வாரம் ஒரு கவிதை ….” கண்டெடுப்பின் காலக் குறிப்புகள் “

கண்டெடுப்பின் காலக்  குறிப்புகள்
=================================
கடலில் மட்டும் முத்துக்கள் இல்லை
இந்த மண்ணின் அடியிலும் புதைந்து
கிடக்குது நம் முன்னோர் வடிவமைத்த
நகரமும் கோயிலும் அழகு சிற்பங்களுடன்
காலத்தால் அழியாத அடையாள சின்னமாய் !
எந்த தொழில் நுட்பம்   இருந்தது நம் முன்னோருக்கு
அன்று ? ஆண்டுகள் பல கடந்தும் அவர் பேர்
சொல்லுதே இன்னும் !
கணிணி யுகத்தில் வாழும் நாம்  முறையாக
பதிவு செய்ய வேண்டும் நம் நாட்டின்
அருமை பெருமையை ஒரு பொக்கிஷமாக !
விட்டு செல்ல வேண்டும் நம் பெயர் சொல்லும்
பாத சுவடுகளை இனி வரும் தலை முறை
பின் தொடர்ந்து நடக்க !
இனம் மதம் மொழி தாண்டி நாம் இன்று
பதிக்கும் பாத சுவடு கல்லில் வடித்த சிற்பமாய்
அடையாளம் காட்டும் நம் புனித மண்ணை
ஒரு புதிய பூமியாக என்றென்றும் !
K.Natarajan   in http://www.dinamani.com dated  01/06/2019
01/06/2019
Advertisements

வாரம் ஒரு கவிதை …” இழந்தது கிடைக்குமா எனக்கு ? “

 

இழந்தது  கிடைக்குமா  எனக்கு ?
===================================
வீடு இருந்தது… வீட்டை சுற்றி மரம் இருந்தது
மரம் நிறைய பறவைகள் கூட்டுக்குள்ளும்,
மரத்தின் கிளைகளிலும்!!! …வீட்டுக்குள்ளே
கிணறு  இருந்தது … கிணறு நிறைய தண்ணீர்!
வீட்டின் பின்னால் தோட்டம் .  தென்னம்
பிள்ளையும் வீட்டின் பிள்ளைகளோடு
பிள்ளைகளாக !
என் வீடு ,தோட்டம் இருந்த இடம்
இப்போ ஒரு பெரிய அடுக்கு மாடி
குடியிருப்பு ! என் ஒரு வீடு இருந்த
இடத்தில் இருக்கு இப்போ ஒரு நூறு வீடு !
பறவைக்கூடு போல நானும் ஒரு வீட்டுக்குள் !
தொலைத்து விட்டேன் என் பெரிய வீட்டை
கை நிறைய காசு , அடுக்கு மாடி சொகுசு
என்னும் மாய வலையில் சிக்கி !
தாத்தா நான் புலம்புகிறேன் இப்போ
தொலைத்து விட்டேனே ,தெரியாமல்
தொலைத்து விட்டேனே என்று !
என் புலம்பல் கேட்ட பேரன் கேட்டான்
தொலைந்தது என்ன என்று சொல்லுங்க
தாத்தா …நான் தேடி எடுத்துக் கொடுக்கிறேன்
உங்களுக்கு  என் கூகுள்  தேடல் வழியே !
நான் என்ன பதில் சொல்ல என் பேரனுக்கு ?
K.Natarajan
25/04/2019

