Moral story
Just For Laugh !!!!……Moral of The Story !!!!!!
And the Moral Is…
A teacher told her young class to ask their parents for a family story with a moral at the end of it, and to return the next day to tell their stories.
In the classroom the next day, Joe gave his example first, “My dad is a farmer and we have chickens. One day we were taking lots of eggs to market in a basket on the front seat of the truck when we hit a big bump in the road; the basket fell off the seat and all the eggs broke. The moral of the story is not to put all your eggs in one basket..”
“Very good,” said the teacher.
Next, Mary said, “We are farmers too. We had twenty eggs waiting to hatch, but when they did we only got ten chicks. The moral of this story is not to count your chickens before they’re hatched..”
“Very good!” said the teacher again, very pleased with the response so far.
Next it was Barney’s turn to tell his story: “My dad told me this story about my Aunt Karen…. Aunt Karen was a flight engineer in the war and her plane got hit. She had to bail out over enemy territory and all she had was a bottle of whisky, a machine gun and a machete.”
“Go on,” said the teacher, intrigued.
“Aunt Karen drank the whisky on the way down to prepare herself; then she landed right in the middle of a hundred enemy soldiers.
She killed seventy of them with the machine gun until she ran out of bullets. Then she killed twenty more with the machete till the blade broke. And then she killed the last ten with her bare hands.”
“Good heavens,” said the horrified teacher, “What did your father say was the moral of that frightening story?”
“Stay away from Aunt Karen when she’s drunk.”!!!!!!!!!
source::::babamailnet
Natarajan
Message For The Day….Faith Will Do Wonders!!!
|
A few elders in Brindavan who revelled in scandalizing Krishna set an ordeal for Radha to test her virtue. Radha was asked to fetch water in a pot from Yamuna to home. Radha, with full faith in Krishna, was immersed in the consciousness of the Lord, that she never bothered to know the condition of the pot. The mud pot she was given had a hundred holes. She immersed it in the river, repeating the name of Krishna as usual, with every intake of the breath and every exhalation. Every time the name Krishna was uttered, a hole was covered, so that by the time the pot was full, it was whole! That was the measure of her faith. Faith can affect even inanimate objects. |
எம்மதமும் எம் மதமே !!!….
மூலம் : மஹாபெரியவாள் தரிசன அனுபவங்கள் – ஐந்தாம் பகுதி
நினைவு கூர்ந்தவர்: ஸ்ரீமடம் பாலு
பக்கம் : 93,94,95
மௌனம் நா அசைத்தது
வட பாரதத்தின் வடமேற்கு மாநிலங்களைச் சேர்ந்த எட்டு முஸ்லிம்கள், பெரியவாள் தரிசனத்துக்கு வந்தார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் செல்வந்தர்கள் என்ற நினைப்பை ஏற்படுத்தினாலும், எளிய உடை (வேஷ்டி, குல்லாய்) அணிந்திருந்தார்கள்.
“பெரிய பெரிய தேசியத் தலைவர்கள் எல்லாம் இந்த மஹந்திடம் ஆசிபெற்றுச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டோம். அத்தகைய மஹந்தை (மகானை) தரிசனம் செய்ய வந்திருக்கிறோம்.”
பெரியவாள் அன்றைய தினம் காஷ்டமௌனம்! ஒரு ஜாடை, கண் அசைப்பு கூடக் கிடையாது, ஏதேனும் சொன்னால் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்களே தவிர, முகத்தில் எவ்விதச் சலனமும் இருக்காது.
முஸ்லிம்கள், வெகு தூரத்திலிருந்து, மிகவும் பக்தியோடு வந்திருக்கிறார்கள்.
“இன்று பெரியவாள் பேசமாட்டார்கள்” என்று சொல்லி, ஏமாற்றத்துடன் அவர்களை அனுப்பி வைப்பது, மகா அநியாயம். ஆனால், பெரியவாளிடம் யார் போய்ச் சொல்வது?
