nostalgia

திருட்டு போன பிரசாதம் திரும்ப வந்த கதை !!!!

Natarajan1 Comment

[image]

மகா பெரியவாளை முதல் முதலாக காஞ்சியில் தரிசிக்க வந்த தம்பதிகள், அந்த பிரசாதத்தை வாங்கிகொண்டு ரயிலில் தஞ்சை போக முடிவு செய்தனர். ஸ்டேஷனில் இறங்கி டிக்கெட்டை எடுக்க பர்ஸைத் தேடியபோது, அது அங்கே இல்லை. பர்ஸ் காணாமல்போனது கூட அவர்களுக்கு பெரிய விஷயமாக தெரியவில்லை. பர்ஸுக்குள் இருந்த மகானின் பிரசாதம் அல்லவா காணமல் போய்விட்டது என்கிற கவலைதான் அவர்களுக்கு.

தங்கள் ஊரான பெங்களுருக்கு போன பிறகும் இதே கவலையாக இருந்தபோது, எல்லாம் தெரிந்த மகான் அவர் கனவில் தோன்றி, “உனக்கு பிரசாதம் பத்திரமாக வந்து சேரும்”, என்றார்.

அவரது அருள் வாக்கு பொய்க்குமா என்ன?

கனவில் அருளியது போலவே, மறுநாள் தபாலில் ஒரு கவர் வந்தது.

உள்ளே ஒரு கடிதம்.

“நான்தான் உங்கள் பர்ஸை திருடினேன். நீங்கள் அதில் அட்ரஸ் வைத்து இருந்தீர்கள் – பணத்தை எடுத்துக்கொண்ட நான், அதில் இருந்த பிரசாதத்தை தூக்கி எறிய மனமில்லாமல், உங்களுக்கே அனுப்பியிருக்கிறே

இப்படிக்கு
தஞ்சாவூர் ஸ்டேஷன் திருடன் ”

திருடனுக்கும் அப்பிரசாதத்தை திருப்பி அனுப்பத் தோன்றியது மகானின் கருணை உள்ளத்தால் தானே?

Jaya Jaya Shankara, Hara Hara Shankara!

source:::::kanchi perivaa forum

Natarajan

  

Read more:http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3130#ixzz2EopUbMpn

அறநெறி சங்கரர் …மஹா பெரியவா !!!

NatarajanLeave a comment

source::::input from one of my friends….

Natarajan

ஸமார்த்த ராமதாஸின் புனித நினைவு கமழும் ஸதாரா. அப்பகுதிக்கு இயல்பான ஏகாந்த அமைதி. வைகறையின் சாந்தத்தில் இணைந்து தோய்ந்த அதிகாலை நாலரை மணி. ஸ்ரீ காஞ்சி முனிவரின் குரல் கேட்கிறது. முதல் நாளெல்லாம் பெரியவர் மௌனமானதால் இன்று தெய்வத்தின் குரலைக் கூடுதல் ஆவலுடன் அந்த வேளையிலும் அங்கே குழுமியிருந்தவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

” ஆமாம், வாய் மௌனமானாலும் ராத்திரி மூக்குக்கு உப்புமா வாஸனை எட்டித்து! நான் சொல்ல வேண்
டாம்னு பார்த்தாலும் என்னவோ பாவம், இங்கே இருக்கிற ரெண்டு மூணு பேருக்கு ஏற்படற சிரமத்தை எப்படி சொல்லாமயிருக்கிறதா? சாதுர்மாஸ்யம்னு நான் வந்து ஒக்காந்துட்டேன். இன்னம் ரெண்டு மாஸத்துக்கு இந்த இடத்தை விட்டுப் பொறப்படறத்துக்கு இல்லை. ஆனா இது என்ன டவுனா, பட்டணமா? இங்கே பார்த்துப் பார்த்துப் பண்ணறத்துக்கு ஜனக்கட்டு இருக்கா? இந்தச் சின்ன விஷயம் என்னைப் பாக்க வரவாளுக்குத் தெரிய வேண்டாமா? ப்ரியத்தினாலே, பக்தியினாலேதான் எங்கெங்கிருந்தோ எத்தனையோ கஷ்டப் பட்டுண்டு வரேள், வாஸ்தவம்தான். ஆனாலும் பிறத்தியாருக்கு ச்ரமம் தரலாமா? என்னை ஏதோ ஒரு வேளை பாத்துட்டு அப்படியே நகந்துண்டே இருக்க வேண்டியதுதானே? போஜனம், டிஃபன், பலகாரம்னு வந்தவாளுக்குப் பண்ணி வைக்க இந்தச் சின்ன ஊர்லே ஏது வசதி? இங்கே இருக்கப்பட்ட ரெண்டு மூணு பேர்தானே கஷ்டத்தைப் பாக்காம எல்லாம் பண்ணவேண்டியிருக்கும்? அவா நல்ல மனஸோட, ஒண்ணும் மொணமொணக்காமதான் பண்றான்னாலும், என்னைப் பராமரிக்கிறதே கஷ்டம். அது போறாம, என்னைப் பாக்க வரவா, பார்க்க வரவாளைப் பார்க்க வரவான்னு பல பேருக்கு அவாளை சுச்ருக்ஷை பண்ண வைக்கிறது ஸரியா?”

உப்புமா தாளிப்பில் சற்றுக் கார நெடி கூடுதலானது போல் பெரியவரின் குரல் த்வனித்தாலும், அன்பு என்னும் சுத்த நெய்யிலாக்கும் அது வறுபடுகிறது என்பதும் அக மூக்குக்குத் தெரிகிறது. பணிவிடையாளரிடம் எசமானரின் பரிவன்பு!

“எங்கே அந்த ‘பெல்காம் —-இருக்கானா?” என்கிறது நெய்–மிளகாய்க் குரல், மிளகாயை விட்டு விட்டு!

“இதோ இருக்கேன்”—என்று தண்டம் ஸமர்ப்பிக்கிறார் ‘பெல்காம்’…..

“நான் இந்த மஹாராஷ்ட்ராவிலே சுத்த ஆரம்பிச்சதிலேருந்து நீ எத்தனை தடவை என்னைப் பார்க்க ஓடி வந்திருப்பே?”

மிளகாயே அறியாத சுத்த நெய் தன் உள்ளே வர்ஷிப்பதாக உணர்ந்த ‘பெல்காம்’—தான் அடிக்கடி பெரியவாள் தரிசனத்துக்கு வந்திருப்பதை இன்று அவரே எல்லோருக்கும் தெரியப்படுத்துவதில் உற்ற பெருமிதம், அவர் ‘இத்தனாம் தடவை’ என்று சொன்ன குரலிலே பிரதிபலிக்கிறது.

“ஆமாம், உன்னாலே எப்படி இத்தனை தடவை வர முடியறது?”

“எனக்கு ரெயில்வே உத்யோகமொல்லியோ? பாஸ்லே வரேன்”

“ஓஹோ! ஸரி! உன் பாசை இங்கே வை” என்று தமக்கு முன்

தரையைத் தட்டிக் காட்டுகிறார் ஸ்ரீ பெரியவர்.

பெரியவாள் பணித்த வண்ணமே அந்த பக்தர் செய்கிறார்.

இருள் பிரியாத அந்த இளம் பொழுதிலே பெரியவரின் திருக்கர அழுத்தலில் பக்கத்தில் இருந்த டார்ச் பாஸ் மீது ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது!.

