Nostalgia

மகாபெரியவரின் மனித நேயம் !!!

NatarajanLeave a comment

source:::: input from my friend….
natarajan

ஒருமுறை ‘திருவாடனை
‘ என்னும் ஊரிலிருந்து பக்தர்கள் கூட்டம் பெரியவாளைத் தரிசிக்க வந்தது.
பெரியவர்கள் அன்று காஷ்ட மௌனம் இருந்தார். அதாவது, ஒரு சிறு சப்தம் கூட
எழுப்பாமல், முழுமையான மௌனத்தில் இருப்பார். வருடத்தில் ஒருநாள் அவர்
இப்படி காஷ்ட மௌனம் இருப்பது வழக்கம். முப்பது வருடங்களுக்கும் மேலாக
அவர் கடைப்பிடித்து வந்த வழக்கம் இது. ஒருமுறை, அன்றைய பாரதப் பிரதமர்
திருமதி இந்திராகாந்தி வந்த சமயத்தில்கூடப் பெரியவர் தம் மௌன விரதத்தை
விட்டுக் கொடுக்கவில்லை.

அன்றைக்குத் திருவாடனை ஊரிலிருந்து வந்திருந்த பக்தர் கூட்டத்தில்
சங்கரன் என்பவரும் இருந்தார். அவர் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின்போது தேச
விடுதலைக்காகப் போராடி, ஆங்கிலேயர்களிடம் தடியடி பட்டு, இரு கண்
பார்வையையும் இழந்தவர்.

மடத்துச் சிப்பந்தி ஒருவர், வந்திருந்த பக்தர் ஒவ்வொருவரையும்
பெரியவாளுக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்க, பெரியவர் மௌனமாகவே ஆசி
வழங்கிக்கொண்டு இருந்தார்.

சங்கரன் முறை வந்தபோது, அவரையும் பெரியவருக்கு அறிமுகம் செய்தார்
மடத்துச் சிப்பந்தி. சங்கரனை பெரியவருக்கு ஏற்கெனவே தெரியும். சங்கரனைப்
பார்த்ததும் பெரியவர் உரத்த குரலில், “என்ன சங்கரா? எப்படி இருக்கே?
சௌக்கியமா? உன் மனைவியும் குழந்தைகளும் நன்னா இருக்காளா? இன்னும்கூட
உன்னால முடிஞ்ச வரைக்கும் தேசத் தொண்டு செஞ்சுண்டு இருக்கே போலிருக்கே?”
என்று கேட்டு, ஆசீர்வதித்தார்.

சங்கரனுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். அதே நேரம், மடத்து சிப்பந்திகளுக்கும்
மற்றவர்களுக்கும் பெரிய ஆச்சரியம்… முப்பது வருஷமாகக் கடைப்பிடித்து
வரும் மௌன விரதத்தை முறித்து விட்டாரே பெரியவர் என்று!

எல்லோரும் பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து அகன்ற பின்பு,
சிப்பந்திகள் தயங்கித் தயங்கிப் பெரியவரிடம் சென்று, “பெரியவா எதுக்காக
மௌன விரதத்தை முறிச்சுட்டீங்க? எல்லாருக்கும் மௌனமா ஆசி வழங்கினது போலவே
இந்தச் சங்கரனுக்கும் ஆசி வழங்கியிருக்கலாமே? இவர் என்ன அவ்வளவு பெரிய
ஆளா?” என்று கேட்டனர்.

பெரியவர் புன்னகைத்தபடியே, “எல்லாரையும் போல சங்கரனை நடத்தக் கூடாது.
இவனுக்குப் பாவம் கண் தெரியாது. என்னைப் பார்த்து ஆசி வாங்கணும்னு
அவ்வளவு தூரத்திலேர்ந்து வந்திருக்கான். அவனால் என்னைப் பார்க்க
முடியாது. நானும் மௌனமா ஆசீர்வாதம் பண்ணினேன்னா, அது அவனுக்குப் போய்ச்
சேராது. நான் அவனைப் பார்த்தேனா, ஆசீர்வாதம் பண்ணினேனான்னு அவனுக்குத்
தெரியாது. மனசுக்குக் குறையா இருக்கும். வருத்தப்படுவான். இந்தத்
தேசத்துக்காகத் தன் கண்களை தானம் செஞ்சவன் அவன். அவனுக்காக நான் என்
ஆசாரத்தை விட்டுக் கொடுத்தேன்னா ஒண்ணும் குடிமுழுகிப் போயிடாது. அதனால
எதுவும் குறைஞ்சுடாது. அவனோட தியாகத்துக்கு முன்னாடி என்னோட ஆசாரம்
ஒண்ணுமே இல்லே!” என்றார் நிதானமாக.
பெரியவர் வெறும் சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களை மட்டும் வறட்டுப் பிடிவாதமாகப்
பிடித்துக்கொண்டு இருப்பவர் அல்ல; அதற்கும் மேலாக மனிதாபிமானத்தை, மனித
நேயத்தையே விரும்பியவர்; இந்த விஷயத்தில் மற்றவர்களுக்குத் தாமே ஒரு
வழிகாட்டியாகவும் திகழ்ந்தார் என்பதற்கு இந்த நிகழ்ச்சி ஓர் உதாரணம்!