பாணாம்பட்டு கண்ணன் என்று ஒரு தொண்டர். நியாயமான துணிச்சல்காரர். ‘வடக்கேயிருந்து எட்டு முஸ்லிம்கள் வந்திருக்கிறார்கள். சமயப் பற்றுடையவர்கள் மாதிரி இருக்கு. ரொம்பவும் சாந்தமா இருக்கா… பெரியவாளிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கணும்னு ரொம்ப எதிர்பார்ப்போடு வந்திருக்கா…”
இரண்டு நிமிஷம் கழித்துப் பெரியவாள் வெளியே வந்தார்கள். “ஆயியே… ஆயியே..” என்று அவர்களை அழைத்து உட்காரச் சொல்லிவிட்டு, ஹிந்தியில் ஒவ்வொருவரிடமும் உரையாடினார்கள்.
வந்தவர்கள், “நாங்கள் ஒரு பெரிய பிரச்சினையில் சிக்கியிருக்கிறோம். பெரியவா அனுக்ரஹம் வேணும்” என்று பிரார்த்தித்துக் கொண்டார்கள்.
பெரியவாள் சொன்னார்கள்:
“நீங்கள் எல்லோரும் நல்ல பக்தர்கள். தினமும் ஐந்து வேளை தொழுகை செய்யுங்கள். இது ரம்லான் மாதம். உபவாசம் இருந்து என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறீர்கள். அதனாலேதான், உங்களிடம் மட்டும் பேசுவதற்காக மௌனத்தை சிறிதுநேரம் விட்டுவிட்டேன்! உங்கள் கஷ்டங்கள் நீங்கும். ஆண்டவர் காப்பாற்றுவார்…”
அந்த எண்மரில், முதியவரான ஒருவருக்கு ஒரு பச்சை நிறச் சால்வையும், மற்றவர்களுக்குப் பழமும் கொடுத்தார்கள்.
அவர்கள் ஆனந்தம் பொங்கத் திரும்பிச் சென்றார்கள்.
source::::periva.proboards.com
Natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/thread/3972#ixzz2PZGoBQN5
பழம் எல்லாம் பரம ஏழைக்கு !!!!!
கமால் ஜூம்லெட் என்ற லெபனான் நாட்டு அமைச்சர், மஹாபெரியவாளிடம் அத்யந்த பக்தி கொண்டவர். அத்வைத தத்துவக் கோட்பாடுகளை சென்னை, மும்பை மற்றும் கேரளாவிலிருந்த பல மகாபண்டிதர்களிடம் பாடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டவர்.
அவர், பெரியவாளைத் தரிசிக்க வரும்போது, இஸ்லாமிய சம்பிரதாயப்படி, “சலாமாலேகும்” என்று சொல்லி வணக்கம் தெரிவிப்பார்.
ஒரு தடவை, பல கூடைகளில் மாதுளை, ஆப்பிள் என்று வகைவகையான பழங்களைக் கொண்டுவந்து சமர்ப்பித்தார்.
பெரியவாள் ஒரு மாதுளையைக் கையில் எடுத்துப் புரட்டிப் புரட்டிப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்தார்கள். அதாவது கமால் ஜூம்லெட் சமர்ப்பித்தவைகளை தான் ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டதை அவருக்கு உணர்த்தி, அவரை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மூழ்கச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்!
கமாலின் ஆனந்தத்துக்கு அளவேயில்லை. பெரியவாளும், ஸ்ரீமடத்துத் தொண்டர்களும் மிக உயர்ந்த ரக மாதுளை – ஆப்பிள்களை சாப்பிடப் போகிறார்கள் என்ற நினைப்பே அவருக்கு அமுதமாய் இனித்தது.
பெரியவாள், “இதுகளெல்லாம் ரொம்ப ஒசத்தியோன்னு அவரைக் கேளு” என்றார்கள்.
“ஆமாம், ஆமாம்! இவைகளை விட உயர்ந்த ரகம் எங்கேயும் இல்லை…”
பெரியவா, ஒரு தொண்டரை அருகில் அழைத்தார்கள்.
