nostalgia

” நீ கலியுக நந்தி ” !!!….சொன்னது மஹாபெரியவர் !!!!

NatarajanLeave a comment

பாலக்காடு மணி ஐயர் வாழ்வில் நடந்த சம்பவம்

கர்நாடக இசை மேதை பாலக்காடு மணி ஐயர் வாழ்வில் சுமார் 40 ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்த சம்பவம் இது.

பாலக்காட்டில் தனது வீட்டில் அமர்ந்து மிருதங்கங்களை வாசித்துப் பார்த்தார் மணி ஐயர். அவற்றில் சிலவற்றுக்குத் தோல் மாற்ற வேண்டியிருந்தது. எனவே கடைவீதிக்குச் சென்றார்.
கடைக்காரர் அவரிடம் “தற்சமயம் தோல் ஸ்டாக்கில் இல்லை. அடிமாடுகள் வந்துள்ளன. தோலை உரித்துப் பதப்படுத்தி ஒரு வாரத்தில் தருகிறேன்” என்றார்.

மிருதங்க இசைக்குத் தோல் தேவைதான். இருந்தாலும் இந்த முறை மணி ஐயரின் மனம் ஏனோ வேதனைப்பட்டது. ”ஒரு ஜீவனை ஹிம்சைப் படுத்தி இந்தத் தொழிலைத் தொடரத்தான் வேண்டுமா?” என்கிற சஞ்சலமான மனதுடன் வீடு திரும்பினார்.

அன்று இரவு அவருக்குச் சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை. உண்ணாமலே படுத்து விட்டார். மூன்று மாத காலத்திற்கு கச்சேரிகளை அவர் ஒப்புக் கொண்டிருந்தார். எனவே அவற்றை மட்டும் முடித்துக் கொடுத்துவிட்டு மேற்கொண்டு புதுக் கச்சேரிகளை ஒப்புக் கொள்ளாமல் தவிர்ப்பது என்று தீர்மானித்தார்.

ஓரிரு நாட்களுக்குப் பின் கச்சேரி ஒன்றுக்காக சென்னை வந்த மணி ஐயர் மஹாபெரியவரைத் தரிசிக்கக் காஞ்சி ஸ்ரீமடத்திற்குச் சென்றார். அப்போது மஹாபெரியவர் அங்கு இல்லை. காஞ்சியில் இருந்து 50 கி.மீ.தொலைவில் ஒரு கிராமத்தில் முகாமிட்டிருப்பதா& #2965; சொன்னார்கள். ”மஹா பெரியவாளை எப்படியும் பார்த்து விடுவது” என்று தீர்மானித்த மணி ஐயர், அந்தக் கிராமத்தை அடைந்த போது மாலை மணி ஐந்து.

சந்திப்பும் நிகழ்ந்தது.

மஹா பெரியவர், “மணி, நீ இன்று இரவு தங்கு…. நாளை காலை போகலாம். உன் தனி ஆவர்த்தனம் கேட்டு ரொம்ப நாளாச்சு!” என்று கூறிப் பூஜைக்குச் சென்றார்.

பூஜை முடிந்து எல்லோருக்கும் ப்ரசாதம் வழங்கினார்கள். இரவு எட்டு மணிக்கு மடத்து சிஷ்யர் ஒருவர் மணி ஐயரிடம் வந்து, “ பெரியவா வந்து பார்க்கச் சொன்னார்!” என்றார்.

மணி ஐயர் மஹா பெரியவருடைய குடிசைக்குச் சென்றார். ஒரு ஹரிக்கேன் விளக்கு மட்டும் இருந்தது. சிஷ்யர் அதைத் தூண்டி விட்டார். மஹா பெரியவா, ”என்ன மணி, உடம்பு அசௌகரியமோ? ஏன் வாட்டமா இருக்கே? கவலையா?” என்று அன்புடன் வினவினார்.

மணி ஐயர் கண்கள் கலங்க தன் வேதனையை விவரித்தார். அந்தப் பேச்சின் முடிவாக, ”இதுவரை நடந்தது போதும் பெரியவா. இனி ஜீவஹிம்சை செய்து அதன் மூலம் கச்சேரி செய்யப் போவதில்லை. அதனால் வரும் வருமானம் ஒரு சல்லிக்காசு கூட எனக்கு வேண்டாம்” என்றார் குரலில் உறுதியாக.

மௌனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந& #3021;த மஹா பெரியவா, ”மணி, நீ சிவன் கோவில்ல நந்திகேஸ்வரரை தரிசனம் செஞ்சிருக்கியோ?” என்று கேட்டார்.

மணி ஐயர் “ஆமாம்” என்று தலையசைத்தார்.

”அவரது வேலை மத்தளம் (மிருதங்கம்) வாசிப்பது. நீயோ கலியுக நந்தி. இனிமேல் நீ மிருதங்கம் வாசிக்காமல் இருந்தால் தான் மகா பாவம். உனக்கு ஒரு பாவமும் வராது. மனசைப் போட்டு அலட்டிக் கொள்ளாதே. போய் வேலையைப் பார். இன்னிக்கு ரொம்ப நாழி ஆயிடுத்து. படுத்துத் தூங்கு. நாளைக்குப் பிரசாதம் வாங்கிண்டு கிளம்பு. உன்னுடைய தனி ஆவர்த்தனத்தைக் கேக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு. நாளைக்கு ஒரு அரை மணி நேரம் வாசிச்சுட்டுக் கிளம்பலாம்!” என்று கூறி அனுப்பினார்.

மறு நாள் பூஜைக்குப் பிறகு கச்சேரி செய்து விட்டு மஹா பெரியவரிடம் பிரசாதமும் பெற்றுக் கொண்டு மனநிறைவுடன் வீடு திரும்பினார் மணி ஐயர்.

இந்த அரிய தகவலைக் கூறியவர் மணி ஐயரின் மருமகன் பதஞ்சலி!

source::::www.periva.proboards.com
Natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3773#ixzz2MXMhByFx

Mahaperiavar…..Master Of All Subjects !!!

NatarajanLeave a comment

In Kanchipuram Sivasthanam, the diamond jubilee celebrations of the Advaita Sabha was held. A number ofmaha vidvAns (great pundits) had gathered. NooraNi Sri Ananta Krishna SastrigaL was also there. One of the Udupi ParyayapIThAdhipatis (pontiff) was on hisvijayam(tour) to Kanchi. NooraNi Sri Ananta Krishna SastrigaL supplicated to PeriyavaaL to bring the Udipi pontiff to the Advaita Sabha. Sri PeriyavaaL asked Sri Ananta Krishna SastrigaL himself to bring the pointiff to the Sabha.

Udupi SwamigaL visited the Sabha with happiness. Everyone asked him to give ananugraha bhASaNa(holy lecture). So he gave a longvicAram(inquiry) and spoke that the Advaita Shastra had its own shortcomings. He elaborated on many things in his talk of nearly an hour. Looking at the Pandits, he asked them to reply to the points he raised in his lecture. But then since he talked fast and long, thevidvAns asked him to repeat his lecture. To that Udupi SwamigaL said that if Sri PeriyavaaL directed him to repeat his lecture he would do so. Sri PeriyavaaL at once said with amandahAsam(gentle laugh), “You don’t have to repeat it. I shall do theanuvAdam” and did hisanuvAdamlike a tape recorder, without leaving anaMsam(part) of what Udupi SwamigaL had said. All themaha vidvAns, including the Udupi SwamigaL were wonder-struck.

Once when Sri PeriyavaaL did his vijayam to Chennai, thousands of people had gathered to have darshan of the puja performed by Sri PeriyavaaL. A woman had come with her child. Someone had stolen the gold chain that was on the child’s neck. Whatever efforts the woman took to locate it, she couldn’t succeed; she was very unhappy. After the puja was over and thetIrthawas given, people queued up to receive the holy water. The woman who lost the chain came before the sage in her turn. A woman who stood before her extended her hand to receive the holy water. Sri Periyavaa looked at that woman and said, “You first give back the chain you have kept hidden in your waist to the woman behind you. Only then thirtham for you.” The woman who stole the chain gave it back as directed and the ignominy she suffered on account of her theft was known only to a few people around her. She had the mental peace that Sri Periyavaa saved her from an ugly situation. The woman who lost the chain was also happy. They both returned to their homes in happiness.