பெரியவர் பெரியவர்தான் !!!!!

NatarajanLeave a comment

source:::: input from my friend…

Natarajan

காஞ்சிப் பெரியவர் ஜகத்குரு சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் பற்றிச்
சமீபத்தில் எனக்குத் தெரிய வந்த சிலிர்ப்பூட்டும் தகவல்களை இங்கே
பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். உண்மையிலேயே பெரியவர் பெரியவர்தான்!

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன், காஞ்சிப் பெரியவரின் ஜன்ம தினத்தன்று அவரைச்
சந்தித்து ஆசி பெறுவதற்காக ‘கலவை’யில் எக்கச்சக்கக் கூட்டம்
திரண்டிருந்தது. அப்போது ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு நபர் தன்
மனைவியோடு, ஸ்வாமிகளின் தரிசனத்துக்காக முன் வரிசையில் காத்திருந்தார்.
அவர் கழுத்திலும், அவரின் மனைவியின் கழுத்திலும் காதிலும் தங்க நகைகள்
ஏராளம் மின்னின. அவர் ஒரு பெரிய தொழிலதிபர் என்பது பார்த்த
மாத்திரத்திலேயே புரிந்தது.

பெரியவர் தம் அறையிலிருந்து வெளிப்பட்டதும், முன்னால் இருந்த அந்தத்
தம்பதி மீதுதான் அவரது பார்வை விழுந்தது. அந்தத் தொழிலதிபரை, “எப்படி
இருக்கே?” என்று விசாரித்தார் பெரியவர்.

அதற்கு அந்தத் தொழிலதிபர், தான் செய்து வரும் தான தருமங்கள் பற்றியும்,
தொடர்ந்தாற்போல் நான்கு நாட்களுக்குத் தன் சொந்தச் செலவில் இலவசமாக ஏழை
பிராமணர்களுக்கு ‘சமஷ்டி உபநயனம்’ செய்து வைத்தது பற்றியும்
சொல்லிவிட்டு, அது தொடர்பான கையேடுகளைப் பெரியவரிடம் காண்பித்தார். அதை
வாங்கிப் பார்வையிட்ட பெரியவர், “சரி, இதுக்கெல்லாம் உனக்கு எவ்வளவு
செலவாச்சு?” என்று கேட்டார். தொழிலதிபர் பெருமிதம் தொனிக்கும் குரலில்,
“சில லட்ச ரூபாய்கள் ஆகியிருக்கும்” என்றார்.

பெரியவர் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பின்னர், “அதிருக்கட்டும்…
திருநெல்வேலில தக்ஷிணாமூர்த்தின்னு ஒரு பையன் இருந்தானே, அவன் இப்போ
எப்படி இருக்கான்?” என்று சன்னமான குரலில் கேட்டுவிட்டுப் பதிலை
எதிர்பாராமல் நகர்ந்து போய்விட்டார்.

தொழிலபதிபர் அப்போது அடைந்த அதிர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. தன்னைக்
கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் குமுறிக் குமுறி அழத் தொடங்கிவிட்டார்.
அவர் மனைவி அவரைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றும் முடியவில்லை. அதற்குள்
பத்திரிகையாளர்கள் சிலர் அங்கு கூடி, அவர் ஏன் அழுகிறார் என்று
விசாரித்தனர். அதற்கு அவர், “நான் அயோக்கியன்… அயோக்கியன்..!” என்று
திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார். அவரை ஒருவாறு
சமாதானப்படுத்தி விஷயத்தைக் கேட்டதற்கு அவர் சொன்னார்…

“எனக்கு ஒரு அக்கா உண்டு. அவள் கணவனை இழந்தவள். அவளுக்கு ஒரு பையன். அவன்
பெயர்தான் தக்ஷிணாமூர்த்தி. அவர்கள் இருவரும் என் வீட்டில்தான் தங்கி
வளர்ந்தார்கள். பின்னர் அக்கா காலமாகிவிட்டாள். அதன்பின் அந்தப் பையனை
என் வீட்டில் வைத்திருக்க விரும்பாமல், வீட்டை விட்டுத் துரத்தி
விட்டேன். அதன்பின் அவன் எங்கே போனான், என்ன ஆனான் என்று எனக்குத்
தெரியாது. ‘ஊருக்கெல்லாம் சமஷ்டி உபநயனம் செய்து வைப்பதாய் பெருமை
பேசுகிறாய். ஆனால், உன் சொந்தச் சகோதரி மகனை மறந்துவிட்டாய். நீ பெரிய
தர்மவானா?’ என்றுதான் பெரியவர் இப்போது என்னை மறைமுகமாகக் கேட்டார்.
உடனடியாக அந்தப் பையனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, நல்ல முறையில் வளர்த்துப்
பெரியவனாக ஆக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு!” என்றபடி தன் மனைவியுடன்
கிளம்பிச் சென்றார் அந்தத் தொழிலதிபர்.