“பக்கத்திலே ஹரிஜன் காலனி ஏதாவது இருக்கோ”
“இருக்கு… பத்து நிமிஷ நடை தூரம்…”
“எல்லாக் கூடையையும் எடுத்துண்டு போய், அங்கே உள்ள எல்லோருக்கும் கொடுத்துட்டு வா. காலி கூடையையும் அவாகிட்டேயே கொடுத்துடு…”
தொண்டர் தயங்கினார். கமால் எதிரிலேயே அவர் கொண்டுவந்த பழங்களை இப்படித் (துர்)விநியோகம் பண்ணினால், அவர் மனம் நொந்து போகமாட்டாரா என்று எண்ணியிருக்கலாம்.
பெரியவாள் : “அவாளெல்லாம் பரம ஏழைகள். இந்த மாதிரிப் பழங்களையெல்லாம் பார்த்துக்கூட இருக்கமாட்டா…. அவா சாப்பிடட்டும்.”
இந்த சம்பாஷணை, சமிக்ஞைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கமால், சிஷ்யரிடம், “வாட்?” என்று கேட்டார். சிஷ்யர் தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தில், “இந்தப் பழங்கள் எல்லாவற்றையும் பரம ஏழைகளுக்கு விநியோகம் செய்யும்படி பெரியவாள் ஆக்ஞை” என்றார்.
கமாலின் உள்ளம் கொதித்தது. (மன்னிக்கவும். கமாலின் உள்ளம் குதித்தது; களித்தது).
“ஓ! அல்லாஹ்… அல்லாஹ்…. அல்லாஹ்…” என்று இரு கைகளையும் உயரே தூக்கிக் கொண்டு, பரவசமாகக் கத்தினார்.
பெரியவாள், அல்லா மட்டுமல்ல; எல்லாமாக இருப்பவர்கள் என்பது நமக்குத் தெரிந்ததுதானே!
ஜெய ஜெய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர!!
source::::www.periva.proboards.com
Read more:http://periva.proboards.com/index.cgi?board=exptamil&action=display&thread=3964#ixzz2PD8mkDgV
Message For The Day….Lesson Narada Learnt From Gopikas !!!!
Narada, the celestial sage, was once so shocked at the ignorance of the Gopikas, that he volunteered to put them through some spiritual lessons. After coming to Brindavan, he noticed that these cowherd girls who were selling milk or curds were calling, “Govinda, Narayana,” instead of the wares they were selling; so immersed were they in God-consciousness. They did not know that they had sold off all the milk; they still wandered on, calling out the names of the Lord. They had novishayavasana, that is, no wish for sensual objects; and so they had no ajnana (ignorance). Narada concluded that they had no need for his lessons instead he prayed to them to teach him the means of getting that yearning and that vision of the all-pervading Krishna. To conquer egoism, no rigorous system of exercise, breath control or complicated scholarship is necessary! The simple Gopikas, have demonstrated this truth.
Do Not Strike When You Are Angry !!!
DO NOT STRIKE WHEN ANGRY
source:::: Swami Sathya Sai “s Moral Story Collections
Natarajan
Yashiko was a wealthy samurai warrior in ancient Japan. He cut a fine figure; his armour and sword were of the finest workmanship. His ornaments were of the finest variety: silver, copper, gold and bronze. Even the toggles on his tunic were priceless netsuke: masterfully carved figures of animals, insects, dragons and fishes, made of the purest ivory. He lived with his wife and elderly mother in an elegant tiled house in the best quarter of the town. He frequently drank the rarest and finest of teas, and often dined in the most expensive restaurants. His wife Ayako was considered the most beautiful woman in the kingdom, and his aged mother was much celebrated for her wisdom and learning.
Life was good for Yashiko. He had a handsome salary from the emperor, regular revenue from his many properties, and a hefty stake in a porcelain trading business. But even all this wealth was not enough for a man like Yashiko. To keep from getting bored (which was uncomfortably often) the proud and greedy samurai decided to start a moneylending business for poor people.
