காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாள் கோயிலின் ஆதி மூர்த்தம் எங்கே இருக்கிறார் தெரியுமா? – அத்தி வரதரின் திருக்கதை!

காஞ்சிபுரம் வரதராஜப் பெருமாள் கோயில் திருக்குளத்தில் வாசம் செய்யும் அத்தி வரதரைப் பற்றி ஒரு தகவல் வாட்ஸ்ஆப்பில் பரவி வருகிறது. அடுத்த வருடம் ஜூலை மாதம் 15-ம் தேதி திருக்குளத்தில் வாசம் செய்யும் அத்தி வரதர், வெளியே எழுந்தருளி பக்தர்களுக்குத் திருக்காட்சி தரவிருக்கிறார் என்பதுதான் அந்தத் தகவல். காஞ்சிபுரம் வரதராஜப் பெருமாளின் ஆதி மூர்த்தம்தான் அத்தி வரதர். தற்போது நாம் கருவறையில் தரிசிப்பது வரதராஜப் பெருமாள் என்று சொல்லப்பட்டாலும், உண்மையில் அவர் பழைய சீவரம் பகுதியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட தேவராஜப் பெருமாள்தான். இந்தக் கோயிலின் ஆதி மூர்த்தியான அத்தி வரதர் பிரம்ம தேவரால் உருவாக்கப்பட்டவர். அவர்தான் திருக்குளத்தில் வாசம் செய்வதுடன், 40 வருடங்களுக்கு ஒருமுறை வெளியில் எழுந்தருளி பக்தர்களுக்குக் காட்சி தருகிறார். அத்தி வரதரின் புராண வரலாற்றை இங்கே தெரிந்துகொள்ளலாமே…

திருவரங்கம், திருப்பதிக்கு எல்லாம் முந்தைய புராணச் சிறப்பு கொண்டது காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாள் கோயில் தலவரலாறு. ஆதியில் சிருஷ்டியை மேற்கொண்ட பிரம்மதேவர், தனது காரியம் செவ்வனே நடைபெற காஞ்சியில் ஒரு யாகம் செய்தார். தன்னை அழைக்காமல் யாகம் செய்த பிரம்மதேவரிடம் கோபம் கொண்ட சரஸ்வதி தேவி, யாகத்துக்கு வரவில்லை. சரஸ்வதி தேவி இல்லாமல் பிரம்மதேவரால் யாகத்தைப் பூர்த்தி செய்ய முடியாது. எனவே, பிரம்ம தேவர் சரஸ்வதி தேவிக்குப் பதிலாக காயத்ரி, சாவித்திரி ஆகியோரின் துணையுடன் யாகத்தைத் தொடங்கினார். சினம் கொண்ட சரஸ்வதி தேவி, பிரம்மதேவரின் யாகசாலையை அழிக்க வேகவதி ஆறாக மாறி வெள்ளப்பெருக்கெடுத்து வந்தாள். பிரம்மதேவரின் யாகத்தைக் காக்கத் திருவுள்ளம் கொண்ட திருமால், நதிக்கு நடுவில் சயனக் கோலம் கொண்டார். வெட்கிய சரஸ்வதி தேவி தன் பாதையை மாற்றிக்கொண்டாள். பிரம்மதேவரின் யாகமும் நிறைவு பெற்றது. தனக்காக வந்து யாகத்தைக் காத்த பெருமாளின் கருணையை எண்ணி நெகிழ்ந்த பிரம்மதேவர், பெருமாளைப் பணிந்து தொழுதார். தேவர்களும் பெருமாளை வணங்கி வரங்களைக் கேட்டனர். அவர்கள் விரும்பிய எல்லா வரங்களையும் கொடுத்ததால், பெருமாள், `வரதர்’ என்ற திருப்பெயர் கொண்டார்.

ஒரு சித்திரை மாதம் திருவோண நட்சத்திரத்தில் பெருமாள் தேவர்கள் அனைவருக்கும் புண்ணியகோடி விமானத்தில் சங்கு, சக்கரம், கதை தாங்கிய திருக்கோலத்தில் காட்சி தந்தார். எனவே, அதே நாளில் பிரம்ம தேவர், தனக்கு தரிசனம் தந்த பெருமாளின் திருவடிவத்தை அத்தி மரத்தில் வடித்து வழிபட்டார். இப்படித்தான் அத்தி வரதர் மண்ணுலகில் எழுந்தருளினார். பிரம்மதேவரால் உருவான அத்திமர வரதராஜரை தேவலோக யானையான ஐராவதம் தனது முதுகில் சுமந்தது. பின்னர் ஐராவதம் சிறு குன்றாக உருமாறி அத்தி (யானை)கிரி, வேழமலை என்று பெயர் பெற்றது. அத்திகிரியில் எழுந்தருளிய பெருமாள் ஞானியர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் வேண்டும் வரங்களை வேண்டியபடியே அருள்புரிந்து வந்தார்.