பெரியவர் பாஸை உன்னிப்பாக கவனிக்கிறார்; பேசத் தொடங்குகிறார். நெய்யிலே மறுபடி மிளகாய் வறுபடுகிறது. ” பாஸ்லே எக்ஸாமினர் கையெழுத்தே ஆகல்லே. எனக்குத் தெரியும், ரயில்வேக்காராளுக்குப் பாஸ் இருந்தாலும் இத்தனை ட்ரிப்தான் போகலாம்னு கணக்கு உண்டுன்னு இதிலேயானா நீ இத்தனை தடவை வந்ததுக்குக் கணக்கா ஒரு கையெழுத்துக் கூட காணும்! நீ என்ன பண்ணணும் தெரியுமா? முதல் காரியமா இந்தப் பாஸைக் கொண்டு போய் ‘சரண்டர்’ பண்ணணும். இனிமேல் உன் கைக்காசைச் செலவழிச்சுண்டு வர முடியும்னாலே என்னைப் பார்க்க வரணும்.”

ஹரஹர சங்கரர் அறநெறிச் சங்கரராக ஜ்வாலை விட்டு அனைவரையும் பிரமிக்கச் செய்கிறார்.

இந்த அயனான சந்தர்ப்பத்திலே சென்னையைச் சேர்ந்த சிஷ்யப் பிரமுகர் ஒருவர் ஆயிரம் ரூபாய் காணிக்கை பெரியவாளுக்குச் செலுத்த முன்வருகிறார்.

இதற்குப் பதினோறாண்டுகளுக் முன் முனிவர் ஸ்ரீமடத்தை விட்டு வெளிவந்த அன்றிலிருந்து பணக் காணிக்கையைக் கண்ணெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை என்று இவர் நன்கறிந்தவர்தான். ஆயினும் பெரியவாளின் திருவுளக்கருத்தினர் படியே செலவழிக்கப் படவேண்டுமென்று அந்தரங்க பக்தியுடன் ஒதுக்கப்பட்ட தொகையாதலாலே இந்த ஆயிரத்தை செலுத்துகிறார்.

பெரியவர் புரிந்து கொள்ளாமல் போவாரா?

“எங்கே ‘பெல்காம்’?” என்கிறார்.

திருணமாக வந்து நிற்கிறார் அந்த நபர்.

நெய்யிலே இப்பொழுது முந்திரியாக்கும் வறுபடுகிறது!

பெல்காமில்……….நிறைவேற்றி வரும் ஆசாரிய ஸேவைத்

திட்டங்களைப்பற்றி ஏகமாக ச்லாகிக்கிறார், பெரியவர். இடித்த

மேகமே இன்மழை கொட்டுகிறது.

அதில் ஒரு பணிக்கே இந்த ஆயிரம் ரூபாயைப்

பயன்படுத்துமாறு அருளாணை பிறக்கிறது.

“பணத்தை எப்படிக் கொண்டு போவே?”

“பத்ரமா எடுத்துண்டு போறேன்” என்கிறார் ‘பெல்காம்’

பொறுப்புணர்ச்சியுடன் நிறைவுடனும் அபார உலகியல்

அறிவுடனும் முனிவர் சொல்கிறார்: ” அதெல்லாம்

ஸரியில்லை தொலைஞ்சு போச்சுன்னா, நீயோ, அவனோ

( கொடுத்தவரோ) ஜவாப் இல்லை. நான்தான் ஜவாப்.

( கொடுத்தபிரமுகரைப் பார்த்து) ,நீ இந்தத்தொகைக்கு அவன்

பேரிலே ‘ட்ராஃப்ட்’ வாங்கிக் குடுத்துடு.”

அறம் என்ன, அன்பு என்ன, பொறுப்பு என்ன, ஸமயோசிதம்

என்ன என்பதற்கெல்லாம் அன்றன்றும் இப்படி அற்புத

முன்னுதாரணம் தருவதே முனிவரின் இயல்பாயிருக்கிறது.

– மஹா பெரியவாள் விருந்து, ரா.கணபதி அண்ணா

—

No Fast Food at Our Times !!!… Only Slow Food !!!!

NatarajanLeave a comment

source:::: input from my brother who is younger to me ….a true reflection of good old days !!!!!
Natarajan

If you grew up in a generation before there was fast food, you may want to share some of these memories with your children or grandchildren. Just don’t blame me if they bust a gut laughing.

Growing up isn’t what it used to be, is it?

Someone asked the other day, ‘What was your favourite ‘fast food’ when you were growing up?’
‘We didn’t have fast food when I was growing up,’ I informed him.
‘All the food was slow.’
‘C’mon, seriously.. Where did you eat?’
‘It was a place called ‘home,” I explained. !
‘Mum cooked every day and when Dad got home from work, we sat down together at the dining room table, and if I didn’t like what she put on my plate, I was allowed to sit there until I did like it.’

By this time, the lad was laughing so hard I was afraid he was going to suffer serious internal damage, so I didn’t tell him the part about how I had to have permission to leave the table.

But here are some other things I would have told him about my childhood if I’d figured his system could have handled it:

Some parents NEVER owned their own house, wore jeans, set foot on a golf course, travelled out of the country or had a credit card.

My parents never drove me to school… I had a bicycle that weighed probably 50 pounds, and only had one speed (slow)..

We didn’t have a television in our house until I was 15!!!!
It was, of course, black and white, and the station went off the air at 10 PM, after playing the national anthem and epilogue; it came back on the air at about 6 am. And there was usually a locally produced news and farm show on, featuring local people….

Pizzas were not delivered to our home… But milk was.

How many do you remember?
Headlight dip-switches on the floor of the car.
Ignition switches on the dashboard.
Trouser leg clips for bicycles without chain guards.
Soldering irons you heated on a gas burner.
Using hand signals for cars without turn indicators.

Older Than Dirt Quiz:
Count all the ones that you remember, not the ones you were told about.. Ratings at the bottom

1. Sweet cigarettes
2. Coffee shops with juke boxes
3 . Home milk delivery in glass bottles
4. Party lines on the telephone
5. Newsreels before the movie
6. TV test patterns that came on at night after the last show and were there until TV shows started again in the morning.
(There were only 2 channels [if you were fortunate])
7. Peashooters
8. 33 rpm records
9. 45 RPM records
10. Hi-fi’s
11. Metal ice trays with levers
12. Blue flashbulb
13. Cork popguns
14. Wash tub wringers

If you remembered 0-3 = You’re still young
If you remembered 3-6 = You are getting older
If you remembered 7-10 = Don’t tell your age
If you remembered 11-14 = You’re positively ancient!

I must be ‘positively ancient’ but those memories are some of the best parts of my life. I am sure People of my age group will tend to agree with my views …

Natarajan

தும்பிக்கை ஆழ்வார் ….பெரியவா சொன்னது !!!!!

NatarajanLeave a comment

”மகா பெரியவா தனக்கு நெருக்கமா இருக்கறவாகிட்டயும, தன்னைச் சுத்தி இருக்கறவாகிட்டேயு&;்தான் கருணை காட்டுவார்னு நினைச்சா, அது தப்பு. அவருக்கு எப்பவுமே ஜனங்கமேல அபரிமிதமான அன்பு உண்டு. அவங்க கஷ்டப்படறதைப் பொறுத்துக்கவே மாட்டார். அவரால அதை சகிச்சுண்டு இருக்கமுடியாது!” என்ற பீடிகையுடன், பல வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்த நிகழ்ச்சி ஒன்றை விவரித்தார் பட்டு சாஸ்திரிகள்.

”திருமழிசைஆழ்வார் பிறந்த க்ஷேத்திரம் திருமழிசை. அந்த ஊருக்குப் பக்கத்திலேயே நூம்பல்னு ஒரு கிராமம் இருக்கு. இங்கே, மகா பெரியவா ஒருமுறை முகாமிட்டிருந்தார் .