“After all, it takes money to make money,” thought Yashiko. “You never know when a rainy day or a water flood or the wind dragons may come and wipe everything away. Life is at best uncertain. A day is bound to come when more money will be needed than what is presently being returned to me by my investments. The poor are always with us, and the poor always need money. I can charge them a high rate of interest and not have to lift a hand. What a clever way to make some extra cash! I wish I had thought of it long ago. Why, moneylending is practically a licence to mint money! I shall begin my new enterprise, at once! At once!”
Down at the docks, Michiko, a poor fisherman, had experienced an unlucky year with his business. Regretfully, he took out a sizeable loan from Yashiko so he could feed his wife and children. A year later, the loan had not been repaid. The proud samurai strapped on his deadly sword and strode off to find the fisherman and collect what was his due.
“I’ll show him who’s boss,” thought Yashiko.
“One look at me and my sword and he’ll come running with the money.”
Upon seeing Yashiko marching forcefully towards him, full of his own importance, the ragged fisherman bowed humbly before the proud samurai.
“O Revered Sir! Great Samurai! Noble Warrior! It has been a very bad year again for me. I do not have sufficient funds to repay you.”
“What!” shouted Yashiko furiously. “After all this time! You scoundrel! After all the time and patience I have shown you! A whole year has gone by and you cannot even show me a single yen in repayment! Now I am going to kill you!” Menacingly, he drew his sword.
Fearing his life was about to end, the fisherman spoke up loudly.
“Revered sir, for sometime now I have been studying martial arts. One of the lessons my master has taught me is that you should never strike another when you are angry.”
“Hmmmmm,” thought Yashiko. “This is a clever fellow.” Just to be on the safe side, he lowered his sword.
“Your master is wise,’ said Yashiko carefully. “And I myself, as a student of the art of the sword, have heard that lesson many times. To be honest with you, O fisherman, I have such a temper that I often act without thinking. I tell you what I will do. You shall have another year to repay your debt. If you do not repay me in one year, I will come and take your life away with this sword.”
“Thank you, kind sir,’ murmured Michiko, bowing low.
Yashiko composed himself and walked away, his honour intact. By the time he had dined out at his favourite restaurant and arrived home it was nearly midnight. Seeing no lights in his house, he crept in quietly, not wishing to wake the servants or disturb his wife and aged mother. As he entered the house he lit the bronze oil lamp in the hallway. There he saw his wife whispering secretly to a strange man in the darkened living room at the end of the hall.
“What is the meaning of this insult!” shouted Yashiko. Swiftly he drew his sword, ready to kill them both instantly. Just then the words of the fisherman echoed in his fevered brain.
“Never strike when you are angry.”
Yashiko paused and took a deep, laboured breath. Then his wife lit a candle.
To his amazement, he found himself face to face with not only his wife, but his beloved mother too, who was dressed like a man in his warrior clothing.
“What is the meaning of this? Are you both completely crazy? Is this a joke? I almost killed the two of you! I demand an explanation—immediately!”
“O Revered Husband,” murmured Ayako, “You, my lord, as a samurai, are the guardian and sole protector of this house. Because you had not returned by dark, Mother and I were afraid. We decided to dress Mother up in your clothes to keep away intruders.”
“Oh, my God! Oh, my ancestors!” wept Yashiko. He shivered at the thought that because of his terrible temper, he had nearly killed what he loved most in the world – his beloved wife and his adoring mother.
A year later, Yashiko went to see the poor fisherman down at the docks.
Michiko, upon seeing the samurai walking towards him, bowed humbly before him.
“It has been an excellent year’s fishing, my Lord! Please accept the money I owe you, plus interest.”
“Keep your money, dear man,” replied Yashiko gently.
“You don’t know it, but your debt was paid long ago.”
Bhagawan says on the subject of anger:
One’s anger is one’s greatest enemy and one’s calmness is one’s own protection. One’s joy is one’s heaven and one’s sorrow is one’s hell… assume silence when you are invaded by anger. Or remember the name of the Lord. Do not try to remind yourself of things which will inflame the anger more… That will do incalculable harm. A man consumed by anger can never be free of misery. For the decline in human qualities today, pride and anger are primarily responsible.
