வாரம் ஒரு கவிதை….” அந்நாளே திருநாள் …”….2

அந்நாளே  திருநாள் …
————————-
“உங்க வாக்கு எனக்கு தேவை …
என் சேவை உங்களுக்கு தேவை ..”
என்று சொல்லி யார் கொடுக்கும்
இலவசமும் வேண்டாம் எனக்கு…அது எனக்கு விஷம்
என்று  நீ  உறுதிபட சொல்லும் அந்த நாளே
ஒரு திருநாள் தம்பி !
என் தேவை என்ன என்று புரிந்து நீ
எனக்கு சேவை செய்வாயா  …இல்லை
வெற்றி முகம் பார்த்தவுடன்  யார் நீ என்று
உனக்கு வாக்களித்த என்னையே நீ திருப்பிக்
கேட்பாயா ?…என் வாக்கு உனக்கு நான்
அளிக்கும் முன் நீ தர வேண்டும் எனக்கு ஒரு உறுதி மொழி !
” நான்  உண்மை  ஊழியன் என்றும் உனக்கு ” என்று !
மக்கள் ஊழியரிடம் உறுதி  மொழி  இதை நீ
கேட்டு பெறும் அந்த  நாள் …ஒரு திருநாள் தம்பி !
வெற்றிக்கனி பறித்து ஆட்சியில் அமர்ந்து அதிகார
மமதையில் மக்களின் தேவை என்ன என்பதை
மறந்து தங்கள் தேவை என்ன என்றே குறி
வைத்து காய் நகர்த்தும் உன்  ” ஊழியரை “
அடையாளம் கண்டு அவர் செய்யும் வேலைக்கு நீ
கொடுத்த உத்தரவைத் திரும்பப் பெறும் அதிகாரம்
உனக்கு கிடைக்கும் அந்த நாள் …ஒரு திருநாள் !
தன்  பதவி நிரந்தரம் அல்ல … ஜன நாயக
மன்னன் நீ   நினைத்தால் “மக்கள் ஊழியன் “
என்னும் பதவி  ,  பதவிக் காலம்
முடியும் முன்பே கூட  பறி போகும் என்னும்
அச்சம் உன் ஊழியனுக்கு வரும் அந்த நாள்
எனக்கும் உனக்கும் மட்டும் அல்ல …நம்
ஜன நாயகத்துக்கே ஒரு திருநாள் !
வரவேண்டும் விரைவில் அந்த திருநாள் !
பெற வேண்டும் நம் ஜன நாயகம் ஒரு
மறு மலர்ச்சி !
Natarajan
18th Feb 2018
Advertisements

Will Chennai be able to save a 300 year old Plaque connecting it to its Armenian Past …?

The plaque is the last living relic of the Marmalong, the first ever bridge built over the Adyar river in 1726 by Armenian trader Coja Petrus Uscan.

 

 

 

 

 

 

 

If you take a walk across the busy roads of Saidapet in Chennai, chances are that you would cross what is perhaps one of the oldest living relics that connects the city to its Armenian past.

To the uninitiated, it may look like an unremarkable slab of stone on a pale green crumbling wall. However, this ordinary looking slab of stone is in fact a 300-year-old plaque that belonged on the pillars of one of oldest bridges in the city.

Marmalong Bridge, the first ever bridge across the Adyar river, was commissioned in 1726 by Coja Petrus Uscan, an immensely wealthy Armenian trader. Uscan, who had decided to settle in Madras after coming to the city in 1724, paid 30,000 pagodas from his own money to build the bridge and another 1,500 pagodas for its upkeep.

“Uscan was immensely respected and perhaps was even one of the only non-British allowed to stay in Fort St George or the White town. A devout believer in St Thomas, Uscan wanted more people to visit the Saint Thomas Mount, and therefore removed the two impediments – the river and the lack of steps – by building the bridge as well as 160 steps to the mount. This was the initial purpose of the bridge. But all that soon changed as the Marmalong Bridge became crucial to the expansion of the city, especially towards the South,” says Chennai-based novelist and historian Venkatesh Ramakrishnan.

Mount Road came after the bridge

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Mount Road, around which the city developed, came 60 years after the Marmalong bridge.

Named after Mambalam, one of the villages near the Adyar, the Marmalong Bridge perhaps laid the foundation stone for the city as it led to the emergence of the Mount Road, around which Chennai developed.

“It was only natural that a road followed after a bridge was built. The British built the Mount Road in the 1800s, around which the city grew. So, in a sense, the bridge led to the city’s birth and is very close to its heart,” Venkatesh adds.

However, the Marmalong only lives in our memories today. Where the arched bridge of Uscan once stood, a concrete replacement called the Maraimalai Adigal Bridge now exists. There are no traces of this Adyar-Armenian connect but for the last living relic – the plaque commemorating Uscan’s construction of the bridge.