ஒருநாள்… திருக்குளத்துல ஸ்நானம் பண்ணிட்டு, பக்கத்திலேயே இருக்கிற பெருமாள் கோயிலுக்கு வந்தார் பெரியவா. அப்போ மணி 11 இருக்கும்; சுள்ளுனு வெயில் அடிச்சிண்டிருந்;. சூடுன்னா அப்படியொரு சூடு!

கோயில் வாசல்ல பெரிய கதவும், அதுலேயே சின்னதா ஒரு கதவும் இருக்கும். அதைத் திட்டிவாசல்னு சொல்லுவா! அந்த வழியா உள்ளே போன பெரியவா, மதிலை ஒட்டி கொஞ்சம் நிழல் இருந்த இடத்துல போய் அப்படியே சாய்ஞ்சு உட்கார்ந்துட்டார். அவருக்கு எதிரே அடியேன்; பெரியவா கேக்கறதுக்கு எல்லாம் பதில் சொல்லிண்டு இருந்தேன்.

வெயில் நெருப்பா கொதிச்சிண்டு இருந்த இடத்துல நின்னுண்டிருந்தேன& . இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே நின்னுண்டிருந்தா, காலே பொசுங்கிடும்போல இருந்துது. அப்படியரு சூடு! பெரியவாகிட்டே பேசிண்டிருந்த அதே நேரம், தரையோட சூடு பொறுக்கற வரைக்கும் ஒரு கால், அப்புறம் சட்டுன்னு அடுத்த கால்… இப்படியே கால்களை மாத்தி மாத்தி வெச்சு நின்னு சமாளிச்சுண்டிருந்;ேன்!

மகா பெரியவா, நம்மோட மனசுல என்ன இருக்குங்கறதையே தெரிஞ்சுக்கற மகான். எதிர்ல நிக்கற என்னோட நிலைமை அவருக்குத் தெரியாம இருக்குமா? சட்டுன்னு பேச்சை நிறுத்தின பெரியவா, ”வெளியில என்னவோ பேச்சு சத்தம் கேக்கற மாதிரி இருக்கு. என்னன்னு போய்ப் பார்த்துட்டு வந்து சொல்லு!”ன்னார்.

விறுவிறுன்னு வெளியே வந்தேன். வாசல்ல நின்னு எட்டிப் பார்த்தேன். அங்கே ஒரு நூத்தம்பது, இருநூறு பேர் நின்னுண்டிருந்தா. எல்லாரும் மகா பெரியவாளை தரிசிக்கிறதுக்காகதான் நிக்கறாங்கன்னு தோணுச்சு. பெரியவாகிட்ட வந்து விவரத்தைச் சொன்னேன்.

ஆனா மகா பெரியவாளோ, ”அவா எதுக்கு வந்திருக்கா? ஸ்வாமி தரிசனத்துக்குதானே வந்திருக்கா?! சரியா கேட்டுண்டு வா!”ன்னு மறுபடியும் என்னை அனுப்பினார்.

‘அடடா… பெரியவா சொல்றதுபோல, வெளியில நிக்கறவா எல்லாரும் ஸ்வாமி தரிசனத்துக்கு வந்திருக்கலாம், இல்லையா? நமக்குத் தோணாம போச்சே! பெரியவாளை தரிசனம் பண்ணத்தான் வந்திருக்கானு நானாவே எப்படி நினைச்சுக்கலாம்?’ என்று யோசிச்சபடி, வாசல் பக்கம் நகர்ந்தேன்.

”அப்படியே கையோட, அவாள்லாம் வெயில்ல நிக்கறாளா, நிழல்ல நிக்கறாளானு பார்த்துண்டு வா”ன்னார் பெரியவா.

‘நீ மட்டும்தான் கால் சூட்டோட என்கிட்ட பேசிண்டு நிக்கறதா நினைக்கறியோ?! உன்னைப்போல எத்தனை பேரு வெயில்ல கால்கடுக்க நின்னுண்டிருக்கான&; உனக்குத் தெரியவேணாமா?’ன்னுதா ;ன், மகா பெரியவா என்னை அனுப்பிவைச்ச மாதிரி தோணிச்சு எனக்கு.

ஜனங்க கூட்டமா நின்னுண்டிருந்த இடத்துக்கு வந்தேன். ”எல்லாரும் கோயிலுக்கு ஸ்வாமி தரிசனத்துக்கு வந்திருக்கேளா… இல்ல, மகா பெரியவாளை தரிசிக்க வந்திருக்கேளா?”ன்னு ; கேட்டேன்.

”பெரியவாளை தரிசனம் பண்ணி, ஆசீர்வாதம் வாங்குறதுக்குதான் வந்திருக்கோம்”னு கோரஸா பதில் சொன்னா. ஓடி வந்து பெரியவாகிட்ட விஷயத்தைச் சொன்னேன்.

அவர் உடனே எல்லாரையும் உள்ளே அனுப்பிவைக்கச் சொன்னார். ”இங்கே மதிலோட நிழல் விழறது. எல்லாரும் அப்படியே நிழல்ல உட்கார்ந்துக்குங்& #2965;ோ”ன்னார்.

வெயிலின் உக்கிரத்தைத் தாங்கமுடியாம தவிச்ச என்னோட நிலைமையைக் கவனிச்ச அதே நேரம், வெளியே ஜனங்க நின்னுட்டிருக் கிறதையும், அவங்களும் வெயில்ல கஷ்டப் படுவாங்களேங்கிறதை& ம் பெரியவா யோசிச்சு, அவங்களை உடனே உள்ளே அனுப்பச் சொன்னார் பாருங்கோ, அதான் பெரியவாளோட பெருங்கருணை.

இதைக் கேட்கறதுக்கு ரொம்பச் சின்ன விஷயம்போலத் தெரியலாம். ஆனா, எந்த ஒரு சின்ன விஷயத்துலேயும் நுணுக்கமான பார்வையோடு, ஜனங்க மேல மகா பெரியவா காட்டின அன்பையும் அக்கறையையும்தான் நாம இங்கே முக்கியமா கவனிக்கணும்.

கூட்டத்தோடு பேசிண்டிருந்த நேரத்துல, ”நீ போய் கோயிலைச் சுத்திப் பார்த்துட்டு வா”ன்னு என்னை அனுப்பினார். பெரியவா உத்தரவு ஒவ்வொண்ணுக்கும் ஏதாவது உள் அர்த்தம் ஒண்ணு இருக்கும்.

நான் பிராகாரத்தை வலம் வந்தப்ப, அங்கே பிள்ளையார் சந்நிதியைப் பார்த்தேன். ஆச்சரியமும் குழப்பமுமா இருந்தது. தென்கலை நாமத்தோட காட்சி தந்தார் பிள்ளையார். பெருமாள் கோயில்ல பிள்ளையார் எப்படி? தலையைப் பிய்ச்சுண்டேன். யோசிக்க யோசிக்க, பதிலே கிடைக்கலை.

கோயிலைச் சுத்தி முடிச்சு, மகா பெரியவா எதிரே வந்து நின்னேன். என்னை ஒருகணம் உத்துப் பார்த்தார்.

”என்ன… தென்கலை நாமம் போட்ட பிள்ளையார் இருக்காரேனு பிரமிச்சுட்டியோ? வைஷ்ணவ சம்பிரதாயப்படி அவரை ‘தும்பிக்கை ஆழ்வார்‘னு சொல்லுவா!”னு விளக்கம் சொல்லிட்டுச் சிரிச்சார் பெரியவா.

source::::kanchiperivaaforum
Natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3023#ixzz2E39X7qYP

Kaveri Prasanna Maha Ganapathi Temple …

NatarajanLeave a comment

[image]

Thiruvaiaru is a ‘punya bhoomi’ with 5 rivers flowing through it ( Cauvery, Kudamuruti, Vadavaru, Vennaru and Vettaru ). About 9 km from here is Thirupoonthuruthi and a nearby village is ‘Nadukkaveri’.