Which Wolf Will Win ? !!!
TWO WOLVESAn elder Cherokee Native American was teaching his grandchildren about life.He said to them, “A fight is going on inside me, it is a terrible fight and it is between two wolves. One wolf represents fear, anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.The other stands for joy, peace, love, hope, sharing, serenity, humility, kindness, benevolence, friendship, empathy, generosity, truth, compassion, and faith.This same fight is going on inside you, and inside every other person, too.”They thought about it for a minute and then one child asked his grandfather, “Which wolf will win?”The old Cherokee simply replied: “The one you feed.”source::::: input from a friend of mine….Natarajan
உத்தவ கீதை யின் முத்துக்கள் சில உங்கள் பார்வைக்கு !!!!
உத்தவ கீதை
பகவான் கிருஷ்ணனின் குழந்தைப் பருவம் முதலே, அவருக்குப் பணிவிடைகள் செய்து, தேரோட்டி, பல்வேறு சேவைகள் புரிந்தவர், உத்தவர். இவர் தனது வாழ்நாளில், தனக்கென நன்மைகளோ வரங்களோ கண்ணனிடம் கேட்டதில்லை. துவாபர யுகத்தில், தமது அவதாரப் பணியை முடித்துவிட்ட நிலையில், உத்தவரிடம் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், உத்தவரே, இந்த அவதாரத்தில் பலர் என்னிடம் பல வரங்களும், நன்மைகளும் பெற்றிருக்கின்றனர். ஆனால், நீங்கள் எதுவுமே கேட்டதில்லை. ஏதாவது கேளுங்கள், தருகிறேன். உங்களுக்கும் ஏதாவது நன்மைகள் செய்துவிட்டே, எனது அவதாரப் பணியை முடிக்க நினைக்கிறேன் என்றார். தனக்கென எதையும் கேட்காவிட்டாலும், சிறு வயது முதலே கண்ணனின் செயல்களைக் கவனித்து வந்த உத்தவருக்கு… சொல் ஒன்றும், செயல் ஒன்றுமாக இருந்த கண்ணனின் லீலைகள், புரியாத புதிராக இருந்தன. அவற்றுக்கான காரண, காரியங்களைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார். பெருமானே! நீ வாழச் சொன்ன வழி வேறு; நீ வாழ்ந்து காட்டிய வழி வேறு! நீ நடத்திய மகாபாரத நாடகத்தில்… நீ ஏற்ற பாத்திரத்தில், நீ புரிந்த செயல்களில், எனக்குப் புரியாத விஷயங்கள் பல உண்டு. அவற்றுக்கெல்லாம் காரணங்களை அறிய ஆவலாக இருக்கிறேன் நிறைவேற்றுவாயா? என்றார் உத்தவர்.
உத்தவரே! அன்று குரு÷க்ஷத்திரப் போரில் அர்ஜுனனுக்காக நான் சொன்னது, பகவத் கீதை. இன்று உங்களுக்குத் தரும் பதில்கள், உத்தவ கீதை. அதற்காகவே உங்களுக்கு இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைத் தந்தேன். தயங்காமல் கேளுங்கள் என்றான் பரந்தாமன்