ரமண கீதை !!!!

NatarajanLeave a comment

பாரத கண்டம், இந்த உலக மக்களின் தெளிவுக்காக, எத்தனையோ மகான்களை தொடர்ந்து தந்து கொண்டே இருக்கிறது.

ஆனால், ஞானியர் வரலாற்றுப் பேரேட்டில் உலகு முழுதும் தேடிப் பார்த்தாலும், அதிகம் பேசாதிருந்த ஒரு மகரிஷியைப் பற்றியே, அதிகமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறது ஆன்மிக உலகம். அவர், அருணாசல தீபமாய் இன்றும் ஜொலிக்கும் பகவான் ரமணர்.

அவரது விழிகள் வழியே பொங்கிப் பிரவகித்து வழிந்தோடும் கதிர் வெள்ளத்தில் நீராடிச் சிலிர்த்துப் போனார்கள், குடியரசுத் தலைவர்களும், சாம்ராஜ்ய இளவரசர்களும்.

அமெரிக்கக் குடியரசுத் தலைவர் உட்ரோ வில்சனின் மகள் அருணாசல ஆசிரமத்துக்கு வந்தாள். ஓர் இரவு தங்கல். ஒரு பகல் பொழுது முழுக்க ரமணரை தரிசித்தாள். அவளும் கேள்வி கேட்கவில்லை. ரமணரும் பேசவில்லை. தன் வீடு திரும்பிய அந்தப் பெண் எழுதினாள்: ‘இயேசு கிறிஸ்துவின் போதனைகள், பகவான் ரமணரை தரிசித்த பின்பு புரிய ஆரம்பித்து விட்டது’ என்று.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!

source …..RAMANA GEETHAI….DEEPAM …TAMIL BI MONTHLY
Natarajan

Humanity at its Best….Outside an ICU….

Natarajan2 Comments

source::::THE HINDU
Natarajan

We spoke different languages. We belonged to different religions. We stood on various rungs on the social ladder. Yet inside that waiting room we were one. We were united in caring, sharing and loving.
It was January 2007. The old man looking very orthodox in faded, but clean clothes insisted on buying me breakfast at the hospital canteen. He sat down with me, making sure I ate every morsel, before we went back to the ICU waiting room. His 63-year old wife was in a coma and my 46-year old husband was critically ill after a road accident.

For the past three weeks we had been giving each other silent company. There were others in that waiting room — some were there for a day or two, others for weeks. But we two waited day after day with hopeful prayers in our heart and anxious thoughts filling our mind. Each one of us died a thousand deaths each day, in that waiting room. A common thread of anxiety wove us together and each tried to be of comfort to the other.

There was this middle aged Muslim woman who wanted to know my husband’s name so she could remember him in her daily prayers. Another young woman who spent sleepless nights would instantly reassure me whenever the nurse came and bawled out my name at the witch’s hour. All she would want was a prescription filled out at the pharmacy counter!

Then there was the young gentleman who kindly volunteered to go to the blood bank halfway across town when my husband needed to be given blood urgently at night. A stately old lady, always in white cotton sari, would hold my hand in prayer every day. There were others I met at the pharmacy or billing counters who had come to the hospital for happier reasons, like the birth of a grandchild. One such person was an elegant woman who, even after happily going home with her daughter and grandchild, took the trouble to come back to visit me. She kindly offered to bring me lunch every day and even offered me her home in case I needed a good night’s sleep. But nights and days merge into one at hospitals!

Days passed. Some went home happy and relieved, like the Muslim woman whose daughter had recovered. But she did not forget me and often called assuring me that my husband was still in her prayers. The young man left. His brother-in-law never recovered. The young woman also left sad and inconsolable. Her mother died, never having regained her consciousness. My white cotton sari friend also left, her prayers for her grandson answered. There came others who took their places in the waiting room. And the silent bonding continued. The day came when I too left, alone, having spent 42 days in that waiting room. The old man tearfully blessed my sons and me. His vigil for his wife continued for a month more.

Today, almost five years on, I remember each one of these good people with gratitude. I wish them and their loved ones well. We never did ask each other’s names. We spoke different languages. We belonged to different religions. We stood on various rungs on the social ladder. Yet inside that waiting room we were one. We were united in caring, sharing and loving.

We cared for the well-being of each other’s loved ones. We shared our thoughts, our fears, our food. We loved each other through our prayers. Now, isn’t that what each religion preaches? Love, share and care for your fellow beings. If a traumatic hospital waiting room can keep us together in peace, why do we forget to be humane in the beautiful world outside it?

(The writer’s email is sonyadevaraj@gmail.com)

Keywords: hospitality, blood donation

Learn From Singapore !!!!!