It was the year 1942. The house of Chinnaswamy Iyer. He has a son, Ramachandran and his wife is Sita.They have been married for some time and longing for a child. They are of course devotees of Periyava.

The Maha Swamy visited the village and walked through the length of it with His sishyas and devotees.

At Chinnaswamy Iyer’s house, Sita was busy doing a ‘Kolam’. Periyava, walking at a brisk pace, suddenly stopped near Sita . She was completely taken by surprise and was speechless. With tears in her eyes she prostrated before Periyava. Periva asked her, “Where is your Raman?. Saying that He entered the house, looked around and opened a room (which was actually a dumping place) which had been kept closed for a long time, dusted off the floor with a ‘thundu’ and sat down.

By this time Raman and Sita were there. He looked at Raman and said ‘go get milk from the udders of the cow in a sombu’.

Raman did as was told. Then Periva did japa and told Rama, ‘go to Kudamuruti river, pour some milk in it and the rest on the banks of the river. Dig where you poured the milk and you will hit a basement. There, you build a temple for Vinayaga. You will live happily’. So saying, He got up and left.

Raman did as Periva said, and indeed found the basement and built a Ganesha temple there. Soon after, Sita delivered a male child and they named him ‘Ganesan’.

Well, the temple ? It still stands there in Nadukkaveri – ‘Kaveri Prasanna Maha Ganapthi temple’.

source: yahoo groups…and kanchi periva forum

Natarajan

Read more:http://periva.proboards.com/index.cgi?board=expenglish&action=display&thread=3044#ixzz2E36AJPDt

The SIVAM which Saved Sivan !!!!

NatarajanLeave a comment
The ‘Sivam’ which saved the human Sivan.
« Thread Started on Nov 27, 2012, 10:40pm »

[image]

source::::: kanchi periva forum  

Natarajan

 

THE ‘SIVAM’ WHICH SAVED THE HUMAN SIVAN!

This story was narrated by Pattabi Sir, who had served Mahaperiava for over 25 years. Sri Pattabi narrates it to Mr. Charukesi. I have translated it from his Tamil book ‘Kamakoti Periava’, published by ‘Vikatan Pirasuram’.

This incident concerns one great devotee of Mahaperiava by name ‘Sivan’. He hails from a village near Thirunelveli; from there he used to visit SriMatam very frequently to have His Dharsan.

He belonged to the ‘Veera Saiva’ sect. his forehead will be smeared with the sacred ash and he will look like a ‘Sivap pazham’; very hygienic, and follows ‘Aachaaram’ strictly. He doesn’t eat onion; he has so much control over his life style.

He is a wealthy person, but, for him, everything is ‘Periava’ and only ‘Periava’; Is eighty years old. He considers Periava as his ‘Dheyvam’ and respects Periava’s words as ‘Vedha vaakku’

Whenever he comes to Kancheepuram, he carries an yellow bag, which contains a dhoti, a towel, sacred ash and a little cash. If he goes and sits in front of Periava, he loses the concept of time; even if he stays for ten days, it is never enough for him.

But, does he talk to Periava? No!

Does he ask Him to clarify any doubt? No!

“ It is not necessary for Periava to talk to me! What is important is the thought that I am in His heart and mind!”——-he will insist.

If he goes outside of his house, he doesn’t eat anything, nor does he drink even water.

Once, after Dharisanam, he went to Periava to ask for His leave.

Instead of the usual custom of waving the hand and blessing him, Periava asked him, “ you are leaving for your home? Why don’t you at least buy drink of ‘soda’ and have it? Ok! At least do it on the way “

Sivan boarded a bus in Chengalpattu and left for Thirunelveli. In the same bus, were also travelling four youngsters; the ruckus they created was unbearable. But who can tell those rude persons?

As the bus neared Madurai, the driver of the bus stopped it in a small village. And there was a petty shop on the roadside where the bus stopped. Looking from the window of the bus, one could notice a lot of ‘soda ‘ bottles, stacked there. Sivan saw them. Immediately he remembered Periava’s words “ at least do it on the way”

Sivan wanted to drink water. So, in order to quench his thirst and at the same time, obey Periava’s advice, he got down from the bus, had a ‘soda’ and returned to the bus. But when he came to the seat where he was sitting, he couldn’t find his yellow bag! Though it contained nothing of value, it was on his seat for identification.

Seeing this, the four youngsters, called him and said , “ hey, old man! ( in Tamil, “ யோவ் பெரிசு!—–which is an insulting way of calling elders practiced by some youngsters ) are you searching for your yellow bag?. Look! It is there on the back seat. Go and sit there!”——their tone was full of sarcasm.

The yellow bag was safe in the seat just before the last seat. Deciding not to pick any quarrel with them, Sivan went and sat there. Two among the four youngsters went and sat where Sivan was sitting till then.

It was night time; the bus started moving. After an hour or so, suddenly a lorry coming from the opposite direction came and collided head on with this bus! The two youngsters, who displaced Sivan from his earlier seat, and sat there, and who were talking to him in an insulting manner and tone of language, died on the spot! And Sivan escaped without even a small bruise!

Why did Periava tell him to buy a ‘soda and drink, at least on the way?

Why did the bus driver stop the bus in that small village, that too in front of a petty shop?

Why the sight of ‘soda’ bottles stacked there fell on his eyes?

His life was saved only because he went to drink a soda to honour Periava’s advice!

How did all this happen?. Thinking about it, Sivan cried uncontrollably!

Although his life was saved, he was terribly upset that two young lives were lost on the spot.

But one thing was sure, he realized. For him also danger was lurking around the corner! Only the ten days’ Dharsan of Periava has saved his life. Think and think and think about it, only one thing was certain. Periava’s words, “ at least have a soda on the way” were the words from God Himself!

The above incident happened, after Periava returned to Kancheepuram after completion of His Padha yathra, in the year 1983.

Sri Pattabi continues, “ Sivan was narrating this to me. I, then went and told Periava about this.

“Sivan is well?” asked Periava and continued, “ He told you that I only saved him? Where did I save him? That Parameshwaran only saved him”

I was simply overwhelmed hearing that!”

Thus , Pattabi finished his emotional narrative!

Read more:http://periva.proboards.com/index.cgi?board=expenglish&action=display&thread=3024#ixzz2DfWmqh8n

மகாபெரியவாளுக்கு முதல் ஸ்ரீபாத பூஜை செய்தது யார் ?

NatarajanLeave a comment

பெரியவாளின் இளமை வாழ்க்கையில்-ஒரு பகுதி.
[ஜாதகமும்,ரேகையும்]

திடீரென்று ஒரு நாள் காலை மகாலட்சுமி [பெரியவாளின் தாயார்]
கண் விழித்தபோது, பக்கத்தில் சுவாமிநாதனைக் காணவில்லை.
வீடெல்லாம் தேடியாகிவிட்டது. ஊர் மூலைகளெல்லாம் துழாவி
வந்தாகிவிட்டது….காணோம் . “ஒருவேளை சிநேகிதன்
கிருஷ்ணஸ்வாமி வீட்டுக்குப் படிக்க சென்றுவிட்டானோ?” என்று
போய்ப் பார்த்தால், முதலுக்கே மோசம்.நண்பனையும் காணோம்!.

