THE TIMELY DEATH OF KODAK FOUNDER GEORGE EASTMAN…

 

It was March 14, 1932 when George Eastman, famed inventor, philanthropist, and founder of Eastman Kodak, invited a few loyal friends over to witness the rewriting of his will. He had made the decision to give a good portion of his money and prized possessions, including his enormous mansion, to the city he called home for his whole life- Rochester. To this end, he bequeathed his house and a $2 million endowment (about $34 million today) to the University of Rochester. Eastman also donated a large sum of money to dental dispensaries across the city, attempting to ensure that no child in Rochester would go without proper dental work. Finally, he left $200,000 (about $3.4 million today) to his beloved niece, Ellen.

Cheerfully signing the will, he assured his friends this was just a matter of ensuring his wishes. Later, it was thought that he also wanted his friends to see him mentally alert so the credibility of the will wouldn’t be questioned. After all the t’s were crossed and i’s were dotted, he asked if everyone could excuse themselves for a moment. When they did, George took out paper and pen and wrote a note, which read,

To my friends,
My work is done.
Why wait?
GE

Then, he took a pistol out from his nightstand and shot himself in the heart, ending his life at the age of 74.

So who was this captain of industry and why did he, quite cheerfully, suddenly choose to take his own life?

George Eastman, and his company, turned photography from a complicated, expensive, unwieldy, and potentially dangerous hobby (due the chemicals needed to develop the film) into one that, quite literally, a child could do. He was not only a genius inventor, but a brilliant marketer.

His story begins as it ended, in Rochester. The Eastmans always put a priority on education. In fact, George Eastman Senior founded Eastman’s Commercial College in 1854, the same year George Junior was born. The family was middle-class and living pretty comfortably, but this was short-lived. In 1862, when George was only eight, his father passed away from a “brain disorder.” His mother, Maria, was a now a widow with three small children, one of them (George’s youngest sister Katy) suffered from polio and other illnesses. Life was hard for the Eastman family after George Senior’s death and self-reliance became a necessary trait.

At age of 14, George dropped out of high school to support his family. He worked at a local insurance company and as a clerk at Rochester Savings Bank. Then, in 1870, tragedy struck again when his sister, Katy, passed away from complications related to polio. She was buried next to her father.

George, even at an early age, was meticulous, detailed, and controlling of every aspect of his own business. Starting when he got his first job at 14, he began keeping ledgers to detail his finances. Due to his careful planning and earning enough working at the bank, Eastman was able to afford certain luxuries. It was in one of these ledgers, under January 27, 1869 to be exact, that “photography” was first mentioned. As the months passed, besides helping to support his mother, George spent more and more money on “photos” or “photograph materials.”

In 1878, Eastman learned an important lesson – photography (at least at the time) was hard. The legend goes that he wanted to treat his mother to a vacation in Santa Domingo in the Dominican Republic (other sources say he was looking to buy land in the newly independent nation). Either way, to document his trip, he bought a photographic outfit. Cameras then are not what we think of cameras are today. An outfit included the camera (constructed from several parts that must be put together before taking pictures), a stand, a light, and wet glass plates (with chemicals) in order to preserve the picture. As Eastman later put it,

In those days, one did not ‘take’ a camera; one accompanied the outfit in which the camera was only a part. I bought an outfit and learned that it took not only a strong, but also a dauntless man to be an outdoor photographer.

Eastman, so fed up with everything he had to bring, not only didn’t take a camera, he didn’t take the trip at all. At this point, Eastman thought to himself that there had to be a better way.

For the next several years, while still working at the bank, Eastman developed a new kind of dry plate, one made out of gelatin (the same ingredient used in Jello, which would be invented twenty years later in a small town thirty miles from Rochester), not glass. Glass was heavy, fragile, and expensive. Gelatin was an improvement on all of these things. By 1880, he had patented a dry-plate coating machine made out of gelatin, making the process of preserving film negatives simpler, cheaper, and less dangerous.

While developing this process, he came across another innovation that would allow photography and, eventually, cameras to become something that wasn’t just for the professional. As described by Eastman,

I also made experiments by using paper as a temporary support and coating the Cellulose immediately upon the paper, and afterwards coating with the emulsion. I had no difficulty stripping the Cellulose from the paper, the cellulose adhered to the emulsion and separated from the paper.

He patented this film on March 4, 1884. That same year, Eastman and his associate William Walker developed a roll holder to hold the film. The invention of this revolutionary film wasn’t enough, though. What he really wanted to do was, “to popularize photography to an extent as yet scarcely dreamed of.”