உத்தவர் கேட்க ஆரம்பித்தார்; கண்ணா! முதலில் எனக்கு ஒரு விளக்கம் வேண்டும். உண்மையான நண்பன் யார்? நண்பனுக்கு ஏற்படும் துயரத்தைத் தீர்க்க, உடனே அழைப்பு இல்லாமலேயே வந்து உதவி செய்பவனே உற்ற நண்பன் என்றான் கண்ணன். கிருஷ்ணா! நீ பாண்டவர்களின் உற்ற நண்பன். உன்னை அவர்கள் ஆபத்பாந்தவனாக, பரிபூரணமாக நம்பினார்கள். நடப்பதை மட்டுமல்ல; நடக்கப் போவதையும் நன்கறிந்த ஞானியான நீ… உற்ற நண்பன் யார் என்பதற்கு நீ அளித்த விளக்கத்தின்படி… முன்னதாகவே சென்று, தருமா! வேண்டாம் இந்தச் சூதாட்டம் என்று தடுத்திருக்கலாம் ஏன் அப்படிச் செய்யவில்லை? போகட்டும். விளையாட ஆரம்பித்ததும், தருமன் பக்கம் அதிர்ஷ்டம் இருக்கும்படி செய்து, வஞ்சகர்களுக்கு நீதி புகட்டியிருக்கலாம். அதையும் நீ செய்யவில்லை. தருமன் செல்வத்தை இழந்தான்; நாட்டை இழந்தான்; தன்னையும் இழந்தான். சூதாடியதற்குத் தண்டனையாக, அதோடு அவனை விட்டிருக்கலாம். தம்பிகளை அவன் பயணம் வைத்த போதாவது, நீ சபைக்குள் நுழைந்து தடுத்திருக்கலாம். அதையும் நீ செய்யவில்லை. திரௌபதி அதிர்ஷ்டம் மிக்கவள். அவளைப் பணயம் வைத்து ஆடு. இழந்தது அனைத்தையும் திருப்பித் தருகிறேன் என்று சவால் விட்டான் துரியோதனன். அப்போதாவது, உனது தெய்வீக சக்தியால், அந்தப் பொய்யான பகடைக் காய்கள் தருமனுக்குச் சாதகமாக விழும்படி செய்திருக்கலாம். அதையும் செய்யவில்லை.
மாறாக, திரவுபதியின் துகிலை உரித்து, அவளின் மானம் பறிபோகும் நிலை ஏற்பட்ட போதுதான் சென்று, துகில் தந்தேன். திரவுபதி மானம் காத்தேன் என்று மார்தட்டிக் கொண்டாய். மாற்றான் ஒருவன், குலமகள் சிகையைக் பிடித்து இழுத்து வந்து, சூதர் சபையில் பலர் முன்னிலையில், அவள் ஆடையில் கை வைத்த பிறகு, எஞ்சிய மானம் என்ன இருக்கிறது? எதனைக் காத்ததாக நீ பெருமைப்படுகிறாய்? ஆபத்தில் உதவுபவன்தானே ஆபத்பாந்தவன்? இந்த நிலையில் உதவாத நீயா ஆபத்பாந்தவன்? நீ செய்தது தருமமா? என்று கண்ணீர் மல்கக் கேட்டார் உத்தவர். இது உத்தவரின் உள்ளக் குமுறல் மட்டுமன்று; மகாபாரதம் படித்துவிட்டு நாம் அனைவருமே கேட்கும் கேள்விகளே இவை. நமக்காக இவற்றை அன்றே கண்ணனிடம் கேட்டிருக்கிறார் உத்தவர். பகவான் சிரித்தார். உத்தவரே… விவேகம் உள்ளவனே ஜெயிக்க வேண்டும் என்பது தர்ம நியதி. துரியோதனனுக்கு இருந்த விவேகம் தருமனுக்கு இல்லை. அதனால்தான் தருமன் தோற்றான் என்றான் கண்ணன். உத்தவர் ஏதும் புரியாது திகைத்து நிற்க, கண்ணன் தொடர்ந்தான். துரியோதனனுக்கு சூதாடத் தெரியாது. ஆனால், பணயம் வைக்க அவனிடம் பணமும், ஏராளமான ஆஸ்தியும் இருந்தது. பணயம் நான் வைக்கிறேன். என் மாமா சகுனி, பகடையை உருட்டிச் சூதாடுவார் என்றார் துரியோதனன். அது விவேகம். தருமனும் அதுபோலவே விவேகத்துடன் செயல்பட்டு, நானும் பணயம் வைக்கிறேன். ஆனால், என் சார்பாக என் மைத்துனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பகடைக்காயை உருட்டுவான் என்று சொல்லியிருக்கலாமே?
