To all tamil readers, how many of you know what is “Thirai Aavidar” ? Try not to google 🙂
Author: Natarajan
NEW AND OLD LANDMARKS OF OMR…..CHENNAI
SOURCE:::::ARTICLE BY V.SRIRAM ON MADRAS HISTORY….
Natarajan
New and old landmarks of OMR
Old Mahabalipuram Road (OMR) or Rajiv Gandhi Expressway as it is now known, is not all that old. Several accounts of visits to what was called Seven Pagodas have survived from the 1850s. The only route was via Guindy-Chromepet-Tambaram-Chingleput-Tirukkazhukundram. The last stage involved taking a boat somewhere near Sadras to cross the Buckingham Canal. This was an un-metalled road especially towards the end. The best option was to travel by boat, leaving Madras at nightfall and reaching destination by the morning. The journey was via the Buckingham Canal and boats could be hired at Adyar. Trains were the next best option. The car came last and was to be taken only time was a constraint. Certainly, it made it the fastest to Mamallapuram – it needed only five hours. Till 1960 at least, that was the only route, though the boat journey at the end became unnecessary with a viaduct connecting the road to Mamallapuram.
It would therefore be safe to surmise that OMR as we know of it, is not all that old. It definitely gained popularity as a route to Mamallapuram only after the Kotturpuram bridge was constructed in 1987 and provided a direct link to Taramani and beyond. And it became ‘Old’ only when the newer route, the East Coast Road, was completed in 1998. Though an ancient part of South India, the villages that lined OMR receive very little mention in the works of those who documented Madras and its neighbourhood. One reason was probably that anything south of Adyar river was not within Madras city jurisdiction and came under Chingleput district. It therefore received less attention. But these were undoubtedly ancient villages and testimony to their age is the presence of several temples along this stretch, of which more in a later column. In this note let us take a look at what Jawaharlal Nehru referred to as the temples of modern India – the educational institutions and centres of excellence.
Undoubtedly, the educational and intellectual hub of Chennai is Taramani. This tiny settlement first shot to fame when the third Indian Institute of Technology was set up here with German help in 1959. Around 600 acres was forest land in the Guindy reserve was made over to IIT and nestled in its midst was Taramani. The village was shifted and even now, one entrance to the IIT is called the Taramani Gate. A probable reason for locating IIT here was the presence of other educational institutions in the vicinity such as the Central Leather Research Institute (established 1948), the Central Electronics Engineering Research Institute (1953) and the College of Engineering, Guindy. Soon others were to follow.
But what is often forgotten is the mother of them all – the Central Polytechnic (CPT). Begun as the Madras Trades School by the Department of Industries in 1912, it operated first from rented premises in Broadway. There in 1946, it was named as the CPT and by then, it had seven departments that dealt with Civil, Mechanical, Electrical and Sanitary Engineering and the disciplines of Cinematography and Sound, Printing Technology and Fisheries. The CPT shifted to Taramani in 1957/58 and over time several of its departments became independent units in the same place – the Institutes of Printing and Film Technology being two such. Today the entire area is referred to as the CPT campus. Another name is the CIT campus, for the CPT and all its offspring are Central Institutes of Technology, set up with funds from the Government of India.
Also in the CPT campus is the Roja Muthiah Research Library, founded thanks to a University of Chicago initiative. It commemorates Muthiah Chettiar, a signboard painter of Kottaiyur, Chettinad, who had a passion for collecting printed matter of all kinds. His habit of signing off his artworks with a rose earned him the prefix of Roja. Roja Muthiah’s collection of printed matter in Tamil numbered over a 100,000 at the time of his death in the 1990s. This was prevented from disintegration by several research scholars and the University of Chicago. The collection was shifted to Chennai. The RMRL was formed and initially functioned in Mogappair before shifting to Taramani in the last decade.
Media skills are honed at the Asian College of Journalism. Founded in 1994 by the Indian Express Group, it came under a not-for-profit trust in 2000 and was housed initially at 100, Mount Road, once the home of The Hindu. In the last decade, the ACJ shifted to Taramani. An institution of a different kind is the National Institute of Fashion Technology (NIFT), which was set up under the Ministry of Textiles, Govt. of India in 1986. The Chennai branch was set up in 1995 and made its shift to the Taramani-Velacheri intersection in the last decade. Mathematics has its share of OMR and has a presence at both ends. In Taramani is the Institute of Mathematical Sciences of Matscience as it is popularly known. The brainchild of mathematician Alladi Ramakrishnan inaugurated in Mylapore in 1962 by Nobel laureate S Chandrashekar and was later shifted to Taramani in 1969. It came under the Department of Atomic Energy, Govt. of India in the 1980s. At the Siruseri end is the Chennai Mathematical Institute. Founded in 1989 as part of the SPIC Foundation, it became autonomous in the 1990s. It made its move to Siruseri in 2005.
Thorapakkam, which comes immediately after Velacheri, has its own educational institutions to boast of. This is thanks to the Jain community of Madras, which can trace its links with the city almost from the beginning of time. The modern Jains from Rajasthan came to Madras from the early 1800s. And when they did, they also began contributing to what has been a Jain tradition in this region from Pallava times – the fostering of education. The Dhanraj Baid Jain College begun in 1972 commemorates DB Jain, a businessman-philanthropist who came to Madras in 1903 and stayed on. The Trust that promoted this college also branched into engineering in 1980 with the MNM Jain College, also set in Thorapakkam on a 20-acre campus.
