Self Improvement

Meet a Personality who is Practising what He Preaches !!!!!!

NatarajanLeave a comment

source:::::THE  HINDU

Natarajan

 

Practising what he preaches

“We cannot sustain ourselves, unless we contribute to the society in someway or the other. I strongly feel if even one person does his bit towards social good, there will be some change.”

 

 

 

 

Photo: R.M. Rajarathinam

A will to serve combined with a sense of social justice has been the guiding principle of P. Kalyanasundaram, who has spent over 45 years in social service. A gold medallist in library science, he is also an MA in literature and history. During his 35-year-career as a librarian at the Kumarkurupara Arts College at Srivaikuntam in Tuticorin district, he gave away all his salary for charity and did odd jobs to meet his daily needs. He has also come forward to donate his body and eyes to the Tirunelveli Medical College.

The Union Government has acclaimed him as `The Best Librarian in India’. He has also been chosen as `one of the top ten librarians of the world’. The International Biographical Centre, Cambridge, has honoured him as `one of the noblest of the world’, while the United Nations Organisation adjudged him as one of the Outstanding People of the 20th Century’. An American organisation has also selected him as the `Man of the Millennium.’

Mr. Kalyanasundaram, who has founded a social welfare organisation, `Paalam’, shares his experiences in a chat with Prathiba Parameswaran.

SIMPLICITY IN life and exemplariness in practice has been the hallmark of Mr. Kalyanasundaram. Born in August 1953 at Melakarivelamkulam in Tirunelveli district, he lost his father at a very young age. It was his mother, who inspired him to serve the poor.

When he was at college, the Indo-China war broke out, and he contributed his gold chain to the then Chief Minister, Kamaraj, for the war fund. At this time around, he went to meet Balasubramanian, Editor, Ananda Vikatan. “He sent me away, saying he would write about me the day I donated something I had earned myself. I did not speak a word to anyone about what I had done. I took it as a challenge,” Mr. Kalyanasundaram recalls. Ever since he got a job as a librarian in Tuticorin, he has contributed all his salary, pension benefits and ancestral property to social welfare. It was not until 1990, when he received his pension arrears and contributed it to the Collector’s Fund, that the then Tiruneveli Collector felicitated him, despite his protests. The `Paalam’ serves as a bridge between donors and beneficiaries: it collects money and materials from those willing to donate and distribute them among the weaker sections. It has also contributed to the cyclone relief funds in Tamil Nadu, Andhra Pradesh and Orissa, and has helped the earthquake victims in Maharashtra and Gujarat. “We cannot sustain ourselves, unless we contribute towards the society in someway or the other. I strongly feel if even one person does his bit towards social good, there will be some change,” he asserts.

Mr. Kalyanasundaram feels that one must achieve something in his chosen field. His contribution to library science is immense. A thesis he submitted as part of his post-graduate course to the Madurai Kamaraj University fetched him distinction. He has also hit upon an easy way of tracing and accessing books in libraries.

His ability to strike a rapport even with youngsters is remarkable. He cites the instance when he started wearing khadi. At college, he was required to take classes on Gandhianism. “I had to speak about simplicity and everything Gandhi stood for, but I was clad in expensive clothes. That was when I decided to switch over to khadi,” he relates. Since then he had always practised what he stood for, making himself a role model for many youths.

He was popular among college and school students, and many of them have joined his organisation.

He has long-term plans for his organisation. One is the setting up of a nationalised digital library with modern equipment, which could be accessed by people from all walks of life.

He also wants to set up an international children’s university in Tamil Nadu, with foreign aid. However, he says, a mission has a meaning only when the right people are involved in it. The Directorate of Public Libraries should recruit people with a library science background to be librarians, he says. “And good librarians should have a broad knowledge of everything.”

 

 

 

 

Chanakya Quotes….Worth Millions !!!!!

NatarajanLeave a comment

source:::::input from one of my friends…..taken out from Chanakya Quotes…

Natarajan

************ ********* ********* ********* ********* ***
“A person should not be too honest.
Straight trees are cut first
and Honest people are victimized first.”
Chanakya quotes (Indian politician, strategist and writer, 350 BC -275 BC)
************ ********* ********* ********* ********* ***
“Even if a snake is not poisonous,
it should pretend to be venomous.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“The biggest guru-mantra is:
Never share your secrets with anybody. !
It will destroy you.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“There is some self-interest behind every friendship.
There is no Friendship without self-interests.
This is a bitter truth.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“Before you start some work, always ask yourself three questions –
Why am I doing it,
What the results might be and
Will I be successful.
Only when you think deeply and find satisfactory answers to these questions, go ahead.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“As soon as the fear approaches near,
attack and destroy it.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“Once you start a working on something,
don’t be afraid of failure and don’t abandon it.
People who work sincerely are the happiest.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“The fragrance of flowers spreads only in the direction of the wind.
But the goodness of a person spreads in all direction..”

“A man is great by deeds, not by birth.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“Treat your kid like a darling for the first five years. For the next five years, scold them.
By the time they turn sixteen, treat them like a friend.. Your grown up children are your best friends.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“Books are as useful to a stupid person
as a mirror is useful to a blind person.”

************ ********* ********* ********* ********* ***
“Education is the best friend.
An educated person is respected everywhere.
Education beats the beauty and the youth.”

GOD…our Business Partner !!!!

Natarajan3 Comments

Source::::: unknown…

*Generous Business Partner.
*

One day, a very wealthy man was walking on the road. Along the way, he saw
a beggar on the sidewalk.

The rich man looks kindly on the beggar and asked, “How did you become a
beggar?

The beggar said, “Sir, I’ve been applying for a job for a year now but
haven’t found any. You look like a rich man.

Sir, if you’ll give me a job, I’ll stop begging.”

The rich man smiled and said, “I want to help you. But I won’t give you a
job. I’ll do something better.

I want you to be my business partner. Let’s start a business together.

The beggar blinked hard. He didn’t understand what the older man was
saying. “What do you mean, Sir?

“I own a rice plantation. You could sell my rice in the market. I’ll
provide you the sacks of rice.

I’ll pay the rent for the market stall. I’ll even give you food allowance
everyday for the next 30 days.

All you’ll have to do is sell my rice. And at the end of the month, as
Business Partners, we’ll share in the profits.

Tears of joy rolled down his cheeks. “Oh Sir,” he said, “you’re a gift from
Heaven. You’re the answer to my prayers.

Thank you, thank you, thank you!” He then paused and said, Sir, how will we
divide the profits?

Do I keep 10% and you get the 90%? Do I keep 5% and you get the 95%? I’ll
be happy with any arrangement.

The rich man shook his head and chuckled. “No, I want you to give me the
10%. And you keep the 90%.

For a moment, the beggar couldn’t speak. When he tried to speak, it was
gibberish. Uh, gee, uh, wow, I mean, huh?

He couldn’t believe his ears. The deal was too preposterous.

The rich man laughed more loudly. He explained, I don’t need the money, my
friend.

I’m already wealthy beyond what you can ever imagine.

I want you to give me 10% of your profits so you grow in faithfulness and
gratitude.

The beggar knelt down before his benefactor and said, Yes Sir, I will do as
you say.

