Will Chennai be able to save a 300 year old Plaque connecting it to its Armenian Past …?

The plaque is the last living relic of the Marmalong, the first ever bridge built over the Adyar river in 1726 by Armenian trader Coja Petrus Uscan.

 

 

 

 

 

 

 

If you take a walk across the busy roads of Saidapet in Chennai, chances are that you would cross what is perhaps one of the oldest living relics that connects the city to its Armenian past.

To the uninitiated, it may look like an unremarkable slab of stone on a pale green crumbling wall. However, this ordinary looking slab of stone is in fact a 300-year-old plaque that belonged on the pillars of one of oldest bridges in the city.

Marmalong Bridge, the first ever bridge across the Adyar river, was commissioned in 1726 by Coja Petrus Uscan, an immensely wealthy Armenian trader. Uscan, who had decided to settle in Madras after coming to the city in 1724, paid 30,000 pagodas from his own money to build the bridge and another 1,500 pagodas for its upkeep.

“Uscan was immensely respected and perhaps was even one of the only non-British allowed to stay in Fort St George or the White town. A devout believer in St Thomas, Uscan wanted more people to visit the Saint Thomas Mount, and therefore removed the two impediments – the river and the lack of steps – by building the bridge as well as 160 steps to the mount. This was the initial purpose of the bridge. But all that soon changed as the Marmalong Bridge became crucial to the expansion of the city, especially towards the South,” says Chennai-based novelist and historian Venkatesh Ramakrishnan.

Mount Road came after the bridge

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Mount Road, around which the city developed, came 60 years after the Marmalong bridge.

Named after Mambalam, one of the villages near the Adyar, the Marmalong Bridge perhaps laid the foundation stone for the city as it led to the emergence of the Mount Road, around which Chennai developed.

“It was only natural that a road followed after a bridge was built. The British built the Mount Road in the 1800s, around which the city grew. So, in a sense, the bridge led to the city’s birth and is very close to its heart,” Venkatesh adds.

However, the Marmalong only lives in our memories today. Where the arched bridge of Uscan once stood, a concrete replacement called the Maraimalai Adigal Bridge now exists. There are no traces of this Adyar-Armenian connect but for the last living relic – the plaque commemorating Uscan’s construction of the bridge.

With inscriptions in three ancient languages – Persian, Armenian and Latin, the Uscan plaque was established in memory of the great nation of Armenia and is a tribute to the people who helped build the city.

“The Armenian inscriptions are on the lower portion of the plaque. It can’t be read because the writing has faded with time and neglect,” according to Venkatesh.

Crusade to preserve the plaque

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The neglected plaque stands near the Saidapet Metro construction site. 

Displaced from its original site, the plaque faces the perils of urbanisation and is further threatened by the metro rail work that is underway.

Years of neglect and development in the area has buried the stone in layers of debris. In fact, the bottom of the stone has disappeared under the ground as the road levels have been rising every year due to re-carpeting, Venkatesh laments.

With the construction of the Saidapet Metro station underway, historians who are fighting to save the plague urge the CMRL to give the stone a place of honor in the metro station.

Highlighting the importance of preserving such relics, Venkatesh says, “The Armenians have contributed immensely to this city. I believe it is important to preserve all traces to this link. It is really unfortunate that while the Uscan stone stands neglected, another plaque at the Fourbeck Bridge is preserved by the Architectural Society of India,” he said.

A dedicated group of Chennai historians have launched a Facebook page “Retrieve Uscan Stone” to draw attention to the issue and save the plaque.

“The Saidapet Metro work is too close to the plaque. We have been urging the officials to move the relic to a better place, may be a museum or a memorial site. We just don’t want to lose a precious piece of the city’s history,” Venkatesh says hopefully.

Source….https://www.thenewsminute.com

Natarajan

 

Advertisements

‘டெடி பியர்’ பிறந்த கதை! – ஒரு மாற்றுத்திறனாளிப் பெண்ணின் சாதனை!