NatarajanLeave a comment

source:::::: T.N. Ninan iN Business Standard…
Natarajan

A friend with a business base in Singapore once got a call from the island-state’s tax authorities; they wanted to pay him a visit. Being an Indian, he was naturally alarmed at the prospect, so he got his assistant to say he was not in the office. The next day the call came again; among the thoughts that now crossed his mind was to catch the first flight out of Singapore, for fear of the local taxman. It eventually turned out to be a taxwoman, smartly dressed in a business suit and armed with a briefcase. After the initial introductions, they sat down and the lady told the businessman that the Singapore tax authorities were very happy with his record as a corporate citizen who paid his taxes. She had come to express the tax department’s appreciation. She then snapped open her briefcase, pulled out a Montblanc pen, reached across and offered it to the businessman as a gift from the tax authorities. “I could have fainted,” he recalled. She also left behind her business card; “Call me if you have any problems on taxes,” she said as a parting word !!!!

A Small True Story ….Problem With Whom !!!!

NatarajanLeave a comment

It’s A Small Story But A Very Cute Story

Some where in midtown Mumbai there is a posh locality meant for the living of only aristocratic families.It’s perhaps the only locality in the most popular city of India where there are many independent houses and a very few apartment buildings. Meridian Towers is one such apartment complex in that locality that houses the families of the rich and famous personalities of Mumbai.

And it is in these apartments that our beloved Ramakanth Joglekar and his wife Bhavana Joglekar are living.It is not important here to know what Ramakanth and Bhavana do for their living but it is important to know what made them the central point of this story.

Ramakanth is about sixty years of age and Bhavana about fifty seven.They do everything to make their lives happy and it is again irrelevant here to know more about their other family members because it is only the cute couple of Ramakanth and Bhavana that live in that posh five bed room apartment where our story is taking place.

Ramakanth and Bhavana have a very long and successful love marriage that is about thirty five years old now.Their love story may not be as intense as Sohni-Mahiwal or Shajahan and Mumtaz but they strongly believe that they have a better and more powerful love story to narrate to the world if only the world is willing to pay some attention to them.

They still spend a lot of time together and still believe in squeezing maximum juices out of life.With a wide collection of world’s most popular and rich varieties of Red Wine,the lovely middle aged couple of Ramakanth and Bhavana take pride in throwing lavish parties to their other aristocratic friends,often.

Life is on a song for the lovely couple until Ramakanth gradually started noticing a problem in his wife that really kept bothering him a lot .However,his abundant love for his wife did not allow him to discuss it with her.But at the same time he cannot remain ignorant of the problem and some how wants his wife to overcome that problem at the earliest.He had spent many sleepless nights unable to know what to do.

Then one fine morning Ramakanth personally visited Dr.Jayavanth Divakar,an ENT Surgeon practicing in Linking Road,Santa Cruz, Mumbai.

He told the doctor..”Doc, I have a doubt for the last couple of months that my wife is going deaf day by day.But I cannot discuss the problem with her as it may be very embarrassing for her to accept it..So what do you want me to do..Please help..”

Doctor smiled and said “It’s only your doubt that she is developing deafness but you are not sure that she is deaf..So conduct a small test..When she is working in the kitchen tomorrow ask her a question “What curry are you cooking for lunch today”.. First you stand at a thirty feet distance from her and put this question in a low tone.. Then reduce the distance by five feet and move slightly closer to her and put the same question from twenty five feet distance and then from twenty feet distance and so on..Like that keep decreasing five feet every time and repeat the question..Remember,the tone when you put the question should be in normal conversational level and not more than that..Let me know at what distance you got the reply from her and then we will be able to know how severe her deafness is and what line of treatment should be adopted..Don’t worry I will take care of it..”

Next morning Bhavana was busy in the kitchen preparing food items for the day.Ramakanth thought “it’s the right time to perform the test on her.”

He went into their master bed room;stood in the utmost corner of the room which is more than thirty feet from Bhavana and asked her in a normal tone.. “Sweetheart,what’s cooking up for lunch..”..

No reply from Bhavana..

A shocked Ramakanth reduced the distance and put the same question from about twenty five feet now..No reply again as Bhavana was busy frying something on the pan..

A heart broken Ramakanth repeated the question from twenty feet and then from fifteen feet and again from ten feet but was not getting any reply from his beloved wife.Without even lifting her head she was busy with her cooking operation.

Finally Ramakanth,who is now almost in tears for his beloved wife,moved very close to her and asked the same question from less than a five feet distance “Sweetheart,what’s cooking up for lunch..”..

