வாரம் ஒரு கவிதை …” வான வேடிக்கை “

வான  வேடிக்கை ….
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
இடி மின்னல் வேடிக்கை காட்டி வானம்
நான் தப்பாமல் நனைக்கிறேன் உன் மண்ணை !
வேடிக்கை காட்டியே  இந்த உலகுக்கு  உயிர்
கொடுப்பது  என்  வாடிக்கை !
உயிர் கொடுக்கும்  எனக்கு நீ கொடுக்கும் பரிசு
என்ன தெரியுமா உனக்கு ?..மகனே !
வான வேடிக்கை என்னும் பெயரில் வானம்
என் நாடித்  துடிப்பையே அடக்க நினைக்கிறாயே !
மகனே …இது நியாயமா ?
நீல வானம் வேண்டும்,  மாசில்லா காற்று
வேண்டும் எனக்கு என்று மேடையேறி பேசி விட்டு
எந்த ஒரு வெற்றி விழாவுக்கும் வேண்டும் ஒரு
வான வேடிக்கை என்று நீ கேட்பது வேடிக்கையிலும்
வேடிக்கை மகனே !
கரி எடுத்து என் முகத்தில் பூசி விட்டு ,வேண்டாம்
எனக்கு கரு வானம் …வேணும் எனக்கு
ஒரு நீல வானம் என்னும் உன் வாதம் ஒரு
ஒரு வேடிக்கை வினோதம் , மகனே !
My Kavithai in http://www.dinamani.com dated 23rd Oct 2017
Natarajan
Advertisements

வாரம் ஒரு கவிதை… ” நிசப்த வெளியில் …”

 

நிசப்த வெளியில் …
———————
கருவறை வாசம் மட்டுமே   நிசப்த வாசம் ஒரு சிசுவுக்கு
இந்த மண்ணில் வந்து பிறந்த  நேரம் முதல் சத்தம்
சத்தமே எங்கும்  எதிலும் !
சப்தம் தவிர்த்து நிசப்தம் தேடி ஓடுவது எங்கே ?
வாழ்வில் ஒலியும்  சப்தமும்  தேவைதான்
ஆனால் வாழ்வே சப்தமாகலாமா ?
ஒளி மயமான எதிர் காலம் தேடும்  குழந்தைக்கு
கிடைப்பது ஒலி மயமான இரைச்சலும் அலைச்சலும்தான் !
அண்ட வெளியிலும் இல்லையே இன்று நிசப்தவெளி !
நாளும் பல  விண்கலம் அண்டவெளியில் சுற்றி சுற்றி
நிசப்த வெளியின் தனித்துவமே தகர்ந்து விட்டதே !
சப்தம் மறந்து நிசப்தம் தேடி ஓடுவது எங்கே ?
நிசப்தம் தேடி நாம் ஓடிட வேண்டாமே  …நம் வீட்டைத்
தேடி ஓடி வரும் நிசப்த வெளி நாம் நினைத்தால் !
வாரம் ஒரு நாள் …ஒரே ஒரு நாள் …கொடுப்போம்
விடுமுறை நம் வீட்டு தொலைக் காட்சிப் பெட்டிக்கு !
எப்போதும் சிணுங்கும் கைபேசிக் குழந்தைக்கும்
தப்பாமல் தர வேண்டும் ஒரு நாள் ஓய்வு !
இரைச்சல் இல்லாத ஒரு ஒரு வீடும்  நிசப்த
வெளியே !  அலைச்சல் இல்லாத வழியும்
இதுதான் நிசப்தம் தேடி ஓடுவோருக்கு !
My Kavithai in http://www.dinamani.com dated 16th oct 2017
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை….” காந்திக்கு ஒரு கடிதம் “

 