Perhaps it was all this educational and intellectual presence that encouraged IT companies to flock to this area from the 1990s. The most visible symbol of this is Tidel Park, constructed in 2000 as a collaborative exercise by TIDCO and ELCOT. Tidel Park came up on the grounds of the MGR Film City, which was planned as a film shooting location and a tourist attraction in 1994 on 70 acres.
After Taramani, the area was largely paddy fields and open spaces interspersed with water bodies. Major development took place along this route only from the last decade when over 900 acres in Siruseri and Padur was allotted to SIPCOT to develop an IT Park, said to be the largest in Asia. A visitor to the Park would today assume that this is a different world. But what is often forgotten is another national first – the Vikram Sarabhai Instronics Industrial Estate (VSIIE). While it is well-known that the first industrial estate in the country was the one in Guindy, set up in the 1950s, what is not recollected is that as early as 1971, Chennai had the VSIIE which was the only estate devoted to electronics and instrumentation. Begun wit h 29 acres it expanded to over 140 by 1976. It is still a symbol of the region’s focus on industrialisation. Another industrial landmark now undergoing a metamorphosis is SRP Tools. Set up in the 1960s it emerged as a leader in cutting tools before being sold to the Mitsubishi group a few years ago.
Another landmark is the Aavin Dairy at Sholinganallur. This may have begun only in 1995 but it commemorates the fifty plus years of co-operative procurement, processing and marketing of milk in Tamil Nadu. The Aavin facility here processes 3.4 lakhs litres of milk per day.
So much of history and human endeavour in what is relatively a new part of Chennai. But what about the ancient history of the region? More of that in a subsequent post.
Sriram V
The writer is a well known historian of the city
படித்ததில் பிடித்தது ….பக்தரை காக்கும் மகாபெரியவா ….
SOURCE:::: INPUT RECD. FROM ONE OF MY CONTACTS WHO IS A STAUNCH DEVOTEE OF KANCHI MUTT…
NATARAJAN.K
காஞ்சி மகான், பக்தர்களைக் கைவிடமாட்டார். அவர்களது துன்பங்களைத் தானே ஏற்று, அவர்களைக் காப்பார் என்பது சத்தியம்” எனும் பீடிகையுடன், உருக்கமானதொரு சம்பவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார் எழுத்தாளர் அகிலா கார்த்திகேயன்.
”ஒரு நாள், 34- 35 வயதுள்ள அன்பர் ஒருவர், தன் பெற்றோருடன் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்திருந்தார். அவர்களுக்குக் காஞ்சி மடம் புதிய இடமாதலால், பக்தர்கள் கூட்டத்தில் இருந்து சற்று விலகி நின்றிருந்தனர்.
அந்த அன்பர் வலியால் துடித்துக்கொண்டு இருந்ததை, அவரது முகம் காட்டிக் கொடுத்தது. இதை மகா பெரியவாளும் கவனித்திருக்கவேண்டும். தயக்கத்துடன் விலகி நின்றிருந்த அந்தக் குடும்பத்தாரை அருகில் வரும்படி அழைத்தார். அருகில், காஞ்சி மகானுக்குக் கைங்கர்யம் செய்துவந்த பாலு என்பவரும் இருந்தார்.
பெரியவாளின் அருகில் வந்த நெல்லை அன்பர், ”எனக்குத் தீராத வயித்து வலி சுவாமி! உயிர் போற மாதிரி வலிக்குது. பார்க்காத டாக்டர் இல்லே; பண்ணாத வைத்தியம் இல்லே! கொஞ்சமும் குணம் தெரியலே. பரிகாரம்கூட பண்ணியாச்சு. ஒரு பலனும் கிடைக்கலே. எங்க குருநாதர் சிருங்கேரி சுவாமிகளைத் தரிசனம் பண்ணி, அவர்கிட்ட என் வயித்து வலி பத்திச் சொன்னேன். ‘காஞ்சிப் பெரியவரை உடனே போய்த் தரிசனம் பண்ணு; உன் கஷ்டத்தைச் சொல்லு. அவர் தீர்த்துவைப்பார்’னு சொன்னார். அதான், இங்கே வந்தோம்” என்றார் குரல் தழுதழுக்க.
”ஓஹோ… அப்படியா சொன்னார்..?” என்று ஏதுமறியாதவராகக் கேட்டுக்கொண்டார் பெரியவா.
அவரின் திருமுகத்தைத் தரிசித்ததுமே, நெல்லை அன்பருக்கு நம்பிக்கை பிறந்ததுபோலும்! தொடர்ந்து… ”எங்கே போயும் தீராத வயித்து வலி, என்னை விட்டுப் போகணும், பெரியவா! நீங்களே கதின்னு வந்திருக்கேன். உங்க அனுக்கிரகம் கிடைக்கலேன்னா… இந்த வலியோடயே நான் இருக்கணுங்கறதுதான் விதின்னா… தினம் தினம் வலியால துடிதுடிச்சுக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சாகறதைவிட, இங்கேயே இப்பவே என் உயிரை விட்டுடலாம்னு வந்துட்டேன். பெரியவாதான் என்னைக் காப்பாத்தணும்” என்று கதறினார்.