Even now, I’m so grateful for what you’ve done for me!

*And so that was what happened. He forgets where the blessings came from.
*
Each day, the beggar now dressed a little bit better operated a store
selling rice in the market. He worked very hard.

He woke up early in the morning and slept late at night. And sales were
brisk, also because the rice was of good quality.

And after 30 days, the profits were astounding.

At the end of the month, as the ex-beggar was counting the money, and
liking very much the feeling of money in his hands, an idea grew in his
mind.

He told himself, Gee, why should I give 10% to my Business Partner? I
didn’t see him the whole month!

I was the one who was working day and night for this business. I did all
this work! I deserve the 100% profits!

A few minutes later, the rich man was knocking on the door to collect his
10% of the profits.

The ex-beggar opened the door and said, “You don’t deserve the 10%. I
worked hard for this.

I deserve all of it!” And he slammed the door.

If you were his Business Partner, how would you feel?

Friend, this is exactly what happens to us

God gave us everything, God is Our Business Partner.

God gave us life-every single moment, every single breath, every single
second. God gave us talents-ability to talk, to create, to earn money God
gave us a body-eyes, ears, mouth, hands, feet, heart. God gave us mind-
imagination, emotions, reasoning, language. So we need to give back Our
Business Partner something in return.

Let God Bless all of us …..HE does not expect anything in return from us …. HE is always an unique BUSINESS PARTNER!!!!!

Natarajan

Bhagavad Gita …A Management Guru……

NatarajanLeave a comment

Borrowing From Antiquity…..
source::::: Article by Naresh Wadhwa in Silicon india net …..

Natarajan

My wife often tells me I spend more time in airport lounges and on board aircraft than I do at our home in Mumbai. I would imagine that is true for every modern-day leader, as they fly from one meeting to another, crisscrossing the world at dizzying frequencies. My constant companions during the innumerable flights every week are my books: whether in hardbound, paperback, or in their digital avatar on my iPad. But what really surprises me every time I read about the concepts and theories of modern-day management gurus is how many of the issues have been discussed and addressed in a book that is rarely seen as a management book. What surprises me even more is the fact that this book was not written in the last century, or even the last millennium. Yet, its true essence remains as relevant today as it was on the turbulent day its two protagonists began the conversation that was to turn into the Bhagavad Gita.

The Corporate Karma

In a volatile business environment that changes by the hour, even the most focused organizations and leaders can be tempted off course. The corporate battlefield is strewn with the remains of companies once deemed too big to fail, struck down by competition or circumstances, or both. Lured by the false hopes of short-cuts to glory and glitter, once hallowed logos and corporate reputations today lies in tatters. As the recent years have shown, the ones that survived are the ones that have often chosen a tough trek through adverse climate rather than a cushy elevator ride to the top. In most cases, the ones that have emerged unscathed through the recent crises are the ones that chose unglamorous prudence over flashy recklessness and arrogance.

Ancient Indian wisdom and the teachings of the Bhagavada Gita tell us that our results follow from our actions. Good actions today will give us good results tomorrow. Similarly, for companies, performance in line with the needs of its key stakeholders – clients, employees, investors, and communities – will result in profitability and sustainability. The story that keeps coming to my mind in this context is that of 1,400 year-old Japanese construction company named Kongo Gumi. This family-held temple construction company had been in continuous operation since the year 578, with an enviable run of more than 1,400 years. It had weathered countless domestic upheavals and global turmoil, even temporarily shifting production to make coffins during World War II. Internally, the company had a robust yet flexible succession policy in practice, with its last president being the 40th member of the family to lead the company. The unraveling of this venerable organization began somewhere in the 1980s, when, uncharacteristically, Kongo Gumi started to borrow heavily to invest in real estate. The real estate bust that followed in the 1990s in Japan left the company with a mountain of debt and a pile of assets that had lost most of its value. To make matter worse, business in its core market, temple construction, dived off a cliff roughly around the same point of time. Revenues plunged and the firm was left with an unserviceable debt portfolio. By 2006, Kongo Gumi had been liquidated and absorbed into another Japanese organization.

A leader is only as good as his or her team and the people who form the links of the hierarchical chain. In a utopian world, every team member is perfect and they are perfectly aligned to roles tailor-made for them. In reality, we operate in a volatile and uncertain world characterized by complexity and ambiguity. Most organizations are locked in a constant search for the right employees and consequently countless studies and reams of pages in management manuals have been devoted to decoding human behavior. Interestingly, thousands of years ago, the Bhagavad Gita seems to have sorted out human characteristics, when it mentioned four types of ‘followers’: those seeking respite from distress, those looking for wealth, those who are inquisitive, and those looking for the ultimate and absolute knowledge. Fast forward to present times and, somehow, this classification seems similar to Abraham Maslow’s Hierarchy of Needs, whichseeks to segregate individuals by their needs: Physiological Needs, Safety Needs, Love and Belonging Needs, Esteem Needs, and Self-Actualization Needs.

Yes, the classification in the Bhagavad Gita may not exactly match the needs and desires of today’s knowledge workers but the fact remains that most modern day organizational structures focus much of their time and energy in fostering organizational harmony by understanding what drives employees and what their motivational factors are. For some, it is money. For others, it is the pursuit of higher goals, or, to put it in the words of the Gita, ‘the inquisitive, and those looking for absolute knowledge’. For high performing modern-day organizations, few tasks are as important as reading people, understanding people, and harnessing the power of people to drive corporate goals and deliver organizational targets.

The Corporate Soul

One of the most well-known and often quoted lines talk about the immortality of the soul: ‘nainam? chindanti ?astr?n?i, nainam? dahatip?vakah?, nacainam? kledayanty?po, na?os?ayatim?rutah?.’ Somehow, this line keeps reminding me of the mortality of organizations. In an unforgiving marketplace, the great survivors have been the ones that have stayed true to their soul. Over time, these companies have metamorphosed to remain relevant to the demand of the times, but one look under the hood reveals their souls have remained intact. Here, I’m reminded of that famous comment by Peter Drucker: ‘The purpose of business is to create and keep a customer.’ The companies that have survived and thrived despite the ravages of time and market are the ones that were quick to understand this and set it as a constant lighthouse for their corporate voyage.

This topic, close to my heart, also reminds me of a management classic that I’d picked up from an airport bookstore many years back: The Living Company by Arie de Geus. Today, Arie de Geus is not as widely remembered as, say, Peter Drucker or Tom Peters, or even Sumantra Ghoshal. But de Geus’ seminal work on corporate mortality remains one of my favorites and a must read for all those bewildered by the prevailing high rate of business casualties. In this book, de Geus and his colleagues at a famous Anglo-Dutch company carried out deep research into the secret sauce of corporate longevity. The results were eerily similar to what is widely understood to be the secrets of human longevity: long-surviving corporates and businesses practices a life of caution, prudence, and moderation. They stayed true to their soul and corporate identity. Centenarian firms practiced conservative financing models, scrubbed clean of the fancy financing products with glitzy acronyms that have led to the downfall of many. Above all, such companies have been robustly cohesive, paid heaps of attention to their people and communities, and accepted continuous learning as a way of life.