காந்திக்கு ஒரு கடிதம்
———————-
விடுதலை பெற்று தந்தாய் என் தாய்
நாட்டுக்கு …உன்னையே விலையாகவும்
கொடுத்தாய் மத பேதம் இல்லா புதிய
பாரதம் ஒன்று படைக்க !
ஆனால் …
விடுதலை பெற்ற என் தேசம் இன்னும்
புது விடியலை தேடுதே …அது ஏன் ?
மதவாத அரசியலில் ஆதாயம் தேடுதே
ஒரு பெரும் கூட்டம் !
அது ஏன் ?
மூலைக்கு மூலை உன் சிலை
வைத்து காந்தி ஒரு பொம்மைதான் எங்கள்
அரசியல் விளையாட்டுக்கு என்று சொல்லாமல்
சொல்லுது ஒரு கூட்டம் !
காந்தியா …அது  யார் என்று கேக்குது
இன்னொரு கூட்டம் …காந்தி உன்னையே
மறந்த கூட்டம் காந்தீயக் கொள்கை கிடைக்குமா
ஒரு விலைக்கு என்று அலைவதும் உண்மை இன்று !
வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்பது வெறும் பேச்சு
மட்டுமா ?  ஒளிமயமான வலுவான பாரதம்
பிறப்பது எப்போது ?  என் தேசம் புது விடியல்
காண்பது எப்போது ?
சிலையாய் இருக்கும் காந்தி நீ இப்போது
எடுக்க வேண்டும் மீண்டும் ஒரு பிறவி !
காந்தி சிலைகள் எல்லாம்  உயிர் பெற்று
பல நூறு புதிய காந்திகளாய் என் மண்ணில்
பிறக்க வேண்டும் இப்போதே !
என் மண்ணின் விடுதலைக்கு ஒரே ஒரு
காந்தி நீ இருந்தாய்.. இன்று
இந்த  மண்ணின் புது விடியலுக்கு  பல  நூறு
காந்தி வேண்டுமே  அய்யா !
மறுக்காமல் நீ பிறப்பாயா அய்யா மீண்டும்
என் மண்ணில் ? ஒரு புதிய பாரதமும்
மலர்ந்து ஒளிருமா என் கண் முன்னால் ?
My kavithai as published in http://www.dinamani.com on 8th Oct 2017
Natarajan

“ஆட்டோ ஓட்டுவது வருமானம்… பசியாற்றுவது சந்தோஷம்”..! கோவையில் ஓர் அன்னபூரணன்!!!

 

சித்த ஏழை ஒருவனுக்கு ஒரு வேளை உணவு கொடுத்து வயிற்றை நிரப்புவதைவிட பெருங்கொடை ஏதேனும் இருக்க முடியுமா? ஒரு சான் வயிற்றுக்காகத்தானே இவ்வளவு பாடும்?! கோவையைச் சேர்ந்த ராஜா சேது முரளி, ஏழைகளுக்கு சோறு போடுவதையே தன் வாழ்க்கையாகக்கொண்டிருக்கும் அற்புத மனிதர்! ‘சிகிச்சைக்காக வெளியூர்களிலிருந்து வந்து கோவை அரசு மருத்துவமனையில் தங்கியிருக்கும் ஏழைகளுக்கு, ‘பசியாற சோறு’ என்ற பெயரில் இலவசமாக மதிய உணவு கொடுத்து உதவுகிறார் ராஜா சேது முரளி’ என்ற தகவல் அறிந்து அவரைத் தொடர்புகொண்டோம்…

நான் சாப்பாடு கலெக்ட் பண்றதுக்காக வடவள்ளி வரைக்கும் வந்திருக்கேன். மதியம் 12 மணிக்கு ஜி.ஹெச் வந்திருங்க, பார்க்கலாம். அங்கேதான் சோறு போட்டுக்கிட்டு இருப்பேன்” என்று  தகவல் சொன்னார். அவர் சொன்ன நேரத்துக்குச் சென்றோம். ‘பசியாற சோறு’ என்ற பெயர் தாங்கிய ஆட்டோவின் முன்னால் நீண்ட வரிசையில் நின்றிருந்தார்கள் மக்கள். சிலர் கையில் பாத்திரங்களும், சிலர் கையில் பாலித்தீன் பைகளும் இருந்தன. அனைவரின் முகத்திலும் பசியின் கொடுமையும் வறுமையும் தெரிந்தன.