பெரியவா, சிறிது நேரம் கண்மூடித் தவம் செய்யும் பாவனையில் அமர்ந்திருந்தார். அங்கிருந்த எல்லோரும் அவரையே கவனித்துக்கொண்டிருக்க… நெல்லை அன்பர் தனது வயிற்று வலி மெள்ள மெள்ள விலகுவதுபோல் உணர்ந்தார். சிறிது நேரத்தில், ”இப்ப என் வயித்து வலி பூரணமா போயிடுத்து, பெரியவா!” என்று வியப்பும் கண்ணீருமாகச் சிலிர்த்துச் சொன்னவர், பெரியவாளை சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரித்தார். அவருடைய பெற்றோரும் நமஸ்கரித்தனர். பிறகு, பெரியவாளிடம் அனைவரும் விடைபெற்றுக் கொண்டு, திருநெல் வேலிக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
ஆனால், அன்றிலிருந்து பெரியவா என்னவோபோல் சோர்ந்து காணப்பட்டார். கருணையே உருவான காஞ்சி மகான், தனது வயிற்றில் ஏதோ வேதனை வந்தாற்போல் துன்பப்படு கிறார் எனத் தெரிந்தது. பெரியவா அடிக்கடி சுருண்டு படுப்பதையும், புரண்டு தவிப்பதையும் கண்ட மடத்து பாலு, செய்வ தறியாது கலங்கினார்.
பெரியவாளுக்கு பிக்ஷை தயார் செய்யும் கைங்கர்யத்தைச் செய்து வந்தவர் பாலுதான். பெரியவா படும் பாட்டைப் பார்த்து, தான்தான் பிக்ஷை யில் ஏதேனும் தவறு இழைத்து விட்டோமோ என்கிற குற்ற உணர்ச்சியில் அவர் மருகத் தொடங்கினார். தன் குலதெய்வமான ஸ்ரீவைத்தீஸ்வரனைத் தரிசித்துப் பிரார்த்தித்தால் தேவலை என்று அவருக்குத் தோன்றியது.
மறுநாள் ஏகாதசி என்பதால், சௌகரியமாகி விட்டது பாலுவுக்கு. அன்றைய தினம், பெரி யவாளுக்கு பிக்ஷை செய்து வைக்க வேண்டாம். ஆகவே, வைத்தீஸ்வரன் கோயிலுக்குச் செல்வது எனத் திட்டமிட்டார். எனவே, பெரியவாளிடம் சென்று, ”எனக்கு என்னவோ, எங்க குல தெய்வத்தைத் தரிசனம் பண்ணிட்டு வந்தா தேவலைன்னு தோணறது. பெரியவா உத்தரவு தரணும்!” என்று தயக்கத்துடன் அனுமதி வேண்டினார் பாலு.
உடனே, ”’என் குலதெய்வமான வைத்தீஸ்வரன் வேற யாருமில்லே, பெரியவாதான்’னு அடிக்கடி சொல்வியே பாலு… இப்ப ஏன் போகணும்கறே?” என்று குறும்புச் சிரிப்புடன் கேட்டார் பெரியவா.
எப்படியேனும் உத்தரவு வாங்கி விடுவதில் பரபரப்பாக இருந்தார் பாலு. ”இல்லே பெரியவா… சின்ன வயசுல முடி இறக்கினப்ப போனது. அப்புறம், குலதெய்வத்தை தரிசனம் பண்ணப் போகவே இல்லை. அதான்…” என்று கெஞ்சாத குறையாகச் சொன்னார் பாலு. பெரியவா புன்னகையோடு உத்தரவு கொடுக்க, பாலு கிளம்பிச் சென்றார்.
வைத்தீஸ்வரனுக்கு நேர்ந்துகொள்ப வர்கள், நோய் தீருவதற்காக கை, கால் என வெள்ளியாலான உறுப்புகளை வாங்கி, ஸ்வாமிக்குக் காணிக்கையாகச் செலுத்துவார்கள். பெரியவாளின் வயிற்று வலி குணமாக வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்ட பாலு, வெள்ளியில் ‘வயிறு’ வாங்கக் கடை கடையாக அலைந்தார். ‘வயிறு’ கிடைக்கவே இல்லை.
உடலும் மனமும் சோர்ந்துபோனவ ராகக் கடை வீதியில் நடந்து கொண்டிருந்த பாலுவின் அருகில், கிழவி ஒருத்தி வந்து நின்றாள். ”என்ன சாமி, வைத்தீஸ்வரருக்கு கொடுக்குறதுக்கு வயிறு தேடறியா? அது கடைகள்ல கிடைக்காது. ஆபீஸ்ல போய் கேளு. யாரோ விசேஷமா சாமிக்குப் போட்டதை எடுத்துப் பத்திரமா வெச்சிருக்காங்க. முக்கியமானவங்க யாருனா வந்து கேட்டா கொடுப்பாங்க. நீ கேட்டுப் பாரு, சாமி! உனக்குக் கொடுத்தாலும் கொடுப்பாங்க!” என்று சொல்லிவிட்டு, அந்தக் கிழவி நகர்ந்தாள்.
பாலுவுக்கு ஒரே குழப்பம். ‘யார் இந்தக் கிழவி? நான் வெள்ளியில் ‘வயிறு’ வாங்க அலைவது இவளுக்கு எப்படித் தெரியும்? வழியும் காட்டிவிட்டுச் செல்கிறாளே!’ என வியந்தவர், கோயில் அலுவலகத்துக்குச் சென்றார்.