Watching her beloved husband standing almost next to her Bhavana turned to him and said “It’s Deep Onion Fried Chicken curry Sweetheart..But why are you asking the same question so many times..First you asked me from the corner of our bed room “Sweetheart,what’s cooking up for lunch..”..I said ” Deep Onion Fried Chicken curry..”..Then you came to our wardrobe and asked the same question and again I replied..Then you repeated the same question standing near our double cot,then from our dressing table,then standing at the entrance of our bedroom and then from our dining table and now finally standing so close to me you are asking the same question “Sweetheart what’s cooking up for lunch..”..”It’s your favorite Deep Onion Fried Chicken Curry sweetheart,but now tell me what’s wrong with you..Why are you acting so funny..Why are asking the same question so many times..Is everything fine with you or is there any problem..Why don’t you get checked up once..There is a very good ENT specialist by name Dr.Jayavanth Divakar in Linking Road,Santa Cruz..His wife is my childhood friend..Shall I take his appointment tomorrow..You are sixty sweetheart and therez nothing wrong in getting checked up once..”

Conclusion

Am not sure about the origin of this story but am given to understand that it’s a true story.I have only reported what I have read half a decade ago hence cannot claim originality or ownership to this story.

source:::: amazing true life stories .com

Natarajan

No Fast Food at Our Times !!!… Only Slow Food !!!!

NatarajanLeave a comment

source:::: input from my brother who is younger to me ….a true reflection of good old days !!!!!
Natarajan

If you grew up in a generation before there was fast food, you may want to share some of these memories with your children or grandchildren. Just don’t blame me if they bust a gut laughing.

Growing up isn’t what it used to be, is it?

Someone asked the other day, ‘What was your favourite ‘fast food’ when you were growing up?’
‘We didn’t have fast food when I was growing up,’ I informed him.
‘All the food was slow.’
‘C’mon, seriously.. Where did you eat?’
‘It was a place called ‘home,” I explained. !
‘Mum cooked every day and when Dad got home from work, we sat down together at the dining room table, and if I didn’t like what she put on my plate, I was allowed to sit there until I did like it.’

By this time, the lad was laughing so hard I was afraid he was going to suffer serious internal damage, so I didn’t tell him the part about how I had to have permission to leave the table.

But here are some other things I would have told him about my childhood if I’d figured his system could have handled it:

Some parents NEVER owned their own house, wore jeans, set foot on a golf course, travelled out of the country or had a credit card.

My parents never drove me to school… I had a bicycle that weighed probably 50 pounds, and only had one speed (slow)..

We didn’t have a television in our house until I was 15!!!!
It was, of course, black and white, and the station went off the air at 10 PM, after playing the national anthem and epilogue; it came back on the air at about 6 am. And there was usually a locally produced news and farm show on, featuring local people….

Pizzas were not delivered to our home… But milk was.

How many do you remember?
Headlight dip-switches on the floor of the car.
Ignition switches on the dashboard.
Trouser leg clips for bicycles without chain guards.
Soldering irons you heated on a gas burner.
Using hand signals for cars without turn indicators.

Older Than Dirt Quiz:
Count all the ones that you remember, not the ones you were told about.. Ratings at the bottom

1. Sweet cigarettes
2. Coffee shops with juke boxes
3 . Home milk delivery in glass bottles
4. Party lines on the telephone
5. Newsreels before the movie
6. TV test patterns that came on at night after the last show and were there until TV shows started again in the morning.
(There were only 2 channels [if you were fortunate])
7. Peashooters
8. 33 rpm records
9. 45 RPM records
10. Hi-fi’s
11. Metal ice trays with levers
12. Blue flashbulb
13. Cork popguns
14. Wash tub wringers

If you remembered 0-3 = You’re still young
If you remembered 3-6 = You are getting older
If you remembered 7-10 = Don’t tell your age
If you remembered 11-14 = You’re positively ancient!

I must be ‘positively ancient’ but those memories are some of the best parts of my life. I am sure People of my age group will tend to agree with my views …

Natarajan

SMS….20 Years Old Today !!!!! …DEC 3 2012….

NatarajanLeave a comment

3 December 2012 ….BBC NEWS SITE…. AN interesting interview thro SMS…. NICE TO READ …..

Natarajan

Texting SMS pioneer Matti Makkonen 20 years on…..

In a world first, on 3 December 1992, an engineer sent the message “Merry Christmas” from a PC to a mobile device using Vodafone’s UK network.

But the origins of the idea date back further to Matti Makkonen. Over a pizza at a telecoms conference in 1984, the former Finnish civil servant put forward the idea of a mobile phone messaging service. This was to become the SMS (short message service) standard.

Dubbed the “father of SMS”- a title he dislikes because of the work others did to develop the technology – Matti Makkonen rarely gives interviews. However, he made an exception for the BBC’s tech team with an interview via SMS.

Following are the highlights of SMS text interview…. Questions of Mr. LEO KELLON from BBC are answered by MR. MATTI MAKKONEN..SMS PIONEER !!!!

Tues 15:24
It’s been estimated 8 trillion test messages were sent last year. 20yrs ago how popular did you think sms would get and what did you think it would be used for?

Tues 15:40
20yrs ago I didn’t see sms as separate issue – it was just a feature in the revolutionary mobile communications system. Very useful for quick business needs.

Tues 15:45
You never got any money for it as you didn’t patent the idea. Is that a regret – or are you glad how things worked out?.

