Here’s How Eating Before 7 PM Can Change Your Life….

Planned what you should be eating from breakfast to dinner and think you are done for the day? Think again. You may be missing out on something crucial that can impact your overall health. Turns out ‘when’ you eat could prove to be as important as ‘what’ you eat. And eating your last meal, as early as 7 pm in the evening can do wonders to your health. For the longest time nutritionists over the world have been stressing on not just a light dinner but also an early one, but is it worth the hype? Let’s find out.

Our body doesn’t have an actual clock, but it does have an internal rhythm according to which it schedules major body functions. Called the ‘circadian rhythm’, this internal clock helps the body adjust to environmental changes, sleep, and activities like digestion and eating. Thus, the timing of your meals can affect your body’s weight regulation, metabolic regulation, heart heath and sleep cycle too.

1. Weight Loss
Experts claim, that restricting your meal intake in the window of 6 a.m. to 7 p.m. can reduce the overall calorie intake drastically. This could be because you are most likely to consume fewer calories as the time you have spent in eating has come down. Also a longer duration of overnight fast, helps with increasing fat loss as the body has time to reach a state of ketosis – a natural state for the body, when it is almost completely fueled by fat. In other words the body is using stored fat for energy.

Clinical nutritionist Dr. Rupali Dutta says, “An early dinner is good for digestion, and anything that is good for digestion aids weight loss. It is said that the body is wired to the movement of the sun. The later we eat, more are the chances of the food lying in the intestines, affecting the digestion. On the other hand, if you have your dinner early, you reach the satiety value earlier, the body is able to utilise the food better. The body uses everything we eat. If the calories produced are not put to use, it is stored as fat.”

2. Good Sleep

Over stuffing or eating too close to your bed time can increase the risk of heartburn and indigestion, making it harder to fall asleep. Experts warn against bed time munchies as well. Eating late in the night leaves the body on a ‘high alert’ state, which interferes with the circadian rhythm. It also prevents our body from powering down. If on the other hand, food is taken earlier, it is not only digested better, you sleep well and wake up energised too.

3. Better Heart Health

Nutritionist Meher Rajput further lists down the consequences attached, “For people suffering disorders like diabetes, thyroid, PCOD and cardiovascular diseases, it is advisable not only to have a light dinner but also an early one. As Indians we are used to eating sodium rich food for our dinners. Right from dal, papad, vegetables to meat, all of our preparations reek of salt in rather high proportions. If we happen to take these salty foods later at night, it will lead to water retention and bloating, but most significantly a looming risk of high blood pressure.

Restricting the eating to an early hour also ensures better heart health and keeps cardiovascular risks at bay. Meher says, “As we go on hogging more carbs and sodium in our dinners we put our heart and blood vessels to a greater risk of overnight blood pressure. For people suffering from hypertension it is advisable to eat more complex carbs, oats, brown rice and bran chapatis that can work as healthier alternatives.”

Experts around the world haven’t been stressing on maintaining the two hour gap between bedtime and dinner for nothing. Those who eat their dinner late are most likely to suffer from “non-dipper hypertension”, which is a state where the pressure fails to drop properly over night. Ideally, the blood pressure is supposed to drop by at least 10 per cent at night allowing the body to rest well. If the pressure remains raised, it runs the risk of heart disease and, in extreme cases, even a stroke.


The risk can be averted to a greater degree by maintaining good time gap between your dinner and bedtime.


However, if you do feel hungry in the evening or late at night, it is not advisable to starve either. Instead of helping, it would trigger a host of other problems stemming from an unhealthy relationship with food. In such times you can bank on low calorie, protein rich, low carb foods.


If late night hunger pangs are a common occurrence maybe you need to relook at your diet through the day. The idea is not to starve in the evening, but consuming an adequately spread, balanced diet from 6 a.m. to 7. p.m., preferably split into 4-6 smaller meals. To make this work you need to be eating enough during the first half of the day, the idea is to fuel your body well through the day. Your body would only call for food when it feels depraved of fuel. Fitting your major meals into this window may take several days to adapt. Trying to eat at the same time and sticking to it can bring about the change quickly.

Source….Sushmita Sengupta   in



108 ஆம்புலன்ஸ் சேவை தெரியும்… `515 கணேசன் கார் சேவை’ தெரியுமா?

108 ஆம்புலன்ஸ் சேவை நமக்கெல்லாம் தெரிந்திருக்கும்… `515 கணேசன் இலவச கார் சேவை’ தெரியுமா? தமிழ்நாட்டின் ஒரு மூலையில் இருக்கும் ஆலங்குடியில் இருந்துகொண்டு மகத்தான மக்கள் சேவை செய்துகொண்டிருக்கிறார் கணேசன். வயது 70-ஐத் தாண்டிவிட்டது. ஆனாலும், `உதவி’ என்று யார் கேட்டாலும், காரை எடுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறார். பிரசவம், அவசர சிகிச்சை… எனப் பல உதவிகளுக்காக 46 வருடங்களாக ஒரு ஆம்புலன்ஸ் போலவே செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது கணேசனின் அம்பாசிடர் கார்.