With inscriptions in three ancient languages – Persian, Armenian and Latin, the Uscan plaque was established in memory of the great nation of Armenia and is a tribute to the people who helped build the city.

“The Armenian inscriptions are on the lower portion of the plaque. It can’t be read because the writing has faded with time and neglect,” according to Venkatesh.

Crusade to preserve the plaque

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The neglected plaque stands near the Saidapet Metro construction site. 

Displaced from its original site, the plaque faces the perils of urbanisation and is further threatened by the metro rail work that is underway.

Years of neglect and development in the area has buried the stone in layers of debris. In fact, the bottom of the stone has disappeared under the ground as the road levels have been rising every year due to re-carpeting, Venkatesh laments.

With the construction of the Saidapet Metro station underway, historians who are fighting to save the plague urge the CMRL to give the stone a place of honor in the metro station.

Highlighting the importance of preserving such relics, Venkatesh says, “The Armenians have contributed immensely to this city. I believe it is important to preserve all traces to this link. It is really unfortunate that while the Uscan stone stands neglected, another plaque at the Fourbeck Bridge is preserved by the Architectural Society of India,” he said.

A dedicated group of Chennai historians have launched a Facebook page “Retrieve Uscan Stone” to draw attention to the issue and save the plaque.

“The Saidapet Metro work is too close to the plaque. We have been urging the officials to move the relic to a better place, may be a museum or a memorial site. We just don’t want to lose a precious piece of the city’s history,” Venkatesh says hopefully.

Source….https://www.thenewsminute.com

Natarajan

 

வாரம் ஒரு கவிதை …” வஞ்சம் செய்வாரோடு …”

வஞ்சம்  செய்வாரோடு …
————————-
கொஞ்சமும் வெட்கம் இல்லாமல் லஞ்சம்
வாங்குது ஒரு கூட்டம் …தயங்காமல்
லஞ்சம் கொடுக்கவும் தயாரா காத்திருக்கு  இன்னொரு கூட்டம் !
வஞ்சம் செய்வாரோடு வஞ்சனை இல்லாமல்
சேர்ந்து தாய் திருநாட்டை வஞ்சிக்கும்
இந்த கூட்டணி ஒரு வஞ்சக கூட்டணி !
பிறந்த மண்ணையே வஞ்சிக்கும் இந்த
வஞ்சக கூட்டணியை வளர விடலாமா ?
நம் நாட்டின் அடித்தளத்தை அசைக்க
நினைக்கும் இந்த கூட்டணியை
வேருடன் களைய வேண்டாமா நாம் ?
லஞ்சம் தவிர் ..நெஞ்சம் நிமிர் ..இது கொடுப்பவருக்கும்
சேர்த்துதான் ! நம் மண்ணின் பிஞ்சு
மனத்திலும் விதைக்க வேண்டும் இந்த
விதையை !
எந்த வளத்துக்கும் பஞ்சமில்லா ஒளி
மிகு பாரதத்தில் நெஞ்சம் நிமிர்ந்து
வீறு நடை போடும் காலம் கனிய
வேண்டும் நம் இளைய தலைமுறைக்கு
வஞ்சனை எதுவும் இல்லாமல் வெகு விரைவில் !
K.Natarajan
in www.dinamani.com dated 2nd Feb 2018

வாரம் ஒரு கவிதை … ” நல்லதோர் வீணை ” 2

நல்லதோர் வீணை
——————
நல்லதோர் வீணை …நல்ல தலைவர் பலர்
வடிவமைத்துக் கொடுத்த நாள் இன்று
26 சனவரி …குடியரசு திருநாள் !
.
நல்ல ஒரு வீணை இசையை ஓசையின்றி
தவிர்த்து தனித்தனி ஆவர்த்தனம் பல
மேடையில் இன்று அரங்கேற்றம் என் நாட்டில் !
வீணை இசை இல்லாமல் கச்சேரி
எப்படி களை கட்டும் ? தனி ஆவர்த்தனம்
ஒரு கச்சேரி ஆகுமா ?
நல்லோர் பலர் விட்டு சென்ற நல்லதோர்
வீணை மறக்க வேண்டாம் நாம் !
நாம் எல்லோரும் இந்தியர் என்று
இசைக்கும் அந்த வீணையின் கீதம்
வீணாய் காற்றில் கரையவும் வேண்டாம் !
நல்ல ஒரு வீணை இசை நம் மூச்சாக
இருக்கட்டும் … நல்லதோர் வீணை
இன்றும் என்றும் நம் பேச்சாக இருக்கட்டும் !
Natarajan
26th Jan 2018

வாரம் ஒரு கவிதை …”.நல்லதோர் வீணை “

 