பின்னர் ஒருமுறை பிரம்மதேவர் அத்தி வரதரை முன்னிருத்தி ஒரு யாகம் செய்தார். யாகத் தீயின் காரணமாக அத்தி வரதர் பின்னப்பட்டுவிட்டார். பிரம்மதேவர் பதறிப் போனார். வேறு எந்த வடிவத்திலும் பெருமாளை உருவாக்க முடியாத சூழலில், பிரம்மா திருமாலை வேண்டினார். அவருடைய ஆலோசனையின்படி, அத்தி வரதரை, கோயிலிலுள்ள நூற்றுக் கால் மண்டபத்துக்கு வடக்கிலுள்ள இரண்டு திருக்குளங்களில் தென் திசையிலுள்ள நீராழி மண்டபத்துக்குக் கீழே உள்ள மற்றொரு மண்டபத்தில் வெள்ளிப் பேழையில் சயனக் கோலத்தில் வைத்தார். யாகத்தீயில் உஷ்ணமான பெருமான், கலியுகம் முழுக்க இந்த அமிர்தசரஸ் எனும் ஆனந்த புஷ்கரணி திருக்குளத்தில் குளிர்ந்த நிலையில் இருப்பார் என்றும், இதனால் எந்தக் காலத்திலும் இந்தத் திருக்குளம் வற்றாது என்றும் பிரம்மதேவருக்குச் சொல்லப்பட்டது. அத்தி வரதர் திருக்குளத்துக்கு அடியே சென்றதும், பழைய சீவரம் என்ற ஊரில் இருந்த தேவராஜப் பெருமாள் அத்திகிரிக்கு அருள வந்தார்.

 

 

 

 

 

ஆதியில் தோன்றிய அத்தி வரதர் நீருக்கடியே அறிதுயிலில் இருக்கிறார். பிரம்மதேவருக்குப் பெருமாள் கட்டளையிட்டபடி, 40 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை குளத்து நீரை எல்லாம் இறைத்து விட்டு பெருமாள் மேலே எழுந்தருளுவார். சயன மற்றும் நின்ற கோலமாக 48 நாள்கள் பக்தர்களுக்கு வரதர் சேவை சாதிப்பார். 40 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறையே இவரைத் தரிசிக்க முடியும் என்பதால் அப்போது பக்தர்கள் கூட்டம் அலைமோதும். வாழ்வில் ஒருமுறையேனும் இவரை தரிசிப்பது மோட்சத்தை அளிக்கும் என்பார்கள். இரண்டாவது முறை யாரேனும் தரிசித்தால் வைகுந்த பதவி பெறுவார்கள் என்பதும் ஐதீகம். மூன்று முறை தரிசித்த மகா பாக்கியவான்களும் சிலருண்டு. 1939 மற்றும் 1979-ம் ஆண்டுகளில் வெளியான அத்தி வரதர் அடுத்த ஆண்டு வெளிப்பட இருக்கிறார்.

 

 

 

 

 

 

 

40 வருடங்களுக்கு ஒருமுறை வெளியே எழுந்தருளி பக்தர்களுக்குச் சேவை சாதிக்கும் அத்தி வரதர், அடுத்த வருடம் ஜூலை மாதம் 15-ம் தேதி வெளியே வரப்போகிறார்  என்று தற்போது வாட்ஸ் அப்பில் பரவி வரும் தகவல் பற்றி கோயில் நிர்வாகத்திடம் கேட்டோம். “2019-ம் வருடம் வைகாசி மாதம் நடைபெறும் பிரம்மோற்சவத்தின்போதுதான் அத்தி வரதரை வெளியில் எழுந்தருளச் செய்யும் நாள்கள் குறித்து முடிவு செய்யப்படும். மற்றபடி தற்போது வெளிவரும் தகவல்கள் வதந்திதான்” என்று கூறினார்கள்.

