It was a hot summer season. Severe water scarcity prevailed in the villages. The rivers and ponds had all dried up. In many homes, even their wells went dry. Whatever water was available, the villagers shared among themselves.

On the request of devotees of a village where there was severe water scarcity, Periva had come to the village and was giving darshan.

Everyone in the village came for darshan – the rich and the poor, the good and the bad, the miser and the philanthropist; everyone.

A very old person had come. The others who were there gave him way, out of respect, to have Periva’s darshan. It was evident that he was an important person in the village.

He paid his obeisance, and stood up.

Periva asked him “What is your age?”

“Me? I am quite old now – eight two years”, replied the old man.

“Sowkiama?” (Is all well with you?), asked Periva.

“No, Sami. Where is the room for happiness? There are quarrels in my family all the time. No one listens to what I say. I am not in good health too. I am living life just for the sake of it”, said the old man.

“You must be very depressed…”

“Yes.., Sami”

“If I show you a way to be happy, will you obey me?”, asked Periva.

“Tell me Sami”, said the old man, eagerly.

“You have fenced the pump-set in your Thottam (field), with the intention that others cannot take even a drop of water. People here are undergoing a lot of hardship for water to drink and cook. You are using the water from your pump-set to water your crops, and your Thottam (field) alone is flourishing. You say that your property and family is not giving you any happiness. Break down the fence around your pump-set. Let all the people take the water. They will all bless you for this and you will find the happiness that you want”.

Tears were flowing down the eyes of the old man.

The villagers who were listening to Periva’s advise stood there stunned!

“None of them had told Periva about the pump-set in the old man’s house (or) that he had fenced it preventing them from fetching water. Nor did they tell Periva that the old man will not hesitate to pick up a fight if they trespassed”. They only prayed for the water crisis to be resolved by Periva’s grace. That’s all.

When Periva was about to leave the place, two youngsters came running. “The old man has taken off the fencing around the pump-set!”, they exclaimed.

Water was gushing from the pump-set.

Happiness and sheer bliss was also gushing from the heart of the old man who had removed the fence, paving way for everyone in the village to use the water.

Periva’s compassion has no boundaries. His Arul (Divine grace) will continue to flow like a river which never runs dry.

source::::perivaa forum….
natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=expenglish&action=display&thread=3187#ixzz2GacB9Na4

மகான் கர்நாடாகாவில் 1979 – ம் வருடம் பாதயாத்திரை மேற்கொண்டு இருந்தார். பயணித்தப்பிறகு, மாலை நேரத்தில் ஓர் இடத்தில தங்குவது வழக்கம்.

அன்றும் வழக்கம்போல் காலையில் ஒரு குளத்தின் கரையில் அமர்ந்து, பக்தர்களுக்கு தரிசனம் கொடுத்து கொண்டு இருந்தார்.

அப்போது, மகானை பார்க்க இரு அந்தண இளைஞர்கள் அங்கே வந்தனர்.

தரக்குறைவான ஆடைகளுடன் , குளிக்காத தோற்றத்தோடும் , படிப்பு அறிவே கொஞ்சமும் இல்லாதவர்களை போல் காட்சியளித்த அவர்களை பார்த்த டாக்டர் ராமமூர்த்தி முகம் சுளித்தார்.

மகானை பார்க்க வரும்போது குளித்துவிட்டு, சுத்தமான அடைகளை அணிந்துகொண்டு வரவேண்டாமோ?

மகானை வழங்கி எழுந்த அவர்களை கணிவுடன் பார்த்து, மகான் கேட்டார்,

“அத்யயனம் முடிந்தாகி விட்டதா?

அவர்களும் தலையை ஆட்டினார்கள்.

“ரிக்வேதம்” சொல்லுங்கள்” என்று மகான் கட்டளை இட்டவுடன், அருவியிலிருந்து நீர் பெருக்கெடுத்து வந்தது போல், அவர்கள் வேதத்தை சொல்ல தொடங்கினார்கள்.

கண்களை மூடியவாறு மகான் அதை கேட்டு கொண்டிருந்தவர் – பிறகு அவராக கையமர்த்தியபின் தான் அவர்கள் வேதம் சொல்வதை நிறுத்தினார்கள்.

“எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?” – மகான் கேட்டார்.

இருபது மைல்களுக்கு அப்பால் இருந்த ஓர் இடத்தை சொன்னார்கள் இளைஞர்கள்.

“அங்கிருந்து எப்படி வந்தீர்கள்?

“நடந்துதான் வந்தோம்”

“திரும்பி போகும்போது?

“நடந்துதான் போகவேண்டும்”

மகானை பார்க்க இருபது மைல் தூரத்தை நடந்தே கடந்து வந்து இருகிறார்கள்.

உடம்பில் அழுக்கு ஏன் சேராது?

மடத்தின் மூலமாக அவர்களுக்கு புதிய ஆடைகளை கொடுத்து, உண்ண உணவு கொடுத்து அனுப்பினார், மகான்.

அவர்களை பற்றி தவறாக நினைத்துகொண்டிரு;த டாக்டரின் பக்கம் திரும்பினார் மகா பெரியவர்.

“மனிதனின் வெளிப்படையான தோற்றத்தை வைத்து, அவனது உண்மையான யோக்கியதை அறியாது மனதை குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது”, என்றார்.

அவர் மனதில் என்ன நினைத்தார் என்று இவருக்கு எப்படி தெரியும்? டாக்டர் மெய்சிலிர்த்தார்…

source::::www.perivaa.proboards.com

Natarajan

Read more:http://www.periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3141#ixzz2FJUawOXb