நல்லதோர்  வீணை
——————
நல்லதோர்  வீணை … அதன் நாதம்
சுருதி பிறழாத  சப்தஸ்வர கீதம் !
இந்த மண்ணில் பிறக்கும் ஓவ்வொரு
குழந்தையும்  நல்லதோர் வீணைதான் !
அந்த  வீணை இசைக்கப் போவது இனிய
கீதமா …இல்லை அபஸ்வர ஒலியா ?
விடை இதற்கு  அதன் அம்மா அப்பாவிடம்தான் !
வீணை வாசிப்பு எப்படி என்று தெரியவேண்டும்
குழந்தையின் அம்மா அப்பாவுக்கு !
அம்மா அப்பாவின் இனிய  இசை இயக்கத்தில்
வளரும் பிள்ளை  தப்பு தாளம் போடாது ..
தவறியும்  சுருதி பிசகு செய்யாது ! தன் இசையால்
பிறர் மனதை கொள்ளை அடிக்குமே அல்லாமல்
மறந்தும் தன் வீட்டையும் நாட்டையும் கொள்ளை
அடிக்காது !
நல்லதோர்  வீணை செய்வோம் ஒவ்வொரு
வீட்டிலும் …வீணையின் இனிய இசை
ஒலிக்கட்டும்  நம் வீட்டிலும் நாட்டிலும் !
Source…..Natarajan
in http://www.dinamani.com dated 27th Jan 2018

வாரம் ஒரு கவிதை ….” தூரத்து வெளிச்சம் “

 

தூரத்து வெளிச்சம்
—————–
தூரத்து பச்சை கண்ணுக்கு குளிர்ச்சி  என்றால்
தூரத்து வெளிச்சம் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம் !
மழை வேண்டி ஏங்கி தவிக்கும் மண்ணுக்கு
வானில் கருமேகம்  தூரத்து வெளிச்சம் !
பார்வை இல்லாமல் இருட்டில்  தவிக்கும்   கண்ணுக்கு
கண் தான விருப்ப மனுக்கள்  ஒரு தூரத்து வெளிச்சம் !
கடல் பயணம் வழி தவறும் நேரம்
கலங்கரை விளக்கம் தூரத்து வெளிச்சம் !
ஒரு மருத்துவரே தூரத்து வெளிச்சம்
அவரிடம் சிகிச்சை பெரும் நோயாளிக்கு !
இன்று என்ன துயரம் இருந்தாலும்
நாளைய  விடியல் யாருக்கும் ஓரு
தூரத்து வெளிச்சமே !
இருட்டில் தடுமாறும் ஒருவனுக்கு
ஒரு மெழுகு வத்தி ஒளியும்
தூரத்து வெளிச்சம்தான் !
என்  நாட்டுக்கும் நல்ல காலம் பிறக்கும்
நல்ல தலைவன் ஒருவன் என்
நாட்டை நல்ல வழியில் நடத்துவான்
அவனே என் தூரத்து வெளிச்சம் !
இது என் எதிர்பார்ப்பு !
இன்று என் விண்ணில் தெரியும் ஒரு
சிறு ஒளிக்கீற்று தூரத்து வெளிச்சமா ?
இல்லை வெறும் மின்னல் கீற்று மட்டுமா ?
விடை இல்லையே  இதற்கு என்னிடம் !
அது அந்த ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம் !
Source…..Natarajan
in http://www.dinamani.com dated 20th Jan 2018

The village that gave India its new ISRO chief…..DR.Sivan

A humble son of a farmer who studied in local government run schools, in Tamil medium, is the new head of India’s premier space agency.

Dr K Sivan was born in Sarakkalvilai in Kanyakumari district in 1957. His father was a farmer, and Dr Sivan is the first graduate in the family.

By all accounts, his is an unusual story.

A young Sivan studied in government schools in his native village till the 5th standard, and completed his schooling in neighbouring Valankumaravilai, all in Tamil medium. Later, he graduated from the S T Hindu College in Nagercoil.

He then graduated from the Madras Institute of Technology in aeronautical engineering in 1980 and completed his master’s in aerospace engineering from the Indian Institute of Science, Bangalore, in 1982.

That year he joined ISRO on its Polar Satellite Launch Vehicle project, towards which he contributed in mission planning, design, integration and analysis. He has held various responsibilities during his stint in ISRO, finally going on to head India’s space agency.

At ISRO, he completed his PhD in aerospace engineering from IIT-Bombay, in 2006.

Dr Sivan, who takes over from Dr A S Kiran Kumar on Monday, January 15, for a three-year term, is only the second rocket scientist after G Madhavan Nair to head ISRO.