புதுக்கோட்டையிலிருந்து சுமார் 21 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது ஆலங்குடி. ஊரில் இறங்கி, `கணேசன்…’ என்ற பெயரைச் சொன்னால் யாருக்கும் தெரியவில்லை. `515…’ என்றால் உடனே அடையாளம் தெரிந்துகொள்கிறார்கள். ஒரு டீக்கடைக்காரரிடம் `515 கணேசன்’ குறித்து விசாரித்தோம்… “நேரம் காலமெல்லாம் பார்க்க மாட்டாரு. உதவினு யார் கேட்டாலும், காரை எடுத்துக்கிட்டுக் கிளம்பிடுவாரு. அக்கம்பக்கத்துல இருக்குற புதுக்கோட்டை, தஞ்சாவூர், சிவகங்கை ஊருங்க மட்டும் இல்லை… சமயத்துல வெளி மாநிலங்களுக்குக்கூட அவரோட கார் பறக்கும். `கையில் காசு இல்லை’னு சொன்னா, `எனக்குப் பணம் முக்கியம் இல்லை’ம்பாரு. அவர்கிட்ட இருக்குற பணத்தைச் செலவு செஞ்சு உதவி செய்வாரு 515. (அவரை `515’ என்றுதான் ஊர் மக்கள் அழைக்கிறார்கள்). பெத்த புள்ளைக்கு அஞ்சு ரூபா தர்றதுக்கு யோசிக்கிற இந்தக் காலத்துல இப்படியும் ஒரு மனுஷர். சாதாரண ஓட்டு வீட்டுலதான் குடியிருக்காரு. `ரேஷன் கடை அரிசியும் பருப்பும் இருந்தாப் போதும்… எங்க வயிறு நிறைஞ்சிடும்’னு சொல்லிட்டு வர்றவங்களுக்கு எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம உதவி செய்வார். இவரோட நல்ல எண்ணத்துக்கு ஏராளமான பரிசுகள் கிடைச்சிருக்கு. வேற என்ன… ஏகப்பட்ட பட்டங்கள், சான்றிதழ்கள்தான். இவ்வளவு ஏன்… அவர் தெருவுல இருக்குறவங்க, அவங்களோட வீட்டுக்கு வழி சொல்லணும்னா எப்படிச் சொல்வாங்க தெரியுமா… `515 வீட்டுலருந்து நாலு வீடு தள்ளி எங்க வீடு இருக்கு’, `515 வீட்டுக்கு எதிர்ல எங்க வீடு…’ இப்படியெல்லாம்தான் சொல்வாங்க’’ என்று சொல்லி கணேசன் மீதான எதிர்பார்ப்பைக் கூட்டுகிறார் டீக்கடைக்காரர்.

பல வருடங்களாக இப்படி ஒரு சேவை செய்ய வேண்டும் என்றால் ஒன்று, அவர் பெரும் பணம் படைத்தவராக இருக்க வேண்டும். அல்லது, ட்ரஸ்ட் ஏதாவது நடத்தி, நிதி திரட்டி, அதைக்கொண்டு உதவி செய்பவராக இருக்க வேண்டும்.’ – இப்படியெல்லாம் யோசித்தபடி வழி விசாரித்துக்கொண்டு `515’ வீட்டுக்குச் சென்றோம். நாம் நினைத்ததுபோல அவர் வீடு பெரிய பங்களா எல்லாம் இல்லை. சாதாரண பிளாஸ்டிக் கூரை வேய்ந்த எளிமையான வீடு. வீட்டுக்கருகில் அழகழகான குட்டிக் குட்டிச் செடிகள்… சிவப்பு நிறத்தில் சாயம் பூசப்பட்ட தரை. மலர்ந்த முகத்தோடு நம்மை வரவேற்றார் கணேசன். நரைத்த தலை, லுங்கி, சாதாரணமான ஒரு சட்டை. `இவரா மக்கள் சேவை செய்பவர்?’ என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. நம்மை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டதுமே சரளமாகப் பேச ஆரம்பித்தார் கணேசன்…

“ஆலங்குடிதான் எனக்குச் சொந்த ஊர். அப்பா ஒரு மாட்டுத் தரகர். என் சின்ன வயசுலயே அப்பா, அம்மா தவறிட்டாங்க. அப்புறம் நானா ஏதேதோ வேலை பார்த்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமா முன்னேறினேன். வாழ்க்கையில முன்னேறிக் காண்பிச்சவங்க எல்லாருக்குமே மனைவிதான் உதவியா இருப்பாங்க. எனக்கும் என் மனைவி தெய்வானைதான் எல்லாமே. எங்களுக்கு அஞ்சு பெண் குழந்தைங்க… எல்லாருக்கும் கல்யாணமாகிடுச்சு…’’ என்றவரிடம், “அது ஏன் உங்களை `515’-னு எல்லாரும் கூப்பிடுறாங்க?’’ என்று கேட்டோம்.