‘தன்னம்பிக்கையை இழந்துவிடாதீர்கள்! இன்றைய தினம் கடினமாக இருக்கலாம்; நாளை மிக மோசமான தினமாக இருக்கலாம்; ஆனால், நாளைய மறுதினம் நிச்சயம் பிரகாசமாக இருக்கும்’ என்கிறார் சீனாவின் பிரபல தொழிலதிபர் ஜாக் மா (Jack Ma). ஆதரவு கொடுக்க ஆள் இல்லை, கையில் பணமில்லை, உங்களை ஒரு மனிதராக அங்கீகரிக்கக்கூட ஒருவரும் இல்லை… இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். உங்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை இருக்கிறதா? நீங்கள் நிச்சயம் சாதனை படைப்பீர்கள்! வரலாற்றுப் பக்கங்களில் உங்களுக்கும் ஓர் இடம் இருக்கும். அதை உறுதிப்படுத்துகிறது மார்கரெட் ஸ்டீஃப்-ன் (Margarete Steiff) இந்தக் கதை.

ஜெர்மனியின், ஜியென்ஜென் (Giengen) நகரத்தில், 1847-ம் ஆண்டு பிறந்தவர் மார்கரெட் ஸ்டீஃப். குடும்பத்தில் நான்கு குழந்தைகளில் மூன்றாவதாகப் பிறந்த குழந்தை. மார்கரெட்டுக்கு ஒன்றரை வயது ஆனபோது ஒரு காய்ச்சல் வந்தது. கடுமையான ஜுரம். மிக மிக மெதுவாகத்தான் அவரால் அந்தக் காய்ச்சலிலிருந்து மீண்டுவர முடிந்தது. அதன் காரணமாக அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்தது மிக மோசமான பாதிப்பு… போலியோ! இரண்டு கால்களும் செயலிழந்துவிட்டன. வலது கையை ஓரளவுக்கு மேல் தூக்கவே முடியவில்லை. அந்தக் காலத்தில் போலியோவுக்கு மருந்தோ, தடுப்பு மருந்துகளோ கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.

 

 

 

 

மார்கரெட்டின் பெற்றோர் பதறிப்போனார்கள். காலம் முழுக்க ஒரு பெண் குழந்தை வீல்சேரில் வலம் வருவதை எந்தப் பெற்றோரால்தான் தாங்கிக்கொள்ள முடியும்? அன்றைய நாள்களில் ஒரு மனைவியாகவோ, ஒரு அம்மாவாகவோ தன் பங்கை நிறைவேற்ற இப்படிப்பட்ட போலியோவால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணால் முடியுமா? மார்கரெட்டின் பெற்றோர் கலங்கிப்போய் நின்றார்கள். ஆக, அந்தப் பெண்ணுக்கு எதிர்காலமே இல்லை. இதுதான் எல்லோருக்கும் தெரிந்திருந்த ஒரே விடை! அந்த விடையை அசைத்துப் பார்த்தது காலம்.
மார்கரெட்டுக்குத் தன் மேல் நம்பிக்கையிருந்தது. `நோய்தானே… அதுபாட்டுக்கு இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்… நான் என் வேலையைச் செய்வேன்… என் வயதில், என் ஊரில், என் நண்பர்களில் யாரும் தொடாத உயரத்தை நான் அடைவேன்’ என்கிற லட்சிய வெறி அவருக்குள் ஊறிப்போயிருந்தது. பெற்றோரிடம் அடம்பிடித்துப் பள்ளியில் சேர்ந்தார். சராசரிக்கும் மேலான மதிப்பெண்களை வாங்கினார். அதோடு, மற்றவர்களோடு இணைந்து, அன்பாக வாழ்கிற அவருடைய சுபாவம் நிறைய நண்பர்களை அவருக்குப் பெற்றுத் தந்தது.