MAGE: Dr Sivan’s family home in Sarakkalvilai village. He comes here regularly to attend family functions and for the Bhadrakali Amman puja. Photograph: A Ganesh Nadar/Rediff.com

Sarakkalvilai falls on the outskirts of Nagercoil, which is the headquarters of Kanyakumari district, Tamil Nadu. All of a sudden this small village has become the centre of attraction for people near and far, thanks to its famous son.

“Take the next right and it is at the end of the road,” says a villager, and as you reach the house you realise it is as unpretentious as the man who grew up there.

Dr Sivan’s sister-in-law Saraswathi lives in the family house with her daughter. “My eldest daughter got married five months ago and Sivan had come for the function,” she says, her eyes glowing with happiness.

Since the announcement about his appointment, people have been coming in droves to congratulate her, and her face beams with pride.

“I was married 30 years ago into this family and at that time he was already working for ISRO in Thiruvananthapuram. He used to live in a lodge then. He comes home for festivals and family functions,” says Saraswathi.

The conversation is interrupted when former Tamil Nadu Congress president Kumari Ananthan lands up with a dozen supporters to congratulate her.

One of the men who comes along with Ananthan hands her a book with the message, “Please give it to him when he comes next.” Another hands her a monthly magazine.

“He comes here every year for the Badrakali Amman puja which takes place in April-May,” adds his sister-in-law.

“He comes with his family, offers prayers and leaves the same day. He always comes for all family functions. When he is with the family he is always smiling and joking. He never calls, but his wife calls regularly and keeps in touch with us,” Sarawathi says.

“He was a class topper from school to college,” says Dr Sivan’s uncle who lives in the house opposite.

“He was a brilliant student and never went for tuitions or private classes. His father used to pluck mangoes and young Sivan used to go to the market to sell it. He was a helpful child,” the uncle adds.

The school Dr Sivan studied at is also opposite the family house. The retired PT master there recalls him clearly. “He was five years my junior in school, I remember him as a very quiet boy.”

“I too was five years his junior,” another villager pipes in. “You know the final exams used to come during harvest time. His father used to be in the field while Sivan sat on the lower branch of a tree with his books, studying, keeping one eye on the harvest, and run if his father called. He was always studying.”

“When Sivan and I were in school we had a very good headmaster,” the villager adds. “That headmaster planted many trees in the school compound and made every class in charge of a few trees. In the morning, when we came to school, the first thing we did was to water the trees and only after that did we attend school.”

“Kanyakumari is basically an agricultural district,” an elderly villager points out. “Apart from coir, there was no industry here. We all survived on farming. It’s rich fertile soil and there is plenty of water. Paddy, bananas, coconuts, mangoes, rubber is grown here.”

“Sivan was exceptional,” the elderly gent adds, “while he helped his father in the field he continued studying every free moment.”

“As there was only a primary school here we went to nearby Valankumaravilai for our SSC (Class 10). Those days there was no 12th standard. As there was no bus facility we walked.”

A colleague from ISRO, who retired a decade ago and did not want to be named for this feature, recalls, “He (Sivan) would go home only to sleep. He is extremely hard-working and totally focused on his work. He was not only the first graduate from his family, he was also the first graduate from his village.”

FILE PHOTO::: New Delhi: Renowned scientist K. Sivan has been appointed as the new Chairman of ISRO, by the Appointments Committee of the Cabinet on Wednesday, January 10, 2017. PTI Photo **                                                

“He is a disciplined taskmaster,” says D Karthikesan, former director of the ISRO Propulsion Complex in Mahindragiri, Tamil Nadu.

“He likes to keep everything on schedule and works with a deadline,” adds Karthikesan. “If he thinks there is a problem somewhere he will go and talk to the people actually working on the project, and never limit himself to seniors in the organisation.”

“Though he is a hard taskmaster,” the former ISRO scientist points out, “he is also extremely generous and always looks after the welfare of the people working under him. So people work hard for him.”

“He is a bold decision-maker,” says Karthikesan. “Where others may hesitate wondering if it would work or not, he will say it will work and will do it.”

“Though he followed the schedule strictly,” adds Karthikesan, “he also made sure that all parameters are met at every stage. Whether it is quality or safety, he made sure every parameter was up to the mark before proceeding, and yet kept a tight schedule.”

Dr Sivan has two sons. The elder one has finished his BTech, the younger son is in college.

The school Dr Sivan studied in was built over 60 years ago. “We need to pull it down and build another,” says a villager. A government-run school, the land was given free by Dr Sivan’s uncle.

The village still does not have a bus service, a fact the villagers highlighted to Kumari Ananthan, the Congress politician. Nor does it have a middle, high or higher secondary school.

K Sivan’s ascent bears an uncanny resemblance to another ISRO scientist who was born in a fishing village in Ramanathapuram, also in Tamil Nadu.

That scientist, of course, went on to become the most beloved President this Republic has had.

Source….A.Ganesh Nadar in http://www.rediff.com

Natarajan