நாளும் கிழமையும் எதுவாக இருந்தால் என்ன? அடுத்த வருடம் அத்தி வரதர் நமக்கெல்லாம் அருள்புரிவதற்காக திருக்குளத்திலிருந்து வெளியே எழுந்தருளவேண்டும்; நாம் கண்கள் குளிரக் குளிர அவரை தரிசித்து அருள்பெறவேண்டும் என்பதே பக்தர்கள் அனைவரின் விருப்பமுமாகும்.

Source…. Mu.HariKamaraj  in .www.vikatan.com

Natarajan

 

 

Advertisements

” Taste of TamilNadu…” …See this Mouthwatering FoodMap of TamilNadu !!!

Priya Bala of Folomojo.com hits the road!

Few things unite a country as diverse as India as food.

And so Priya Bala decided to help us with a food map of Tamil Nadu.

Ready?

Let’s go!

Vadacurry in Chennai

We start our culinary adventure in Chennai, a city famous for its idli shops and military messes, besides kotthu (kotthu parota) and thengai-manga-pattani sundal which is an essential part of an outing to Marina Beach.

But there’s one dish that features in a typical Chennai saying ‘Gamalakdi giri giri Saidapettai vada curry’ and also become the title of a recent movie.

That’s vadacurry. No long culinary history backs this popular breakfast dish.

It could well be that an eatery wondering what to do with the left over masal vadai thought this one up.

Crumbled bits of masal vadai are dropped into a tasty gravy that’s got a big hit of garam masala.

You eat it with idli or set dosai and feel utterly content.

Idli in Kanchipuram

In the silk-weaving town that gives this item its name, it’s known as koil idli.

That’s because Kanchipuram idli originates from the Sri Varadaraja Perumal Koil, or temple, there.

Spiked with whole pepper, cumin, curry leaves, dried ginger and asafoetida, the traditional way is to steam the idlis in mandharai leaves.

Besides the temple kitchen, vegetarian eateries in Kanchipuram like Kanaga Vilas and Sri Krishna Vilas make their own versions of this idli, each claiming it to be the real thing.


Makkan Peda in Arcot

There’s no chance that you’ll pass through Arcot in Vellore District and not hear about its famous sweet, the makkan peda.

The story goes that it was the likes of the Nawab of Arcot who first dined on these syrup-soaked sweets.

They were later taken up by the sweet-makers of the town.

One of the most popular makers of this sweet is the Arcot Chettiyar Sweet Stall that’s well over 150 years old.

The makkan peda looks like a gulab jamun but tastes nothing like it.

A rich dough casing of maida and khoya holds a mixture dried fruits and nuts inside.

These little balls are deep-fried and then soaked in syrup to become the treat that is makkan peda.


Biryani in Ambur

Ambur is a nondescript town on the Chennai-Bangalore highway and most people would never have heard of it, but for the fact that the word ‘biryani’ has become attached to it.

Food history has it that one Muslim family in the area started making and selling biryanis in the late 19th century.

It grew to be a bigger family business, giving way to Rahamaniya and, now, Star, Ambur’s best biryani maker.

Lots of imitators have sprung up since, but the mutton biryani at Star in Ambur is something special.

Chocolates in Ooty

Perhaps it’s the weather that makes Ooty, set high in the Nilgiris range, ideal for chocolate-making.

Despite the popularity of the locally produced chocolates, the business is still a cottage industry.

Dark, milk, white, fruit- and nut-studded, it’s a huge choice. Tourists never leave without a box of Ooty chocolates.


Coconut buns in Coimbatore


The affluent textile city of Coimbatore has a profusion of very good bakeries.

They sell an array of goodies, but none is more famous than the coconut bun.

Decades ago, a slice of sweet, warm coconut bun and a glass of tea is what the textile mill workers turned to for a pick-me-up.

Now, everyone in Coimbatore enjoys this teatime treat.

KR Bakes is an old bakery that has quite a reputation for its coconut buns.


Degree kaapi in Kumbakonam

The true coffee aficionado in TN will look askance at instant coffee and even the pricey, foam-topped cuppa from Starbucks.

It’s got to be filter coffee, brewed in the double filter the traditional way, combined with frothy milk and served sweetened in a dabara-tumbler set.

Nowhere is the coffee better than in Thanjavur district and the town of Kumbakonam rightfully stakes a claim for the best.

The ‘degree’ apparently refers to the creaminess of the milk, measured by a lactometer.

Highways across the state are dotted with ‘Kumbakonam degree kaapi’ stalls, but the real thing is in the temple town.