The Call of Duty

In today’s turbulent times, the teachings of the Bhagavad Gita rarely fail to offer me a solution to the mind’s conflicts. In a fast paced, outcome-hungry, result-driven world, it often helps to fall back on that one great saying from the Gita: ‘Karmanye Vadhikaraste ma phaleshu kadachana’- ‘Do your duty and don’t expect any benefits out of it’.

நினைவாற்றல் என்பது ஒரு திறமை !!!!

NatarajanLeave a comment

source::::unknown…input from one of my friends…a good article for all the ages..
Natarajan

“நினைவாற்றல் என்பது ஒரு திறமை. சரியில்லாத நினைவாற்றல் என்ற ஒன்று இல்லை. தக்க பயிற்சிகளின் மூலம் யாரும் நினைவாற்றலை வளர்த்துக் கொள்ள முடியும்”.

நினைவாற்றல் நன்றாக இருப்பதற்கு ஆறு முக்கிய கோட்பாடுகள் காரணமாக இருக்கின்றன. அவை;
1. தன்னம்பிக்கை
2. ஆர்வம்
3. செயல் ஊக்கம்
4. விழிப்புணர்வு
5. புரிந்துகொள்ளல்
6. உடல் நலம்.
இவை ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் சிறிது விளக்கமாகப் பார்க்கலாம்.

1. தன்னம்பிக்கை (Self Confidence)
“என்னால் செய்திகளை நன்றாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ள முடியும். எனது மூளைத்திறன் நன்றாக இருக்கிறது. எனக்கு மன ஆற்றல் நன்றாக இருக்கிறது” என்ற நம்பிக்கை முதலில் வேண்டும். “நான் எப்படித்தான் இவற்றையெல்லாம் படித்து நினைவில் வைக்கப் போகிறேனோ, எனக்கு ஞாபக சக்தியே சற்று குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. அடிக்கடி எனக்கு மறந்து போய்விடுகிறது” – என்று தங்களைப் பற்றியே தாங்கள் கொள்கின்ற அவநம்பிக்கையை விட வேண்டும்.
“நினைவாற்றல்” என்பது மூளையின் ஒரு திறமை. அதனை பயன்படுத்தப் பயன்படுத்த, பயிற்சியாலும் முயற்சியாலும் அந்தத் திறமையை வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். இந்த உண்மையை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொண்டு, நினைவாற்றலை வளர்க்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் செயல்பட்டால் அற்புத நினைவாற்றல் பெறமுடியும்!

2.ஆர்வம் (Interest)
ஆர்வம் காட்டுகிற விசயங்கள் நினைவில் நன்றாகப் பதியும். இயற்கையாக ஆர்வம் இல்லாவிட்டால் கூட ஆர்வத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு கவனித்தால், பதியவைத்தால் நினைவில் நிற்கும்.

3. செயல் ஊக்கம் (Motivation)
இந்தச் செய்திகளை ஏன் நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். எனக்கு எவ்வகையில் இது பயன்படும் என்று உங்களோடு இணைத்து தெளிவுபடுத்திக் கொண்டால் செய்திகள் நன்றாகப் பதியும்.
உதாரணத்திற்கு “ஹோட்டல் ரெசிடென்ஸிக்கு நாளை காலை 4 மணிக்கு நீங்கள் வந்தால் உங்களுக்கு 5 லட்ச ரூபாய் கொடுக்கப்படும்” என்று ஒருவர் உங்களிடம் சொன்னால் நீங்கள் மறந்து விடுவீர்களா?
தேவையை, அவசியத்தை நன்றாக உணர்ந்த விசயங்கள் நன்றாகப் பதிகின்றன.

4. விழிப்புணர்வு (Awareness)
மனம் விழிப்பு நிலையில் இருக்கும்பொழுது கவனமும், ஒருமைப்பாடும் மிகச்சிறந்து இருக்கும் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்க தியானப் பயிற்சிகளும், யோகாசனப் பயிற்சிகளும் துணைபுரியும்.

உங்களுக்குப் பிடித்த எந்த அமைப்பின் மூலமும் இவற்றைக் கற்று முறைப்படி பயிற்சி செய்தால் மனத் தெளிவும், அமைதியும், விழிப் புணர்வும் பெறலாம். வேதாத்திரி மகரிஷி அவர் களின் பயிற்சிகளும், சமர்ப்பண் – வாழும் கலைப் பயிற்சிகளும், ஈசா யோக மையப் பயிற்சிகளும், ஓசோ ரஜினிஷ் பயிற்சிகளும், கிருஷ்ணமாச்சார்ய யோகமந்திரம் (சென்னை) முதலிய அமைப்பு பயிற்சிகள் விஞ்ஞானப்பூர்வமானதாக அற்புத மானவையாக இருக்கின்றன.

5. புரிந்துகொள்ளல் (Understanding)
புரிந்து கொண்ட விசயங்கள் நினைவில் நன்றாக இருக்கின்றன. புரியாவிட்டால் – தெரியாவிட்டால் கூச்சம், அச்சம், தயக்கம் இல்லாமல் ஏன்? எதற்கு? எப்படி? எவ்வாறு? எங்கு? யார்? என்று கேள்விகளைக் கேட்டு புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

6. உடல் ஆரோக்கியம் (Health)
உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது நினைவாற்றல் நன்றாக இருக்கும். ஒருவர் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டு தளர்ந்திருக்கும் நேரத்தில் செய்திகளை நினைவில் வைப்பதே சிரமமாக இருக்கும். ஆரோக்கியமான உடலில் மூளைக்கு நிறைய இரத்த ஓட்டம், காற்றோட்டம் சென்று மூளை சுறுசுறுப்புடன் இயங்கும். தக்க உணவு, சரியான உறக்கம், முறையான பயிற்சிகள் மூலம் உடலை நன்கு பேணிப் பாதுகாத்தால் நினைவாற்றல் நன்றாக இருக்கும்.
சத்தான உணவுகளை கொடுப்பதன் மூலம் அனைவருக்கும் ஞாபகத்திறனை அதிகரிக்கலாம் என்கின்றனர் உணவியல் நிபுணர்கள்.

மூளைச் சோர்வை தடுக்கும்
அன்றாடம் வீட்டு சமையலில் சீரகம், மிளகு ஆகியவை கண்டிப்பாக இடம்பெறவேண்டும். இவை குழந்தைகளின் மூளையில் சோர்வு ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொள்கின்றன. பாஸ்பரஸ் மற்றும் குளுட்டாமிக் அமிலம் உள்ள உணவுப் பொருட்களைத் தொடர்ந்து சாப்பிடக் கொடுக்கவேண்டும்.

ஊறவைத்த பாதாம் பருப்பு
பாதாம் பருப்பில் பாஸ்பரஸ், தாது உப்பு காணப்படுகிறது குளுட்டாமிக் அமிலமும் அதில் இருக்கிறது. எனவே நினைவாற்றலை அதிகரித்துக்கொள்ளவும் நரம்புகளைப் பலப்படுத்திக்கொள்ளவும்

அக்ரூட், திராட்சை
அக்ரூட் பருப்புகளுடன் உலர்ந்த திராட்சைப் பழத்தை தினமும் ஒருவேளை சாப்பிட்டு வந்தாலும் பலமில்லாத மூளை வலுப்பெற்று நினைவாற்றல் அதிகரிக்கும். அதேபோல் வேர்க்கடலை சாப்பிட்டாலும் நினைவாற்றல் அதிகரிக்கும்.