In 1888, the name “Kodak” was thought up while playing with an anagram set with his mother. Eastman loved the word because it was simple, easy to pronounce and it started with a “K.” Said Eastman, “It became a question of trying out a great number of combinations of letters that made words starting and ending with ‘K.”

Kodak was officially incorporated as a company in 1890 and quickly rocketed to the top of the industry. Also that same year, Eastman introduced the first Kodak camera, equipped with his film. It cost $25 (about $640 today), but the most important thing was that the customer didn’t do the developing of film themselves- Kodak did. The customer would send the camera back (film and all) to the company for developing and processing. Their motto aptly illustrated this: “You press the button, we do the rest.”

He had now made it easy for anyone to take and have pictures developed. The next step was to change the camera from a luxury item or expensive hobby to something just about anyone could afford.

In 1900, the revolutionary Brownie camera, versions of which were so popular through the mid-20th century, was born. It cost only one dollar ($28 today) and was even marketed to children. For the next hundred years, George Eastman and Kodak would be synonymous with cameras and film.

For his entire 40+ years of heading up his own company, George Eastman was used to being in control. So, when he was diagnosed with a spinal condition in the late 1920s, forcing him to be confined to a wheelchair, it depressed him greatly. His mother, who lived with him until her death in 1907, was also in a wheelchair for the last years of her life. His baby sister was in a wheelchair until she died. He saw them suffer and Eastman did not want to go through the same long drawn out process. He also didn’t like that he felt this gave off an image of weakness. Eastman was used to being a man respected the world over, not an “invalid.” He mused greatly about death and illness, writing a friend,

God keep me from being like them (referring to family and friends who he had seen succumb to illness). Doesn’t it seem strange that the clearest minds I have ever known should be taken this way? That is the sad thing about illness.

So, by March 1932, he had enough. George Eastman wanted to go by his own hand, rather than the hand of illness and fate. So he tidied up all the loose ends of his life and, once complete, ended it immediately on his own terms.

Source…www.today i foundout.com

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை …” சூரிய தாகம் “

 

சூரிய தாகம்
————–
சுள்ளென்று எரிக்கும் சூரியனின் தாக்கம் தெரியும்
அது என்ன சூரிய தாகம் ? சூரியனுக்கே  தாகமா !
இல்லை  தாகம்,  சூரிய வெப்பம் தாக்கும் பூமிக்கா ?
தாகம் பூமிக்கு மட்டும் அல்ல …  சூரியனுக்கும் இருக்கு !
மண்ணில் உள்ள நீர் மனிதனுக்கு மட்டுமல்ல சொந்தம் !
விண்ணில் உள்ள மேகத்துக்கும் அதுதானே நீராகாரம் !
மண்ணிலிருந்து நீர் உறிஞ்சி வெண் மேகம் நெய்து
கொடுக்கும் கரு மழை மேக புத்தாடை  சூரியனுக்கு
ஒரு பட்டாடை ! கதிரவன் அவன் தாகம் தீர்க்கும்
தண்ணீர் பந்தலும் அதுவே !
விண்ணின் தண்ணீர் பந்தல் அள்ளி வழங்கும்
கொடையே இந்த மண்ணுக்கு துள்ளி வரும் மழை !
மண்ணுக்கு துள்ளி வரும் மழை நீரை வரவேற்க
ஏரி குளம் ஒன்றும் இல்லையே நம் மண்ணில் இன்று !
மண்ணுக்கு குடை பிடித்து கருமேக மழைப்
பொழிவை வழி காட்டி வரவேற்கும் மரம்,
கானகமும் கண்ணில் படவில்லையே இன்று !
வரிசை கட்டி வானம் தொடும் கட்டிடங்கள்தான்
தெரியுது கண்ணுக்கு எட்டும் தூரம் மட்டும் !
வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் ! ஏரி குளம்
அருமை புரிந்து நம்  மண்ணின் நீர் வளம்
காப்போம் !
மரம் வளர்த்து நீர் வளம் பெருக்கினால்
தீரும் அந்த சூரிய தாகம் !
சூரிய தாகம் தணிந்தால்  தீரும் இந்த மண்ணின்
தண்ணீர் தாகம்  தன்னால் !
Natarajan  in http://www.dinamani.com  dated 17th April 2017
Natarajan

Real story behind a King Cobra from Karnataka drinking water from a water bottle…!!!