சகுனியும் நானும் சூதாடியிருந்தால், யார் ஜெயித்திருப்பார்கள்? நான் கேட்கும் எண்ணிக்கைகளைச் சகுனியால் பகடைக் காய்களில் போடத்தான் முடியுமா? அல்லது, அவன் கேட்கும் எண்ணிக்கைகளை என்னால்தான் போட முடியாதா? போகட்டும். தருமன் என்னை ஆட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ள மறந்துவிட்டான் என்பதையாவது மன்னித்து விடலாம். ஆனால், அவன் விவேகமில்லாமல் மற்றொரு மாபெரும் தவற்றையும் செய்தான். ஐயோ…. விதிவசத்தால் சூதாட ஒப்புக்கொண்டேனே! ஆனால், இந்த விஷயம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மட்டும் தெரியவே கூடாது. கடவுளே! அவன் மட்டும் சூதாட்ட மண்டபத்துக்கு வராமல் இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டான்; என்னை மண்டபத்துக்குள் வர முடியாதவாறு, அவனே கட்டிப் போட்டுவிட்டான். நான் அங்கு வரக்கூடாதென என்னிடமே வேண்டிக்கொண்டான். யாராவது தனது பிரார்த்தனையால் என்னைக் கூப்பிடமாட்டார்களா என்று மண்டபத்துக்கு வெளியில் காத்துக்கொண்டு நின்றேன். பீமனையும், அர்ஜுனனையும், நகுல சகாதேவர்களையும் வைத்து இழந்தபோது, அவர்களும் துரியோதனனைத் திட்டிக் கொண்டும், தங்கள் கதியை எண்ணி நொந்து கொண்டும் இருந்தார்களே தவிர, என்னைக் கூப்பிட மறந்துவிட்டார்களே! அண்ணன் ஆணையை நிறைவேற்ற துச்சாதனன் சென்று, திரவுபதியின் சிகையைப் பிடித்தபோது, அவளாவது என்னைக் கூப்பிட்டாளா? இல்லை. அவளும் தனது பலத்தையே நம்பி, சபையில் வந்து, வாதங்கள் செய்து கொண்டிருந்தாளே ஒழிய, என்னைக் கூப்பிடவில்லை! நல்லவேளை… துச்சாதனன் துகிலுரித்தபோதும் தனது பலத்தால் போராடாமல், ஹரி…. ஹரி… அபயம் கிருஷ்ணா… அபயம் எனக் குரல் கொடுத்தாள் பாஞ்சாலி. அவளுடைய மானத்தைக் காப்பாற்ற அப்போதுதான் எனக்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அழைத்ததும் சென்றேன். அவள் மானத்தைக் காக்க வழி செய்தேன். இந்தச் சம்பவத்தில் என் மீது என்ன தவறு? என்று பதிலளித்தான் கண்ணன்.
அருமையான விளக்கம் கண்ணா! அசந்துவிட்டேன். ஆனால் ஏமாறவில்லை. உன்னை இன்னொரு கேள்வி கேட்கிறேன் என்றார் உத்தவர். கேள் என்றான் கண்ணன். அப்படியானால், கூப்பிட்டால்தான் நீ வருவாயா? நீயாக, நீதியை நிலை நாட்ட, ஆபத்துகளில் உன் அடியவர்களுக்கு உதவ வரமாட்டாயா? புன்னகைத்தான் கண்ணன். உத்தவா, மனித வாழ்க்கை அவரவர் கர்ம வினைப்படி அமைகிறது. நான் அதை நடத்துவதும் இல்லை. அதில் குறுக்கிடுவதும் இல்லை. நான் வெறும் சாட்சி பூதம். நடப்பதையெல்லாம் அருகில் நின்று பார்த்துக்கொண்டு நிற்பவனே! அதுதான் தெய்வ தர்மம் என்றான். நன்றாயிருக்கிறது கிருஷ்ணா! அப்படியானால், நீ அருகில் நின்று, நாங்கள் செய்யும் தீமைகளையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாய். நாங்கள் தவறுகளைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டேயிருந்து பாவங்களைக் குவித்து, துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்படித்தானே? என்றார் உத்தவர். உத்தவரே! நான் சொன்ன வாசகங்களின் உட்பொருளை நன்றாக உணர்ந்து பாருங்கள்.