அது, 1968-ம் வருஷம். ரோட்ல நடந்து போய்க்கிட்டு இருந்தேன். ஒருத்தர், தன்னோட மனைவியை ஒரு தள்ளுவண்டியிலவெச்சு தள்ளிக்கிட்டுப் போய்க்கிட்டிருந்தாரு. ஏன்னு பார்த்தப்போதான் தெரிஞ்சுது… அந்தப் பொண்ணு நிறைமாத கர்ப்பிணினு. என் மனசு உடைஞ்சு போயிடுச்சு. வீட்டுக்கு வந்து, என் மனைவி தெய்வானைகிட்ட விஷயத்தைச் சொன்னேன். `இந்த மாதிரி இருக்கறவங்களுக்கு உதவறதுக்கு ஏதாவது பண்ணணும்’னு என் ஆதங்கத்தையும் சொன்னேன். அவங்க, `இதை உங்களால மாத்த முடியுமா… இப்படி கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு உங்களால என்ன பண்ண முடியும்’னு கேட்டாங்க. `முடியும்’னு சொன்னேன். நான்வெச்சிருந்த பழைய இரும்புக்கடையை வித்தேன். 17,500 ரூபா கிடைச்சுது. அந்தப் பணத்துல, செகண்ட் ஹேண்ட்ல ஒரு அம்பாசிடர் கார் வாங்கினேன். அந்த காரோட நம்பர் TNZ-515. நான் முதன்முதல்ல வாங்கின காரோட நம்பரையே `515 இலவச சேவை கார்’னு பேரா வெச்சேன். `உதவி’னு கேட்குறவங்களுக்கு, நேரம் காலம் பார்க்காம காரை எடுத்துட்டுப் போய் என்னால ஆனதைச் செய்றேன்…’’ அடக்கத்தோடு சொல்கிறார் கணேசன்.

கிட்டத்தட்ட 46 வருடங்களாக இந்தச் சேவையைச் செய்துவருகிறார் கணேசன். அதற்காக யாரிடமும் பணம் வாங்குவதில்லை. காருக்கு டீசல் போடுவது, அது ரிப்பேர் சரி பார்ப்பது… என அனைத்துச் செலவுகளையும் அவரே பார்த்துக்கொள்கிறார். கார் சேவைக்கு வேளை வராத நேரத்தில், பழைய இரும்பு, தகரம் போன்ற பொருள்களை வாங்கி விற்கும் கடை நடத்துகிறார். இதுவரை 19 அம்பாசிடர் கார்களை வாங்கியிருக்கிறார் கணேசன். ஒரு கார் பழுதாகிவிட்டது, இனி ஓடும் கண்டிஷனில் இல்லை என்று தெரிந்ததுமே அடுத்த காரை வாங்கிவிடுவார். எல்லாமே செகண்ட் ஹேண்ட் கார்கள்தான். அத்தனைக்கும் `515’தான் பெயர். அவரேதான் முதலாளி, அவரேதான் டிரைவர்!

இதுவரை இரண்டாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட கர்ப்பிணிகளை பிரசவத்துக்கு ஏற்றிச் சென்றிருக்கிறது, விபத்துக்கு ஆளான நான்காயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோரைச் சுமந்து சென்றிருக்கிறது 515 கார். அது மட்டுமல்ல… பணம் இல்லாமல், சடலத்தை ஊருக்குக் கொண்டு போக முடியாமல் தவிப்பவர்களுக்கும் இவரின் கார் உதவிக்கு ஓடி வரும்… இலவசமாக! அப்படி, இது வரை 5,400 சடலங்களை பல ஊர்களுக்குக் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறது. கொச்சின், பெங்களூரு, தூத்துக்குடி… என கணேசன் பயணித்த ஊர்கள் எண்ணற்றவை. நாம் அவரைப் பார்ப்பதற்கு சற்று முன்னர்தான் திருநெல்வேலி வரை ஒரு கர்ப்பிணியை அழைத்துச் சென்று, விட்டுவிட்டு வந்திருந்தார்.