வாரம் ஒரு கவிதை …” பொன்னான நேரம் “

பொன்  விழா ஆண்டு…..பொன்னான  நேரம்

===========================================

பிரியா விடை பெற்றோம் நாம் ஒரு நாள்
அடுத்தது என்ன என்னும் கேள்விக்கு விடை
தெரியாமலே !
கல்லூரி வாழ்க்கையில் சேர்ந்து படித்த
நண்பர்கள் முகம் மட்டும் நினைவில் !
ஒரு கருப்பு வெள்ளை புகைப்படமும் கையில்
நண்பரை நினைவு படுத்தும் பெயருடன் !
அவரவர் வாழ்க்கை …அவரவர் பயணம் !
பறந்து விட்டது அரை நூற்றாண்டு !ஆனால்
மறக்கவில்லை நாம் கல்லூரி நாட்களை
மறக்கவில்லை நாம் நம் நண்பர்களை !
மாறி விட்டோம் நாம் வாழ்க்கையின்
ஓட்டத்தில் … ஆனால் மாறவில்லை நாம்
நம் நட்புணர்வில் …அன்பு பரிமாற்றத்தில் !
மூன்று வருட நட்பு முப்பது நாற்பது ஆண்டு
அலுவல் நட்பையும் தள்ளி விட்டதே பின்னுக்கு !
மூன்று வருட நட்பு ஆண்டு ஐம்பதுக்குப் பின்னும்
அன்றலர்ந்த மலராக மலர்ந்து மணம்  வீசுதே இன்னும் !
கல்லூரி கால நட்புக்கு இத்தனை சக்தியா !
எண்ணவில்லை நாம் அன்று …பொன்விழா ஆண்டில்
மீண்டும் சந்திப்போம் கோவையில்  என்று !
வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில் அன்று நாம்!
வாழ்வின் நிஜங்களை பார்த்து விட்டோம் இன்று நாம் !
நிழலாய் மனதில் இருந்த நம் நண்பர்கள்  இன்று
நம் கண் முன்னே இன்று நிஜத்தில் !
நிழலுக்கும் நிஜத்துக்கும் மாற்றம் இருக்கலாம்
அது காலத்தின்  கட்டாயம் !
நிஜம் இன்று நிழலை மனதில் இதமாக அசை
போடுது..! இனிய நினைவுடன் தொடரட்டும்
நம் நட்பு பயணம் ! நிஜத்தை நிழல்
தொடரட்டும் !  நிழலும் நிஜத்தின் மடியில்
இளைப்பாறட்டும் என்றென்றும் !
பொன்விழா  சந்திப்பு  வைர விழா
சந்திப்புக்கு  நுழை வாயிலாக
அமையட்டும் !   சேர்ந்து  நடப்போம்
இனிமேலும்  சோர்ந்து  போகாமல் …
வைர  விழா  சந்திப்பு நோக்கி!!!
K .நடராஜன்
Kavithai  dedicated to our B.COM  1969  Batch Friends  Golden Jubilee Meet on
23/02/2019 and 24/02 /2019 at Coimbatore .

Binaca, the Iconic Toothpaste That Lives On Through India’s Most Loved Radio Show!!!

Years before the television set had people glued to it with Doordarshan’s iconic shows like Ramayana, Mahabharata, Buniyad, Humlog and Mungeri Lal Ke Haseen Sapne—one medium ruled the roost.

The radio.

In most middle-class homes, where a TV set was a distant dream, the radio took centre stage. And while the history of this wonderful medium that connected the masses is not something people usually Google about, it is incomplete without the mention of one particular radio programme.

One that aired for over 40 years, reigning over the hearts of millions of listeners. Not just in India, but also beyond borders–in South Asia, parts of the Middle East, East Asia, and Europe.                                                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ameen Sayani live on air. Source: Facebook/Ameen J Sayani

Once a week, on Wednesdays, as the family neared supper time, a member, (often the youngest enthu-cutlet) would tune into Radio Ceylon at 8 PM. When tuned just in time, they would hear the closing lines of the Binaca toothpaste jingle, also the sponsor of the much-awaited programme to follow.

And then, a voice would resound through the radio set. A mix of baritone and warmth that broke away from the monotony of the All-India Radio (AIR) announcers, this living legend’s voice brought life to every household.

“Ji haan bhaiyon aur beheno. Main aapka dost Ameen Sayani bol raha hoon aur aap sun rahe hai Binaca Geetmala.”