மூளைக்கு சுறுசுறுப்பு
நினைவாற்றல் அதிகரிக்க வாரம் ஒருமுறை வல்லாரைக் கீரையை உணவில் சேர்த்து வருவது நல்லது. இதுவும் ஞாபக சக்தியை அதிகரிக்கும். இக்கீரையை வெயிலில் காயவைத்துப் பொடியாக்கிக்கொண்டு, தினமும் அரை தேக்கரண்டியைப் பாலுடன் சேர்த்து அருந்தி வந்தால் குழந்தைகளும், பெரியவர்கள் நல்ல நினைவாற்றலுடன் சுறுசுறுப்பாகத் திகழ்வார்கள். திப்பிலியை வல்லாரை சாறில் ஊற வைத்து காய வைத்து பொடி செய்து தினமும் இரண்டு கிராம் அளவில் தேனில் குழைத்து சாப்பிட்டு வந்தால் நினைவாற்றல் அதிகரிக்கும். பப்பாளிப் பழம் தினமும் சாப்பிட்டால் ஞாபகத்திறனை அதிகரிக்கலாம்.

பசலைக்கீரை
பசலைக்கீரையை வாரம் ஒரு நாள் உணவில் சேர்த்து வர நினைவாற்றல் அதிகரிக்கும்

நெல்லிக்காய்
மாணவர்கள் நெல்லிக்காய் தவறாது உட்கொண்டால் நினைவாற்றல் அதிகரிக்கும் கண்பார்வை தெளிவாகும்.

Without Love , We are Bankrupt….

NatarajanLeave a comment

When you invite love into your life, faith and hope follow without doubt

A family of a man, his aged mother, his wife and young daughter once were visited by three friends. While the family was inside the house, they heard a knock on the door. The gentleman went to the door to answer the door.

On opening the door he saw three men. The first introduced himself as ‘faith’, the second as ‘hope’ and the third as ‘love.’ They said they were visiting him and if he invited the right person in the other two would follow. However if he invited the wrong person in, the other two would leave. Confused by such an offer, he consulted his family. His aged mother said, “Call ‘faith’ in, we need a lot of it.” The wife said “Call ‘hope’ in for we are struggling.” However, the young daughter said “Papa, please call ‘love’ in for that will bind us.”

The father listened to the counsel of the young daughter and went to the door and announced to his guests that he was inviting ‘love’ in. Strangely the other two followed love. When you invite love into your life, faith and hope follow without doubt.

Life is all about love. Learning to love unselfishly is not easy. It runs counter to our self-centerd nature. Love should be our top priority. Without love, we are bankrupt.

Love leaves a legacy. How you treat others has an most enduring impact; not the wealth and accomplishments you achieve.

Persons who minister to dying patients often say that when a person is near his or her end he or she does not ask for the awards they received or the diplomas they earned. They want around them people who they love. In the final moments of our life we realise that relationships are all that matter and relationships are all about love.

Time is a very important commodity, a precious gift. You can make money but you cannot make time. When you give someone your time, you are giving them a portion of your life that you will never get back. This is the greatest gift that you can give another. Substitute the word ‘time’ with ‘love’ and you will recognise the joy of giving. You can give without love but you cannot love without giving.

Why is now the best time to express love? Because we don’t know how long we will have the opportunity. If you want to express love it is best to do it now.

Source:::: T.T.Srinath in THE HINDU..

Natarajan
(The writer is an organisational and behavioural consultant. He can be contacted at ttsrinath@vsnl.net)

Keywords: Love expression, importance of love, relationships and faith, love and faith

Ducks Quack ….Eagles Soar…..

Natarajan1 Comment

source:::::unknown….input from one of my friends…….really a wonderful story on motivation….

Natarajan

Food for thought and hopefully action.
Best of luck…

No one can make you serve customers well…..that’s because great service is a choice.
Harvey Mackay, tells a wonderful story about a cab driver that proved this point.

He was waiting in line for a ride at the airport. When a cab pulled up, the first thing Harvey noticed was that the taxi was polished to a bright shine. Smartly dressed in a white shirt, black tie, and freshly pressed black slacks, the cab driver jumped out and rounded the car to open the back passenger door for Harvey .

He handed my friend a laminated card and said: ‘I’m Wally, your driver. While I’m loading your bags in the trunk I’d like you to read my mission statement.’

Taken aback, Harvey read the card.. It said: Wally’s Mission Statement: To get my customers to their destination in the quickest, safest and cheapest way possible in a friendly environment…

This blew Harvey away. Especially when he noticed that the inside of the cab matched the outside. Spotlessly clean!

As he slid behind the wheel, Wally said, ‘Would you like a cup of coffee? I have a thermos of regular and one of decaf.’ My friend said jokingly, ‘No, I’d prefer a soft drink.’ Wally smiled and said, ‘No problem. I have a cooler up front with regular and Diet Coke, water and orange juice…’ Almost stuttering, Harvey said, ‘I’ll take a Diet Coke.’

Handing him his drink, Wally said, ‘If you’d like something to read, I have The Wall Street Journal, Time, Sports Illustrated and USA Today.’

As they were pulling away, Wally handed my friend another laminated card, ‘These are the stations I get and the music they play, if you’d like to listen to the radio.’

And as if that weren’t enough, Wally told Harvey that he had the air conditioning on and asked if the temperature was comfortable for him. Then he advised Harvey of the best route to his destination for that time of day. He also let him know that he’d be happy to chat and tell him about some of the sights or, if Harvey preferred, to leave him with his own thoughts.

‘Tell me, Wally,’ my amazed friend asked the driver, ‘have you always served customers like this?’

Wally smiled into the rear view mirror. ‘No, not always.. In fact, it’s only been in the last two years.. My first five years driving, I spent most of my time complaining like all the rest of the cabbies do. Then I heard the personal growth guru, Wayne Dyer, on the radio one day.

He had just written a book called You’ll See It When You Believe It. Dyer said that if you get up in the morning expecting to have a bad day, you’ll rarely disappoint yourself. He said, ‘Stop complaining! Differentiate yourself from your competition. Don’t be a duck. Be an eagle. Ducks quack and complain. Eagles soar above the crowd..’

‘That hit me right between the eyes,’ said Wally. ‘Dyer was really talking about me. I was always quacking and complaining, so I decided to change my attitude and become an eagle. I looked around at the other cabs and their drivers. The cabs were dirty, the drivers were unfriendly, and the customers were unhappy. So I decided to make some changes. I put in a few at a time. When my customers responded well, I did more.’

‘I take it that has paid off for you,’ Harvey said.

‘It sure has,’ Wally replied. ‘My first year as an eagle, I doubled my income from the previous year. This year I’ll probably quadruple it. You were lucky to get me today. I don’t sit at cabstands anymore. My customers call me for appointments on my cell phone or leave a message on my answering machine. If I can’t pick them up myself, I get a reliable cabbie friend to do it and I take a piece of the action.’