நாம் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே செல்போனில் அவருக்கு அழைப்பு! உள்ளே போனவர், கார் சாவியுடன் வெளியே வந்தார். `நீங்க என் மனைவி தெய்வானைகிட்ட பேசிக்கிட்டு இருங்க. பக்கத்துல ஒரு பொண்ணுக்குப் பிரசவ வலியாம்… ஆஸ்பத்திரியில விட்டுட்டு வந்துடுறேன்.’’ நம் பதிலை எதிர்பாராமல், காரை எடுத்துக்கொண்டு விரைந்தார் கணேசன். `காலம் மாறினாலும், சிலரின் குணங்கள் மாறாது’ என்பார்கள். உலகெங்கும் நாம் அறியாத எத்தனையோ கணேசன்கள், பிரதிபலன் பார்க்காமல் யாருக்கோ உதவி செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். 515 கணேசனின் சேவையை மனமார வாழ்த்தலாம், வணங்கலாம்!

Source….Priyadharshni in



வாரம் ஒரு கவிதை…”மேகத்தில் கரைந்த நிலா …”

மேகத்தில் கரைந்த நிலா …
நிலவு உனக்கு மேகமே மேலாடை
மேலாடை உன் முகம் மறைக்க
முழு நிலவு நீயும் இள நிலவாய்
புன்னகைப்பாய் உன் மேலாடைக்குப்
பின்னால் எப்போதும் !
மேகம் கரைந்து மழை பொழியும்
நேரம் கரை புரண்டு ஓடுது மழை
நீர் வெள்ளம் என் மண்ணில் இன்று !
கடற்கரையின்  கரையிலும் கூட
மேகக் கரைசலின் தாக்கம்.. இது
வரை நான் பார்க்காத ஒன்று !
முழு நிலவு நாளில் உன் முகம் காண
வானம் பார்க்கிறேன் நான் இன்று !
மேக மேலாடைக்குப் பின்னால்
மறைந்து இருக்கிறாயா நிலவே ?
இல்லை …நிலவு  நீயும் மேகக் கரைசலில்
கரைந்து கீழே என் மண்ணில் விழுந்து
கடல் நீரில் கலந்து விட்டாயா ? …சொல்லு நிலவே !
Source…My Kavithai as appeared in dated 4th Nov 2017

வாரம் ஒரு கவிதை …” வான வேடிக்கை “

வான  வேடிக்கை ….
இடி மின்னல் வேடிக்கை காட்டி வானம்
நான் தப்பாமல் நனைக்கிறேன் உன் மண்ணை !
வேடிக்கை காட்டியே  இந்த உலகுக்கு  உயிர்
கொடுப்பது  என்  வாடிக்கை !
உயிர் கொடுக்கும்  எனக்கு நீ கொடுக்கும் பரிசு
என்ன தெரியுமா உனக்கு ?..மகனே !
வான வேடிக்கை என்னும் பெயரில் வானம்
என் நாடித்  துடிப்பையே அடக்க நினைக்கிறாயே !
மகனே …இது நியாயமா ?
நீல வானம் வேண்டும்,  மாசில்லா காற்று
வேண்டும் எனக்கு என்று மேடையேறி பேசி விட்டு
எந்த ஒரு வெற்றி விழாவுக்கும் வேண்டும் ஒரு
வான வேடிக்கை என்று நீ கேட்பது வேடிக்கையிலும்
வேடிக்கை மகனே !
கரி எடுத்து என் முகத்தில் பூசி விட்டு ,வேண்டாம்
எனக்கு கரு வானம் …வேணும் எனக்கு
ஒரு நீல வானம் என்னும் உன் வாதம் ஒரு
ஒரு வேடிக்கை வினோதம் , மகனே !
My Kavithai in dated 23rd Oct 2017

வாரம் ஒரு கவிதை… ” நிசப்த வெளியில் …”


நிசப்த வெளியில் …
கருவறை வாசம் மட்டுமே   நிசப்த வாசம் ஒரு சிசுவுக்கு
இந்த மண்ணில் வந்து பிறந்த  நேரம் முதல் சத்தம்
சத்தமே எங்கும்  எதிலும் !
சப்தம் தவிர்த்து நிசப்தம் தேடி ஓடுவது எங்கே ?
வாழ்வில் ஒலியும்  சப்தமும்  தேவைதான்
ஆனால் வாழ்வே சப்தமாகலாமா ?
ஒளி மயமான எதிர் காலம் தேடும்  குழந்தைக்கு
கிடைப்பது ஒலி மயமான இரைச்சலும் அலைச்சலும்தான் !
அண்ட வெளியிலும் இல்லையே இன்று நிசப்தவெளி !
நாளும் பல  விண்கலம் அண்டவெளியில் சுற்றி சுற்றி
நிசப்த வெளியின் தனித்துவமே தகர்ந்து விட்டதே !
சப்தம் மறந்து நிசப்தம் தேடி ஓடுவது எங்கே ?
நிசப்தம் தேடி நாம் ஓடிட வேண்டாமே  …நம் வீட்டைத்
தேடி ஓடி வரும் நிசப்த வெளி நாம் நினைத்தால் !
வாரம் ஒரு நாள் …ஒரே ஒரு நாள் …கொடுப்போம்
விடுமுறை நம் வீட்டு தொலைக் காட்சிப் பெட்டிக்கு !
எப்போதும் சிணுங்கும் கைபேசிக் குழந்தைக்கும்
தப்பாமல் தர வேண்டும் ஒரு நாள் ஓய்வு !
இரைச்சல் இல்லாத ஒரு ஒரு வீடும்  நிசப்த
வெளியே !  அலைச்சல் இல்லாத வழியும்
இதுதான் நிசப்தம் தேடி ஓடுவோருக்கு !
My Kavithai in dated 16th oct 2017