பள்ளிப் படிப்பை முடித்தார் மார்கரெட். அடுத்து..? அவருக்கு தையல்கலையில் அதீத ஆர்வம். வீட்டில் பிரச்னை, பல கஷ்டங்கள்… அத்தனையையும் மீறி அடம்பிடித்து ஒரு தையல் பள்ளியில் சேர்ந்தார் மார்கரெட். `கால்களில் செயல்பாடில்லை; வலது கையை ஓர் அளவுக்கு மேல் உயர்த்தக்கூட முடியாது. இந்தப் பெண்ணால் ஊசியில் நூலைக்கூடக் கோர்க்க முடியாது’ இப்படித்தான் ஏளனமாக நினைத்தார்கள் பலர். அதையும் உடைத்தார் மார்கரெட். தான் விரும்பிய, தேர்ந்தெடுத்த துறையில் மிக அழுத்தமாக, அழகாகக் காலூன்றினார். ஆனால், ஒரு சிறந்த தையல்கலைஞராக அவருக்குப் பல வருடங்கள் பிடித்தன. அவர் நிகழ்த்தியது யாருமே செய்திராத சாதனை!

மார்கரெட்டும் அவருடைய சகோதரியும் இணைந்து ஜியென்ஜென் நகரில் ஒரு தையற்கடையை ஆரம்பித்தார்கள். மார்கரெட்டின் திறமையால் அது ஒரு ரெடிமேட் துணிகளை விற்கும் கடையாக உயர்ந்தது. அதிலும், அவருடைய படைப்பாற்றல் கைகொடுக்க, நிறைய வாடிக்கையாளர்கள் கடையை மொய்க்க ஆரம்பித்தார்கள்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1880-ம் ஆண்டு மார்கரெட்டுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. `இப்படி வெறுமனே காலம் முழுக்க உடைகளைத் தைத்து, தயாரித்துக் கொடுக்க வேண்டுமா என்ன..? புதிதாக எதையாவது முயற்சி செய்து பார்க்கலாமே!’ அந்தக் காலத்தில் குழந்தைகள் விளையாடுவதற்கு மரங்களால் அல்லது பீங்கானால் செய்த பொம்மைகள்தான் அதிகமிருந்தன. ஒரு குழந்தை நெஞ்சோடு வைத்து தாலாட்டி விளையாட, எளிதாகக் கையாள ஒரு பொம்மைகூட இல்லை. அப்படி ஒரு மென்மையான பொம்மையைத் தயாரித்தால் என்ன என்று நினைத்தார் மார்கரெட். உடனே துணியால், உள்ளே பஞ்சை அடைத்த ஒரு யானை பொம்மையைச் செய்ய ஆரம்பித்தார். அப்படிச் செய்த பொம்மைகளைத் தன் நண்பர்களுக்கும், உறவினர்களுக்கும் கொடுத்தார். அந்த வீட்டிலிருந்த குழந்தைகளெல்லாம் அந்த பொம்மையை அள்ளிக்கொண்டார்கள்.
அவ்வளவுதான்… துணியும் பஞ்சும் சேர்ந்த விதவிதமான சிங்கம், எலி, புலி… உள்ளிட்ட பொம்மைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தார் மார்கரெட்.

நிறையப் பேர் விலைக்கு பொம்மையை வாங்கத் தயாராக இருந்தார்கள். பிறகென்ன… படிப்படியாக பொம்மைத் தயாரிப்புத் தொழில் வளர்ந்தது. மார்கரெட்டின் மகன் ரிச்சர்டு ஒரு பொம்மையை வடிவமைத்தார்… அதுதான் இன்றைக்கு உலகம் முழுக்க இருக்கும் குழந்தைகள் விரும்பும் டெடி பியர் (Teddy bear). ஆனால், அதே நேரத்தில் அமெரிக்காவிலிருந்த மோரிஸ் மிக்டாம் (Morris Michtom) என்பவரும் அதேபோல ஒரு டெடி பியரை வடிவமைத்திருந்தார். அப்போது அமெரிக்க அதிபராக இருந்த தியோடர் ரூஸ்வெல்ட்டின் நினைவாக, அந்த பொம்மைக்கு `டெடி பியர்’ எனப் பெயர் அமைந்தது.