A 30-minute programme, Binaca Geetmala was broadcast on Radio Ceylon from 1952–1989, and then on AIR’s Vividh Bharati network from 1989–1994.

Ameen Sayani, who is now 86, narrated the history of its inception on its silver jubilee.

 

Born to a devoted doctor who treated underprivileged patients free of charge and bought them medicines, and a mother who ran the periodical Rahber to propagate Gandhi’s vision, Ameen forayed into this earliest form of radio jockeying in the 1950s.

As a degree student of erstwhile Bombay’s St Xavier’s College, he applied for the role of a Hindi broadcaster on AIR. And as hard as it is for most of his fans to believe, he was rejected.

“Your ability to read from scripts is good but Mr Sayani, your pronunciation is defective with too much Gujarati and English influence in your pronunciation,’ was how he had been turned down, recalled Ameen in an interview with the Times of India.

Shattered, he turned to his guide and guru-his older brother, Hamid Sayani.

Hamid, a producer for Radio Ceylon, told him to listen to the station’s Hindi programmes during the recording.

Coincidentally, these recordings took place at a studio in the technical institute of St Xavier’s itself. Needless to say, the young Ameen would trade classes to learn and emulate the art of broadcasting.

This was also the time when sponsored radio shows made their debut on the medium.

Ameen was first noticed by Radio Ceylon’s Balgovind Shrivastav, the producer of the show-Ovaltine Phulwari. Unhappy with the voice for the Ovaltine advertisement, Shrivastav once got on to the stage and asked if anyone from the studio audience wanted to try reading out the script. Ameen volunteered. When the youngster read the words aloud, Shrivastav shut his ears to block his sound.

“This is not war,” he was chastised.

A second try impressed him. And thus began the young Ameen’s journey. He read advertisements every week. Was he paid? Well, if a small tin of Ovaltine could be considered a payment, then sure. What really marked his breakthrough into commercial radio was the absence of Indian film music on AIR. This vacuum was filled in 1951 by Radio Ceylon.

Using the concept of its already existing show-the Binaca Hit Parade which did a countdown of western songs, the brand decided to do a Hindi version for the masses.

The sponsors started looking for a less experienced individual who would have to write the scripts, present and produce the show. Additionally, he/she would have to read letters by the listeners, tabulate the requests and analyze the popularity of each song, based on the feedback from the listeners. It was a lot of work and the salary was a meagre Rs. 25 a week.

It wasn’t much but certainly more than Ameen’s prior payment of a small tin of Ovaltine.

He took a giant leap of faith. And then there was no looking back.

The first show raked in 200 letters. But into the second week, the number spiked to 9,000 letters and later 60,000 a week. In the year 2000, it also won the Advertising Club’s Golden Abby Award for being the most outstanding Radio Campaign of the Century.

The show 

Binaca Geetmala played seven contemporary songs in no particular order. But soon enough, it started ranking them based on popularity and feedback by the janta. The number of listeners shot up to 20,00,000 from the once 9,00,000. Over the years, the name of the show kept changing from—Binaca Geetmala to Cibaca Geetmala and later Colgate-Cibaca Geetmala—due to brand takeovers and change of sponsors.

But one thing remained constant. Ameen Sayani’s voice. For the lakhs of listeners, Ameen wasn’t just a radio jockey, he was a friend and confidant who played out their favourites, read song dedications, their heart-warming stories and letters. He also entertained the listeners with music trivia. Bets were placed on which song would top the week’s chart.

Every rank was referred to as a ‘paidan’  by Ameen—a staircase that led to the top of the Binaca Geetmala peak. Songs could either step up from one paidan to the other or climb down after losing its rank to newer competitors.

When he would announce, “Binaca Geetmala ke paidan ki choti par hai,” the suspense was built with the sound of a bugle. To be number one on the Binaca list was a sign of pride for music producers and directors.