தான் வைத்திருந்த பாலித்தீன் பையில் சோறு வாங்கிய ஒரு பெண்மணி, “இன்னும் கொஞ்சம்  கிடைக்குமா சார்?” என்று தயக்கத்துடன் கேட்க, “எவ்வளவு வேணும்னாலும் வாங்கிக்கங்கம்மா… ரசத்துக்குத் தனியா கவர் வெச்சிருக்கீங்களா?” என்றபடி இன்னும் இரண்டு கரண்டி சேர்த்து அள்ளிப்போட்டுவிட்டு, “போதும்மாம்மா..?”  என்றார் ராஜா சேது முரளி. பதில் சொல்ல வார்த்தை கிடைக்காமல் வாய் நிறைய புன்னகை உதிர்த்து,  தலையை ஆட்டிய அந்தப் பெண்மணியின் முகம்,  பசியின் சித்திரம். இப்படி எத்தனையோ மனிதர்கள் சோற்றுக்கு வழி இல்லாமல் அரசு மருத்துவமனை வாயில்களிலும், கோயில்களிலும், பஸ்ஸ்டாண்ட் பிளாட்பாரத்திலும் ஒட்டிய வயிற்றுடன், `யாரோ ஒருவர் பசியாற்றுவார்’ என்ற நம்பிக்கையில் காத்துக்கிடக்கிறார்கள். புதிய இந்தியா பிறந்தும் பழைய காட்சிகள் மாறாததுதான் இங்கு எவ்வளவு பெரிய துயரம்!

சோறு கிடைத்த சந்தோஷத்தில் பகைவென்ற வீராங்கனைபோல் வந்த அந்த அம்மாவிடம் பேசினேன். “என் பேரு சுசிலா. ஊரு கூடலூர். எனக்கு ஒரே மகன். என் வீட்டுக்காரர், என் மகன் சின்ன வயசா இருக்கும்போதே செத்துப்போயிட்டார். நான் படிச்சது அந்தக் கால எஸ்.எஸ்.எல்.சி. அங்கன்வாடியில வேலைபார்த்துக்கிட்டிருந்தேன். மாசம் 2,500 ரூபா சம்பளம். பஸ்ஸுக்கே அதுல பாதி காசு போயிரும். அதனால, அந்த வேலை வேணாம்னு எழுதிக் கொடுத்துட்டு, லோக்கல்ல கிடைக்கிற கூலி வேலைகளைச் செய்து குடும்பத்தை ஓட்டினேன்.

எம் மகன், மேஸ்திரி வேலைக்குப் போயிக்கிட்டிருந்தான். குடும்பத்தை ஓட்டுற அளவுக்கு வருமானம் வந்தது. அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணிவெச்சேன். என் மகனுக்கு திடீர்னு மூலம் வந்திருச்சு. அதனால, பொண்டாட்டி அவனை விட்டுட்டு ஓடிட்டா. குடும்பம் சிதைஞ்சிருச்சு. டாக்டருங்க, `அவனுக்கு ஆபரேஷன் பண்ணாத்தான் குணமாகும்’னு சொல்லிட்டாங்க. சேர்த்துவெச்சிருந்த 4,000 ரூபாயோடு இங்கே வந்து 15 நாளாச்சு. மூணு வேளையும் கடையில சாப்பாடு வாங்கி கட்டுப்படியாகலை. இருந்த காசு எல்லாம் தீர்ந்துடுச்சு. இங்கே ஃப்ரீயா சோறு போடுறாங்கனு இன்னிக்குதான் தெரியும். அதான் ராத்திரிக்கும் சேர்த்து வாங்கிவெச்சுக்கிட்டேன். இதுவும் இல்லைன்னா பட்டினிதான்” என்று அவர் சொன்னதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. இதுபோன்று வரிசையில் நின்ற ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கும்  துயரக்கதையை நினைத்து உடல் வெடவெடத்துப்போனது.