Tues 15:58
I dont think I made a patentable innovation, but was one of the early persons to understand the need and the concept. I’m glad the work was done as part of GSM.

Tues 18:03
You’ve been described as the “reluctant father of SMS” and it took a newspaper investigation to identify you. Why were you so quiet about your achievement?

Weds 06:05
I did not consider sms as personal achievement but as result of joint effort to collect ideas and write the specifications of the services based on them.

Weds 12:22
Cn u txtspk?

Weds 12:26
No! My passion is to write correct language (Finnish), using all 160 characters.

Weds 12:28
What do you think of people who do? Do you hate it?

Weds 12:33
No, I don’t hate them. Actually sms can also be seen as a way for language to develop. More symbols, less characters.

Weds 14:26
What do you make of sexting? A lot of high profile figures have come to regret some of their more explicit messages!?!

Weds 15:18
In my mind private messages of high profile persons should be kept out of public discussion. Privacy belongs to telecommunication as much as to private letters.

Weds 17:08
Do you suffer from text spam? If so what kind?

Weds 17:16
Not at all. Finnish legislation is quite protective. Marketing messages are allowed only if you really allow them. Spam calls are more often problem.

Weds 18:47
Do you prefer typing in a keypad or touchscreen? And how fast are you?

Weds 20:11
I love touchscreen. Slow enough to think and sometimes even edit what I write.

Weds 20:13
Will sms survive another 20 years – of will Facebook, Skype and other instant messaging chat systems take over?

Weds 20:30
20 years is long time… I believe that reliable convenient to use text messaging will stay forever. Is not necessary what we call sms. No more pay per message.

Thurs 10:38
It was 8 years between your idea of SMS and the first text being sent. Were you surprised it took so long?

Thurs 14:26
No. Actually I felt myself as a customer, who had noticed a need. I was happy to see that the development was going on in a gsm working team. The real launch of the service, as I see it, was when Nokia introduced the first phone that enabled easy writing of messages (Nokia 2010 in 1994).

Thurs 14:41
Do you have any other big idea for the future!?!

Thurs 15:06
Not my idea but integration of mobile content display to my eyeglasses would be nice. Maybe someone is working working with it !!!

The SIVAM which Saved Sivan !!!!

NatarajanLeave a comment
The ‘Sivam’ which saved the human Sivan.
« Thread Started on Nov 27, 2012, 10:40pm »

[image]

source::::: kanchi periva forum  

Natarajan

 

THE ‘SIVAM’ WHICH SAVED THE HUMAN SIVAN!

This story was narrated by Pattabi Sir, who had served Mahaperiava for over 25 years. Sri Pattabi narrates it to Mr. Charukesi. I have translated it from his Tamil book ‘Kamakoti Periava’, published by ‘Vikatan Pirasuram’.

This incident concerns one great devotee of Mahaperiava by name ‘Sivan’. He hails from a village near Thirunelveli; from there he used to visit SriMatam very frequently to have His Dharsan.

He belonged to the ‘Veera Saiva’ sect. his forehead will be smeared with the sacred ash and he will look like a ‘Sivap pazham’; very hygienic, and follows ‘Aachaaram’ strictly. He doesn’t eat onion; he has so much control over his life style.

He is a wealthy person, but, for him, everything is ‘Periava’ and only ‘Periava’; Is eighty years old. He considers Periava as his ‘Dheyvam’ and respects Periava’s words as ‘Vedha vaakku’

Whenever he comes to Kancheepuram, he carries an yellow bag, which contains a dhoti, a towel, sacred ash and a little cash. If he goes and sits in front of Periava, he loses the concept of time; even if he stays for ten days, it is never enough for him.

But, does he talk to Periava? No!

Does he ask Him to clarify any doubt? No!

“ It is not necessary for Periava to talk to me! What is important is the thought that I am in His heart and mind!”——-he will insist.

If he goes outside of his house, he doesn’t eat anything, nor does he drink even water.

Once, after Dharisanam, he went to Periava to ask for His leave.

Instead of the usual custom of waving the hand and blessing him, Periava asked him, “ you are leaving for your home? Why don’t you at least buy drink of ‘soda’ and have it? Ok! At least do it on the way “

Sivan boarded a bus in Chengalpattu and left for Thirunelveli. In the same bus, were also travelling four youngsters; the ruckus they created was unbearable. But who can tell those rude persons?

As the bus neared Madurai, the driver of the bus stopped it in a small village. And there was a petty shop on the roadside where the bus stopped. Looking from the window of the bus, one could notice a lot of ‘soda ‘ bottles, stacked there. Sivan saw them. Immediately he remembered Periava’s words “ at least do it on the way”

Sivan wanted to drink water. So, in order to quench his thirst and at the same time, obey Periava’s advice, he got down from the bus, had a ‘soda’ and returned to the bus. But when he came to the seat where he was sitting, he couldn’t find his yellow bag! Though it contained nothing of value, it was on his seat for identification.