‘பெரியவாளுக்கு வயிற்று வலி’ என்று சொல்லமுடியுமா? ஆகவே, சாதாரண பக்தரைப் போல, கோயில் அதிகாரியிடம் பேசினார் பாலு. பேச்சின் ஊடே… பாலு சிறு வயதில் படித்த மன்னார்குடி பள்ளியில்தான் அந்த அதிகாரியும் படித்தார் என்பது தெரிய வந்தது. சக பள்ளி மாணவர்கள் என்கிற இந்த சிநேகிதத்தால், கஜானாவில் பத்திரமாக வைத்திருந்த வெள்ளி வயிற்றை, 750 ரூபாய் ரசீதுடன் பாலுவுக்குக் கொடுத்தார் அந்த அதிகாரி.
பிறகென்ன… சந்நிதிக்குச் சென்று, ஸ்வாமியைத் தரிசித்து, மனதாரப் பிரார்த்தித்து, காணிக்கையைச் செலுத்திவிட்டுக் காஞ்சிபுரம் வந்துசேர்ந்தார் பாலு.
மடத்தை அடைந்தவர், ஆச்சரியத்திலும் ஆனந்தத்திலும் திளைத்தார். பெரியவாளின் வயிற்று வலி முற்றிலுமாக நீங்கியிருந்தது. அவரது முகத்தில் பழைய மலர்ச்சி குடிகொண்டு இருந்தது.
”பெரியவா அனுக்கிரகத்தால், குல தெய்வத்தை தரிசனம் பண்ணிட்டு வந்துட்டேன்” எனச் சொல்லி நெகிழ்ந்த பாலுவை ஏறிட்ட மகா பெரியவா, ”சரிதான்… என் வயித்து வலியைக் கொண்டு போய், அந்த வைத்தீஸ்வரன்கிட்ட விட்டுட்டு வந்துட்டயாக்கும்!” என்றார் புன்னகைத்தபடி!
சிலிர்த்துப்போனார் பாலு. நெல்லை அன்பரின் வயிற்று வலியை தான் வாங்கிக் கொண்ட மகா பெரியவாளுக்கு, பாலுவின் ‘வைத்தீஸ்வரன்கோவில் பிரார்த்தனை’ மட்டும் தெரியாமல் போய்விடுமா, என்ன?!
சராசரி மனிதனின் ஆதங்கம் ….. விடிவு எப்போது ?
SOURCE::::: REDERS VOICE IN DINAMALAR.. A TAMIL DAILY….
Natarajan
பொறுப்பே இல்லையே யாருக்கும்! கே.எஸ்.குமார், விழுப்புரத்திலிருந்து எழுதுகிறார்: தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரசில், தீ விபத்து ஏற்பட்டு, 50க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்த பரிதாபம், நெஞ்சை உலுக்கியது. வட மாநிலம் முழுவதும், இருளில் மூழ்கியது; “பவர் கிரிட்’டில் கோளாறு ஏற்பட்டது. ஆனால், “அமெரிக்காவை விட, நாம் மோசம் இல்லை’ என்கிறார் மந்திரி. சாலை விபத்தில், 25 யாத்திரிகர்கள் பலி. இது தான், விபத்துக்கான, “சீசன்’ போலும்; மற்றபடி தமிழகத்தில் சிறுமி ஸ்ருதி உயிரிழந்த சோகம் மறைவதற்குள், மற்றொரு சிறுமி பள்ளி பேருந்திலேயே, அடிபட்டு உயிரிழந்த கொடுமை, அசாமில் நடுத்தெருவிலேயே இளம்பெண் மானபங்கப்படுத்தப்படுகிறார்; படம் பிடித்து ஒளிபரப்பும் அவலம்! கோல்கட்டாவில் இளம் பெண்ணை மானபங்கப்படுத்தும் போது தடுத்த, தந்தைக்கு அடி, உதை. அந்தப் பெண், “அநாகரிகமாக உடை உடுத்தியது அந்த இளைஞர்களை தூண்டியது’ என்று, மம்தா கட்சி எம்.எல்.ஏ., திருவாய் மலர்ந்தார். மங்களூரில், பிறந்தநாள் பார்ட்டி நடந்த வீட்டின் உள்ளே புகுந்து, “இந்து புரட்சியாளர்கள்’ அங்கிருந்தவர்களை அடித்து துரத்துகின்றனர்; அதுவும், “லைவ்’ ரிலே!என்ன தான் நடக்கிறது இந்தியாவில்? நிர்வாகம் என்று ஒன்று செயல்படுகிறதா? பற்றாக்குறைக்கு, பாகிஸ்தான் டூ இந்தியா சுரங்கம் தோண்டி இருக்கின்றனர்! எல்லைக் காவல் லட்சணம், இது தானா? மேற்கண்ட அவலங்களுக்கெல்லாம், பொறுப்பில்லா தன்மை அனைத்து தரப்பிலும் மேலோங்கி இருப்பது தான் காரணம். அரசு வேலைக்கு ஆலாய் பறப்பவர்கள் நினைப்பதெல்லாம், எந்த பொறுப்பும் இன்றி, ஜாலியாக சம்பளம் வாங்கலாம் என்பதே; இது மிகவும் கசப்பான உண்மையே! என்ன தவறு செய்தாலும், நடவடிக்கை வராது என்ற தைரியம் தான். யாராவது, “முட்டாள்’தனமாக நடவடிக்கை எடுத்தால், ஜாதி, மத அரசியல் தொடர்புகள் முந்தி வந்து காப்பாற்றி விடும் என்ற நினைப்பும் தான் காரணம். இன்னும் எத்தனை அப்பாவி பொதுமக்கள், அருமை ஜவான்கள் உயிரிழப்புக்கு, பொறுப்பில்லாத்தனம் காரணமாக இருக்கப் போகிறதோ! அரசியல்வாதிகள், காவல் துறையினர் மட்டுமல்ல, பொதுமக்களும், உணர்ச்சிகள் மரத்துப் போய் உள்ளனர் என்பதே நிஜம்!