Wally was phenomenal. He was running a limo service out of a Yellow Cab. I’ve probably told that story to more than fifty cab drivers over the years, and only two took the idea and ran with it. Whenever I go to their cities, I give them a call. The rest of the drivers quacked like ducks and told me all the reasons they couldn’t do any of what I was suggesting..

Wally the Cab Driver made a different choice. He decided to stop quacking like ducks and start soaring like eagles.

How about us? Smile, and the whole world smiles with you… The ball is in our hands!
A man reaps what he sows. Let us not become weary in doing good, for at the proper time we will reap a harvest if we do not give up… let us do good to all people.

Ducks Quack, Eagles Soar.

SORROW looks back, WORRY looks around, and FAITH looks UP…

while in the storm, give it to God and let Him handle it. Have a cheerful day…………

வெற்றியின் ரகசியம் என்ன …..

NatarajanLeave a comment

source:::::”Dinamalar”…Tamil daily….

Natarajan

வாழ்க்கையில் முழுமையான வெற்றி சிலருக்கு மட்டுமே கிடைக்கிறது. அந்த சிலருக்கு மட்டுமே தெரிந்த வெற்றியின் ரகசியம், இதோ கீழே ….

தன்னம்பிக்கை!

புயலில், மரத்தைத் தாங்கி நிற்கும் ஆணிவேர் போல், வாழ்க்கைப் புயல் நம்மைச் சாய்த்து விடாமல் காப்பது தான் தன்னம்பிக்கை. உலகமே ஏசினாலும், தூற்றினாலும், நம்மைத் தளர விடாமல் தாங்கிப் பிடிப்பது தன்னம்பிக்கை.
தன்னம்பிக்கை, நம் சுயத்தின் மேல் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை; நம் பலத்தின் மேல் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை.

எது நம் தன்னம் பிக்கையை தீர்மானிக்கிறது?

நாம் இதுவரை சாதித்த சாதனைகள், பெற்ற விருதுகள், கிடைத்த பாராட்டுக்கள், நம் குடும்ப மற்றும் சமூகப் பின்னணி, நாம் படித்த பள்ளி மற்றும் கல்லூரியின் தரம், நம்மைப் பற்றி நாம் வரைந்து வைத்திருக்கும் சுயசித்திரம், எல்லாவற்றிக் கும் மேலாக, “நான் சாதிக்கப் பிறந்தவன், எப்படியும் சாதித்துக் காட்டுவேன்’ என்கிற வைராக்கியம், இவையெல்லாம் நம் தன்னம்பிக்கையைத் தீர்மானிக்கிறது.

தன்னம்பிக்கை எதற்கு வேண்டும்?

தன்னம்பிக்கை ஊன்று கோல் போன்றது. கால் தடுக்கும்போது, கீழே விழுந்து விடாமல் ஊன்று கோல் தாங்கிப் பிடிப்பது போல, நாம் தோல்வியைச் சந்திக்கும் போதும், நம்முடைய முயற்சி, நாம் எதிர்பார்க்கும் பலனைத் தராத போதும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகம், நம் தகுதிக்கும், திறமைக்கும் உரிய அங்கீகாரம் தராத போதும், நம்மை மனம் தளர விடாமல் தாங்கிப் பிடிப்பது தன்னம்பிக்கைதான்.

தன்னம்பிக்கையை வளர்க்க முடியுமா? முடியும். இதோ சில ஆலோசனைகள்:

* இன்னொரு மனிதனால் சாதிக்க முடிந்த எந்தச் செயலையும், நம்மாலும் சாதிக்க முடியும் என்கிற எண்ணத்தை, நம் ஆழ்மனதில் பதிய வைக்க வேண்டும். இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் முன்னாள் கேப்டன் சுனில் கவாஸ்கர், முதன் முறையாக வெஸ்ட் இண்டீஸ் அணியிடம் மோதுவதற்காக, மேற்கிந்திய தீவுகளுக்குச் சென்றிருந்தார். அப்போது, இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் பயிற்சியாளர், “வெஸ்ட் இண்டீஸ் அணியின் வேகப் பந்து வீச்சாளர்கள், அசுரத்தனமாகப் பந்து வீசுவர்… நீங்கள் சற்று எச்சரிக்கையாக இருந்து கொள்ளுங்கள்’ என்று சொன்னதற்கு, சுனில் கவாஸ்கர், “என்னால் பந்தைப் பார்க்க முடியும்தானே…’ என்று சிரித்துக் கொண்டே பதிலளித்தாராம். என்ன ஒரு தன்னம்பிக்கை பாருங்கள்.
* பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார். நம் இலக்கை அடையும் வரை, பொறுமை காக்க வேண்டும். முதல் முயற்சியிலேயே சோர்ந்து விடக்கூடாது. மலை உச்சியை அடைவதற்கு, படிப்படியாகத்தான் ஏற முடியும். ஒரே தாவலில் அடிவாரத்திலிருந்து மலை உச்சிக்குச் செல்ல முடியாது.
* நம்முடைய இலக்கை நோக்கி முன்னேறும் வெற்றிப் பாதைகளில், ஒவ்வொரு மைல் கல்லை கடக்கும்போது, முதுகில் தட்டிக் கொடுக்கலாம். வெற்றியை அடக்கமாகவும், எளிமையாகவும் கொண்டாடலாம். அப்போது உற்சாகமும், புத்துணர்ச்சியும் கிடைக்கும்.
* நாம் எடுத்த முயற்சியில் பலன் கிட்டும் வரை, உறுதியாக இருக்க வேண்டும். மொபைல் போனை தினமும் ரீசார்ஜ் செய்வது போல, தினமும் பத்து நிமிடம், தனியே அமர்ந்து நம் முயற்சி, வெற்றியில் முடியும் என்று திரும்பத் திரும்ப நமக்கு நாமே சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும்.
* நம்முடைய பலம் மற்றும் பலவீனத்தை சீர்தூக்கிப் பார்த்து, ஒரு செயலில் இறங்கிய பின், “என்னால் முடியுமா?’ என்ற சந்தேகம் எழக்கூடாது.
* நம்முடைய உடை, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப இருக்க வேண்டும். ஆள்பாதி, ஆடைபாதி. உடை நம் வேலையை, பதவியை, அந்தஸ்தை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தன்னம்பிக்கையை பிரதிபலிக்கட்டும்.
* நம்முடைய முயற்சியில் தடங்கல் ஏற்படும்போது, தலையில் கையை வைத்து, “ஐயோ இப்படி ஆகிவிட்டதே!’ என்று புலம்பும் பழக்கத்தைக் கைவிட வேண்டும்.