The Fascinating History of the Iconic Mysore Sandal Soap…

A soap that has held a special place in the hearts of Indians for more than a century, Mysore Sandal Soap’s legacy is intricately interwoven with Karnataka’s history and heritage.

There is something beautifully Indian about the fragrance of sandalwood. Sweet, warm, rich and woody, it is a scent that is deeply interwoven with the nation’s history and heritage. This is, perhaps, one of the many reasons why the Mysore Sandal Soap has held a special place in the hearts of Indians for more than a century.

Here’s the fascinating story behind India’s most-loved sandal soap.

One hundred and one years ago, in May 1916, Krishna Raja Wodiyar IV (the then Maharaja of Mysore) and Mokshagundam Visvesvaraya (the then Diwan of Mysore), set up the Government Sandalwood Oil factory at Mysore for sandalwood oil extraction.

The primary goal of the project was to utilise the excess stocks of the fragrant wood that had piled up after World War I halted the export of sandalwood from the kingdom of Mysore (the largest producer of sandalwood in the world at the time).

Two years later, the Maharaja was gifted a rare set of sandalwood oil soaps. This gave him the idea of producing similar soaps for the masses which he immediately shared with his bright Diwan. In total agreement about the need for industrial development in the state, the enterprising duo (who would go on to plan many projects whose benefits are still being reaped) immediately got to work.

A stickler for perfection, Visveswaraya wanted to produce a good quality soap that would also be affordable for the public. He invited technical experts from Bombay (now Mumbai) and made arrangements for soap making experiments on the premises of the Indian Institute of Science (IISc). Interestingly, the IISc had been set up in 1911 due to the efforts of another legendary Diwan of Mysore, K Sheshadri Iyer!

From the talent involved in the research happening at IISc, he identified a bright, young industrial chemist called Sosale Garalapuri Shastry and sent him to England to fine tune his knowledge about making soap. Affectionately remembered by many as Soap Shastry, the hardworking scientist would go on to play a key role in making Visveswaraya’s dream a reality.

After acquiring the required knowledge, Shastry quickly returned to Mysore where the Maharaja and his Diwan were waiting anxiously. He standardized the procedure of incorporating pure sandalwood oil in soaps after which the government soap factory was established near K R Circle in Bengaluru.

The same year, another oil extraction factory was set up at Mysore to ensure a steady supply of sandalwood oil to the soap making unit. In 1944, another unit was established in Shivamoga. Once the soap hit the market, it quickly became popular with the public, not just within the princely state but across the country.

However, Shastry was not done yet. He also created a perfume from distilled sandalwood oil. Next, he decided to give the Mysore Sandal Soap a unique shape and innovative packaging. In those days, soaps would normally be rectangular in shape and packed in thin, glossy and brightly coloured paper. To help it stand out from the rest, he gave the soap an oval shape before working on a culturally significant packaging.

Cognizant of the Indian love of jewels, Shastry designed a rectangular box resembling a jewellery case— with floral prints and carefully chosen colours. At the centre of the design was the unusual logo he chose for the company, Sharaba (a mythical creature from local folklore with the head of an elephant and the body of a lion. A symbol of courage as well as wisdom, the scientist wanted it to symbolise the state’s rich heritage.

The message ‘Srigandhada Tavarininda’ (that translates to ‘from the maternal home of sandalwood’) was printed on every Mysore Sandal Soapbox. The aromatic soap itself was wrapped in delicate white paper, similar to the ones used by jewellery shops to pack jewels.

This was followed by a systematic and well-planned advertising campaign with cities across the country carrying vibrant signboards in neon colours. Pictures of the soapbox were noticeable everywhere, from tram tickets to matchboxes. Even a camel procession was held to advertise the soap in Karachi!

The out-of-the-box campaign led to rich results. The soap’s demand in India and abroad touched new heights, with even royal families of foreign nations ordering it for themselves. Another important turning point for the company was when, in 1980, it was merged with the oil extraction units (in Mysuru and Shivamoga) and incorporated into one company called Karnataka Soaps and Detergent Limited (KSDL).