விடுமுறையில் மட்டும்…: ஜூலி வில்சன், சென்னையிலிருந்து எழுதுகிறார்: அன்னா ஹசாரே ஓர் ஆண்டாக, “ஊழல் எதிர்ப்பு’ என்று போராடிய நாடகத்தின் உண்மை நோக்கம், அரசியல் என்பது தெள்ளத் தெளிவாகி விட்டது. மக்களால் மட்டும் தான் ஊழல், லஞ்சத்தை ஒழிக்க முடியும்; அரசாலும் முடியாது, அரசியல்வாதியாலும் முடியாது. மின் தடையை அரங்கேற்றியதும், இவர்களுக்காகத் தான் என்று பேசுவது, பக்கா அரசியல் லாபத்துக்காக. இவர்களின் போராட்டத்தை திசை திருப்ப, எட்டு மாநில மக்களையா கஷ்டப்படுத்துவர்? பேசாமல், வரும் லோக்சபா தேர்தலில் நின்று, மக்களின் ஆதரவை பெற்று பிரதமர், ஜனாதிபதி, அமைச்சரவை பதவி ஏற்று, ஊழல் இல்லாத இந்தியாவை உருவாக்கட்டும். அதை விடுத்து, அன்னாவின் உறவினரான அரவிந்த் கெஜ்ரிவால், எதிர்கால பதவி ஆசைக்காக, மக்கள் பணிக்குச் செல்லாமலும், மாணவர்களை கல்லூரிக்குச் செல்லாமல் தடுத்து, போராட்டத்திற்கு வருமாறு அழைத்து, அப்படி செய்தால் தான், ஊழல் இல்லா இந்தியா உருவாகும் என்கிறார். இப்படி செய்தால், படிப்பறிவில்லாத, பசி, பட்டினி, ஏழைகள் உடைய நாடாகத் தான், இந்தியா மாறும் என்பதை, அவர் உணர வேண்டும். அன்னா ஹசாரேவும், அவரது குழுவினரும், தங்களின் நாடகத்தை, விடுமுறை நாட்களில் மட்டுமே நடத்தவும். அப்படி செய்தால், கூட்டம் கூடி, உங்களை பெருமை படுத்துவர்.
HIDDEN MESSAGE IN BRAND LOGOS…..
SOURCE::::: UNKNOWN…INTERESTING INFORMATION ….PL SEE.
Natarajan
Northwest Airlines
Northwest Airlines
This simple looking logo actually carries a lot of information. First of all you can see the letters N and W, the first two letters of the brand name. But what most people don’t see is the compass that points to the Northwest, another reference to the brand name.
Amazon
This logo doesn’t seem to hide much at first sight, but it gives you a little insight in the philosophy behind the brand. First of all, the yellow swoosh looks like a smile: Amazon wants to have the best customer satisfaction. The swoosh also connects the letters a and z, meaning that this store has everything from a to z.
Toblerone
Toblerone is a chocolate-company from Bern , Switzerland . Bern is sometimes called ‘The City Of Bears ‘. They have incorporated this idea in the Toblerone logo, because if you look closely, you’ll see the silhouette of a bear.
Baskin Robins
The old logo of Baskin Robbins had the number 31 with an arc above it. The new logo took this idea to the next level. The pink parts of the BR still form the number 31, a reference to the 31 flavors.
Sony Vaio
Sony Vaio is a well known brand of laptops. But did you know that the name Vaio logo also had a hidden meaning? Well, the first two letters represent the basic analogue signal. The last two letters look like a 1 and 0, representing the digital signal.
Do you see any arrows on FedEx’s logo? I saw it a few times at other site saying that there’s an arrow hidden in the FedEx arrow, but I couldn’t find it. I now know where it is, it’s your turn to find. The clue is that the arrow is located in between the alphabet E and X, and the arrow is white, acting as a background.
BRAVD
STRANGE BUT TRUE….WILL IT HAPPEN NOW !!!!!!
படித்ததில் பிடித்தது ….சிலேடை நயம் …
SOURCE::::INPUT RECD FROM ONE OF MY CONTACTS…NICE ONE… GREAT TO SHARE IT WITH YOU ALL…. PL READ AND ENJOY THE PUNNING OF WORDS…
Natarajan
திருமுருக கிருபானந்த வாரியாரின் உபன்யாசங்களில் அவ்வப்போது அழகான சிலேடைகள் வெளிப்படும். அவர் ஒரு சொற்பொழிவில் அந்த நாளைய சில பெரியவர்களுக்கும் இந்தக்காலத்து பெரியவர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் குறிப்பிட்டார்.