Seeing this, the four youngsters, called him and said , “ hey, old man! ( in Tamil, “ யோவ் பெரிசு!—–which is an insulting way of calling elders practiced by some youngsters ) are you searching for your yellow bag?. Look! It is there on the back seat. Go and sit there!”——their tone was full of sarcasm.

The yellow bag was safe in the seat just before the last seat. Deciding not to pick any quarrel with them, Sivan went and sat there. Two among the four youngsters went and sat where Sivan was sitting till then.

It was night time; the bus started moving. After an hour or so, suddenly a lorry coming from the opposite direction came and collided head on with this bus! The two youngsters, who displaced Sivan from his earlier seat, and sat there, and who were talking to him in an insulting manner and tone of language, died on the spot! And Sivan escaped without even a small bruise!

Why did Periava tell him to buy a ‘soda and drink, at least on the way?

Why did the bus driver stop the bus in that small village, that too in front of a petty shop?

Why the sight of ‘soda’ bottles stacked there fell on his eyes?

His life was saved only because he went to drink a soda to honour Periava’s advice!

How did all this happen?. Thinking about it, Sivan cried uncontrollably!

Although his life was saved, he was terribly upset that two young lives were lost on the spot.

But one thing was sure, he realized. For him also danger was lurking around the corner! Only the ten days’ Dharsan of Periava has saved his life. Think and think and think about it, only one thing was certain. Periava’s words, “ at least have a soda on the way” were the words from God Himself!

The above incident happened, after Periava returned to Kancheepuram after completion of His Padha yathra, in the year 1983.

Sri Pattabi continues, “ Sivan was narrating this to me. I, then went and told Periava about this.

“Sivan is well?” asked Periava and continued, “ He told you that I only saved him? Where did I save him? That Parameshwaran only saved him”

I was simply overwhelmed hearing that!”

Thus , Pattabi finished his emotional narrative!

Read more:http://periva.proboards.com/index.cgi?board=expenglish&action=display&thread=3024#ixzz2DfWmqh8n

மகாபெரியவாளுக்கு முதல் ஸ்ரீபாத பூஜை செய்தது யார் ?

NatarajanLeave a comment

பெரியவாளின் இளமை வாழ்க்கையில்-ஒரு பகுதி.
[ஜாதகமும்,ரேகையும்]

திடீரென்று ஒரு நாள் காலை மகாலட்சுமி [பெரியவாளின் தாயார்]
கண் விழித்தபோது, பக்கத்தில் சுவாமிநாதனைக் காணவில்லை.
வீடெல்லாம் தேடியாகிவிட்டது. ஊர் மூலைகளெல்லாம் துழாவி
வந்தாகிவிட்டது….காணோம் . “ஒருவேளை சிநேகிதன்
கிருஷ்ணஸ்வாமி வீட்டுக்குப் படிக்க சென்றுவிட்டானோ?” என்று
போய்ப் பார்த்தால், முதலுக்கே மோசம்.நண்பனையும் காணோம்!.

இரண்டு குழந்தைகளையும் தேடி ஊரே அல்லோலகல்லோலப்
பட்டது.அந்த சமயத்தில் மடத்திலிருந்து ஒரு ஆள் வந்து,
“குழந்தைகள் மடத்துக்கு வந்தார்கள்.பத்திரம ாக இருக்கிறார்கள்.
சுவாமிகள் உங்களிடம் சொல்லிவிட்டு வரச் சொன்னார். நாலு
நாட்கள் வைத்திருந்து அப்புறம் குழந்தைகளை அனுப்புவதாகச்
சொன்னார்!” என்றார். இதைக் கேட்ட பெற்றோருக்கு எதுவும்
புரியவில்லை. “எதற்காக அத்தனை பெரிய குரு இத்தனை சின்னக்
குழந்தைகளை விடாமல் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்?”
என்பது புதிராக இருந்தது.

உண்மை இதுதான். ஒரு நாள் சுவாமிநாதன், ஜகத்குருவாக
மலர்ந்து காமகோடி பீடத்தை அலங்கரிக்கப் போகிறார்,
தன்னுடைய முடிவும் நெருங்கிவிட்டது.பி ன்னால் இவனுடன்
சில நாட்கள் சேர்ந்திருக்க வாய்ப்பு கிடைக்கப் போவதில்லையே?
அந்த ஆசையை நாலு நாளாவது வைத்துக்கொண்டு தீர்த்துக்
கொள்ளலாம் என்று பரம குருவானவர், தீர்க்க திருஷ்டியுடன்
முடிவு செய்திருக்க வேண்டும். சுவாமிநாதன் அவரை பெருமுக்கலில்
பார்த்ததற்கு அடுத்து அவர் ஸாரம் என்ற இடத்துக்குப் போய்விட்டார்.
இந்தக் குழந்தைக்கோ அவரைப் பார்த்தது முதல் வீட்டில் இருப்பே
கொள்ளவில்லை. உடனே, சொல்லாமல் கொள்ளாமல் துணைக்கு
சிநேகிதனையும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கே போய்விட்டான்.

