wholeheartedly supported by the Maharaja of Sikkim, a British Protectorate in the eastern Himalayas, where he carried most of his rocket experiments.









A 1934 Indian Rocket Mail. Photo credit:








Another Indian Rocket Mail from 1934. Photo credit:

Things didn’t really took off in the US until 1959, when the Post Office Department fired a Regulus cruise missile with its nuclear warhead replaced by two mail containers, towards a Naval Station in Mayport, Florida. The 13,000-pound missile lifted off with 3,000 letters and twenty-two minutes later struck the target at Mayport, 700 miles away. The letters were retrieved, stamped and circulated as usual.

All 3,000 letters were copies of the same written by the Postmaster General. Each crew member of the submarine that launched the missile received a copy of the letter, so did President Eisenhower and other US leaders as well as postmasters from around the world.

“The great progress being made in guided missilery will be utilized in every practical way in the delivery of the United States mail,” the letter read. “You can be certain that the Post Office Department will continue to cooperate with the Defense Department to achieve this objective.”

The successful delivery of the mails prompted Postmaster Summerfield to enthusiastically declare that “before man reaches the moon, mail will be delivered within hours from New York to California, to Britain, to India or Australia by guided missiles.”

But it was not to be. The cost of rocket mail was too high—that little experiment with the Regulus cruise missile cost the US government $1 million, but generated only $240 in revenue by sale of postage stamps. Neither the Post Office nor the Department of Defense could justify the cost of using missile mail, especially when airplanes were already making mail deliveries across the world in a single night at the fraction of a cost.

And that was the end of the program. No further attempts to deliver mail by rockets have been made since then.

Source….. Kaushik in http://www.amusing