However, in the early 1990s, the state-run firm did face a rough patch due to multinational competition, declining demand and lack of coordination between sales and production departments. As losses started rising, it was given a rehabilitation package by BIFR (Board for Industrial & Financial Reconstruction) and KSDL grabbed the lifeline with both hands.

The company streamlined its way of functioning and soon it had started showing profits again. Thanks to rising profits year after year, it had soon wiped out all its losses and repaid its entire debt to BIFR by 2003. The company also successfully diversified into other soaps, incense sticks, essential oils, hand washes, talcum powder etc.

Nonetheless, the Mysore Sandal Soap remains the company’s flagship product, the only soap in the world made from 100% pure sandalwood oil (along with other natural essential oils such as patchouli, vetiver, orange, geranium and palm rose). Due to tremendous brand recall and loyalty associated with the soap, it also bags a prized position on the shopping lists of visiting NRIs.

In 2006, the iconic was awarded a Geographical Indicator (GI) tag — that means anyone can make and market a sandalwood soap but only KSDL can rightfully claim it to be a ‘Mysore Sandalwood’ soap.

Thanks to this near-monopolistic presence in the market for sandalwood bathing soaps, KSDL has also become one of Karnataka’s few public sector enterprises that turns consistent profits. In fact, the company registered its highest gross sales turnover (of ₹476 crore) in 2015-16.

Such is the legacy of sandalwood and this earthy, oval-shaped soap in the state that even Karnataka’s thriving film industry calls itself Sandalwood!

Today, there are a multitude of branded soaps in the market but Mysore Sandal Soap continues to hold a distinctive place among all of them. Its production figures continue to rise, even as the availability of sandalwood is on the decline.

To counter this, KSDL has been running a ‘Grow More Sandalwood’ programme for farmers, that provides affordable sandalwood saplings along with a buy-back guarantee.Working in partnership with the forest department, it is also working to ensure that for every sandalwood removed for extraction, a sandalwood sapling is planted to replace it.

The story of Mysore Sandal Soap and its enduring appeal is an inspiration not just for Indian PSUs but for the entire FMCG sector. Here’s hoping that its future is aromatic as its history!




“ஆட்டோ ஓட்டுவது வருமானம்… பசியாற்றுவது சந்தோஷம்”..! கோவையில் ஓர் அன்னபூரணன்!!!


சித்த ஏழை ஒருவனுக்கு ஒரு வேளை உணவு கொடுத்து வயிற்றை நிரப்புவதைவிட பெருங்கொடை ஏதேனும் இருக்க முடியுமா? ஒரு சான் வயிற்றுக்காகத்தானே இவ்வளவு பாடும்?! கோவையைச் சேர்ந்த ராஜா சேது முரளி, ஏழைகளுக்கு சோறு போடுவதையே தன் வாழ்க்கையாகக்கொண்டிருக்கும் அற்புத மனிதர்! ‘சிகிச்சைக்காக வெளியூர்களிலிருந்து வந்து கோவை அரசு மருத்துவமனையில் தங்கியிருக்கும் ஏழைகளுக்கு, ‘பசியாற சோறு’ என்ற பெயரில் இலவசமாக மதிய உணவு கொடுத்து உதவுகிறார் ராஜா சேது முரளி’ என்ற தகவல் அறிந்து அவரைத் தொடர்புகொண்டோம்…

நான் சாப்பாடு கலெக்ட் பண்றதுக்காக வடவள்ளி வரைக்கும் வந்திருக்கேன். மதியம் 12 மணிக்கு ஜி.ஹெச் வந்திருங்க, பார்க்கலாம். அங்கேதான் சோறு போட்டுக்கிட்டு இருப்பேன்” என்று  தகவல் சொன்னார். அவர் சொன்ன நேரத்துக்குச் சென்றோம். ‘பசியாற சோறு’ என்ற பெயர் தாங்கிய ஆட்டோவின் முன்னால் நீண்ட வரிசையில் நின்றிருந்தார்கள் மக்கள். சிலர் கையில் பாத்திரங்களும், சிலர் கையில் பாலித்தீன் பைகளும் இருந்தன. அனைவரின் முகத்திலும் பசியின் கொடுமையும் வறுமையும் தெரிந்தன.