இரண்டு குழந்தைகளையும் தேடி ஊரே அல்லோலகல்லோலப்
பட்டது.அந்த சமயத்தில் மடத்திலிருந்து ஒரு ஆள் வந்து,
“குழந்தைகள் மடத்துக்கு வந்தார்கள்.பத்திரம ாக இருக்கிறார்கள்.
சுவாமிகள் உங்களிடம் சொல்லிவிட்டு வரச் சொன்னார். நாலு
நாட்கள் வைத்திருந்து அப்புறம் குழந்தைகளை அனுப்புவதாகச்
சொன்னார்!” என்றார். இதைக் கேட்ட பெற்றோருக்கு எதுவும்
புரியவில்லை. “எதற்காக அத்தனை பெரிய குரு இத்தனை சின்னக்
குழந்தைகளை விடாமல் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்?”
என்பது புதிராக இருந்தது.

உண்மை இதுதான். ஒரு நாள் சுவாமிநாதன், ஜகத்குருவாக
மலர்ந்து காமகோடி பீடத்தை அலங்கரிக்கப் போகிறார்,
தன்னுடைய முடிவும் நெருங்கிவிட்டது.பி ன்னால் இவனுடன்
சில நாட்கள் சேர்ந்திருக்க வாய்ப்பு கிடைக்கப் போவதில்லையே?
அந்த ஆசையை நாலு நாளாவது வைத்துக்கொண்டு தீர்த்துக்
கொள்ளலாம் என்று பரம குருவானவர், தீர்க்க திருஷ்டியுடன்
முடிவு செய்திருக்க வேண்டும். சுவாமிநாதன் அவரை பெருமுக்கலில்
பார்த்ததற்கு அடுத்து அவர் ஸாரம் என்ற இடத்துக்குப் போய்விட்டார்.
இந்தக் குழந்தைக்கோ அவரைப் பார்த்தது முதல் வீட்டில் இருப்பே
கொள்ளவில்லை. உடனே, சொல்லாமல் கொள்ளாமல் துணைக்கு
சிநேகிதனையும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கே போய்விட்டான்.

ஆச்சார்யரோ, “முதலில் ஆத்திலே சொல்லிட்டு வந்தாயா?”
என்று கேட்டார். “இல்லை ஸ்வாமி! உங்களைப் பாக்கணும்னு
தோணித்து: உடனே கிளம்பி வந்துட்டேன்” என்கிறான் குழந்தை.
இதற்காக குரு சந்தோஷப்பட்டாராம். ஏனெனில், இப்படி வீட்டையும்
வாசலையும் விட்டு வரவாதானே அவருக்கு வேணும்!

எல்லா தகப்பனாரையும் போல் தன் பிள்ளை டாக்டராக அல்லது
இன்ஜினீயராக வர வேண்டுமென்று தந்தை சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்
ஆசைப்பட்டார். இத்தனை சின்ன வயசில் இப்படி மடத்தை நோக்கி
ஓடினால் எந்தத் தந்தைதான் கவலைப்படமாட்டார்?
“இது என்ன தேறுமா…தேறாதா? படிப்பு கிடிப்பு வருமா?”
என்ற பயம் அவரை உலுக்கியது. உடனே சிநேகிதன்
கிருஷ்ணஸ்வாமியினĮ 1; அப்பா வெங்கட்ராமனைத் தேடிப் போனார்.
அவர் ஒரு சிறந்த ஜோதிடர்.மேலும் சுப்ரமண்ய ஐயருக்கு
நெருங்கிய நண்பர்.

“வெங்கட்ராமா! சுவாமிநாதன் ஜாதகத்தைக் கொஞ்சம் பாரு.
இவனுக்கு ஜாதகம் எப்படி இருக்கு?” என்று காட்டினார்.அதைப்
பார்த்ததும் ஜோசியருக்குப் பேச்சே வரவில்லை.சுவாமிநாத ன்
சாட்சாத் ஈஸ்வரன் என்று தெரிந்தது. ஆனால், ஆவலோடு
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நண்பனுக்கு ஏதாவது சொல்ல
வேண்டும். அதனால், “சுப்ரமண்யா! நீ உன் பிள்ளையைப் பற்றிக்
கவலையேபடாதே. நம்மைப் போன்றவர்கள் வீட்டில் பிறக்கும்
குழந்தையாகத் தெரியவில்லை. இவன் ஜாதகத்தில் பெரிய
ராஜாக்களுக்கு உண்டான யோகமெல்லாம் இருக்கு.
சக்ரவர்த்தியாக உலகமே கொண்டாட வாழப் போகிறான்!”
என்று பெசினார்.

வெறும் ராஜாவாகவா மாறினார்! உலகை உய்விக்க வந்த
யதிராஜராக அல்லவா ஒளி வீசினார்!.

அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், ரேகைகளையும் பார்க்க
ஆவல் கொண்ட ஜோசியர்,அங்கிருந்த சுவாமிநாதனிடம்,”போய ;்
கால் அலம்பிண்டு வா” என்று கட்டளையிட்டார். அலம்பிக்
கொண்டு வந்தவனை, நாற்காலி ஒன்றில் அமர்த்தி அழுக்கு ஒட்டிக்
கொண்டிருந்த காலில் தண்ணீர் விட்டுத் தன் கையாலேயே
அலம்பினார்….துடைத்தார் . சற்று தூக்கிப் பார்த்தார்.அப்படிய ே
கெட்டியாய் பிடித்துக் கொண்டு அழுதார். காலை விடவேயில்லை.

“விடுங்கோ மாமா!” என்ற சிறுவனின் குரலோ, “என்ன இது!
குழந்தை காலை பிடிச்சுண்டு…விடு” என்ற சுப்ரமணிய சாஸ்திரியின்
குரலோ ஜோசியர் காதில் விழவேயில்லை.

“அது என்ன விடக்கூடிய காலா! பின்னாலே இதனடியில் விழ
மக்கள் க்யூவிலே நிற்கப்போகிறார்கள் !” என்று நினைத்தார் போலும்.

காலில் உள்ள சங்கு சக்கர ரேகைகள், மகர ரேகை, தனுர் ரேகை,
பத்ம ரேகை எத்தனை உண்டோ, அத்தனையும் ஒரு அவதார புருஷன்
அவர் என்று கட்டியம் கூறிக் கொண்டு பளிச்சென்று அவர் கண்ணுக்குப்
புலப்பட்டன.

முதன் முதலில் பெரியவாளுக்குப் பாத பூஜை பண்ணும் பாக்கியம்
இந்த வெங்கட்ராமய்யருக்கு த்தான் கிடைத்தது.நல்ல கைராசிதான்!
விஷ்ணுவுக்கும் கிடைக்காத பாதத்தை இவர் பார்த்துவிட்டார்
என்றால், இவர் பாக்கியமே பாக்கியம்!.

source: kanchi peivaa forum
Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3019#ixzz2DfTPbBdk

Who Left Bilva Leaves Here?…asked Mahaperiavaa…

Natarajan1 Comment

Who Left the Bilva Leaves Here?

(An incident that made Maha SwamigaL melt)
Author: Sri Ramani Anna (in Tamil)
Source: Sakthi Vikatan issue dated Feb 17, 2007
Publisher: Viketan Publications
Translator: saidevo

Once Kanchi Maha SwamigaL undertook his divya darshana yAtrA with his entourage to Sri Saila kSetra which is known as the ‘Dakshina Kailash’.

When they reached Kurnool, AcharyaaL was given a grand reception at the borders of the city. SwamigaL was accommodated in a bhajan maNDapa where he gave a discourse on Sanatana Dharma in Telugu to the large gathering of devotees. At the end of the lecture, he gave the devotees his blessings and prasAda and continued on his yAtrA.