Once when Sri Periyavaa was staying in Sivasthanam, Kanchipuram, a youth who had obtained the doctor degree for his researches in botony sought his darshan. Periyavaa asked him, “What is the reason for the namevetrilai(betel leaf), you know?” When he said that he did know it, Periyavaa explained, “vetrilaiis a creeper. Any creeper would have flowers that ripe into fruits. The ripening into fruit may not be there, but at least the flower will be there. There is no creeper that never blossoms. But then in this creepr there would be no flowers or fruits. Only the leaves will be there. Since this creeper remains a plant with mere leaves it got the namevetrilai(mere leaf).”

The youth who had taken the doctor degree realized that it should really be given to PeriyavaaL.

Sri PeriyavargaL had apAra jnAnam(limitless knowledge) in Silpa Shastras. He would teach facts that the sculptors themselves would not know. In the Agama Shastras, they have divided rocks into three kinds: male, female, neither male or female. Some statues of gods should be made only of male rocks, some of female and some ofnapuMsa(genderless) rocks. The sculptors would know the nature of the rocks by a cursory go at them with their chisel. But Sri PeriyavargaL would tell the nature of a rock just by looking at it.

In addition, there could be a toad inside the rock. Such rocks should not be used for sculpting god statues. Once asthapati(sculptor) showed a rock to Sri PeriyavaaL, who said forthwith, “This rock has a toad inside it.” The sculptor argued that he tested and decided that there was no toad inside, so he brought the rock.

Periyavaa asked him to break the rock. When it was done, a toad came out jumping from inside the rock. The sculptor was surprised. Thus the knowledge Sri PeriyavaaL had in Silpa Shastras is rare for even those who worked with it.

source::::::www.periva.proboards.com

Natarajan

Read more:http://periva.proboards.com/index.cgi?board=expenglish&action=display&thread=3776#ixzz2MXJ7jAKa

” குறை ஒன்றும் இல்லை எனக்கு ” !!!!…..மகாபெரியவர் !!!!

NatarajanLeave a comment

காஞ்சி மஹான் சதாராவில் முகாமிட்டிருந்த சமயம்.

கோடீஸ்வரரும் தொழிலதிபருமான பிர்லா அவரைத் தரிசிக்க வந்தார். பம்பாயில் பாரதீய வித்யா பவனைக் கட்டிக் காத்து வந்து பக்திமான் அவர்! அவர் வந்திருக்கிறார் என்பதால் மஹான் தங்கியிருந்த இடத்தில் எந்த விதமான பரபரப்பும் ஏற்படவில்லை. சாதாரண பக்தர்களுக்கு எப்படி தரிசனம் கிடைத்ததோ, அதைப் போலவே திரு ஜி.டி. பிர்லாவும் ஜன்னலுக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த மஹானைத் தரிசித்தார்!

எப்போதுமே பிர்லா எந்தக் கோயிலுக்கோ அல்லது புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களுக்க& #3019; போனால் நிறைய நன்கொடை தருவது வழக்கம். வெளியே போகும்போது செக் புத்தகத்தை உடன் எடுத்துச் செல்வார். மஹான் ஏதாவது நன்கொடை கேட்பார் என்று அவர் நினைத்து விட்டார்.

அவர் அங்கிருந்து நகரும் வரை மஹான் வாயைத் திறக்கவில்லை.

பொறுக்க முடியாமல் பிர்லாவே கேட்டுவிட்டார்.

”நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?”

இதற்கு மஹான் சொன்ன பதில் பிர்லாவை பிரமிக்க வைத்துவிட்டது.

”நீ இப்போ செய்யற தொண்டையே விடாமல் செஞ்சுண்டிருந்தா போதும். நீயும் உன் குடும்பமும் க்ஷேமமாய் இருப்பீர்கள்!” என்று முடித்துவிட்டார்!

அத்துடன் பிர்லாவை சகல மரியாதைகளுடன் அனுப்பி வைக்கும்படி மடத்து சிப்பந்திகளுக்கு உத்தரவிட்டார்.