“அந்தக் காலத்தில் பழங்கள் என்றால் விரும்பி உண்பார்கள். இப்போதெல்லாம் பழங் “கள்” என்றால் விரும்பிச் சாப்பிடுகிறார்கள்.”
அவரது கந்தபுராணச் சொற்பொழிவில் காம தகனப் படலத்தில் காமனை(மன்மதன்)ப் பற்றிக் கூறுகையில் (இந்துக்களுக்கு ஒரு காமன், கிறித்துவர்கள், இஸ்லாமியர் ஆகிய மற்ற மதத்தினர் என்று பல காமன்கள் கிடையாது. அனைவருக்கும் ஒரே காமன் தான். அவன் அனைவருக்கும் common(காமன்)” என்றார்.
விமர்சகர் சுப்புடுவின் விமர்சனங்களில் நயமான சிலேடைகள் காணப்படும். ஒரு முறை ஒரு பெரிய வித்வானுடைய சங்கீதத்தை விமரிசனம் செய்யும் போது அவர் குறிப்பிட்டது ;
“அன்று கச்சேரியில் அவருடைய காதிலும் கம்மல் சாரீரத்திலும் கம்மல்”
தமிழறிஞர் கி. ஆ.பெ. விசுவநாதன் அவர்கள் தன் நண்பர் ஒருவரை அறிமுகம் செய்து வைத்த போது “இவர் பல்துறை வித்தகர்” என்று குறிப்பிட்டார். ஆனால் அவருடன் உரையாடிய நண்பர்களுக்கு அவர் அவ்வளவு பெரிய ஞானம் படைத்தவராகத் தெரியவில்லை. பிறகு கி.ஆ.பெ. அவர்கள் விளக்கினார்: ‘இவர் பல் மருத்துவத்தில் சிறப்புப் பட்டம் பெற்றவர். அதனால்தான் அவ்வாறு கூறினேன்’
தமிழறிஞர் கி.வா.ஜவின் சிலேடைகள் பிரபலமானவை.
கி.வா.ஜகன்னாதன் ஒரு விருந்தில் கலந்துகொண்டபோது “உங்களுக்குப் பூரி பிடிக்குமா?” என்று கேட்டார்கள். “ஜகன்னாதனுக்குப் பூரி பிடிக்காமல் இருக்குமா?” என்று உடன் பதிலளித்தார்.
கி. வா. ஜ அவர்கள் ஒரு கூட்டத்தில் இம்மை – மறுமை என்ற தலைப்பில் பேச அழைக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் உரையாற்ற ஆரம்பித்ததும் மைக் கோளாறாகி விட்டது. அதை அகற்றி விட்டு வேறு மைக் வைத்தார்கள். அதுவும் கொஞ்ச நேரத்தில் சரியாகச் செயல்படவில்லை. கி.வா.ஜ உடனே “இம்மைக்கும் சரியில்லை, அம்மைக்கும் சரியில்லை” என பேசவிருந்த தலைப்பிற்கு ஏற்றவாறு சிலேடையில் சொல்ல அனைவரும் ரசித்தனர்.
ஒரு இலக்கியப் பத்திரிக்கையில் ரசிகமணி டி.கே.சி அவர்களை மாதம் ஒரு கட்டுரை எழுதித் தரும்படிக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். அதற்கு அன்பளிப்பாக மாதம் பத்து ரூபாய் தருவதாகவும் அதை அன்புடன் ஏற்றுக் கொள்ளும்படியும் வேண்டிக் கொண்டனர் அந்தப் பத்திரிகை நிறுவனத்தினர். “உங்களுக்கு மாதம் பத்து ரூபாய் என்பதில் சம்மதம்தானே” என்று அவர்கள் கேட்டதற்கு, டி.கே.சி. அவர்கள், “உங்கள் பத்திரிக்கையின் தரம் மிகவும் உயர்ந்தது. நீங்கள் கொடுக்கும் மாசம் பத்து எனக்கு மா சம்பத்து” என்றார்.
அதிவீரராம பாண்டியனும் வரதுங்கப் பாண்டியனும் சகோதரர்கள். இருவரும் புலவர்கள். புரவலர்கள். அவர்களைப் பற்றிப் பாடிய ஒரு புலவர் அவர்களை “அண்டம் காக்கைக்கு ஜனித்தவர்கள்“ என்று பாடினார். வரதுங்கப் பாண்டியனுக்கு ஒரே கோபம். அவர் சற்றே கருநிறம் படைத்தவர். அதனால் தான் அப்படிப் பாடினார் என எண்ணி கோபம் அடைந்தார்.
புலவர் சொன்னார், “ நீங்கள் இருவரும் உலகத்தைக் காக்கவே பிறந்தவர்கள்” அதனால் தான் “அண்டம் காக்க ஜனித்தவர்கள் எனப் பாடினேன்” என்று.
‘பாரதி இளம் வயதிலேயே புலமையில் உயர்ந்து இருப்பதைக் கண்டு பொறாமை கொண்ட காந்திமதி நாதன் என்பவர் அவரை பாரதி சின்னப்பயல் என்று இறுதி அடி வரும்படி பாடச்சொன்னார். பாரதி தயங்கவில்லை.