குழந்தைகளிடத்தில் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்க, இதோ சில யோசனைகள்:

* குழந்தை ஆசைப்படுகிறதே, பிடிவாதம் பிடிக்கிறதே என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, எதையும் வாங்கித் தரக் கூடாது. குழந்தையின் வயதிற்கேற்ப, வளரும் சூழ்நிலைக்கேற்ப, அத்தியாவசிய தேவைக்கேற்ப வாங்கித் தர வேண்டும்.
*”நான் பட்ட கஷ்டம், என் பிள்ளை படக்கூடாது’ என்று சில பெற்றோர் பிள்ளையைக் கஷ்டமே தெரியாமல் வளர்க்கின்றனர். வயதிற்கேற்ப பொறுப்பும், சுதந்திரமும் கொடுத்தால் தான், குழந்தைக்குப் பக்குவமும், முதிர்ச்சியும் வளரும். ஆரம்பத்தில் தவறுகள் செய்தாலும், பின்னர் அவற்றை திருத்திக் கொண்டு, தாமே தனித்து இயங்கக்கூடிய தன்னம்பிக்கை, இளமைப்பருவத்தில் வர வேண்டும்.
* தனக்குத் தகுதியிருந்தால் அல்லது இன்றியமையாத தேவையிருந்தால் மட்டுமே, பெற்றோரிடமிருந்து எதுவும் கிடைக்கும் என்பதை, குழந்தை உணர வேண்டும். தகுதி இல்லாமல், உழைக்காமல் கிடைக்கும் எதையும் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் திறன், குழந்தைக்கு இருக்க கூடாது.

தன்னம்பிக்கைக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருப்பவை எவை? அதை எப்படிக் களைவது:

* அவநம்பிக்கை, என்னால் எப்படி முடியும்? நான் எடுத்த காரியம் கைக்கூடாமல் போய் விடுமோ என்கிற எண்ணங்களை மனதிலிருந்து அறவே அகற்ற வேண்டும்.
* தாழ்வு மனப்பான்மை, வறுமை மற்றும் வளர்ந்த சூழ்நிலையால் தாழ்வு மனப்பான்மை உள்ளவர்கள், முதல் தலைமுறை செல்வந்தர்களின் வரலாற்றைப் படித்துப் பாருங்கள். பெரும்பாலானோர் சிறுவயதில், கடும் வறுமையில் வாடியிருப்பர். பல அவமானங்களைச் சந்தித்திருப்பர். ஆக, வறுமை நம்முடைய வளர்ச்சிக்கு உத்வேகமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, முட்டுக் கட்டையாக இருக்கக் கூடாது. அதுபோல, குறைவான கல்வியறிவு, எளிமையான குடும்பச் சூழ்நிலை, வழி நடத்த யாரும் இல்லை போன்ற காரணங்கள், நம்முடைய வைராக்கியத்தை அதிகரிக்கச் செய்ய வேண்டுமே தவிர, நம்மை பலவீனப் படுத்தக் கூடாது.
* வறுமை – நம்மையும், நம் அடுத்த தலைமுறையினரையும் வளர விடாமல் வாட்டி வதைக்கும் ஒரு நோய். இந்த நோய்க்கான காரணத்தை ஆராய்ந்து, அதிலிருந்து மீள வழிகளை ஆராய வேண்டும்.
* தோல்வி – நாம் எடுக்கும் முயற்சிகளில், சில தோல்வியடையலாம். ஆனால், நாம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றோமா என்பதில் தான், கவனம் இருக்க வேண்டும்.
* நாம் வளர்ந்த சூழ்நிலை – இது முடியும், இது முடியாது என்று சொல்லி வளர்க்கப்படும் போது, சிலருக்குத் திறமையும், தகுதியும் இருந்தும், முயற்சி செய்யாமல் இருந்து விடுகின்றனர்.

நம்முடைய வளர்ச்சியைத் தீர்மானிப்பது – தன்னம்பிக்கை:

நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகம் நம்மை ஏளனப்படுத்தலாம், உதாசீனப்படுத்தலாம், நம் வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போடலாம், நம்மைப் பலவீனப்படுத்தலாம், நமக்கு உதவிக் கரம் நீட்டத் தயங்கலாம், நமக்கு நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டிய சன்மானம், பாராட்டு, அங்கீகாரத்தைக் கொடுக்க மறுக்கலாம். ஆனால், நம் தன்னம்பிக்கை, ஆசை, கனவு, வைராக்கியம், சுயமரியாதையை யாராலும் தட்டிப் பறிக்க முடியாது.
மனித மூளை அற்புதமானது. நாம் யாராக வேண்டும் என்று திரும்பத் திரும்ப நினைக்கிறோமோ அவராக மாறுவது உறுதி. “நம்மால் இயலாதது’ என்று தான் நமக்கு நாமே எல்லைக் கோட்டைக் கிழித்துக் கொள்கிறோம்.
தன்னம்பிக்கையுடன் இருப்போம். ஒரு பிரகாசமான எதிர்காலம் நம்மை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது.

an article by:::::

சி. அருண்பரத், கூடுதல் ஆணையர், வருமான வரித்துறை, மும்பை

மாற்றி யோசிக்கும் குழந்தைகள் !!!!!!

Natarajan1 Comment

இக்காலத்தில் சில குழந்தைகளின், “ஐக்யூ’ பிரமிக்க வைக்கும்படி
இருக்கிறது. சிறு பிள்ளைகளுக்கு பாடம் எடுக்கும் ஆசிரியை ஒருவரை அறிமுகம்
செய்து வைத்தார் நண்பர் ஒருவர். சென்னை திருவெற்றியூரில் உள்ள தனியார்
பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியையாகப் பணிபுரிகிறாராம். அவர் சொன்னது:

சாதாரணமாக தனியார் பள்ளிகளில், தமிழை தீண்டத்தகாத ஒரு மொழியாகத் தான்
பார்ப்பர்; ஒதுக்கியும் வைப்பர் சார்… ஆனால், நான் பணிபுரியும் பள்ளி
கொஞ்சம் வித்தியாசமானது; தமிழுக்கு இங்கே மரியாதை உண்டு. யூ.கே.ஜி.,
படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு படம் பார்த்து கதை சொல்லும் வகுப்பு எடுத்துக்
கொண்டிருந்தேன்…

ஆலமரத்தில் கூடுகட்டி முட்டையிட்டிருக்கும் காக்கையின் முட்டைகளை, அதே
மரத்தின் பொந்தில் வசிக்கும் பாம்பு, “ஸ்வாகா’ செய்து வருவதையும், பாம்பை
பழிவாங்க நினைக்கும் காகம், ராணியின் முத்து மாலையை, காவலர்கள் கண்முன்னே
கவர்ந்து வந்து, அதை பாம்பு வசிக்கும் பொந்தில் போட, பாம்பை கொன்று,
முத்து மாலையை காவலர்கள் எடுத்துச் சென்று, காகத்தை அதன்
பிரச்னையில்இருந்து விடுவிப்பதையும் குழந்தைகளுக்குப் புரியும்படி
விளக்கிக் கூறினேன். தலையைத் தலையை ஆட்டியபடி எல்லா குழந்தைகளும் கதையை
ரசிக்க, ஒரேயொரு குழந்தை மட்டும் எழுந்து நின்று, “இது என்ன கதை மிஸ்?’
என்றது. “ம்… நீதிக் கதை’ என்றேன். “இந்தக் கதையில என்ன நீதி இருக்கு?’
என கேட்டது. “தன்னை விட பலசாலியான எதிரிகளை, தன்னோட புத்தி
சாமர்த்தியத்தினால வீழ்த்தி வெற்றி பெறணும்…’ என்றேன். “அதுக்காக காகம்
என்ன செஞ்சது?’ என்றது. “ராணியோட முத்து மாலையை எடுத்துட்டு வந்து
பாம்போட பொந்துக்குள்ள போட்டது…’ என்றேன்.