As they were at a small distance away from Kurnool, it started drizzling and increased to heavy rains in no time. The devotees of SriMaTham and the palanquin bearers (called bhogis) prayed to SwamigaL to sit inside his mena and not get wet. AcharyaaL did not accede. He said, “When all of you are walking drenched, only I should come in the palanquin? No, I too shall walk the same way like you!” and started walking fast. A Shiva temple became visible at a calling distance. SwamigaL visited the temple with his entourage, where he was given a warm welcome with the honour of pUrna kumbham. After everyone towelled and changed into new clothes, they had dharshan of the Lord of the temple. When the darshan was over, the rain had also stopped, and they resumed their journey.

After they passed a distance of seven or eight miles, a fertile Zamin village was sighted. All the people in the village with their family and children came to the boundary of the village and welcomed Maha SwamigaL with pUrna kumbham. Thereafter, the Zamindar of the village prayed to SwamigaL with humility: “Our village should become holy, sanctified by the holy feet of SwamigaL. You should stay here for a few days. There is a large choultry here with facilities for your stay and puja punaskArya. A clean puSkaraNi is also nearby.”

The entire village prostrated to SwamigaL and prayed. AcharyaaL was moved by their AtmArta bhakti. He gave them his anugraha and announced to their immense happiness that he would stay with them for twenty-one days.

The village wore a festive look on the next morning. Arrangements for the ChandraMauleesvara puja were done, AcharyaaL having left for his bath in the nearby pond. The aged SriMaTham kAryastA asked the youth who were doing the arrangements with anxiety: “ENdAppa! You people have arranged for a large samRuti of flowers, but then there are no bilva patra (bhilva leaves) among them! How can Periyavaa do the sahasra nAmArcanA without them?”

The youths stood, wringing their hands. The kAryastA did not leave them at that. “ENdAppa, if you stand mute like this, will the bilva leaves arrive of their own accord? Go and tell the village people about the requirement of three-leaved bilva clusters for Periyavaa’s ChandraMauleesvara puja and ask them to bring large numbers of them in bamboo baskets. Get someone who understands Telegu and talk to them. If that does not convey it properly… show them the nirmAlya leaves we have–the remains of the earlier pujas done by Periyavaa, and ask them to bring the leaf clusters!”

The youth came out with a person who spoke Telegu, bringing with them the nirmAlya bilva leaves. They showed them to the people in the village and requested them to bring the leaves within the next half hour. The people told them that they had never seen a tree that has clusters of three leaves on a single stalk. The village vedic pundits also confirmed that there were no bilva trees in their village.

SwamigaL arrived, finishing his bath. The puja articles were ready in the centre of the hall. The first question Maha Periyavaa asked on having a glance at them was, “ENdAppa! Have you arranged for the bilvam for arcana?”

The MaTham kAryastA hesitated. AcharyaaL asked, “Why, what’s the matter? Aren’t bilva patrAs available in this place?” The kAryastA said in a soft voice, “Yes, Periyavaa! The village people and the vedic pundits here say that there are no bilva trees in this place.”

SwamigaL smiled to himself. It was 10:30 hours in the morning. SwamigaL walked hurriedly towards the backyard of the choultry. He entered the cattle shed of the cows. He climbed and sat on a rock of black stone found there, and lapsed into meditation. The SriMaTham notables were worried that the bhikSA vandanam for ChandraMauleesvara and Periyavaa might stop for want of bilva leaves. Tears started welling up in the eyes of the kAryastA. The news reached the Zamindar who sent people to search for the bilva trees in their place, but was disappointed. The time was 11:30 hours. People had gathered around the cattle shed, waiting silently with anxiety. The sight of Maha SwamigaL in meditation on the rock reminded them of sAkSAt Sri Parameshwara sitting in the Kailash mountain. Suddenly they saw a SriMatham devotee coming from the entrance, carrying on his head a large basket. His face was full of happiness. He heaved the basket down in the hall–and what wonder, the basket was full of bilva leaves! Everyone was happy at the sight and SwamigaL whose meditation was disturbed descended from the rock.

His first question to the kAryastA was: “The bilvam for the ChandraMauleesvara puja has arrived now (right)? besh, let us get inside.”

SwamigaL took a few laves in his hand from the basket. They sparkled with the lushness of green. AcharyaaL asked his kAryastA, “Who plucked these leaves with such care that not a single cluster of them is defective? People said that there were no bilva trees in this region. Did you ask where these leaves were plucked?”

The kAryastA looked at the man who brought the bilva basket. That youth said, “Periyavaa, I casually went to the entrance and noticed that this basket was kept on the eastern side under the pandakkAl. When I rushed and checked, it was full of bilva leaves, Periyavaa.”

“That is alright, but did you ask who brought it and placed there?”

“I asked Periyavaa, but nobody among those assembled there had any idea.”

“Then who could have placed it there?” asked AcharyaaL laughingly. No one had anything to reply. As he moved towards the puja spot, AcharyaaL smilingly turned and said, “Perhaps our ChandraMauleesvara Himself has brought the leaves?”

SwamigaL started the puja. His arcana to Sri ChandraMauleesvara with the lush green bilva leaves made everyone rapturous. The prasAda was distributed after the puja. In the evening, AcharyaaL held an upanyAsa on Srimad RamayaNam in Telugu. The entire village litened to it with happiness. On the morning of the next day, a bhajan troupe of that village sang and danced with ecstasy at the entrance of the choultry. The entire village wore the look of an occasion of wedding. AcharyaaL went to the pond with some of the people of the MaTham.

The kAryastA who was busy with some work at the backyard asked the youth who brought the bilva leaves the previous day, “ENdAppa, lots of bilva are required for today also. You seem to be a lucky man. Check if anyone has left a basket under the pandal staff today also.”

The youth ran to the entrance. What a wonder! Like the previous day, there was a basketful of bilva leaves kept in the usual spot! The youth carried the basket happily and reported to the SriKAryam (manager), “I found this basket at the same spot today also; don’t know who kept it there and when was it placed.”

SriKAryam was surprised and confused as to who was bringing the bilva leaves with such secrecy. AcharyaaL returned. When he noticed the bilva leaves kept ready for puja in the hall, he turned his face meaningfully at SriKAryam. The man prostrated to AcharyaaL and said, “Yes, Periyavaa. Another bilva basket at the same place today also. Nobody knows who kept it there.”

SwamigaL completed the ChandraMauleesvara puja. When he finished his bhikSA and was sitting in solitude, he called SriKAryam and told him, “You should get up early tomorrow morning and do one thing. Take someone with you, and check without anyone seeing you. Find out who is leaving the bilva basket. And bring that person to me. You need not ask that person anything. You understand?” AcharyaaL smiled. SriKAryam gave an affirmative nod, prostrated to the sage and moved away.

On that evening also, SwamigaL’s Srimad RamayaNa upanyAsa was held. As before, the entire village listened to it happily. It was early morning the next day. The bhajan troupes of the village had gathered and were singing merrily at the entrance to the choltry. SriKaryam and his two assistants stood hiding behind the large banyan tree at the entrance and were keenly looking at the pandal. At 8:30 hours, a boy emerged from the mango groves on the eastern side. He had a large, dry basket on his head. He sported a tuft of hair and wore a dirty dhoti tucked under this thighs as mUla kaccha. He looked here and there, went near the pandal staff, heaved his basked down and started turning back. SriKAryam ran and stood before him. The boy’s hands and legs started shivering as he looked at the man before him. He immediately prostrated to the man who asked him, “Is it you who kept this bilva basket here for the last two days?”