எல்லோருக்கும் சோறு போட்டு முடித்த பிறகு ராஜா சேது முரளியிடம் பேசினோம். “நான் சின்ன வயசுல அனுபவிச்ச கஷ்டம்தாங்க, என்னை இங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கு. என்கூட பொறந்தது மொத்தம் அஞ்சு பேர். அப்பா, பயங்கர குடிகாரர். அம்மா, கூலி வேலை செய்துதான் எங்களுக்கு சோறு போடுவாங்க. பல நாள்  சாப்பாடு இல்லாம பசியில தண்ணியைக் குடிச்சுட்டுப் படுத்திருக்கேன். பசியின் அவஸ்தை எனக்கு நல்லாத் தெரியும். பெரிய ஆளாகி வேலைக்குப் போனதும், கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு என்னால் ஆன சின்னச் சின்ன உதவிகளைச் செய்து திருப்தியடைஞ்சுக்குவேன். கருத்துவேறுபாட்டால் என் மனைவி என்னைவிட்டு பிரிஞ்சுட்டாங்க. என்கூட பிறந்தவங்களும் அவங்கவங்க தனித்தனியா வாழ்ந்துக்கிட்டிருக்காங்க. நானும் அம்மாவும் மட்டும்தான் ஒண்ணா இருக்கோம்

ஆட்டோ ஓட்டுறதுதான் என் தொழிலா இருந்துச்சு. வாழ்க்கை, எதை நோக்கிப் போகுதுனு தெரியாம சுற்றிக்கிட்டிருந்த சமயத்துல, ஒருநாள் கோவையில் இருக்கும் ‘சிநேகாலயா ஹெச்.ஐ.வி பாதிக்கப்பட்டோர் காப்பகத்துல திவ்யானு ஒரு குழந்தை சீரியஸா இருக்கு’னு சொன்னாங்க. ஆட்டோ எடுத்துட்டுப் போனேன். அங்கே அடிக்கடி இதுமாதிரி உதவிக்குப் போறது வழக்கம். அந்த குழந்தையைக் காப்பாற்ற முடியலை. கோவை ஜி.ஹெச்-லதான் பத்து நாளைக்குமேல வெச்சிருந்தோம். நான்தான் பக்கத்துலேயே இருந்து கவனிச்சுக்கிட்டேன். அப்போதான் இங்கே வர்றவங்க சாப்பாட்டுக்காகப் படுற கஷ்டத்தைப் பார்த்தேன். என்னோட சின்ன வயசு பசி, எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்திருச்சு. அரசு மருத்துவமனைக்கு ஏதோதோ பிரச்னைகளோடு வரும் ஏழைகளுக்கு உதவணும்னு முடிவுபண்ணேன். என் ஆட்டோவுல ஏறுகிற எல்லார்கிட்டயும் இதைப் பற்றிச் சொல்லி, `உங்க வீட்டுல ஏதாவது விசேஷம் நடந்தா, அப்போ மிச்சமாகும் சாப்பாட்டைக் கொடுங்க’னு கேட்டேன். கொஞ்ச கொஞ்சமா ரெஸ்பான்ஸ் கிடைக்க ஆரம்பிச்சது.  கல்யாண வீட்டுச் சோறோ, கருமாதி வீட்டுச் சோறோ… எந்தப் பாகுபாடும் கிடையாது. எந்த விசேஷங்கள்ல மிச்சமானாலும் எனக்கு போன் வர ஆரம்பிச்சது. அன்னூர் வடவெள்ளினு கோவையைச் சுற்றி எங்கிருந்து போன் வந்தாலும் போயிடுவேன். சாதம், ரசம்னு இருக்கிறதை வாங்கிக்கிட்டு மதியானம் இங்கே ரீச் ஆகிடுவேன்.  பல இடங்கள்ல பெட்ரோல் காசையும் அவங்களே கொடுத்திருவாங்க.