The show’s popularity made Radio Ceylon extend its running time to 60 minutes from half an hour. And such was the media and public attention that it often caused crowds to gather in parks and traffic jams if someone played their radio loud.

“It was impossible to miss this weekly program on the radio during childhood. Even when outside my home, I could still hear the programme in remarkable continuity while walking, my only concern was to reach home before the top song was played. No other radio or TV programme in the world could have stayed popular for such a long time (four decades!) and in so many countries (India, Pakistan, Afghanistan, Sri Lanka, and so many other Asian countries). The magic was in the Indian music, deeply meaningful, heart-touching simple lyrics, fabulous presentation of Amin Sayani and melodious heavenly nostalgic voices of several artists,” writes a fan of the show on YouTube.

Binaca, the oral hygiene brand was launched in 1951 by FMCG brand Reckitt Benckiser. Before brands like Pepsodent or Colgate became a household name, in the 1970s, Binaca was one of the country’s favourite toothpaste.

What made the product memorable? Well, apart from the jingle and the radio show, the free toys and waterproof stickers that the brand gave out with the toothpaste and toothbrush packs made it a much-loved product among children.  Another marketing strategy was the free water picture sticker at a time when stickers or self-adhesive tapes had still not entered the market.

One of the brands most remembered print advertisement featured brave-heart Neerja Bhanot.                                                          

The Binaca ad featuring braveheart, Neerja Bhanot. Source: Facebook/Chandigarh : The City Beautiful

And while the brand couldn’t survive competition in the dental hygiene space and was bought by the Indian FMCG company Dabur in 1996 for ₹12 million, it continued to live on in the memories of thousands through the melodies of Geetmala.

(Edited by Saiqua Sultan)

Source…..Javita Aranha in http://www.the betterindia.com

Natarajan

         

 

 

 

What a 60 ft Bridge in Salem meant for Script writer Karunanidhi ….!

The dialogues Karunanidhi penned from the bridge made cinema halls reverberate with claps and whistles of movie buffs and catapulted him to greater heights in filmdom and in politics.

 

 

 

 

 

 

 

 

Even after he became a Chief Minister and a national leader, M Karunanidhi never forgot his humble beginnings. Despite his hectic schedule, Karunanidhi would make sure to travel to a 60-foot bridge on the Yercaud Ghat road from time to time.

He often reminisced of the days when he used to sit there and pen unforgettable dialogues for iconic films like Mandri Kumari.

The dialogues he penned from there made cinema halls reverberate with claps and whistles of movie buffs, and catapulted Karunanidhi to greater heights in filmdom and in politics.

After he moved to Madras, it seemed he missed the panoramic view of Salem city from the mountain heights and the fresh air that he used to enjoy at the 60-foot bridge and longed to return to his favourite joint.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The 60-ft bridge on Yercaud Ghat road where Karunanidhi used to sit and write.

His colourful film career took flight right at Salem. In 1949-50, M Karunanidhi stepped into Modern Theaters as a dialogue writer on the recommendation of poet-cum-lyricist KM Sherif, writes R Venkatasamy, who wrote Mudhalalli, a biography of TR Sundaram, the legendary producer and the owner of Modern Theaters.

Karunanidhi had worked in Coimbatore Central Studios and at many other studios in Kodambakkam, but it was Salem’s Modern Theaters that gave him his big break into the world of Tamil cinema.

The writer of the film Ponmudi, which was under production, had left his work unfinished and TR Sundaram decided to assign Karunanidhi the task of completing it. Sundaram liked his work and Karunanidhi was employed at a monthly salary.

Karunanidhi had with him the script for a stage play based on Tamil epic Kundalakesi. TR Sundaram was impressed by it and figured that it would make a good movie if it was adapted. And this was then converted into the legendary Mandri Kumari.

American movie master Eliss R Duncan, who was the stable director of Modern Theaters, directed the movie. It was a box office hit and made Karunanidhi into an instant celebrity. The film also gave future Chief Minister MG Ramachandran a big turn in his career.