பக்தனின் திரட்டுப்பாலை ஏற்றுக்கொண்ட மஹான், கோடீஸ்வரரிடம் தான் கேட்க ஏதுமில்லை என்று சொல்லிவிட்டார் மாமுனிவர்!

source::::www.periva.proboards.com

Natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3769#ixzz2MRWVEtif

Senior Alphabet !!!!….Only For Senior Citizens !!!!!!!!!!!

NatarajanLeave a comment

The Senior Alphabet!

New Alphabet:
A is for apple, and B is for boat,
That used to be right, but now it won’t float!
Age before beauty is what we once said,
But let’s be a bit more realistic instead.

Now The Alphabet For Seniors:

A’s for arthritis,
B’s the bad back,
C’s the chest pains, perhaps car-di-ac?

D is for dental decay and decline,
E is for eyesight, can’t read that top line!
F is for fissures and fluid retention,
G is for gas which I’d rather not mention.

H is for high blood pressure – I’d rather it low;
I for incisions with scars you can show.
J is for joints, out of socket, won’t mend,
K is for knees that crack when they bend.

L ‘s for Lull and dull….
M is for memory, I forget what comes next.
N is neuralgia, in nerves way down low;
O is for osteo, bones that don’t grow!

P for prescriptions, I have quite a few,

just give me a pill and I’ll be good as new!

Q is for queasy, is it fatal or flu?

R is for reflux, one meal turns to two.

S is for sleepless nights, counting my fears,
T is for Tinnitus, bells in my ears!
U is for urinary, troubles with flow,
V for vertigo, that’s ‘dizzy,’ you know.

W for worry, now what’s going ’round?
X is for X ray, and what might be found.
Y for another year I’m left here behind,

Z is for zest I still have – in my mind!

source:::::babamail
Natarajan

Mahaperiavar Breaking HIS Mouna Viradham For the Sake of Visually Challenged Children!!!

NatarajanLeave a comment

A school for the visually challenged, functions in Poonamalle. A teacher from this school came and had darshan of Maha SwamigaL who was then staying in Sivasthanam. He prayed to SwamigaL, “I am planning to bring the school children next Sunday to have Periyavar’s darshan. Those children have no eyesight. So they can’t have a darshan of PeriyavargaL with their eyes. So PeriyavargaL should talk to them a few words and bless them. I have come to inform this proposal, I want anugraham.” Maha SwamigaL heard his words with his holy ears, that was all to it, and the man went away.

On the morning of the next Sunday, that teacher brought the visually challenged children for Periyavar’s darshan, in a chartered bus, which was parked outside. An assistant of the sage said, “Periyavar observes silence since yesterday.” That was all! There was no limit to the distress of the teacher. He cried openly and slapped his head. A sight that moved the onlookers.

“Alas! These children have no eyesight! They can’t see PeriyavargaL! Only if a few words are spoken they could hear them and be happy. Even if Periyavar does not talk to us, we would have a darshan of him and go away. What would these children do? It was only for these children that I came last week and prayed. Now I have become a maha paavi who has disappointed them!” The teacher sobbed again and again.

An unexpected situation. PeriyavargaL came out from his room and signed to the teacher to stop his wailing. He asked for a wooden plank to be placed near the well and sat on it. His silence dissolved. He called each and every child near him, patiently inquired the name, place and the reason for the loss of vision, and blessed the child. The children had Periyavar’s anugraham for a full hour. He gave a big plate of fruits, raisins and suger lumps to the teacher, asking him to distribute them to the children.

Everyone was immensely pleased with this anugraham. The teacher knew no bounds for his joy. He cried even now. Cried in distress earlier, in joy now.

Even today it overwhelmes the heart with joy to think about the incident when Maha SwamigaL appreciated the needs of the visionless children and dissolved his vow of silence to bless them with words–a silence that he did not give up even for President V.V. Giri or Prime Minister Indira Gandhi.

Maha SwamigaL is a jnana deepam that never goes off. Let us pray to the flame of light to guide us on our path.

source:::::www.periva.proboards.com
Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=expenglish&action=display&thread=3764#ixzz2MIwBsHlV

கனவில் கிடைத்த உத்தரவு ….ஒரு அற்புதம் !!!!

NatarajanLeave a comment

கனவில் கிடைத்த உத்தரவு

மஹா பெரியவா ஸித்தி அடைந்த பிறகும் அருள் பாலித்த அற்புதமான நிகழ்ச்சி!