The boy nodded yes to this question.

SriKAryam told the boy, “Alright. Go and have a bath, tie your tuft properly, wear what you usually wear on your forehead and come here in the afternoon. I shall take to the Periya Sami. You can get his blessing. You come looking bright, without this dirty dhoty, understand?” The boy nodded yes and ran away.

SriKAryam narrated the event to SwamigaL, who said, “Besh, besh! For the last two three days, he has been doing a large service. Shall bless him and give prasAdam”, and left for his bath.

It was 3:00 hours in the afternoon. As ordered, the boy came. SriKAryam pointed him who was standing hesitatingly in the corner of the courtyard wall, to SwamigaL and said something. SwamigaL called the boy near him. The boy came near him, prostrated and stood with folded hands. AchayaaL had a laugh, looking at the boy’s appearance, who looked bright with vibUti streaks on his forehead and all over the body, wearing a white dhoti as mUla kaacha, and a tuft of neatly tied hair. SwamigaL asked him to sit down in the courtyard, but he did not sit.

“What name?” SwamigaL asked him in Telugu.

“Purandara Kesavalu”, he replied clearly in Tamil. AcharyarvaaL was surprised as he said, “Besh, you talk Tamil well! What was the name you said?”

“Purandara Kesavalu(nga).” The boy spoke his name slowly and clearly.

AcharyaaL raised his brows as he asked him, “You talk in Tamil!”

“My story, you should listen to it, Saami…” His eyes were stringed with tears.

“Besha. Tell me, tell me…” SwamigaL urged him. Purandara Kesavalu started talking.

“My native place is Usilampatti(nga), near Madura(i). Within two years of my birth, my mother passed away in an illness. From that time, only my father raised me. When I was six years old, he came to this region with me to earn a living. He got the job of tending the cattle in the Zamin of this village. I did not read or go to school. But I have learned a lot from my father. My father was very fond of music. He would sing the songs of Purandaradasaru and Tiruvaiyaru Thiyagarasa Saami very well. He has also taught me to sing and I too can sing those songs. Because of his liking for music he named me Purandara Kesavalu. He is no more now. Two years since he reached his mOccham (liberation). I am tending the Zamin cattle now. They feed me in the Zamin and pay me. I am now twelve years old, Saami.”

SwamigaL was moved at his words and asked him with surprise. “Alright. Since there is no bilva tree in the surroundings here, where did you get this much of bilva?”

Purandara Kesavalu replied humbly. “There is a large growth of grass and shrubs on the foothills at three miles from here, Saami. From the days of my father, we used to go there and let the cattle browse. There are three large bilva trees there! My father would bring me the leaves of those trees and tell me, ‘Elay Purandara, this leaf is called bilvam. It is ambuttu (such a) visheSham-daa (speciality), to perform puja to Sivaperuman with this leaf! Have a look.’ That was in my mind Saami. When I saw the people of this MaTham show a sample of this leaf on the day before yesterday and ask for a lots of them, I understood immediately, ran to the place and brought them in a basket. Since I feared that if you came to know that the leaves were brought by a cowherd boy, you might not accept them for puja, I kept the basket here without anyone knowing it. This is the satyam Saami!”

Moved further at the words, AcharyaaL kept silent for sometime. Then he said with affection, “Purandara Kesavalu, what do you want? Tell me what is your wish. I shall ask it to be fulfilled from the MaTham.”

At the sage’s words, Purandara Kesavalu exclaimed, “Siva, Siva!”, patted is cheeks and said, “Saami, my father used to tell me, ‘Purandara, we should not desire for anything in this world. But we should wish for only one thing.’ I have two wishes now. If you permit me, I shall speak one of my wishes now. The other one I shall ask you on the day you leave this place, Saami.” The boy’s eyes were filled as he prostrated and rose.

SwamigaL went melting. He urged the boy, “Come on, tell me, what is your wish.” The boy said hesitatingly, “It is nothing else, Saami. My father has taught me a number of songs of Purandaradasa Saami and Thiyagarasa Saami. I should sing them before you Saami, till you stay here! You should listen to them and grace me!” AcharyaaL was immensely happy at the boy’s wish.

“Purandara Kesavalu, definitely, you sing here. I shall listen to your songs. I shall ask everyone to listen to them. You come everyday in the afternoon at three o’ clock. Sit down and sing before me. Let ChandraMauleesvara Swami’s grace be with you.” SwamigaL blessed him. “You will rest in properity.”

Purandara Kesavalu went happy. AcharyaaL persisted. “This is alright Purandara Kesavalu. Say what is your other wish, let’s hear it.”

“When you leave this place, I shall pray to you with that wish, Saami”, he replied with respect. SwamigaL asked SriKAryam to give him prasAdam and a lovely tulasi garland. Purandara Kesavalu was very happy to wear it. He prostrated to the sage and took leave. From the afternoon of the next day he started to come and sit down on the courtyard floor and sing the kIrtanas of Sri Purandaradasa and Sri Thiyagaraja known to him. SwamigaL listened to his singing, sitting in the hall. His voice was sweet. SwamigaL corrected the pronunciation mistakes the boy made in singing.

It was the twenty-first day of their stay. After completing Sri ChandraMauleesvara puja and taking his bhikSA, SwamigaL started from that village. Coming out of the choultry, he gave a lecture of blessing to the people who had gathered to bid him farewell. Everyone was in tears listening to his parting words. Then he moved away with his entourage, but AcharyaaL suddenly remembered something and looked back at the choultry. Purandara Kesavalu was standing sobbing under the pandal there, his hands around a staff.

SwamigaL asked the boy to be brought to him. He came running, prostrated on the ground and got up. The parabrahmam looked at him with affection, smiled and said, “Purandara Kesavalu! For the bhakti, shraddhA, jnAna you have, you should rest in prosperity. You spoke about your other wish on that day! What is that, my boy?”

Purandara Kesavalu said: “When I was tending the cows with my father, he used to tell me, Saami: ‘What we should pray to God, you know? We should pray, ‘God, I don’t want maRu poravi (another birth); I should go to moccham (liberation); you shoud give me your grace (for that).’ For that we should live with satyA and dharma. If you meet any mahaan in any of the times, you pray to them to get you moccham.’ You should get me that moccham, Saami.”

That parabrahmam was surprised to listen to such words from the mouth of a twelve year old boy. Then he said with a laugh as he blessed him, “Don’t worry. At the apt time, Bhagavan will you give you the blessing of the attainment of that mokSa.” AcharyaaL called the Zamindar of the village and told him, “Inform SriMaTham immediately about anything that concerns this Purandara Kesavalu”, and left the village. Everyone came up to the boundary of the village to bid farewell to SwamigaL.

It was a day several years later, and the time was around two in the afternoon. AcharyaaL, who was conversing with devotees in Sri Kanchi MaTham, suddenly rose and came out of the MaTham and started walking briskly. People followed him. He halted at the Kamakshi Amman PurshkaraNi and took bath. Then he started chanting something with closed eyes, standing in the waters of the pond. An hour later, he did another bath and japam. In this way, he repeated the sequence for seven or eight times, until it was six in the evening. Before he climbed the steps of the bathing ghat and sat on a step, a person from the MaTham came running and stood before him. AcharyaaL looked at him inquisitively. He said, “A telegram from Kurnool. Says that Purandara Kesavalu is seriously ill. Don’t know who is this person, Periyavaa.”