At first, Eliss R Duncan was hesitant to cast MGR as the hero in Mandri Kumari because of a minor curve on his chin. However, Karunanidhi strongly recommended MGR, suggesting that a short moustache can hide the flaw. The idea was accepted and the film took MGR to great heights in his film career and thus forged a lasting bond between him and Karunanidhi, and both, despite becoming political rivals, had a deep mutual respect for each other.

Mandri Kumari was also the first time that the dialogue-writer of the movie was given credit on the movie posters, writes Venkatasamy. Karunanidhi was one of the few celebrities recognised for his signature dialogues.

Karunanidhi’s contemporaries in Modern Theaters were lyricist Kanadasan, MGR and Janaki. The latter two became chief ministers as well. NT Ramarao, who also worked for Modern Theaters, became the Chief Minister of Andhra Pradesh.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A rare photo of Karunanidhi with his colleagues at Modern Theaters, including late lyricist Kanadasan

Such was the platform that Modern Theaters gave to talented people. It was a one-of-its-kind studio outside Kollywood that made 118 films in all South Indian languages as well as in English. It produced the first colour film in Tamil – Albabavum Narpathu Thirudarkalum. TR Sundaram was seen as a towering figure and Karunanidhi, MGR and Kanadasan who were celebrities, used to call him, “Mudhalalli” (master), writes the biographer.

What remains of Modern Theaters today is only the iconic arch on the Yercaud Road in Salem.

Karunanidhi’s association with Salem’s Modern Theaters remembered by garlanding a poster on the iconic arch.

There is hardly anyone still alive who remembers Karunanidhi’s life in Salem at Sanathi Street in Fort Salem except Vekatasamy (79). The tiny tiled house where he lived survived till recently.

Whenever Karunanidhi came to Salem, he would drive past the arch to the sixty-foot bridge and spend time there alone, remembering his humble beginnings. For the old-timers, a stopover at the bridge will surely conjure up the unforgettable song “Varai, nee Varai,” as it was here that the song was shot.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The spot on Yercaud Ghat road where Karunanidhi used to sit and write.

The last time he was reported going to the place was in 2009 when he came to inaugurate the hi-tech government hospital in Salem.

Source…..G.Rajasekaran in http://www.the newsminute.com

Natarajan

10th August 2018

 

ஒழுக்கத்திற்கு வழிகாட்டும் தாத்தா…

 

 

 

 

 

 

 

 

தாத்தா ஒருவரால் தான் குடும்பத்தில் எல்லோரையும் மன்னிக்க, கண்டிக்க ஏன்… தண்டிக்கவும் முடியும். வானளாவிய குடும்ப அதிகாரம் படைத்திருந்த தாத்தா இப்போது எங்கே?

தாத்தா, பாட்டி உறவு தாமரை இலை மேல் தண்ணீர் போல ஒட்டாமல் போனதால் தான் இன்றைய பல குடும்பங்கள் சுக்கு நுாறாய் உடைந்து, சிதறிப் போயிருக்கின்றன. வீட்டில் சாப்பிடாமல், நாக்கில் ருசியின்றி கிடக்கும் குழந்தைகளை, மருமகளிடம் திட்டு வாங்கினாலும் பரவாயில்லை என்று ஓட்டலுக்கு கூட்டிச்சென்று புரோட்டா, ஸ்பெஷல் தோசை, ஐஸ்கிரீம் என வாங்கி கொடுத்து வீட்டிற்கு அழைத்து வந்த நாட்கள் என்ன… காய்ச்சலோ, வயிற்று போக்கோ வண்டி கட்டிக்கொண்டு முதல் ஆளாய் டவுன் ஆஸ்பத்திரிக்கு, பெரிய டாக்டரை பார்க்க அழைத்து போகும் உத்வேகம் என்ன… அந்த தாத்தாக்கள் எங்கே?