“காரது போல் நெஞ்சிருண்ட காந்திமதி நாதனைப்
பார் அதி சின்னப் பயல்” என்று பாடினார்.
பாரதி என்பதை பார் அதி என்று பதம் பிரித்து காந்திமதிநாதனை வெட்கும்படி செய்தார் பாரதி.
அறிஞர் அண்ணாவின் சொல்நயம் ஒன்று.
அவர் ஒரு மேடையில் அடுக்கு மொழியுடன் சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது, கூட்டத்தில் ஒருவர் எழுந்து நின்று அண்ணாவிடம்: இதுபோல் ஆங்கிலத்தில் அடுக்கு மொழியில் உங்களால் பேசமுடியுமா எனக் கேட்டார். அதற்கு அண்ணாத்துரையவர்கள் கோபமாக யாரது இப்படிக் கேட்டது எனக் கேட்டார். கேள்வி கேட்டவர் பயத்துடன் எழுந்து நின்று ‘சொறி” என்றார்.
உடனே அண்ணாவும்: ஐ யாம் நாட் எ லொறி ரூ கரி யுவர் சொறி என்றார். I am not a lorry to carry your sorry.
கேட்டவர் உட்பட எல்லோரும் இதை நன்கு ரசித்தனர்.
படித்ததில் பிடித்தது …தர்மம் …அது உருவம் தாங்கி வந்தால் ,அதுதான் பெரியவா ….
SOURCE:::::: INPUT RECD. FROM ONE OF MY CONTACTS ….IN THE AGE OF EVEN AFFLUENT FAMILIES STAKE THEIR CLAIMS FOR ANYTHING FREE FROM GOVT. INCLUDING COLOR TV SETS , REACTION OF MAHA PERIAVAA IS SOMETHING DIFFERENT AND A LESSON FOR EVERYBODY….
Natarajan
ஒருநாள் சாயங்காலம் அதிக கூட்டமில்லாமல், சப்தமில்லாமல் ஸ்ரீமடம் அமைதியாக இருந்தது. பெரியவா ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருக்க, அவரைச் சுற்றி நாலைந்து பேர் மட்டுமே அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களில் தலையை முண்டனம் பண்ணியிருந்த ஒரு வயஸான பாட்டியும் இருந்தாள். அச்சமயம் தமிழகத்தில் அப்போதைய ஆளுங்கட்சி முதியோர் உதவித் தொகை திட்டத்தை அமல் படுத்தியிருந்தது. அதைப் பற்றி அங்கிருந்தவர்களிடம் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாட்டி பெரியவாளிடம் ஏதோ சொல்லத் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். பல வர்ஷங்களாக மடத்துக்கு நித்யம் வருவாள்.
“என்ன சொல்லு..”
“பெரியவாகிட்ட ஒரு பிரார்த்தனை….” இழுத்தாள் பாட்டி.
“ஒனக்குக்கூட பிரச்சனையா!…” சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார். அவர் சிரிப்பால் ஊக்கமடைந்த பாட்டி, “ஒண்ணுமில்லே…சர்க்கார்ல வயசானவாளுக்கு 20 ரூவா பென்ஜனா [பென்ஷன்] தராளாம்….ஆதரவு இல்லாதவாளுக்கும் கூட தராளாம்….”
“ஆமா….அதுக்கென்ன இப்போ?”
“வந்து…..எனக்கும் மடத்து மூலமா பெரியவா சிபார்சு பண்ணினா……அந்தப் பணம் நேக்கும் கெடைக்குமோல்லியோ..?”
“பேஷா கெடைக்குந்தான்! சரி…..ஒனக்கு இங்க என்ன கொறை?…..வேளாவேளைக்கு சாப்பாடு கெடைக்கறது, பொடவையும் தரா…..தங்கிக்க எடமும் இருக்கு…..அப்றம் ஒனக்கு எதுக்கு பணம்?…”
“இல்லை….சும்மாக் கெடைக்கறதே..ன்னுதான்”….ஈனஸ்வரத்தில் இழுத்தாள் பாட்டி.
“இதோ பாரு….நானுங்கூட எந்த ஆதரவும் இல்லாதவன்தான்! ஏதோ..இந்த மடத்ல ஒரு மூலேல ஒக்காந்துண்டு இருக்கேன்! நாம ரெண்டு பேருமே இந்த பென்ஷனுக்கு மனுப் போடலாமா?…..” குறும்பாக சிரித்துக் கொண்டே கேட்டதும், சுற்றி இருந்த எல்லாருடைய முகமும் மலர்ந்தது. பாட்டிக்கோ ஒரே வெட்கம்!
“நமக்கானும் உயிர் வாழறதுக்காக சாப்பாடு கெடைச்சுடறது…மழை, வெயிலுக்கு ஒதுங்க ஒரு எடமும், மானத்தை மறைக்க துணியும் இருக்கு….ஆனா, இதுல எதுவுமே கெடைக்காம திண்டாடற அசல் ஏழை ஜனங்களுக்குத்தான் இந்த பென்ஷன் திட்டம்…ன்னு கவர்ன்மென்ட்ல கொண்டு வந்திருக்கா! ஒனக்கு நான் இதை சிபார்ஸ் பண்ணி வாங்கிக் குடுத்தா….நெஜமாவே தகுதியான, நிராதரவா இருக்கற வயஸானவா, புருஷாளோ,பொம்பனாட்டியோ, அவாளுக்கு இந்த சான்ஸ் போயிடுமா இல்லியா?…ராஜாங்கத்ல குடுக்கற ஒதவிய தப்பா பயன்படுத்திக்கறது மஹா பாபம் !..”