மஹா பெரியவாளுடன் காஞ்சியில் தங்கி மஹானின் தேவைகளை மிகவும் சிரத்தையாகவே கவனித்துக் கொண்டு இருந்தவர் மேச்சேரி பட்டு சாஸ்திரி. சாஸ்திரி மெத்தப் படித்த வித்வானான தனது வித்வத்தன்மையை வெளிக்காட்ட மாட்டார். அவ்வப்போது மஹான் அவரைப் பல கைங்கர்யங்களுக்கு உபயோகப் படுத்திக் கொள்வதுண்டு. வருடா வருடம் மாம்பலத்திலுள்ள அயோத்தியா மண்டபத்தை மூன்று நான்கு நாட்கள், ஏன் ஒரு வாரமே ஆக்ரமித்து, அங்கே மஹானின் ஜெயந்தியை மிகவும் விமரிசையாகக் கொண்டாடுவார்.

இவருக்கேற்ற மகன் மௌலி. மஹானின் கைங்கர்யத்தில் தந்தை கொஞ்சம் என்றால் மகன் அவருக்கு ஒரு படி மேலே. இதில் என்ன குறை என்றால் இவர்களது ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்களிடம் பொருள் வசதி இல்லை. யாரோ சிலர் அவ்வப்போது உதவும் தொகை போதுமானதாக இருக்காது.

வீட்டில் உள்ள பெண்களின் நகை, கடன் என்று பல வகைகளில் பணத்தைச் சேர்த்து மஹானின் ஜெயந்தியை மிகவும் விமர்சையாக நடத்தி வருவார்கள். ஒரு வருடம் சாஸ்திரியாருக்கு ஒர் ஆசை. மஹானின் திருவுருவத்தை சிலையாக வடித்து வைத்துப் பூஜை செய்ய வேண்டும்! அவர் ஏற்கனவே இப்படி இரு சிலைகளை சேலத்தில் பக்தர்கள் வீட்டில் பார்த்திருக்கிறார& #3021;!

மனதில் எண்ணம் தோன்றியவுடன் அதை உடனே செயலாக்கினார். இவருக்கென்று ஸ்வாமிமலையில் ஒரு ஸ்தபதி கிடைத்தார். இருவர் எண்ணங்களும் ஒன்றாகவே, மஹான் சிலையை தத்ரூபமாக உருவாக்கினார். குறித்த காலத்திற்கு முன்பே சிலை வந்து விட்டதால் பட்டு சாஸ்திரி பணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கவில்லை. ஜெயந்திக்கான செலவு அபரிமிதமாக இருந்தது. சிலையைக் கொண்டு வந்து கொடுத்த ஸ்தபதிக்கு என்ன கஷ்டமோ, “பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டே ஊருக்குப் போகிறேன்” என்று அங்கேயே தங்கி விட்டார்.

சாஸ்திரிகளும் அவரது மகனும் கேட்காத இடம் பாக்கி இல்லை. தொகை என்னவோ வெறும் ஆறாயிரம் ரூபாய் தான். ஏற்கனவே நன்கொடை வழங்கியவர்களை மீண்டும் அணுக முடியாது. புதிதாக யாரும் தர முன் வரவில்லை. இப்படியெல்லாம் சோதனை வருகிறதே என்று தந்தையும் மகனும் கவலைப் பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

இவர்கள் படும் பாடு, எல்லாம் தெரிந்த மஹானுக்குத் தெரியாதா என்ன?

அப்போது கடம் விநாயகராம் அமெரிக்காவிலே இருந்தார். அங்கே அவர் பல கச்சேரிகளில் கலந்து கொண்டிருந்தார். குறிப்பிட்ட தினத்தன்று அவரது கனவில் தோன்றிய மஹான், அவரை சென்னையில் உள்ள அவர் மகன் மூலமாக பட்டு சாஸ்திரிக்கு ஆறாயிரம் ரூபாயைக் கொடுக்கும்படி சொன்னார்.

இது கனவு தானே என்று கடம் மாஸ்டர் தொடர்ந்து தூங்க ஆரம்பித்தார். அடுத்த தடவை இவரை யாரோ தொட்டு எழுப்பியது போன்ற உணர்வுகளுடன் அதே கனவு.