கயிற்று கட்டிலில் நிலாவை காட்டிக்கொண்டே காற்றோட்டத்துடன் கதை சொல்லும் பக்குவம் என்ன… அவை எல்லாம் இந்த காலத்து குழந்தைகளுக்கு கிடைக்காத பாசபிணைப்பு காலங்கள்.

தாத்தாவின் அதிகாரம்:
தாத்தா கையில் தான் வீட்டின் சாவிக் கொத்து இருக்கும். கல்யாண நாளில் திடீரென ஒரு பெரும் தொகையை மருமகளிடம் கொடுத்து, பிடித்த நகை வாங்கிக்கொள்ளம்மா என்று குடும்ப சக்கரத்தை பக்குவமாக நகர்த்தி செல்லும் தாத்தாக்கள் இல்லாததால் பல குடும்பங்கள் தடம் புரண்டு கிடக்கின்றன. வீட்டிற்கு யாராவது புதிய ஆள் வந்தாலோ, ஆண் குரல் கேட்டாலோ யாரு என சத்தமாக கர்ஜிக்கும் குரலில் எதிராளி சற்று ஆடிப்போய் விடுவார்.

குழந்தைகளை முதல் நாள் பள்ளியில் கொண்டுபோய் விடுவதிலிருந்து, மருமகளை அடுத்த பிரசவத்துக்கு ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்கும் வரை தாத்தா தானாகவே இழுத்து போட்டுக்கொண்டு செய்யும் வேலைகளை இப்பொழுது செய்ய யாரும் இல்லை. ஆட்டோக்காரர், கால் டாக்சிகாரர்கள் அந்த பணியை செய்ய வேண்டிய நிலை. இதுவேதனையானது மட்டுமல்ல மூத்த உறவுகளை உதறிய பாவத்தின் தண்டனை தான்.

ஒழுக்கத்தின் அடையாளம்:
தாத்தா வீட்டில் இருந்ததால் பெரும்பாலான குடும்பங்களில் ஆண்கள் மது அருந்துவதையும், புகை பிடித்தலையும் தவிர்த்தார்கள். லேட்டாக வீட்டிற்கு வந்தால், கதவை தட்டியவுடன் முதல் ஆளாய் கதவை திறந்து ‘ஏன்டா லேட்’ என மகனையும், பேரனையும் அதிகாரத்துடன் கேட்கும் உரிமை தாத்தாவிற்கு மட்டும் தான் இருந்தது. அந்த உரிமையை பறித்ததால் இன்று வீட்டிற்கு ஒன்றிரண்டு ‘குடிமகன்கள்’முளைத்துவிட்டனர்.

பாடம் சொல்லி கொடுப்பதாகட்டும், வாத்தியாரிடம் சென்று ‘படிக்கலைனா நல்லா அடிங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு, பேரன் போன பின்பு ‘அடிச்சு கிடிச்சுப்புடாதீங்க; ஒரு பேச்சுக்கு சொன்னேன்,” என்று மறுநிமிடமே வாத்தியாரிடம் மல்லுகட்டும் அந்த தாத்தாவின் அன்புக்கு ஈடு இணையே இல்லை. குழந்தை பருவத்தில் உண்டியல் தான் தாத்தா கொடுக்கும் முதல் பரிசு. சேமிப்பு பழக்கத்தை முதல் காசு போட்டு தொடங்கி வைக்கும் தாத்தாக்கள் உண்டு. ‘தாத்தா நீ செத்துப்போனா எனக்கு யாரு பொம்மை வாங்கித்தருவா? யாரு காசு கொடுப்பா?’ என விளையாட்டாய் கேட்கும் போதெல்லாம் சிரித்துக் கொண்டே ‘உன் கல்யாணத்தை பார்த்துட்டுதான்டா நான் சாவேன்’ என முத்தமிட்டவாறே சொல்லும் அந்த முதிய குழந்தை தாத்தா இப்போது இருப்பதெல்லாம் முதியோர் இல்லங்களில்.