The media is fired up about a video showing a 12-foot-long, parched King Cobra drinking water from a water bottle. The video first uploaded by a YouTube channel called ‘Uttara Kannada News’  shows a man in khaki giving water to the snake.

Mashable India, was one of the first to put the video out and said that severe drought prevailing across Karnataka had resulted in the cobra straying into a village and desperately looking for water.

Huffington Post, in its article, Thirsty King Cobra sips water from a bottle amid debilitating drought, draws much sympathy for the poor lost snake, being offered drinking water by a sympathetic man.

One of the men seen in the video giving water to the snake is CN Naykka, the Deputy Range Forest Officer of Karwar forest range. He had rescued the cobra along with snake expert Raghavendra

Though Naykka is surprised that the video has gone viral, he refuted claims of drought in the region and also said that such instances were common during summer months.

“The Kaiga Power Plant is located near the forest range. The snake had wandered into the Kaiga Township, located near the plant sometime in the morning. We spotted the King Cobra at around 12.30 pm and it was dehydrated due to the extreme heat. Hence, I offered it some water and took it to a rescue centre,” Naykka said.

The forest officer also said that this is the mating season and cobras wandering around the area was a common occurrence, which happens almost every year.

“Whenever a snake wanders into civilian-populated areas, we first offer it water. There is nothing sensational about it. The Kali River, which runs through the Karwar Forest Range is flush with water and so are the backwaters located near the Kaiga Power Plant. During summer, many different birds and animals come for water including cobras,” Naykka added.

Source…..http://www.thenewsminute.com/

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை …” நிலா விடும் தூது “

 

நிலா  விடும்  தூது
——————
நிலா சோறு சாப்பிட்ட நீ கால் பதித்தாய் என் மண்ணில்
ஒரு நாள் … நிலவு எனக்கு அன்று ஒரே பெருமை !
 பூமித்தாயின் பிள்ளைகள் வருவார்கள் என் வீட்டுக்கு !
 ஆட்டமும் பாட்டமும் இருக்கும் என் வீட்டிலும் ! நான் அவருக்கு
ஊட்ட வேண்டும் சோறு பூமி காட்டி என் நிலவு வீட்டில்!
இந்த நிலவின் கனவு அது !இலவு காத்த கிளி போல ஆனதே
இந்த நிலவின் கனவு !நானும்  தூது விட்டுப் பார்க்கிறேன்
என்னைத் தாண்டி செல்லும்  விண்கலத்தில் எல்லாம்!
வழி மேல் விழி வைத்து தேடுகிறேன் உன்னை
மனிதா  என் மேலே வட்டமிடும் விண்கலத்தில் ! இரக்கமே
இல்லையா உனக்கு ? என் மண்ணில்  இறங்க மறுப்பது ஏன் ?
உயர உயர பறப்பதுதான் உன்  இலக்கா ? புதுப்புது
மண்ணை விண்ணிலும் தொட்டு முத்தமிட்டு உன் வீட்டுக்கே
திரும்பி செல்வது மட்டும்  உன் அறிவியல் விளையாட்டா ?
உன் மண்ணில் நீ விளையாட இடம் இல்லாமல் இந்த
விண்ணில் நீ விளையாட நானும் இந்த விண்மண்டலமும்
ஒரு விளையாட்டு திடல் மட்டுமா  உனக்கு ?
புதுப்புது அறிவியல் செய்தி உன் வசம் கொண்டு  சேர்க்கும்
உன் விண்கலம்  இந்த நிலா விடும் தூதை மட்டும் உன்னிடம்
கொண்டு சேர்க்காத காரணம் என்ன சொல்லு மனிதா?
நிலா நான்  காத்திருக்கிறேன் உன் கால் என் மண்ணை
மீண்டும் முத்தமிட்டு  என் மண்ணில் நீ ஓடி ஆடும்
அந்த நல்ல நாளுக்காக !
Natarajan  in http://www.dinamani.com dated 27th Feb 2017
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை…” சுனாமி சுவடுகள் ” …

 