1907-ம் ஆண்டு, மார்கரெட்டின் கம்பெனியில் 400 நிரந்தரப் பணியாளர்கள் இருந்தார்கள்; வீட்டிலிருந்து பொம்மைகள் செய்து கொடுக்க 1,800 பணியாளர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு முன்னால் இருந்த ஆர்டர்… 9,74,000 பொம்மைகள்! பிறகென்ன… ஒரு தொழிற்சாலையை ஆரம்பித்தார் மார்கரெட். வியாபாரம் சக்கைபோடு போட்டது. தன்னுடைய முதுமைக் காலத்திலும், அவரால் நடமாட முடிந்த வயதில் எல்லா பொம்மைகளையும் சரிபார்த்து அனுப்பும் வேலையைச் செய்துகொண்டிருந்தார் மார்கரெட். மிக உயர்ந்த தரத்திலான பொருள்களைக் கொண்டுதான் அவர் பொம்மைகளைத் தயாரித்தார். பயன்படுத்தும் குழந்தைகளுக்கு பாதிப்பு வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக அதை ஒரு லட்சியமாகவே வைத்திருந்தார்.

தன்னுடைய 62-ம் வயதில் இறந்துபோனார் மார்கரெட். ஆனால், அவர் தொடங்கிய `ஸ்டீஃப் டெடி பியர்ஸ்’ (Steiff teddy bears) நிறுவனம் இன்றைக்கும் லண்டனில்செயல்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

Source….www.vikatan.com

Natarajan

 

Kolkata’s Howrah Bridge Turns 75! Did You Know It Survived a Japanese Air Attack?

In 1946, a census was conducted to count the daily traffic footfall on the state-of-the-art Howrah Bridge. The figures registered were 27,400 vehicles, 121,100 pedestrians and 2,997 cattle.

Contrast the above information with a 2007 report, which showed a daily flow of 90,000 vehicles, out of which 15,000 were goods vehicles.

The iconic bridge in the world is regarded as the “Gateway to Kolkata” since it connects the city to Howrah, and turned 75, this February. Of course, the bullock-carts of yesteryears have been replaced with high-end luxury cars.

Apart from being a pathway for various modes of transport, this iconic suspension-type balanced cantilever bridge has been the backdrop of many intense film scenes. Remember Ajay Devgn getting gunned down while riding a bike down the bridge in Yuva, or the dramatic Durga Puja celebrations under the bridge, as depicted in Gunday?

Many movie scenes used the bridge in the backdrop, starting with Bimal Roy’s 1953 classic Do Bigha Zameen, to Garth Davis’ Academy Award-nominated 2016 film Lion.

The Howrah Bridge made quite the impact before it was fully constructed. One night, during construction, workers were removing muck, trying to fix a cassion. The entire mass plunged 2 feet, and the ground shook. The intense impact caused a seismograph at Kidderpore, to register an earthquake. Interestingly once the muck cleared, many interesting objects of value, like anchors, cannons, cannon-balls, brass vessels, and coins dating back to the era of the East India Company were found.

Commissioned in 1943, the Howrah Bridge had a quiet opening. Even though it was a pioneering construction, a behemoth much ahead of its time, the Government decided to play things down, due to the fear of a Japanese air attack, since World War II was raging during that time.

A gigantic technical marvel, ahead of its time

One unique feature of this enormous bridge is that no nuts and bolts have been used in its construction. The steel fabrication has been riveted into place to hold the entire span of the bridge over the river Hooghly.