உடனே, அக்குழந்தை, “ஒருத்தருக்குச் சொந்தமான பொருளை, அவங்களுக்கு தெரியாம
எடுத்துட்டு வந்தா, அதுக்கு என்ன பேரு?’ என்றது. “திருட்டு…’ என்றேன்.
“அப்போ இந்தக் கதையில திருடறதுக்குத் தானே சொல்லித் தந்தீங்க, திருடறது
தப்பு தானே?’ எனக் கேட்டது.

குழந்தையின் அந்த கேள்விக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை…

“திருதிரு’ வென்று விழித்தேன். குழந்தை மேலும் தொடர்ந்தது… “என்ன தான்
காக்காவோட முட்டைகளை பாம்பு சாப்பிட்டாலும், அதுக்காக பாம்பை கொலை பண்றது
தப்பில்லையா மிஸ்… பாம்பும் ஒரு உயிர் தானே!’ என்றது.

நான், “தப்பு தான்!’ என்றேன். உடனே, “இந்தக் கதையில திருடுறதையும், கொலை
பண்றதையும் தானே குழந்தைகளுக்கு சொல்லித் தந்திருக்கீங்க மிஸ்… இது
நீதிக் கதையா?’ எனக் கேட்டது.

வயசுக்கு மீறிய பேச்சுக்களையும், பேசும் குழந்தைகளையும் அதுவரை
திரைப்படங்களில் மட்டும் தான், நான் பார்த்திருக்கிறேன்; அன்று நேரில்
பார்த்தேன். இதே கதையை தான், நம் பெற்றோரும் படித்திருக்கின்றனர்; நாமும்
படித்திருக்கிறோம். யாராவது இது குறித்து, இந்தக் கோணத்தில் சிந்தித்துப்
பார்த்திருக்கிறோமா? குழந்தை தொடர்ந்தது… “காக்காவோட முட்டைகளும்
பத்திரமா இருக்கணும்; பாம்பும் சாகக்கூடாது. அதுக்கு உங்களுக்கு வேற வழி
ஏதும் தோணலியா மிஸ்?’ எனக் கேட்டது. “தோணலியே ராஜா…’ என்று என்
தோல்வியை கவுரவமாக ஒப்புக் கொண்டேன். ஒப்புக்கொண்டு விட்டாலும் உள்ளே ஒரு
குறுகுறுப்பு. குறை கூறத் தெரிந்த குழந்தையின் மனதில், எதுவும் ஐடியா
இருக்குமோ என்று அறியும் ஆர்வம் பீறிட, “வேற எதாவது வழி இருக்கா?’
என்றேன்.

உடனே அது, “இருக்கே!’ என்றது. “எங்கே சொல்லு, கேட்போம்…’ என நான்
கூறியதும், “காகம் சாது. பாம்பு துஷ்டன். “துஷ்டனை கண்டா தூர விலகு’ன்னு
சொல்லி இருக்கில்லையா. அதனால, பொந்து இல்லாத வேற ஒரு மரத்துல போய் காக்கா
கூடு கட்டி முட்டை போட்டா, முட்டையும் பத்திரமாக இருக்கும்; பாம்பும்
சாகாது இல்லையா?’ எனக் கேட்டது.

உண்மையில் நான் உறைந்து தான் போனேன். இப்படியொரு கோணத்தில், நாம் யாருமே,
ஏன் இதுவரை சிந்தித்து பார்த்ததில்லை என்று நினைத்தேன்…’ எனக் கூறி
முடித்தார் அந்த இளம் ஆசிரியை.

நம்முடைய தலைமுறை வரை கேள்வி கேட்காமல் பெரியவர்கள் சொல்வதை,
“பிளைண்ட்’டாக நம்பிக் கொண்டிருந்தோம்; இந்த காலத்து பிள்ளைகள், துணிந்து
கேள்வி கேட்டு சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக் கொள்கின்றனர்… வரவேற்கத்தக்க
முன்னேற்றம் தான் என எண்ணினேன்.

source:::: unknown…. input from one of my contacts ….

Natarajan

சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் …..

NatarajanLeave a comment

source:::::unknown…. input from one of my friends….

Natarajan

சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் !

நியூயார்க் நகரத்தின் சுரங்கப்பாதை ஒன்றில் பிரபல எழுத்தாளர் ஒருவர் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். ஆட்கள் அதிகமில்லாத அந்த இடத்தில் ஓர் அமைதியான சூழ்நிலை நிலவியது. சிலர் கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தார்கள். சிலர் பத்திரிகைகள் படித்தபடி அமர்ந்திருந்தார்கள். திடீரென்று அங்கு ஒருவர் தன் இரண்டு குழந்தைகளுடன் வந்தார். அவர் அந்த எழுத்தாளர் அருகே கண்களை மூடிக் கொண்டு உட்கார்ந்தார். அந்தச் சிறுவர்கள் இருவரும் ஆறு வயதைத் தாண்டாதவர்கள். அவர்கள் விளையாட ஆரம்பித்தார்கள். சிறிது நேரத்தில் அங்கிருந்த அமைதி காணாமல் போயிற்று. குழந்தைகள் சத்தம் போட்டு விளையாட ஆரம்பித்து, பின்னர் சண்டையிட்டுக் கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் பொருட்களை எடுத்து வீசிக்கொள்ள ஆரம்பித்தனர். அந்த தந்தையோ அந்தச் சிறுவர்களைக் கண்டிப்பதாகத் தெரியவில்லை. கண்களைத் திறக்காமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தார்.

அங்கு அமர்ந்திருந்த மற்றவர்கள் எரிச்சலுடன் அவரைப் பார்த்ததை அவர் அறியவில்லை. அந்த எழுத்தாளரோ தன்னம்பிக்கை, பொறுமை பற்றியெல்லாம் நிறைய எழுதிக் குவித்த எழுத்தாளர். அவரே பொறுத்து பொறுத்துப் பார்த்து ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை இழந்து தன்னருகே கண்ணை மூடிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த அந்த நபரிடம் சொன்னார். “உங்கள் பிள்ளைகள் மற்றவர்களைத் தொந்தரவு செய்கிறார்கள். அவர்களைக் கொஞ்சம் கட்டுப்படுத்துங்களேன்”.

அந்த நபர் கண்களை மெதுவாகத் திறந்தார். “ஆமாம் ஏதாவது செய்ய வேண்டும். ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு அவர்கள் தாய் இறந்து விட்டாள். அருகில் உள்ள ஆஸ்பத்திரியில் அவள் உடலைத் தர சிறிது நேரம் ஆகும் என்றதால் அங்கிருக்க முடியாமல் இங்கு வந்தேன். இனி என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை என்று நினைக்கிறேன்… மன்னிக்கவும்”

அந்த எழுத்தாளர் அதுவரை அந்த நபர் மீதும் அந்தச் சிறுவர்கள் மீதும் கொண்டிருந்த கோபமெல்லாம் ஒரு கணத்தில் காற்றாய் பறந்து போயிற்று. அதற்குப் பதிலாக இரக்கமும் பச்சாதாபமும் மனத்தில் எழ அவர் மனைவி இறந்ததற்கு வருத்தம் தெரிவித்துவிட்டு ஏதாவது உதவி தேவையா என்று மனதாரக் கேட்டார்.