SwamigaL told the people around him, “That Purandara Kesavalu is no more now! He had his kAlagati just a little while before. When I stayed in their village he asked me on the last day to get him mokSa. I told him that he would get it by the grace of ChandraMauleesvara Swami. Suddenly he took ill with some terminal fever and was suffering (now), anxious about his mokSa. In the order of things, he should take another six births to attain mokSa. I did the japam and prayed for him that somehow he (will skip the remaining births and) attain mokSa. Purandara Kesavalu is a good Atma!” With these words, AcharyaaL started walking briskly back towards SriMaTham.

The people of the MaTham stood transfixed with amazement on the steps of the pond!

source::::kanchperivaa forum …www.periva.org
Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=expenglish&action=display&thread=2994#ixzz2DDJNY8DR

மகாபெரியவா சொன்ன பாப விமோசனம் …..

NatarajanLeave a comment

source:::: input from one of my friends ….
Natarajan

பெரியவர் மராத்தி மாநிலத்தில் பயணம், ஏதோ ஓர் ஊரில் (பூனா என்று சொன்ன ஞாபகம்) முகாம். அங்கு வாழ்ந்து வந்த ஒரு அன்பர்(இப்போதைக்கு அவர் வம்பர், ஏன் என்றால் அவர் ஆபிசாரம் எனப்படும் வேலைகள் செய்து மக்களுக்கு மருந்து வைப்பது, மந்திரம் வைப்பது, பில்லி சூனியம் என்று பணம் பண்ணுபவர், யாரிடம் நல்ல பெயர் இல்லாதவர்).

பெரியவர் அங்கு வந்திருப்பது தெரிந்து சொல்லத்தகாத வார்த்தைகள் சொல்லி, ‘நான் பெரியவனா, இல்லை அவரா, பார்த்துவிடுகிறேன் இன்று, என் சித்து மற்றும் வசியம் முன் அவர் என்ன செய்ய முடியும், இன்று அவரை என் வசியத்தால் கட்டிப்போடுகிறேன்’ என்றெல்லாம் கொக்கரித்து இருக்கிறார்.

அவர் குடும்பத்தார் மற்றும் பலர் எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்கவில்லை.

அன்று பெரியவர் பூஜை பார்க்க ஆயிரக்கணக்கானோர் கூடினர். இந்த வம்பரும் சென்று ‘கடைசியில் கடைசியாய்’ இருந்து கொண்டு கையில் மையை வைத்துக்கொண்டு என்னென்னவோ செய்தார் செய்தார் செய்தார்.அங்கே பெரியவரோ பூசையில் ஒன்றி விட்டார்.

பூசை முடிந்தது, திருநீர் பிரசாத விநியோகம் இனிதே நடந்தது.ஸ்வாமிகள் கை சொடுக்கி அழைத்தார் இவரை. இவருக்கோ ஒரே ஆச்சிரியம். எப்படி இந்த ஆயிரம் ஆயிரம் சனத்தில் நம்மை குறி வைத்து அழைக்கிறார். குறி வைத்து தான் விட்டாரே…யாரை வசியப்படுத்துவேன் என்றாரோ, அவரிடமே வசியப்பட்டு, யாரை பொம்மை ஆக்குவேன் என்றாரோ அவரிடமே பொம்மையென சென்றார், அமர்ந்தார்.
பெரியவர் அவரை உற்று பார்த்தார். பின் மெல்ல பகர்ந்தார்.
‘பின்னாடி திரும்பி பார்’.

பார்த்தார் வம்பர். நடுநடுங்கினார்.
பின்னால் இருந்த மொத்த அடியார் கூட்டமும், பெரியவராய் தெரிந்தது அவருக்கு. ஆம், அத்துணை அத்துணை பெரியவர்கள்.
மேலே, கீழே, இடது, வலது என்றெல்லாம் பார்க்க சொன்னார். எங்கெங்கு காணினும் பெரியவரடா…

கதறி காலில் விழுந்தார். மன்னிக்க கோரினார். பாவமன்னிப்பு கேட்டார்.

சொன்னார் பெரியவர், ‘சித்து பெரிய விஷயமே இல்லே, ஒர்த்தர் கிட்ட கூட ஒனக்கு நல்ல பேரு இல்லே, கெட்ட வழிலே இவ்வளவு பணம் பண்ணிருக்கே’.

‘அத்தனையும் விட்டுடறேன். பெரியவா கூட மடத்துக்கு வந்து சொச்ச காலத்தையாவது சேவகம் பண்ணி பாவம் போக்குகிறேன்’.

‘இல்லே, இன்னும் நிறைய இருக்கு ஒனக்கு. பாவ வழிலே சம்பாதிச்சாலும் பணம் பணம் தான். அதுனாலே அத்தனை பணத்தையும் நல்ல வழிலே செலவு செய். நெறைய கல்யாணம் பண்ணி வை, ஏழை கொழந்தேளுக்கு. அவாள படிக்க வை, அம்பாளை ப்ரார்த்திச்சிண்டே இரு. எல்லோரோட க்ஷேமத்துக்காகவும் பண்ணு, நீயும் க்ஷேமமா இருப்பே’.

பார்த்த மாத்திரத்தில் பாவத்தை போக்குகின்ற தீர்த்த பெருக்கு.

Teddy Bear…..How President Roosevelt is Connected to This Toy!!!!

NatarajanLeave a comment

The name Teddy Bear comes from former United States President Theodore Roosevelt, whose nickname was “Teddy”. The name originated from an incident on a bear hunting trip in Mississippi in November 1902, to which Roosevelt was invited by Mississippi Governor Andrew H. Longino. There were several other hunters competing, and most of them had already killed an animal. A suite of Roosevelt’s attendants, led by Holt Collier, cornered, clubbed, and tied an American Black Bear to a willow tree after a long exhausting chase with hounds. They called Roosevelt to the site and suggested that he should shoot it. He refused to shoot the bear himself, deeming this unsportsmanlike, but instructed that the bear be killed to put it out of its misery, and it became the topic of a political cartoon by Clifford Berryman in The Washington Post on November 16, 1902.While the initial cartoon of an adult black bear lassoed by a handler and a disgusted Roosevelt had symbolic overtones, later issues of that and other Berryman cartoons made the bear smaller and cuter.
Morris Michtom saw the drawing of Roosevelt and the bear cub and was inspired to create a new toy. He created a little stuffed bear cub and put it in his shop window with a sign that read “Teddy’s bear,” after sending a bear to Roosevelt and receiving permission to use his name. The toys were an immediate success and Michtom founded the Ideal Novelty and Toy Co.

At the same time in Germany, the Steiff firm, unaware of Michtom’s bear, produced a stuffed bear from Richard Steiff’s designs. Steiff exhibited the toy at the Leipzig Toy Fair in March 1903, where it was seen by Hermann Berg, a buyer for George Borgfeldt & Company in New York. He ordered 3000 to be sent to the United States. Although Steiff’s records show that the bears were produced, they are not recorded as arriving in America. Although Steiff and Michtom were both making teddy bears at around the same time, neither would have known of the other’s creation due to poor transatlantic communication.
By 1906 manufacturers other than Michtom and Steiff had joined in and the craze for “Roosevelt Bears” was such that ladies carried them everywhere, children were photographed with them, and Roosevelt used one as a mascot in his bid for re-election.
American educator Seymour Eaton wrote the children’s book series The Roosevelt Bears, while composer John Bratton wrote “The Teddy Bear Two Step” which, with the addition of Jimmy Kennedy’s lyrics, became the song “The Teddy Bears’ Picnic”.
Early teddy bears were made to look like real bears, with extended snouts and beady eyes. Today’s teddy bears tend to have larger eyes and foreheads and smaller noses, babylike features that make them more attractive to buyers because they enhance the toy’s cuteness, and may even be pre-dressed.
………courtesy Wikipedia…

Natarajan