Murukku in Manapparai

Manapparai is a small town, nestling in a fertile patch on the Madurai-Trichy highway.

Whether you drive through or travel by bus, there’ll be no escaping the murukku vendors of Manapparai.

The place is famous for its crunchy, lightly spiced murukku, a perfect any-time snack.

What makes it special? The water of Manapparai, say the locals.

Thalappakatti Biriyani Dindigul

Like all good things, this dish has spawned imitations aplenty.

In fact, the makers of the original Dindigul Thalappakatti biriyani have been fighting tough legal battles to protect their brand name.

The story goes that a certain Nagasamy Naidu, who started the business in the 1950s, always wore a ‘thalapa’ or turban; hence the name of the biryani.

It is made from a particular type of seeraga samba rice and the meat of goats from the big markets in Paramathi and Kannivadi.

Jigarthanda in Madurai

The signature drink of the city that revolves around the Meenakshi temple is jigarthanda and does just that — cooling the very being in the scorching temperatures that prevail there.

It is believed the Muslim settlers carrying Mughal culinary inspirations brought this sweet, cold drink to Madurai.

Jigarthanda stalls abound in the bustling city, particularly around the temple, and the best, everyone agrees, is at Famous Jigarthanda.

These milky drinks contain almond tree resin — now more commonly substituted with China grass jelly– thickened milk, nannari sherbet and a dollop of ice cream.

‘Special’ versions can have a serving of basundi topping things off.


Ennai Parota in Virudhunagar

Madurai is the parota capital of the region.

But about 50 km south is Virudhunagar, which takes the parota to another, artery-clogging level that makes it the popular dish it is.

The parotas which are shaped from coils of dough, already soaked in oil, are then fried in a shallow tava, till crisp and flaky.

Waiting crowds at the Burma Kadai then tear or crumble the ennai parota, pour over a river of gravy and tuck in, not forgetting to burp afterwards.

Kara Sev in Sattur

Also in Virudhunagar district is the dusty town of Sattur, which finds itself on the food map of the region, thanks to a delightful, spicy snack it produces by the ton.

Sattur is famous for its kara sev, crisp-fried strands made of gram flour and rice flour, seasoned with chilli and garlic.

The Shanmuga Nadar Mittai Kadai here has been making kara sev for a century and more.

It’s the perfect thing to munch on with a cup of hot tea.


Palgova in Srivilliputhur

The sacred birthplace of Sri Andal is also known for its milk sweet, palgova.

Made by painstakingly stirring fresh milk and sugar over wood-fed fires, it is rich and creamy and a must-buy for those who visit this part of Tamil Nadu.

North Indian sweet-making techniques seem to have been brought here by locals who travelled or people like the Singhs who run the Sri Venkateswara Vilas Lala Sweet Stall and originally hail from Rajasthan.


Kadalai mittai in Kovilpatti

Kovilpatti in the southernmost part of Tamil Nadu is best known for an everyday sweet, kadalai mittai or peanut candy.

It’s so unique to the region that makers have now applied for a GI (Geographical Identification) tag.

It’s available here in shops with names like KS Kadalai Mittai and VVR Kadalai Mittai.

The secret, they claim, is the quality of the peanuts they use and the mixture of jaggery syrups.

Nutritionists give this sweet the thumbs-up, saying a small slab of Kadalai Mittai is packed with nutrition and energy and makes the perfect snack.


Halwa in Tirunelveli

They say it is the water of the perennial Thamiraparani that makes the halwa of Tirunelveli so good.

For the locals, it is no occasional treat.

It is an everyday experience — a dollop of hot halwa, straight out of the karhai, glistening with ghee being plopped on to a leaf, to be eaten piping hot, perhaps with a side of kara sev providing a foil to the sweet richness. Iruttukadai or the dark shop, where the halwa is made only after dusk, is said to make the best halwa.

Macaroons in Thoothukudi

A bustling port and fishing harbour is not where you’ll expect a dainty baked delicacy. But there it is — the macaroon of Thoothukudi.

The long-established bakeries here specialise in making these light-as-air confections which use egg whites, sugar and cashewnuts.

The macaroon-makers of Thoothukudi send their products to other cities, but say they can never be made elsewhere and taste the same.

CREDITS….Lead photograph (used for representational purposes only): Jagadeesh Nv/Reuters

Photographs courtesy: Folomojo.com

Source….www.rediff.com

Natarajan