26,500 tonnes of steel, mostly supplied by Tata Steel, single monolith caissons of dimensions 55.31 x 24.8 metres, with 21 shafts, each 6.25-metre square, and sixteen 800-tonne capacity hydraulic jacks, amongst other materials, were used in the construction of the bridge.

Walk along the bridge’s massive length, and you will feel dwarfed and insignificant, for a good reason. The structure has a central span of 1,500 feet between centres of main towers and a suspended span of 564 feet. The main towers are 280 feet high above the monoliths and 76 feet apart at the top. The anchor arms are 325 feet each, while the cantilever arms are 468 feet each.

The bridge deck hangs from panel points in the lower chord of the main trusses with 39 pairs of hangers. There are cross girders, stringer girders, and floor beams that complete the intricate construction. Any bridge sways in the wind. The Howrah Bridge has special expansion and articulation joints, to compensate for turbulence.

A mammoth maintenance routine

Naturally, a structure this huge, serving as a roadway to so much transport, needs to be kept at its optimum condition. You’d think that the bridge would need a natural disaster to shake its foundations, but regular daily life puts a strain on the structure.

The maintenance of this gargantuan bridge is no easy task. Just ask the Kolkata Port Trust, which, post a 2003 investigation, spent Rs 5,00,000 annually, just to clean the bird droppings that were corroding joints and other parts of the bridge. In 2004, it cost Rs 6.5 million, to paint the 24 million square feet of the bridge, using 26,500 litres of aluminium paint and zinc chromate primers.

A cultural icon that would not be here today

We might not have had the same Howrah Bridge, if it ironically, weren’t for World War II. Before its construction, a global tender was floated, and a German company turned out to be the lowest bidder. Increasing hostilities in 1935 resulted in the German contract being cancelled, with the tender going to India’s Braithwaite Burn and Jessop Construction Company Limited.

The same war, which saw the bridge come to life, also threatened to destroy it. While the war was in full swing, India found herself in the position of a de-facto ally to Britain and the Western Allied Powers. Naturally the Japanese, part of the opposition, bombed Kolkata from 1942 to 1944, trying to destroy the bridge, and operations at the seaport. The British responded swiftly, even turning Kolkata’s Red Road, into a runway for Spitfires to take off.

The quiet hero during this time of crisis was the 978 Balloon Squadron. The British set up balloons, attached to the ground by several steel cables. These balloons prevented bombers from going low and hitting targets. The planes would get stuck in the cables and crash. The Japanese Air Force flew many sorties over Kolkata, bombing the central business district and the docks.

As many as 131 bombs were dropped on the 10th, 16th and 28th of December 1942 and 17th and 23rd of January 1943. The attack on 23rd was the most devastating with over 70 bombs being dropped over the dock area and the casualty on that day was nearly 500.

Let us appreciate this giant superstructure, which has stood tall for aeons.

Unfortunately, today, the most significant threat the iconic Howrah Bridge faces isn’t from Japanese fighter planes or their bombs, but from corrosive spit containing tobacco, pan-masala and other acidic, poisonous ingredients.

A 2011 inspection by Kolkata Port Trust authorities, calculated the damage—a total of Rs 2 million had to be spent, to cover parts of the bridge with fibreglass, to avoid corrosion due to spitting.

Spitting remains the biggest threat to this bridge, and a 2013 report in The Guardian mentions the bridge’s Chief Engineer, AK Mehra, who said that the slaked lime and paraffin in the poisonous spit are highly corrosive. In some areas, the steel pillars have been damaged by as much as 60 percent.

During World War II, when Kolkata was under attack, worried citizens, with a bag full of Vaseline, and bandages, would run to air-raid shelters, after safely hiding their earthen jars which contained their drinking water supply.

Those citizens if alive today, would surely be surprised when they realise the iconic Howrah Bridge which survived the Japanese bombing might not survive the Indian habit of spitting.