ஆச்சார்யரோ, “முதலில் ஆத்திலே சொல்லிட்டு வந்தாயா?”
என்று கேட்டார். “இல்லை ஸ்வாமி! உங்களைப் பாக்கணும்னு
தோணித்து: உடனே கிளம்பி வந்துட்டேன்” என்கிறான் குழந்தை.
இதற்காக குரு சந்தோஷப்பட்டாராம். ஏனெனில், இப்படி வீட்டையும்
வாசலையும் விட்டு வரவாதானே அவருக்கு வேணும்!

எல்லா தகப்பனாரையும் போல் தன் பிள்ளை டாக்டராக அல்லது
இன்ஜினீயராக வர வேண்டுமென்று தந்தை சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்
ஆசைப்பட்டார். இத்தனை சின்ன வயசில் இப்படி மடத்தை நோக்கி
ஓடினால் எந்தத் தந்தைதான் கவலைப்படமாட்டார்?
“இது என்ன தேறுமா…தேறாதா? படிப்பு கிடிப்பு வருமா?”
என்ற பயம் அவரை உலுக்கியது. உடனே சிநேகிதன்
கிருஷ்ணஸ்வாமியினĮ 1; அப்பா வெங்கட்ராமனைத் தேடிப் போனார்.
அவர் ஒரு சிறந்த ஜோதிடர்.மேலும் சுப்ரமண்ய ஐயருக்கு
நெருங்கிய நண்பர்.

“வெங்கட்ராமா! சுவாமிநாதன் ஜாதகத்தைக் கொஞ்சம் பாரு.
இவனுக்கு ஜாதகம் எப்படி இருக்கு?” என்று காட்டினார்.அதைப்
பார்த்ததும் ஜோசியருக்குப் பேச்சே வரவில்லை.சுவாமிநாத ன்
சாட்சாத் ஈஸ்வரன் என்று தெரிந்தது. ஆனால், ஆவலோடு
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நண்பனுக்கு ஏதாவது சொல்ல
வேண்டும். அதனால், “சுப்ரமண்யா! நீ உன் பிள்ளையைப் பற்றிக்
கவலையேபடாதே. நம்மைப் போன்றவர்கள் வீட்டில் பிறக்கும்
குழந்தையாகத் தெரியவில்லை. இவன் ஜாதகத்தில் பெரிய
ராஜாக்களுக்கு உண்டான யோகமெல்லாம் இருக்கு.
சக்ரவர்த்தியாக உலகமே கொண்டாட வாழப் போகிறான்!”
என்று பெசினார்.

வெறும் ராஜாவாகவா மாறினார்! உலகை உய்விக்க வந்த
யதிராஜராக அல்லவா ஒளி வீசினார்!.

அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், ரேகைகளையும் பார்க்க
ஆவல் கொண்ட ஜோசியர்,அங்கிருந்த சுவாமிநாதனிடம்,”போய ;்
கால் அலம்பிண்டு வா” என்று கட்டளையிட்டார். அலம்பிக்
கொண்டு வந்தவனை, நாற்காலி ஒன்றில் அமர்த்தி அழுக்கு ஒட்டிக்
கொண்டிருந்த காலில் தண்ணீர் விட்டுத் தன் கையாலேயே
அலம்பினார்….துடைத்தார் . சற்று தூக்கிப் பார்த்தார்.அப்படிய ே
கெட்டியாய் பிடித்துக் கொண்டு அழுதார். காலை விடவேயில்லை.

“விடுங்கோ மாமா!” என்ற சிறுவனின் குரலோ, “என்ன இது!
குழந்தை காலை பிடிச்சுண்டு…விடு” என்ற சுப்ரமணிய சாஸ்திரியின்
குரலோ ஜோசியர் காதில் விழவேயில்லை.

“அது என்ன விடக்கூடிய காலா! பின்னாலே இதனடியில் விழ
மக்கள் க்யூவிலே நிற்கப்போகிறார்கள் !” என்று நினைத்தார் போலும்.

காலில் உள்ள சங்கு சக்கர ரேகைகள், மகர ரேகை, தனுர் ரேகை,
பத்ம ரேகை எத்தனை உண்டோ, அத்தனையும் ஒரு அவதார புருஷன்
அவர் என்று கட்டியம் கூறிக் கொண்டு பளிச்சென்று அவர் கண்ணுக்குப்
புலப்பட்டன.

முதன் முதலில் பெரியவாளுக்குப் பாத பூஜை பண்ணும் பாக்கியம்
இந்த வெங்கட்ராமய்யருக்கு த்தான் கிடைத்தது.நல்ல கைராசிதான்!
விஷ்ணுவுக்கும் கிடைக்காத பாதத்தை இவர் பார்த்துவிட்டார்
என்றால், இவர் பாக்கியமே பாக்கியம்!.

source: kanchi peivaa forum
Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3019#ixzz2DfTPbBdk