இதுக்கு ஓர் அடையாளத்தை உருவாக்கணும்னு சமீபத்துலதான் ‘பசியாற சோறு’னு பேருவெச்சேன். ஹாஸ்பிட்டல்ல  என் போன் நம்பர் இருக்கு. அங்கே டிஸ்சார்ச் ஆனாலும், அடுத்து வர்றவங்ககிட்ட தகவலைச் சொல்லி, என் நம்பரைக் கொடுத்திருவாங்க. ‘இன்னைக்கு சோறு இருக்கானு?’ தினமும் போன் பண்ணிடுவாங்க. பல நாள் சோறு இருக்கும்; சில நாள் சோறு இருக்காது. இல்லாதபோது ‘இல்லை’னு சொல்றதுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும். தயங்கித் தயங்கித்தான் சொல்லுவேன். பிறந்தநாள், நினைவு நாளுக்கெல்லாம்கூட என்கிட்ட ஆயிரம் ரெண்டாயிரம் கொடுத்து சோறு போடச் சொல்றாங்க. அது மாதிரியான நேரத்துல, நானே ஆள்வெச்சு சமைச்சுக் கொண்டு வந்து போட்ருவேன்” என்று சொல்லும் ராஜா சேது முரளியிடம், “உங்க வாழ்க்கைக்கான பணத்துக்கு என்ன பண்ணுவீங்க?” என்று கேட்டால், “பல நல்ல உள்ளங்கள் இருக்காங்க. ஒருத்தர் மாசத்துல ஒரு நாள் பெட்ரோல் ஃபுல் பண்ணி கொடுத்திருவார். கிடைக்கிற நேரத்துக்கு வாடகைக்கு ஆட்டோ ஓட்டி, அதுல வர்ற வருமானத்துலதான் வாழ்க்கையை ஓட்டுறேன்” என்கிறார். இதுமட்டுமல்லாமல் தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் நிதி திரட்டி, நன்றாகப் படிக்கும் அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள் 150 பேரைத் தேர்வுசெய்து அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து உதவிகளையும் செய்துவருகிறார் ராஜா சேது முரளி.

விடைபெறும்போது, “பசியைவிட பெரிய கொடுமை வேற இல்லீங்க. உங்களால முடிஞ்சா சாப்பாடு இல்லாம கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு ஒரு வேளை சாப்பாடு வாங்கிக் கொடுத்துப்பாருங்க. அதுல கிடைக்கிற திருப்தியே தனி” என்றார் மனநிறைவுடன்.

Source…..Punniyamurthy  in http://www.vikatan.com

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை…. ” புதிய ஓட்டம் ” …

 

புதிய ஓட்டம்
—————
ஓட்டமாய் ஓடுது வாழ்க்கை …தினம் தினம்
ஒரு ஓட்டம் …புதிய ஓட்டம் !
என் தாத்தாவின் கை பிடித்து ஓடிய நான்
இன்று என் பேரனின் பின்னால் ஓடுகிறேன் !
பேரன் குரல் கேட்டு ஓடுகிறேன்  அவன்
சொல்லும்படி  ஆடுகிறேன் … இது புதிய
ஆட்டம்  நான் ஓடும் ஓட்டத்தில் !
இந்த புதிய ஓட்டமும் ஆட்டமும் சலிக்கவில்லையே
எனக்கு…தினம் தினம் நான் புதியதாய் பிறப்பதால் !
புதிய ரத்தம் என்னுள்ளே புது வேகத்தில் சுரப்பதால் !
புதிய ஓட்டம் ஓடும் நான் ஒரு வட்டத்துக்குள் சுற்றவில்லை
குட்டிப் பயல்  என்னை கட்டிப் போடவும் இல்லை !
நான் ஓடிக் கொண்டே இருப்பேன் அவன் பின்னால் !
என் ஓட்டம்  நிற்காது அந்த சுட்டிப் பயல் ஒரு
சிகரத்தை எட்டி தொடும் வரையில் !
My Tamil Kavithai in http://www.dinamani.com  dated 1st Oct 2017
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை….” பறவையின் மனசு “