தான் வைத்திருந்த பாலித்தீன் பையில் சோறு வாங்கிய ஒரு பெண்மணி, “இன்னும் கொஞ்சம்  கிடைக்குமா சார்?” என்று தயக்கத்துடன் கேட்க, “எவ்வளவு வேணும்னாலும் வாங்கிக்கங்கம்மா… ரசத்துக்குத் தனியா கவர் வெச்சிருக்கீங்களா?” என்றபடி இன்னும் இரண்டு கரண்டி சேர்த்து அள்ளிப்போட்டுவிட்டு, “போதும்மாம்மா..?”  என்றார் ராஜா சேது முரளி. பதில் சொல்ல வார்த்தை கிடைக்காமல் வாய் நிறைய புன்னகை உதிர்த்து,  தலையை ஆட்டிய அந்தப் பெண்மணியின் முகம்,  பசியின் சித்திரம். இப்படி எத்தனையோ மனிதர்கள் சோற்றுக்கு வழி இல்லாமல் அரசு மருத்துவமனை வாயில்களிலும், கோயில்களிலும், பஸ்ஸ்டாண்ட் பிளாட்பாரத்திலும் ஒட்டிய வயிற்றுடன், `யாரோ ஒருவர் பசியாற்றுவார்’ என்ற நம்பிக்கையில் காத்துக்கிடக்கிறார்கள். புதிய இந்தியா பிறந்தும் பழைய காட்சிகள் மாறாததுதான் இங்கு எவ்வளவு பெரிய துயரம்!

சோறு கிடைத்த சந்தோஷத்தில் பகைவென்ற வீராங்கனைபோல் வந்த அந்த அம்மாவிடம் பேசினேன். “என் பேரு சுசிலா. ஊரு கூடலூர். எனக்கு ஒரே மகன். என் வீட்டுக்காரர், என் மகன் சின்ன வயசா இருக்கும்போதே செத்துப்போயிட்டார். நான் படிச்சது அந்தக் கால எஸ்.எஸ்.எல்.சி. அங்கன்வாடியில வேலைபார்த்துக்கிட்டிருந்தேன். மாசம் 2,500 ரூபா சம்பளம். பஸ்ஸுக்கே அதுல பாதி காசு போயிரும். அதனால, அந்த வேலை வேணாம்னு எழுதிக் கொடுத்துட்டு, லோக்கல்ல கிடைக்கிற கூலி வேலைகளைச் செய்து குடும்பத்தை ஓட்டினேன்.

எம் மகன், மேஸ்திரி வேலைக்குப் போயிக்கிட்டிருந்தான். குடும்பத்தை ஓட்டுற அளவுக்கு வருமானம் வந்தது. அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணிவெச்சேன். என் மகனுக்கு திடீர்னு மூலம் வந்திருச்சு. அதனால, பொண்டாட்டி அவனை விட்டுட்டு ஓடிட்டா. குடும்பம் சிதைஞ்சிருச்சு. டாக்டருங்க, `அவனுக்கு ஆபரேஷன் பண்ணாத்தான் குணமாகும்’னு சொல்லிட்டாங்க. சேர்த்துவெச்சிருந்த 4,000 ரூபாயோடு இங்கே வந்து 15 நாளாச்சு. மூணு வேளையும் கடையில சாப்பாடு வாங்கி கட்டுப்படியாகலை. இருந்த காசு எல்லாம் தீர்ந்துடுச்சு. இங்கே ஃப்ரீயா சோறு போடுறாங்கனு இன்னிக்குதான் தெரியும். அதான் ராத்திரிக்கும் சேர்த்து வாங்கிவெச்சுக்கிட்டேன். இதுவும் இல்லைன்னா பட்டினிதான்” என்று அவர் சொன்னதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. இதுபோன்று வரிசையில் நின்ற ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கும்  துயரக்கதையை நினைத்து உடல் வெடவெடத்துப்போனது.

எல்லோருக்கும் சோறு போட்டு முடித்த பிறகு ராஜா சேது முரளியிடம் பேசினோம். “நான் சின்ன வயசுல அனுபவிச்ச கஷ்டம்தாங்க, என்னை இங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கு. என்கூட பொறந்தது மொத்தம் அஞ்சு பேர். அப்பா, பயங்கர குடிகாரர். அம்மா, கூலி வேலை செய்துதான் எங்களுக்கு சோறு போடுவாங்க. பல நாள்  சாப்பாடு இல்லாம பசியில தண்ணியைக் குடிச்சுட்டுப் படுத்திருக்கேன். பசியின் அவஸ்தை எனக்கு நல்லாத் தெரியும். பெரிய ஆளாகி வேலைக்குப் போனதும், கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு என்னால் ஆன சின்னச் சின்ன உதவிகளைச் செய்து திருப்தியடைஞ்சுக்குவேன். கருத்துவேறுபாட்டால் என் மனைவி என்னைவிட்டு பிரிஞ்சுட்டாங்க. என்கூட பிறந்தவங்களும் அவங்கவங்க தனித்தனியா வாழ்ந்துக்கிட்டிருக்காங்க. நானும் அம்மாவும் மட்டும்தான் ஒண்ணா இருக்கோம்