முதுமையை போற்றுவோம்:
குடும்ப உறுப்பினர்களின் மூக்கணாங்கயிற்றை அதிகாரமாக கையில் வைத்திருந்த பல முதியவர்கள் இன்று முதியோர் இல்லங்களில் கட்டிப்போடப்பட்டிருக்கின்றனர். சமீபத்தில் ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் எழுதிப்போட்டிருந்த வாசகம் நெஞ்சை உருக்கியது. ‘இது மனிதர்களை பார்க்க விலங்குகள் வந்து போகும் மனித காட்சி சாலை’. பல ஆயிரம் அர்த்தங்களை உள்ளடக்கிய வாசகம் இது. தங்கள் வீட்டின் முதியவர்களை முதியோர் இல்லங்களில் கொண்டுபோய்விடும் மகன்கள் அங்கு சொல்வதெல்லாம், ‘இங்கேயே ஏதும்ஆனா கூட பரவாயில்லை! நாங்க உங்களை ஏதும் சொல்லமாட்டோம். திரும்ப எங்க வீட்டுக்கு மட்டும் அனுப்பிவிடாதீங்க!’ குடும்ப உறவுகள் அந்நியமாகிப்போனதின் முதல் அபாயமே, வீட்டின் முதியோர் புறக்கணிப்பு தான்.

கேள்விக்குறி உறவுகள்:
தாத்தா பாட்டி உறவுகள் தற்போதைய குழந்தைகளுக்கு கிடைக்கிறதா என்றால் கேள்விக்குறிதான். தாத்தாக்கள் கிராமங்களில் தனியாக ரேடியோவோ, தொலைக்காட்சியோபார்த்து அன்றாட பொழுதை ஓட்டிக்கொண்டிருக்க, நகரத்து குழந்தைகள் பள்ளி, டியூஷன், டான்ஸ் என பிசியாக காலம் கழிக்க, என்றாவது வரும் தாத்தாவும் நகரத்து வீட்டில் தனியாகவே இருக்க, தாத்தா- குழந்தை உறவுப்பாலம் நுாலிழையில் தொங்கிக்கொண்டு இருக்கிறது. டிரங்கால் போட்டு கூடுதல் பணம் செலவு செய்து போனில் தாத்தாவிடம் நலம் விசாரித்த காலம் போய், இப்போது பணம், அலைபேசி, நேரம் இருந்தும் மனம் இல்லாமல் தாத்தாவுடன் போனில் பேசுவதையே தவிர்த்துவிட்டோம்.

தாயின் அன்பை போன்றே தாத்தாவின் அன்பும் ஈடு இணையற்றது. ‘தாத்தா நீ செத்துப்போயிட்டேன்னு சொல்லி இன்னிக்கு நான் லீவு போடப்போறேன்’ என்று பேரன் தாத்தாவை கிண்டல் செய்து ஓடுவதும், ‘இரு உன்னை உங்க வாத்தியார் கிட்ட சொல்லித்தரேன்’ என்று சொல்லி தாத்தா செல்லமாய் துரத்துவதும் இனி கிடைக்காத நாட்கள். எந்த ஒரு செயலையும் பக்குவமாய் அணுகி தீர்வு சொல்வது தாத்தாவின் கைவண்ணம். வயதும், அனுபவமும் தாத்தாவை பக்குவப்படுத்துகிறது. ஆனால், அந்த நிதானமும் பொறுமையும் இல்லாததால், இன்று இளைய தலைமுறை இயந்திர கதியாக இயங்குகிறது.