Source…www.the betterindia.com

Natarajan

மருமகனிடம் சாதுர்யமாகப் பதில் சொன்ன வின்ஸ்டன் சர்ச்சில்! நினைவு தினச் சிறப்புப் பகிர்வு…

 

ஃது ஒரு காட்டுவழிப் பாதை. அந்தப் பாதையில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார் ஃப்ளெமிங் என்ற விவசாயி. எல்லா மனிதருக்கும் சோறுபோடும் விவசாயியின் நிலைமை என்பது காலம் முழுவதும் காட்டுவழிப் பயணத்தையும், நடைப்பயணத்தையும் கொண்டதாகத்தானே இருக்கும். அதுதான் விவசாயியின் தலைவிதி என்று எழுதியிருக்கும்போது யாரால் அதை மாற்ற முடியும்?

ஃப்ளெமிங்கின் பயணமும் அதுதான்… அவர் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தக் காட்டுவழிப் பாதையில் ஒரு சதுப்பு நிலத்தின் புதைகுழியில் பணக்காரச் சிறுவன் ஒருவன் சிக்கிக்கொண்டு உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்தான். ஆம், இன்றைய விவசாயிகள் சிக்கியிருக்கும் புதைகுழிகளைப்போலவே அவனும் நன்றாகச் சிக்கியிருந்தான். அதைப் பார்த்த ஃப்ளெமிங், பதறியடித்தபடியே அங்கு ஓடினார். காயம்பட்டவர்களுக்குத்தானே வலியின் அருமை புரியும்; கல்லடிப்பட்டவர்களுக்குத்தானே வேதனை தெரியும். எப்போதும் விவசாயிகள் தங்கள் உயிரைப்பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. அதனால்தான் இன்று விவசாயிகளின் தற்கொலைகள் அதிகரிக்கின்றன.

ஃப்ளெமிங்கும் அந்த எண்ணத்தில்தான் அந்தச் சிறுவனைக் காப்பாற்ற ஓடினார்; தன்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்து அந்தச் சிறுவனைக் காப்பாற்றினார். ஓர் உயிரை மீட்ட சந்தோஷத்தில் அவருடைய மனம் சிறகடித்தது. அதிலும், நாளைய உலகத்தை மாற்றப் பிறந்த ஒரு குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றியதில் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்தார். இதனையறிந்து அந்தச் சிறுவனின் தந்தை பதறிப்போய் ஓடிவந்தார். பையனைக் கண்ட சந்தோஷத்தில் அவரும் அமைதியானார்.

பிறகு, சுயநினைவுக்கு வந்த சிறுவனின் தந்தை… ஃப்ளெமிங்கிடம், “என் மகனைக் காப்பாற்றிய உங்களுக்கு எவ்வளவு பணம் வேண்டும்… எவ்வளவு கேட்டாலும் தருகிறேன்; வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்” என்கிறார் மிகவும் பரிதாபமாக. பசியுடனும், பட்டினியுடனும் வாழும் விவசாயிக்கு இருக்கும் மற்றொரு குணம் நேர்மைதானே; உதவி செய்வதற்கு பணம் எதற்கு என்ற எண்ணத்தில் வாங்க மறுக்கிறார் ஃப்ளெமிங். ஆனாலும், அந்தப் பணக்காரத் தந்தை விடுவதாக இல்லை. தொடர்ந்து வற்புறுத்துகிறார். ஒருவழியாகப் பணத்தை வாங்காமல் வேறொரு கோரிக்கையை அவரிடம் வைக்கிறார் ஃப்ளெமிங்.