அந்த எழுத்தாளர் செயல்திறன் மிக்க மனிதர்களின் ஏழு பழக்கங்கள் என்ற புகழ்பெற்ற புத்தகத்தை எழுதிய ஸ்டீஃபன் ஆர். கோவே. இந்த நிகழ்ச்சியில் அந்த சிறுவர்களின் செயல்கள் மாறவில்லை. அந்த அமைதியான சூழ்நிலை மீண்டும் திரும்பவில்லை. ஆனால் அந்தக் குழந்தைகளும், அவர்கள் தகப்பனும் இருக்கும் சூழ்நிலை விளங்கியதும் அவர் மனநிலை முற்றிலுமாக மாறிவிட்டது.

இன்னொரு நிகழ்ச்சி
கராத்தே, குங்ஃபூ கலைகளில் எல்லாம் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்ற ஒரு வீரர் ரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் தியான வகுப்புகளுக்கும் தொடர்ந்து செல்பவர். ரயிலில் நன்றாகக் குடித்துவிட்டு ஒருவன் ரயில் பயணிகள் ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதாவது ஒரு வம்பு செய்து சண்டையிட்டுக் கொண்டு இருந்தான். நேரமாக ஆக அவனுடைய வார்த்தைப் பிரயோகங்கள் மிக மோசமாகப் போய்க் கொண்டு இருந்தன. ஒருசிலர் திரும்பப் பேசினர். ஒருசிலர் முகம் சுளித்துக் கொண்டு வேறிடத்திற்குப் போய் அமர்ந்து கொண்டார்கள். நீண்ட பயணமாதலால் இதை நிறைய நேரம் பார்க்க நேர்ந்த கராத்தே வீரருக்கு கோபம் பொங்கி வந்தது. போய் இரண்டு தட்டு தட்ட வேண்டும் என்று நினைக்கையில் அத்தனை நேரம் அமைதி காத்த இன்னொரு பயணி அந்தக் குடிகாரனை நோக்கிச் சென்றதைக் கண்டு நிதானித்தார்.

அந்தப் பயணியும் தன்னைப் போலவே அடிக்கத் தான் செல்கிறார் என்று நினைத்த கராத்தே வீரருக்கு வியப்பு ஏற்படும் வண்ணம் அந்த நபர் குடிகாரன் அருகில் அமர்ந்தார். கனிவுடன் அவனிடம் கேட்டார்.

“உனக்கு என்ன பிரச்சனை?”

அந்தக் குடிகாரன் அந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்க்கவில்லை போலத் தெரிந்தது. திகைத்துப் போய் அவரை ஒரு நிமிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் பார்த்த அவன் கண்களில் நீர் திரண்டது அவர் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு விம்மி அழ ஆரம்பித்தான். அழுகையினூடே தனக்குத் திடீரென்று வேலை போன செய்தியைச் சொன்னான். தம் சம்பாத்தியத்தை நம்பி வீட்டில் மனைவியும் இரண்டு குழந்தைகளும் இருப்பதைச் சொன்னான். அந்த முதலாளியின் இரக்கமற்ற குணத்தைச் சொன்னான். சொல்லி அழுது முடித்த பின் எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த நண்பர் குடிப்பதால் எந்தப் பிரச்சினையும் வளருமே தவிர தீராது என்று சொன்னார். முதலாளி மேல் இருந்த கோபத்தை சக பயணியிடம் காட்டுவது சரியல்ல என்று சொன்னார். குடிப்பதற்கு பதிலாக அடுத்த வேலை எங்கு கிடைக்கும். அதற்காக யாரை அணுகலாம் என்று யோசித்திருந்தால் ஒரு வழி கிடைத்திருக்கலாம் என்று சொன்னார்.

அவர் பேசப் பேச அந்தக் குடிகாரன் அடைந்த மாற்றத்தைக் கண்ட கராத்தே வீரர் அது தனக்குப் பெரிய படிப்பினையாக அமைந்தது என்று ஒரு கட்டுரையில் எழுதியதை நான் படித்தேன். அவர் எழுதியிருந்தார் “அந்த நபர் ஒரு நிமிடம் என்னை முந்திக் கொண்டு அந்தக் குடிகாரனிட்ம போயிருக்காவிட்டால் கண்டிப்பாக நன்றாக அவனை அடித்து காயப்படுத்தி இருப்பேன் என்பதில் சந்தேகமில்லை. முதலிலேயே வேலைபோன அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் என்னால் மேலும் துக்கம் விளைந்திருக்கும். அவனுடைய செய்கைகளுக்குப் பின் உள்ள துக்கத்தை அந்த நபர் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். அவருடைய கனிவான செய்கை அவன் புண்ணுக்கு மருந்தாக அமைந்தது. அவன் அமைதியடைந்தான். அவன் இறங்க வேண்டிய இடம் வரை அவனிடமிருந்து அதற்குப் பிறகு ஒரு சத்தமோ, தொந்தரவோ இருக்கவில்லை. அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எல்லாருக்கும் அவன் மீதிருந்த எரிச்சலும் கோபமும் விலகியது என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை”.

முதல் நிகழ்ச்சியில் இருக்கும் நியாயம் இரண்டாவது நிகழ்ச்சியில் இல்லை என்று சிலர் நினைக்கலாம். ஆனால், அந்த இரண்டாவது நிகழ்ச்சியிலும் அந்த செயலுக்குப் பின்னால் ஒரு காரணம் இருப்பதாக உணர்ந்த ஒரு மனிதர் காட்டிய கனிவு எப்படி அந்தச் சூழ்நிலையை அடியோடு மாற்றியது என்பதைப் பாருங்கள்.

நமக்குத் தவறாகத் தோன்றும் பல செயல்களுக்குப் பின்னால் பல ஆழமான காரணங்கள் இருக்கின்றன. சில காரணங்கள் நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள முடிந்தவையாக இருக்கலாம். சில காரணங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் காரணங்களை அறியும்போது புரிந்துகொள்ளல் சாத்தியமாகிறது. மன்னித்தல் சுலபமாகிறது.

எப்போதும் ஒரே மாதிரி நடந்துகொள்ள மனிதன் எந்திரமல்ல. எந்திரங்கள்கூட பழுதாகும் போது சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் நம் எதிர்பார்ப்புக்கு எதிர்மாறாக நடந்து கொள்வது அதிசயமல்ல. அது போன்ற சமயங்களில் அவர்கள் மீது கோபம் கொள்வதற்குப் பதிலாக ஏதாவது காரணம் இருக்கலாம் என்ற சிந்தனை நமக்குள் எழுமானால் அதைப் பெரிதுபடுத்தாமல் நகர்கிற பக்குவம் நமக்கு வந்துவிடும்.