தர்மம் தர்மம் என்கிறார்களே…..அது உருவம் தாங்கி வந்தால், அதுதான் பெரியவா!
—
DAMAGED WING …BUT MORE DAMAGING NOTE STUCK ON THE WING!!!!!!
SOURCE::::BRISBANE TIMES…NEWS ITEM!!!!!!…A FUNNY AND AT THE SAMETIME A SUPER SHOCK FOR PAX!!!!!! IMAGINE THE CONDITION OF PAX IN THAT FLIGHT !!!!
Natarajan.
‘We know about this’ – note stuck on plane’s damaged wing
An image posted on the web shows the handwritten note indicating the Alaska Airlines ‘know about’ the damaged wing.
A passenger on an Alaska Airlines flight bound to Seattle looked out the window and saw what appeared to be a damaged area on the wing with a handwritten note saying, “We know about this.”
The incident July 28 drew comments on Twitter and other social media websites, but the Seattle-based airline says there was nothing to worry about.
Spokeswoman Bobbie Egan said Tuesday that it was an approved trim repair to the corner flap on the right wing. A maintenance technician wrote to let the flight crew know.
Egan says, “The message was the result of someone’s good intentions” but the wing note “was not appropriate and did not follow company procedures.”
The message was immediately removed, and Alaska apologised for any alarm it may have caused.
A STORY OF CINEMA THEATRE AT CHENNAI… BATCHA NOW …MINERVA THEN!!!!!
SOURCE::::ARTICLE IN “THE HINDU” BY KARTHIK SUBRAMANIAN…..
Natarajan.
Survivors Of Time
Batcha Theatre — The story in flashback
SCENE FROM THE PAST Batcha theatre Photo: R. Ragu
Karthik Subramanian discovers the hoary past of Batcha theatre once popular as Minerva
It is tough to close your eyes when you are in Davidson Street in Broadway even if to just imagine how the place would have been a century ago. The dust hits your face as you step out of your vehicle, the noise aggravates your senses and as you walk there is a good chance that you might just step on something.
This oldest part of the city, like a good flea market, hides small treasures in the midst of filth. Batcha theatre is hardly the place anyone would associate history and heritage with. A thoroughly run-down building on the narrow lane filled with godowns and workshops, this theatre is nearing its centenary year. It screens re-runs of old Tamil films for a very average admission rate, one that should just about make back whatever little its owner Batcha spends on buying film reels and maintaining the theatre with a limited staff.
Most of the seats are broken and the doors remain open even when the film plays. The audience is mostly a mix of daily wagers from near abouts. The walls bear a million spit marks.
Ironically, the British patron, W.H. Murch, who established it, took pride nearly a century ago when he described the hall in an advertisement dated July 12, 1916 in The Hindu as “The most up-to-date, coolest and comfortable Theatre in the Presidency”. In his researched article for The Hindu last year, British historian Stephen Putnam Hughes wrote that Murch’s theatre was originally named The National and interpreted it as possibly a political message to the British rulers as being open to all classes of people.
Actor and chronicler Mohan V. Raman, who is currently writing a book on the legendary film studios of Madras, has gathered some information on the Dandekar family that inherited the theatre in the mid-1930s and renamed it Minerva that became famous for screening English feature films. “It was earlier a drama theatre before the Dandeker family took over the place on a long-term lease around 1936,” he notes. “The theatre was the only one of its kind being located on the first floor of a building. There were other theatres nearby such as the Select Talkies, Prabhat and Broadway. Most of them screened Tamil and other regional language films.”
Minerva had an exclusive contract with Paramount Pictures for several years running, making it the number one destination in the city for those who wanted to watch English feature films. Also it was the first to run ‘Adults Only’ features, strictly enforcing the age code. But its glorious reign came to an end in the mid-1970s.
New developments
New theatres started cropping up on Mount Road, there was growing congestion in Broadway and there were some legislations in force — including one to compulsorily screen Tamil movies for 12 weeks in a year. Paramount Pictures also signed up the Casino theatre for releasing their movies from the 1970s. In their interaction with Raman, the Dandekar family who ran the theatre said they tried screening Hindi films for a few years with moderate success.
But the building structure was not able to meet the requirements of licensing authorities and was in need of massive repairs. Past its pinnacle, the theatre was dying a slow death.
The cinema’s present proprietor S.M. Batcha acquired the theatre less than a decade ago, and is unaware of its heritage. He renamed the theatre to bear his name, in order to avoid some legal tangles and debt traps the previous proprietors of Minerva left it with. And he plans to some day try and restore the theatre to its glorious past. But with tickets priced at Rs. 15 and Rs. 12, it seems to be a near-impossible dream to fulfill. The kind of dream that comes true only on celluloid.
Factfile
The theatre is located on the first floor, with a rice warehouse on the ground floor.
For the screening of War and Peace, Paramount asked Minerva theatre to maintain the auditorium at lowest temperatures possible to ensure the audience felt the Russian winter they were seeing on screen.
The theatre has 294 seats.