இது மஹானின் உத்தரவு தான் என்று புரிந்து கொண்ட கடம் மாஸ்டர், உடனே சென்னையில் இருந்த மகனிடம் தகவல் சொல்லிவிட அன்றே பணம் பட்டு சாஸ்திரியின் கைக்கு வந்துவிட்டது. எப்படிப்பட்ட அற்புதம்!

தன் சிலை செய்த கூலியை மஹானே கொடுத்து உதவியிருக்கிறார். வாய் ஓயாமல் பட்டு சாஸ்திரி இந்த மகத்தான உதவியை அன்று பூராவும் அயோத்தியா மண்டபத்திற்கு வந்தவர்களுக்கெல்ல& #3006;ம் தெரிவித்துக் கொண்டு இருந்தார்.

நாம் நல்ல நிலையில் இருக்கிறோம். நம் உதவி பெறுபவர் நம்மை விட தாழ்ச்சியாக இருக்கிறார், ‘நாம் கருணை காட்டுகின்றோம்’ என்று நினைக்கும்போதே, நாம் செய்யும் – செய்கிற உபகாரம் அசுத்தமாகிவிடுகிற& #2980;ு. உபகாரம் செய்வதன் பலனாக நமக்கு எளிமை, அடக்கம், அஹங்காரம் இல்லாமை ஆகியவை உண்டாக வேண்டும்.

source::::www.periva.proboards.com
Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3761#ixzz2MDEr8cAn

Magic Of Black and White !!!!

NatarajanLeave a comment

 Magic of Black and White…
The advantage of black and white photography, and the reason it can capture scenes like no other, is that black-and-white designs’ ability to stand out depends only on its ability to communicate a scene and its significance, rather than on its appealing visual presentation. Indeed, beautiful black and white photography doesn’t attract with its play of colors. Here close attention to composition, lighting, perspective and the context it is shot in are important.

 

black and white photos

 

 

black and white photos

 

black and white photos

 

source::::baba mail

Natarajan

” என்னை சங்கராசார்யா என்று சொல்லுவார்கள் “!!!

NatarajanLeave a comment

அம்பத்தூரில் வசித்த கம்பெனி தொழிலாளி ஒருவர். அவர் மனைவி ஒரு நோயாளி. அவருக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளோ பொறுப்பு இல்லாமல் தறுதலையாக அலைந்தார்கள். இப்படி சிரமங்களையே சந்தித்துக் கொண்டிருந்த அவருக்கு நண்பர் ஒருவர். மகானின் பக்தர்.

“கருணைக் கடலாக இருக்கும் காஞ்சி மகானிடம் ஒரு தடவை சென்று தரிசித்தபின் அவரது ஆசியைப் பெற்றுக்கொண்டு வா. உன் சிரமங்கள் எல்லாம் காற்றோடு போய்விடும்”, என்று யோசனை சொன்னார்.
அப்போதிலிருந்து அவரது மனதில் “காஞ்சி மகானைப் பார்க்க வேண்டும்” என்கிற எண்ணம் வேர் விட ஆரம்பித்தது.

தொழில் சம்பந்தமாக அவர் வெளியூர் செல்லும்போது காஞ்சி வழியாகப் போகும் சந்தர்ப்பம் வரவே, காஞ்சியில் இறங்கி யாரிடமோ வழிகேட்டு வரும்போதுதான் அவரது மனதில் அந்த எண்ணம் தோன்றியது.

“உலகோர் போற்றிப் புகழும் நிலையில் பக்தர்கள் கூட்டம் தரிசனத்துக்காக நிற்க, பரிவாரங்களுடன் அமர்ந்திருக்கும் இந்த சாமியாரைத் தான் எப்படிப் பார்ப்பது” என்கிற எண்ணத்துடன் இவர் அந்த குறிப்பிட்ட இடத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டு இருந்தார்.

இவர் எதிர்பார்த்த மாதிரி ஆடம்பரங்களோ..ஆரவாரம ;ோ ஏதும் தென்படவில்லை.