“தன் மகனைப் படிக்கவைத்து நல்ல நிலைக்குக் கொண்டு வாருங்கள்” என்பதே அந்தக் கோரிக்கை. ஒப்புக்கொள்கிறார் பணக்காரர். அவருடைய உதவியால் ஃப்ளெமிங்கின் மகன் நன்றாகப் படித்து, பின்னாளில் மருத்துவராகிறார்; மருத்துவத் துறையில் ‘பென்சிலின்’ என்ற மருந்தைக் கண்டுபிடிக்கிறார்; அவர் (அலெக்சாண்டர் ஃப்ளெமிங்)  கண்டுபிடித்த அந்த மருந்துமூலம் நிமோனியா காய்ச்சல் மூலம் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரைக் காப்பாற்றுகிறார். அவரும் உயிர் பிழைக்கிறார். அப்படி உயிர் பிழைத்தவர் வேறு யாரும் அல்ல… முன்பு, புதைகுழியில் சிக்கிய அதே பணக்காரச் சிறுவன்தான். முதலில் விவசாயி மூலம் காப்பாற்றப்பட்ட அந்த நபர், இப்போது விவசாயியின் மகன் மூலம் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால், இன்றோ அரசும் விவசாயிகளைக் காப்பாற்றுவதாக இல்லை; விவசாயிகளும் மற்றவர்களைக் காப்பாற்றும் நிலையிலும் இல்லை. இப்படி விவசாயக் குடும்பத்தின் மூலம் இரண்டு முறை காப்பாற்றப்பட்ட அந்த நபர்தான் பின்னாளில் இங்கிலாந்தில் பிரதமராக இருந்த வின்ஸ்டன் சர்ச்சில்.

“நம்பிக்கை இல்லாதவன் ஒவ்வொரு வாய்ப்பிலும் உள்ள கஷ்டத்தைக் காண்கிறான்; நம்பிக்கை உள்ளவன் ஒவ்வொரு கஷ்டத்திலும் உள்ள வாய்ப்பைக் காண்கிறான்” என்ற நம்பிக்கை விதையை இங்கிலாந்து நாட்டு மக்கள் மனதில் விதைத்து அவர்களுடைய நட்சத்திரமாக ஜொலித்தவர் சர்ச்சில். அவர், ஒருமுறை முக்கியமான வேலையில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தபோது… அவருடைய மருமகன், “உலகிலேயே மிகப்பெரிய ராஜதந்திரி யார்” என்று வினவுகிறார். தன் மருமகன் எந்த நேரமும் எதையாவது பேசிக்கொண்டே இருக்கும் இயல்புடையவர் என்பதை நன்றாகத் தெரிந்துவைத்திருந்த சர்ச்சில், மருமகன் கேட்ட கேள்விக்கு “முசோலினி” என்று பதில் சொல்கிறார்.  ஆச்சர்யமுற்ற மருமகன், “என்ன இப்படிச் சொல்லிவிட்டீர்கள்… அப்படியென்றால், நீங்கள் தாழ்ந்தவரா” என்று மறுபடியும் வினா தொடுக்கிறார். அதற்கு சர்ச்சில், “தொணத்தொணவென்று எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருந்த அவருடைய மருமகனைச் சுட்டுக்கொன்றார் முசோலினி. என்னால் அப்படிச் செய்ய முடியவில்லையே” என்று அமைதியாகப் பதில் சொன்னாராம்.

பேச்சாளர்; எழுத்தாளர்; ஓவியர்; பத்திரிகையாளர்; போர் வீரர்; அமைச்சர்; பிரதமர் எனப் பன்முகங்களைக் கொண்ட வின்ஸ்டன் சர்ச்சில், இரண்டாம் உலகப்போரில் இங்கிலாந்தின் பெருமையை உலகறியச் செய்தவர். “வெற்றி என்பது இறுதியானது அல்ல… தோல்வி என்பது மரணத்துக்குரிய செயல் அல்ல… அதுவே, வெற்றிகளின் எண்ணிக்கையைத் தொடர்வதற்கான துணிவாகும்” என்று சொன்ன இங்கிலாந்தின் பிதாமகன் சர்ச்சிலின் நினைவு தினம் இன்று.

Source….J.Prakash in http://www.vikatan.com

Natarajan