கோடையில் தாத்தா வீடு:
கோடை விடுமுறையில் தாத்தா வீட்டிற்கு கிராமத்திற்கு செல்வதை குழந்தை பருவத்தில் ரசிப்போம். தாத்தாவும், பாட்டியும் சேர்ந்து தலைக்கு நல்லெண்ணெய் தேய்த்து குளிப்பாட்டிவிடுவார்கள். மாலையில் வடை, இரவு சுடச்சுட தோசை சுட்டு கொடுப்பார்கள். திடீரென எல்லா குழந்தைகளுக்கும் விளக்கெண்ணெய் கொடுத்து பேதியாக்கி, வயிற்றை சுத்தம் செய்வார்கள். பள்ளி திறக்கும் முன்பாக சென்ட்ரப்பர், பென்சில், நான்கு வண்ண ரீபில் பேனா, புது ஜாமின்ட்ரி பாக்ஸ் என தாத்தா குழந்தைகளை கவனிக்கும் விதமே தனி தான். பெரியப்பா, பெரியம்மா, சித்தி, சித்தப்பா, மாமா, அத்தை என சம உறவுகளோடு கிராமத்து வீட்டில் குழந்தைகளாக ஆட்டம் போட்ட நாட்கள், குளத்திலும், கண்மாயிலும் நீச்சல் கற்றுக் கொண்டு நாட்கள், பம்புசெட்டில் குளித்தநாட்கள், கோடை மழையில் நனைந்தவாறே கிராமத்து வீட்டு முற்றத்தில் குதித்த நாட்கள் இன்றும் ரம்யமானவை. அந்த நாட்களின் பாசப்பிணைப்பு தான் இன்றும் நம்மை நமது சொந்தங்களோடு இணைத்து வைத்திருக்கிறது.

குடும்ப உறவுகள் அறுந்து போகாமல், நேசங்களும், பாசங்களும் விரிசல் விடாமல் ஆண்டுதோறும் புதுப்பித்து கொண்டிருந்த ஒரே உறவு தாத்தா தான். டேய் என்ற தாத்தாவின் கம்பீரக்குரலுக்கு அப்பா, பெரியப்பா, சித்தப்பா, மாமா, அண்ணன், தம்பி என அத்தனை பேரும் சர்வநாடியெல்லாம் அடங்கி பதுங்கி இருந்த காலம் மறக்க முடியாதவை. தாத்தாவின் குரலுக்கு ஆதரவாய் புதிதாய் வந்த மருமகள்களும் இணைந்து போய், கூட்டுக்குடும்ப உறவுகளும், வரவுகளும் சங்கமிக்கும் கோடை விடுமுறை இப்போது டியூசன், இசை, நடன பயிற்சி என்று தடம் புரண்டு போய்விட்டது. 40 ஆண்டுகளுக்கு முன் குழந்தைகளுக்கு மே மாதத்தில் கிராமத்துவீட்டில் கிடைத்தது எல்லாமே தாத்தாவின் அன்பு அரவணைப்பு தான்.

இழந்துவிட்ட நமது கலாசார உறவு மேம்பாட்டுக்கு குழந்தைகளை கோடை விடுமுறைக்கு தாத்தா வீட்டிற்கு அழைத்து போவோம். ஒதுக்கப்பட்ட முதிய உறவுகளிடம் அன்பு கேட்டு தஞ்சம் புகுவோம். உங்கள் குழந்தைகளுக்கு தாத்தாக்களை நீங்கள் அடையாளம் காட்டுங்கள். பேரக்குழந்தைகள் தாத்தா உறவை கற்றுக்கொள்ளும் மே மாதம், கோடை விடுமுறையில் தாத்தாவிடம் சங்கமிப்போம். கொடுப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை என்றாலும் தன் நடுங்கும் கரங்களால் தங்கள் பேரக்குழந்தைகளை வாஞ்சையுடன் தாத்தாக்கள் தடவி, வருடும் போது இருக்கும் அன்பு எதற்கும் ஈடாகாது. உறவின் ஆழத்தையும், அன்பின் விளிம்பையும் குழந்தைகள் உணரும் தருணம் அது.

-ஜெ.ஜெயவெங்கடேஷ்சித்த மருத்துவர், மதுரை

98421 67567

Source….www.dinamalar.com