“அந்த சாமியார் வேறு எங்கோ போய்விட்டார் போலிருக்கிறது” என்று இவர் நினைத்துக் கொண்டார். தனக்கு விடிவுகாலம் பிறக்க அவரிடம் ஆசி பெறலாம் என்று வந்த அவரது கடுகளவு ஆசையும் மறையத் தொடங்கியது.

யாரிடம் போய்க்கேட்பது? ஆள் அரவமே இல்லையே என்று அவரது கண்கள் தேடியபோது, ஒரு பெரியவர் மட்டும் அவரது கண்களில் தென்பட்டார்.

வந்தவர் அவரிடம் கேட்டார்.

“இங்கே ஒரு சன்யாசி இருக்காராமே. அவர் எங்கே போயிருக்கார்?”

“அவரையா பார்க்க வந்தேள்? யார் சொல்லி அனுப்பினா?”

இந்தக் கேள்வியும் அவரது அமைதியான முகபாவமும் வந்தவரின் உள்ளத்தில் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தின. அதனால் வந்தவர் தனது குடும்ப சூழ்நிலையையும் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள வறுமையான சூழ்நிலையையும் சொல்லி, தன் நண்பர் ஒருவர் இங்கே இருக்கும் சாமியாரைப் பார்த்து ஆசிகள் வாங்கச் சொன்னார் என்றார்.

“அவர் கிட்டே சிரமங்களைச் சொன்னா தீர்வு கிடைக்குமா என்ன?” கேள்வி பிறந்தது அவருக்கு.

வந்தவரோ, ‘இந்த வயதான கிழவர் தன்னிடம் ஏன் இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார்’ என்று நினைத்தார்.

வயதான பெரியவர் தொடர்ந்தார்.

“சிரமம், சிரமம்னு சொல்றியே.. அதை ஏன் நீ படறதா நினைக்கிறே.. அந்தப் பாரம் உன்னோடது இல்லையின்னு நீ நினைச்சிட்டா மனம் லேசாயிடுமே…”

இது எப்படி சாத்தியம் என்று வந்தவருக்கு மனதில் சந்தேகம்.

“அது எப்படி சாமி? நான்தானே அத்தனை கஷ்டங்களையும் தாங்கிக்க வேண்டிருக்கு. என் கஷ்டங்களை வேறு யார் சுமப்பா?”

வயதான பெரியவர் சிரித்தபடியே சொன்னார்.

“இப்போ ஊருக்குப் போறோம்னு வையுங்க. உங்களோட பெட்டி, மூட்டை முடிச்சு எல்லா பாரத்தையும் சுமந்துண்டு போய்த்தானே ஆகணும்? அப்ப என்ன பண்றோம்? யாராவது கூலியாள் கிட்டே குடுத்து சுமக்கச் சொல்றோம் இல்லையா? அது போலத்தான் நாம படற சிரமங்களை நம்மது இல்லே, பகவான் பார்த்துப்பான்னு பூரண சரணாகதி அடைஞ்சுட்டா நமக்கு எந்த பாதிப்பும் வராது.

இதைக் கேட்ட அம்பத்தூர்காரருக்& #2965;ு கொஞ்சம் மனத்தெளிவு ஏற்பட்டது போல் இருந்தது.

அவர் வயதான பெரியவரைப் பார்த்து,

“பெரியவரே இப்ப எனக்கு கொஞ்சம் மனசு லேசானது போல இருக்கு. என்பாரம் உன்னோடதுன்னு பகவான்கிட்டே சொல்லிடறது நல்லதுதான். நீங்கள் சொல்ற மாதிரி இந்த சாமியார் கிட்ட வந்து என் பாரங்களை இறக்கி வெச்சுட்டுப் போகலாமுன்னு வந்தா, இங்கே அவரைப் பார்க்க முடியல்லே..

எனக்கு உடனே மெட்ராஸ் போயாகணும். காத்திருந்து அவரைப் பார்க்க முடியாது. எனக்கு இன்னமும் நல்ல காலம் வரலே போலத் தோணுது.

ஆனா உங்களாண்டை பேசினதுனாலே மனசுக்குக் கொஞ்சம் இதமாக இருக்கு. ஆமா நீங்க யாரு? இதே ஊரா?”என்று கேட்டார்.