நான் சாட்சி பூதமாக அருகில் நிற்பதை நீங்கள் உணரும் போது, உங்களால் தவறுகளையோ தீவினைகளையோ நிச்சயமாகச் செய்ய முடியாது. அதை நீங்கள் மறந்துவிடும்போதுதான், எனக்குத் தெரியாமல் செயல்களைச் செய்துவிடலாம் என்று எண்ணுகிறீர்கள்.
SOURCE:::: input from a friend of mine
Natarajan
” That is What I am Doing Now ” !!!
Short story with Great Morals
One day a rich Westerner who had made sqillions from speculating on the stock market was strolling along the beach and saw the fisherman pulling in his boat with his meager catch.
The rich Westerner stopped and remarked “not much of a catch today”. The fisherman replied “yes not much” but explained that his small catch was enough for him and his family.
The rich Westerner asked, “But what do you do with the rest of your time?”
“I sleep late, play with my children and have an afternoon’s rest under a coconut tree. In the evenings, I go to the local pub to see my friends, play some music, and sing a few songs….. I have a full and happy life.” replied the fisherman.
The rich Westerner ventured, “I have an MBA from Harvard and I can help you…… You should start by fishing longer every day. You can then sell the extra fish you catch. With the extra revenue, you can buy a bigger boat.
With the extra money the larger boat will bring, you can buy a second one and a third one and so on until you have a large fleet. Instead of selling your fish to a middleman, you can negotiate directly with the processing plants and maybe even open your own plant. You can then leave this little village and move to a city from where you can direct your huge enterprise.”
“And after that?” asked the fisherman.
“After that? That’s when it gets really interesting,” answered the rich Westerner, laughing, “When your business gets really big, you can start selling stock in your company and make millions!”
“Millions? Really? And after that?” pressed the fisherman.
“After that you’ll be able to retire, move out to a small village by the sea, sleep in late every day, spend time with your family, go fishing, take afternoon naps under a coconut tree, and spend relaxing evenings with friends…”
The rich Westerner stopped and remarked “not much of a catch today”. The fisherman replied “yes not much” but explained that his small catch was enough for him and his family.
The rich Westerner asked, “But what do you do with the rest of your time?”
“I sleep late, play with my children and have an afternoon’s rest under a coconut tree. In the evenings, I go to the local pub to see my friends, play some music, and sing a few songs….. I have a full and happy life.” replied the fisherman.
The rich Westerner ventured, “I have an MBA from Harvard and I can help you…… You should start by fishing longer every day. You can then sell the extra fish you catch. With the extra revenue, you can buy a bigger boat.
With the extra money the larger boat will bring, you can buy a second one and a third one and so on until you have a large fleet. Instead of selling your fish to a middleman, you can negotiate directly with the processing plants and maybe even open your own plant. You can then leave this little village and move to a city from where you can direct your huge enterprise.”
“And after that?” asked the fisherman.
“After that? That’s when it gets really interesting,” answered the rich Westerner, laughing, “When your business gets really big, you can start selling stock in your company and make millions!”
“Millions? Really? And after that?” pressed the fisherman.
“After that you’ll be able to retire, move out to a small village by the sea, sleep in late every day, spend time with your family, go fishing, take afternoon naps under a coconut tree, and spend relaxing evenings with friends…”
At this the fisherman exclaimed “that is what I am doing now.”.!!!!!!
If you ever get a chance, think about the moral of the story..Dont get so engrossed in making profits that you lose the people who matter the most to you.. Dont get so busy in making your future so bright that your present becomes dark..Dont run so fast that your not able to breathe the fresh air and enjoy the beautiful nature around you. Dont ever make the mistake of thinking that money can buy everything because money still does not have the power to buy love or true friendship..Counting money might seem great but counting your blessings is even greater . And living a life with happiness, love, peace of mind and God’s devotion in your heart is the greatest of all..Think about it , you might not agree with me today but may be someday- this story will definetly make sense..
source:::::: input from a Sai Devotee…
Natarajan
Take off with Natarajan 