 

பறவையின் மனசு
——————–
பறவைக்கும் உண்டு மனசு ..
சிறகு கட்டிப் பறக்கும் அதன்
மனசும்… ஆசையும் பாசமும்
பறவைக்கும் சொந்தமே !
ஆனால் இலக்கு  ஒன்று மட்டுமே
பறவைக்கு குறி ! விதி விலக்கு
இல்லையே இதில் எந்த ஒரு பறவைக்கும் !
கண்டம் விட்டு கண்டம் பறக்கும்
பறவை எந்த பள்ளியில் படித்தது ?
எங்கே பாடம் கற்றது விண் வெளியில்
தன் பயண  வழி தேட ?
மனிதன் கற்க வேண்டும் பாடம்
ஒரு பறவையிடம் இன்று
தன்  இலக்கு நோக்கி சரியான
வழியில் பயணிக்க !
இங்கும் அங்கும் அலையாமல்
ஒரு  வழி அதுவும் நேர் வழியில்
பயணித்து  தன் வாழ்வின்  சிகரம்
தொட  இன்று மனிதனுக்கு  தேவை
பறவை சொல்லும் பாடம் !
Natarajan
in http://www.dinamani.com dated 25th Sep 2017

“மிகவும் தொன்மை வாய்ந்த வாய்ஸ் ரெக்கார்டர் எது தெரியுமா …? “

 

விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் நமக்கு எப்படி கிடைத்தது…

1950-களில் ஒருநாள் ஒரு வானொலி நிருபர் ஸ்ரீமஹாபெரியவாளை பேட்டிகண்டு அதனை டேப்ரிகார்டரில் பதிவு செய்துகொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று பெரியவா அவரிடமும்,அங்கு இருந்தவர்களிடமும்,”மிகவும் பழைய காலத்து வாய்ஸ் ரிகார்டர் எதுவென்று யாருக்காவது தெரியுமா” என்று கேட்டார்.

யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.

பெரியவா மற்றொரு கேள்வியைக் கேட்டார், ”விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் நமக்கு எப்படி கிடைத்தது?”

யாரோ ஒருவர்,”விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை பீஷ்மர் நமக்குத் தந்தார்” என்றார்.

அனைவரும் “ஆம்” என்று ஒப்புக்கொண்டனர்.

பெரியவா சிரித்துக்கொண்டே தலையசைத்து விட்டு, மற்றொரு கேள்வியை வீசினார்,

”குருக்ஷேத்திரத்தில் அனைவரும் பீஷ்மர் சொன்ன விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை பக்தியோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அதனை குறிப்பெடுத்ததோ, எழுதிக்கொண்டதோ யார்?” மீண்டும் அமைதி.

ஸ்ரீசரணர் புன்னகையுடன் சொல்ல ஆரம்பி த்தார்

“பீஷ்மர், ஸ்ரீகிருஷணரின் புகழையும், பெருமைகளையும் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தால் விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஸ்ரீகிருஷணரும், வியாசரும் உட்பட அனைவரும் வேறு எந்த நினைப்புமின்றி அவரையே உன்னிப்பாக கவனித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

பிதாமகர் பீஷ்மர் ஆயிரம் நாமங்களையும் சொல்லி முடித்தபின்பு அனைவரும் விழிப்படைந்தனர்.

முதலில் யுதிஷ்ட்டிரர் பேசினார்,

”பிதாமகர், ஸ்ரீவாசுதேவரின் ஒப்பற்ற பெருமை வாய்ந்த ஆயிரம் புனித நாமாக்களை சொன்னார். அவற்றைக் கேட்பதில் கவனமாக இருந்த நாம் அனைவரும் அவற்றை குறிப்பெடுக்கவோ, எழுதிக்கொள்ளவோ தவறிவிட்டோம்.