வயதான பெரியவர் முகத்தில் சிரிப்பு.

“என்னை இங்கே சங்கராச்சார்யார்ன& #3009; சொல்லுவா” என்று சொன்னதும் அம்பத்தூர்காரருக்& #2965;ு இன்ப அதிர்ச்சி. வியப்போடு அந்த எளிமையின் உருவத்தைப் பார்த்தவண்ணம் ஒன்றுமே தோன்றாமல் மலைத்து நின்றார்.

அதுவரை அந்த மனித தெய்வத்திடம் அஞ்ஞானமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தவர் சற்றே திரும்பிப் பார்க்க, அந்தத் தவமுனிவரைத் தரிசிக்க ஒரு பெருங்கூட்டமே காத்திருந்தது.

இத்தனை நேரம் ஒரு மாபெரும் மகானிடம் சர்வ சாதாரணமாக பேசி, அவரிடம் யோசனைகள் பெற்றதை எண்ணி அந்தப் பக்தர் வியந்தார்.

“நமஸ்காரம் பண்ணிக்கிறேன்” என்ற பக்தரை ஆசிர்வதித்தார் மகான்.

யாருக்குமே கிட்டாத மாபெரும் பாக்கியம் அவருக்குக் கிடைத்தது. தொடர்ந்து அவரது இன்னல்கள் யாவும் பனிபோல் விலகின…..

source: http://www.periva.proboards.com
Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3752#ixzz2M5hdRP00

Thiruneermalai….A Temple Which Witnessed the Wedding of MS and Kalki Sadasivam!!!!

NatarajanLeave a comment

The temple at Tiruneermalai - Photo: Special Arrangement

The temple at Tiruneermalai – Photo: THE HINDU
Column By V.Sriram  in The Hindu….

Last week, I went in the company of friends to the hill temple of Tiruneermalai just off Chromepet. It is one of the historic shrines around the city that I had been meaning to visit for years. Picturesque beyond description, it comprises as can be seen in the picture, a large tank, a hill and two temples, one at the base and another at the top. Rather uniquely, Vishnu is in four postures, standing, sitting, reclining and walking.

Considering that Bhoothathalwar (7 century CE) sang in praise of the Lord here, the temple must be of Pallava vintage. However, there is nothing of that period left to see for then, it probably was an edifice of brick and wood that perished over time. The Cholas rebuilt it with stone in the 9 century and the rulers of Vijayanagar extended it in the 14 and 15 centuries. The work of the last named period is evident in abundance here though the sanctum is probably Chola.

Inscriptions are in plenty all around the two temples, making them an epigraphist’s delight. These pertain to Chola, Pandya and Vijayanagar times. When you also consider that this is also a site of megalithic importance, you can see that Tiruneermalai has been a continuing witness to historic development over ages.

When Tirumangai Alwar of the 8 century came here and sang his 19 verses, the hill was completely surrounded by water. This must have been a frequent phenomenon, giving the place its name. Several historic accounts note the presence of water and lush green groves. And it is not so surprising considering that Chennai and its environs were once noted for their water-bodies. Even now, Tiruneermalai has plenty of water in its vicinity — apart from its own tank there is the Pallavaram Periya Eri, the Kadapperi and the Pallikaranai Marsh.

In the 19 century, the temple came to be governed by Venkatachala, a rich dubash. The Sanskrit work Sarvadeva Vilasa, (translated by Dr V Raghavan) notes that Venkatachala rebuilt the temple tower and car. The latter now stands outside the lower temple, shrouded in plastic sheets. The book has a fascinating description of a soiree conducted by Venkatachala in a large grove near the temple. Performing in it were the courtesans of the patron and Sonti Venkataramanayya, the guru of the noted Carnatic music composer Tyagaraja.

The British appear to have not considered the temple of importance though there are unverified stories that Clive camped here during the Arcot wars. In the 20 century, Tiruneermalai became the venue for unostentatious weddings, the most famous being that of MS Subbulakshmi and T Sadasivam in July 1940, with Kasturi Srinivasan of The Hindu being witness. The place also became notorious as the venue where lovers, fearing parental wrath, got surreptitiously married, earning it the sobriquet of ‘Thiruttuthali Malai’. But that is another story.