ஆட்டோ ஓட்டுறதுதான் என் தொழிலா இருந்துச்சு. வாழ்க்கை, எதை நோக்கிப் போகுதுனு தெரியாம சுற்றிக்கிட்டிருந்த சமயத்துல, ஒருநாள் கோவையில் இருக்கும் ‘சிநேகாலயா ஹெச்.ஐ.வி பாதிக்கப்பட்டோர் காப்பகத்துல திவ்யானு ஒரு குழந்தை சீரியஸா இருக்கு’னு சொன்னாங்க. ஆட்டோ எடுத்துட்டுப் போனேன். அங்கே அடிக்கடி இதுமாதிரி உதவிக்குப் போறது வழக்கம். அந்த குழந்தையைக் காப்பாற்ற முடியலை. கோவை ஜி.ஹெச்-லதான் பத்து நாளைக்குமேல வெச்சிருந்தோம். நான்தான் பக்கத்துலேயே இருந்து கவனிச்சுக்கிட்டேன். அப்போதான் இங்கே வர்றவங்க சாப்பாட்டுக்காகப் படுற கஷ்டத்தைப் பார்த்தேன். என்னோட சின்ன வயசு பசி, எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்திருச்சு. அரசு மருத்துவமனைக்கு ஏதோதோ பிரச்னைகளோடு வரும் ஏழைகளுக்கு உதவணும்னு முடிவுபண்ணேன். என் ஆட்டோவுல ஏறுகிற எல்லார்கிட்டயும் இதைப் பற்றிச் சொல்லி, `உங்க வீட்டுல ஏதாவது விசேஷம் நடந்தா, அப்போ மிச்சமாகும் சாப்பாட்டைக் கொடுங்க’னு கேட்டேன். கொஞ்ச கொஞ்சமா ரெஸ்பான்ஸ் கிடைக்க ஆரம்பிச்சது.  கல்யாண வீட்டுச் சோறோ, கருமாதி வீட்டுச் சோறோ… எந்தப் பாகுபாடும் கிடையாது. எந்த விசேஷங்கள்ல மிச்சமானாலும் எனக்கு போன் வர ஆரம்பிச்சது. அன்னூர் வடவெள்ளினு கோவையைச் சுற்றி எங்கிருந்து போன் வந்தாலும் போயிடுவேன். சாதம், ரசம்னு இருக்கிறதை வாங்கிக்கிட்டு மதியானம் இங்கே ரீச் ஆகிடுவேன்.  பல இடங்கள்ல பெட்ரோல் காசையும் அவங்களே கொடுத்திருவாங்க.

இதுக்கு ஓர் அடையாளத்தை உருவாக்கணும்னு சமீபத்துலதான் ‘பசியாற சோறு’னு பேருவெச்சேன். ஹாஸ்பிட்டல்ல  என் போன் நம்பர் இருக்கு. அங்கே டிஸ்சார்ச் ஆனாலும், அடுத்து வர்றவங்ககிட்ட தகவலைச் சொல்லி, என் நம்பரைக் கொடுத்திருவாங்க. ‘இன்னைக்கு சோறு இருக்கானு?’ தினமும் போன் பண்ணிடுவாங்க. பல நாள் சோறு இருக்கும்; சில நாள் சோறு இருக்காது. இல்லாதபோது ‘இல்லை’னு சொல்றதுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும். தயங்கித் தயங்கித்தான் சொல்லுவேன். பிறந்தநாள், நினைவு நாளுக்கெல்லாம்கூட என்கிட்ட ஆயிரம் ரெண்டாயிரம் கொடுத்து சோறு போடச் சொல்றாங்க. அது மாதிரியான நேரத்துல, நானே ஆள்வெச்சு சமைச்சுக் கொண்டு வந்து போட்ருவேன்” என்று சொல்லும் ராஜா சேது முரளியிடம், “உங்க வாழ்க்கைக்கான பணத்துக்கு என்ன பண்ணுவீங்க?” என்று கேட்டால், “பல நல்ல உள்ளங்கள் இருக்காங்க. ஒருத்தர் மாசத்துல ஒரு நாள் பெட்ரோல் ஃபுல் பண்ணி கொடுத்திருவார். கிடைக்கிற நேரத்துக்கு வாடகைக்கு ஆட்டோ ஓட்டி, அதுல வர்ற வருமானத்துலதான் வாழ்க்கையை ஓட்டுறேன்” என்கிறார். இதுமட்டுமல்லாமல் தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் நிதி திரட்டி, நன்றாகப் படிக்கும் அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள் 150 பேரைத் தேர்வுசெய்து அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து உதவிகளையும் செய்துவருகிறார் ராஜா சேது முரளி.

விடைபெறும்போது, “பசியைவிட பெரிய கொடுமை வேற இல்லீங்க. உங்களால முடிஞ்சா சாப்பாடு இல்லாம கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு ஒரு வேளை சாப்பாடு வாங்கிக் கொடுத்துப்பாருங்க. அதுல கிடைக்கிற திருப்தியே தனி” என்றார் மனநிறைவுடன்.

Source…..Punniyamurthy  in