நாம் அற்புதமான விஷயத்தை இழந்து நிற்கின்றோம்” என்றார்.

அப்போதுதான் அனைவரும் எப்படிப்பட்ட தவறு நேர்ந்துவிட்டதென்று உணர்ந்து திகைத்தனர்.

பிறகு யுதிஷ்டிரர் ஸ்ரீகிருஷணரிடம் திரும்பி,”ஆயிரம் புனித நாமாக்களை மீட்டுத்தர தாங்களாவது உதவக்கூடாதா” என்று கேட்டார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வழக்கம்போல், “என்னால் மட்டும் என்ன செய்ய முடியும்? உங்கள் எல்லோரையும் போல நானும் ஆச்சார்யர் பீஷ்மரைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் என்றார்.

அனைவரும் சேர்ந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம், “ஹே.. வாசுதேவா, நீ ஆனைத்தும் அறிந்தவர். உம்மால் இயலாததென்பது எதுவுமே இல்லை. தாங்கள் தயைகூர்ந்து எங்களுக்கு உதவ வேண்டும்.

அந்த ஒப்புயர்வற்ற பெருமைவாய்ந்த பரந்தாமனின் ஆயிரம் புனித நாமாக்களை மீட்டுத்தர வேணடும். அது தங்களால் மட்டுமே முடியும்” என்று வேண்டினர்.

அதற்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர்,”இதனை செய்ய முடிந்த ஒருவர் உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கின்றார்” என்றார்.

எவருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை.

ஸ்ரீவாசுதேவர் தொடர்ந்தார்,”சகாதேவன் அதனை மீட்டு சொல்ல, வியாசர் எழுதுவார்” என்றார்.

அனைவரும் சகாதேவனால் எப்படி சஹஸ்ர நாமத்தை மீட்க முடியும் என்பதை அறிய ஆவலாக இருந்தனர்.

ஸ்ரீவாசுதேவர் கூறினார்,”உங்கள் அனைவருள்ளும் சகாதேவன் மட்டுமே ‘சுத்த ஸ்படிக’ மாலை அணிந்திருந்தான்.

சகாதேவன் சிவபெருமானை பிரார்த்தனை செய்து தியானித்து ‘சுத்த ஸ்படிகம்’ உள்வாங்கியுள்ள சஹஸ்ரநாமத்தை சப்த அலைகளாக மாற்ற, அதனை வியாசர் எழுதிக்கொள்ளுவார்” என்றார்.

‘சுத்த ஸ்படிகம்’ அமைதியான சூழ்நிலையில் எழும் சப்தங்களை கிரகித்துக்கொள்ளும்.

இது ஸ்படிகத்தின் குணம், தன்மை.

‘ஸ்வதம்பரராகவும்’ ‘ஸ்படிகமாகவும்’ இருக்கும் சிவபெருமானை தியானித்து அந்த சப்தங்களை மீட்க முடியும்.

உடனே சகாதேவனும் வியாசரும், பீஷ்மர் சஹஸ்ரநாமம் சொல்லிய அதே இடத்தில் அமர்ந்தனர்.

சகாதேவன் மஹாதேவரை பிரார்த்தித்து, தியானம் செய்து சஹஸ்ரநாமத்தை மீட்கத் துவங்கினர்.

அந்த ‘சுத்த ஸ்படிக’ மாலையே உலகின் முதல் ‘வாய்ஸ் ரிகார்டராக’, அற்புதமான விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை நமக்குத் தந்தது………..”

என்று சொல்லி குழந்தைபோல சிரித்தார் ஸ்ரீசரணர்.

ஹர ஹர சங்கர, ஜய ஜய சங்கர.

Source….FB input from Mohan Krishnaswamy and Subramanian Thanappa

Natarajan