ஆழிப்  பேரலை  இங்கு பதித்த சுவடுகள் என்றும் 
அழியாத வடுக்கள் அன்றோ ! ஆண்டு பன்னிரண்டு 
ஆனாலும் மறக்க முடியுமா  அந்த நாளை இன்றும் ?
சுனாமியின் சுவடுகளில் கால் பதித்து  மரம் பல பலி 
கொண்டு ஒரு நகரின் வாழ்வு  முடக்கி " வார்தா "
ஆடிய ஆட்டம் ஆழிப் பேரலையின் மற்றுமொரு 
அவதாரமா ?  பஞ்ச பூதங்கள் வரிசை கட்டி கொஞ்சமும் 
இரக்கம் இல்லாமல் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக   அசுர ஆட்டம் போடுவது  
ஏன்  இந்த இசை  விழா மாதத்தில் மீண்டும்  மீண்டும் ?
வசை பாடவில்லை நான் உங்களை பஞ்ச  பூதங்களே! 
அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை எனக்கு உங்கள் மீது !
எங்களைக் காக்கும் தாய் அல்லவா நீங்க ...பிள்ளைகள் 
எங்களை நீங்க தண்டித்தது போதும் ...உங்க அடிகளின் 
வடுக்கள் கட்டாயம் தடுக்கும் எங்களை உங்கள் கண்டிப்பான 
நெறி முறை  விதி முறை  மீறாமல் இனிமேல் ! நம்புங்க எங்க வாக்கை !
நம்பி எங்களை வழி நடத்துங்க ஒரு தடங்கல்  இல்லா 
பாதையில் நாங்கள்   எங்கள் பாத  சுவடு பதிக்க

Natarajan

www.dinamani.com ---26th Dec2016

 

படித்து ரசித்தது …” குட்டி பறவைக்கு வந்த தைரியம்!”

 

கடற்கரையோர மணல் பரப்பில் தவ்வித் தவ்வி ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன சில அலை உள்ளான் பறவைகள் (Sanderlings). மணலுக்குள் தன் அலகைச் செருகி இரை கிடைக்குமா என்று கிளறிப் பார்க்கின்றன. அலை பக்கத்தில் வந்தால் கரைக்கு ஓடுகின்றன; உள்வாங்கினால் போன வேகத்தில் திரும்பவும் வந்து மணலைக் கிளறுகின்றன. பெரிய அலை வந்தால் விருட்டெனப் பறந்து கரைக்கே வந்துவிடுகின்றன. இதெல்லாம் செய்யத் தெரியாத ஒரு குஞ்சு ‘அலை உள்ளான்’ கடலைக் கண்டாலே நடுநடுங்கித் தன் அம்மாவிடம் பதுங்கிக்கொள்கிறது.

தன்னுடைய அம்மா, இரையை எடுத்துவந்து ஊட்டிவிடும் என நினைத்து வாயைத் திறந்து பசியோடு காத்திருக்கிறது அந்தக் குஞ்சு. ஆனால், அம்மா ஊட்டிவிடுவதாக இல்லை. இரையைக் குஞ்சே தேட வேண்டும் என்று அம்மா நினைக்கிறது. இப்படி அம்மா-குஞ்சு பறவையிடயே நடக்கும் செல்ல சேட்டைகள்தான் ‘பைப்பர்’ என்ற அனிமேஷன் குறும்படம்.

குழந்தைகள் பயத்தை விட்டு ஒவ்வொரு செயலையும் கற்றுக்கொள்வது எப்படி என்பதைச் சுவாரசியமாகக் குஞ்சுப் பறவை மூலமாக இந்தப் படத்தில் காட்டியிருக்கிறார்கள். ஒரு காட்சியில், குட்டி நண்டைப் பின்தொடர்ந்து செல்கிறது குஞ்சு. அப்படிப் போகும்போது அலை பாய்ந்து வருகிறது. அலையைப் பார்த்ததும், மணலுக்குள் தன்னைப் புதைத்துக்கொள்கிறது குட்டி நண்டு. இதைப் பார்த்துத் தன் உடலையும் மணலில் புதைத்துக்கொள்கிறது குஞ்சுப் பறவை. ஆனால், பயத்தில் தன்னுடைய கண்களை இறுகப் பொத்திக்கொள்கிறது.

அப்போது அந்தப் பறவையின் அலகைத் தன்னுடைய கொடுக்கால் தட்டுகிறது நண்டு. கண்களைத் திறக்கும் பறவைக்கு நீருக்குள் இருக்கும் அழகு அற்புதக் காட்சியாகத் தெரிகிறது. அந்த நொடிப் பொழுதில் அதனிடமிருந்து பயம் விட்டு விலகிப்போகிறது. உடனே ஓடியாடி குதிக்கிறது. பெரிய அலை வந்தால்கூட தைரியமாகப் போய் இரையை எடுத்து வருகிறது குஞ்சு பறவை.

ஒரு விஷயம் தெரியாதவரைதான் பயம். அது என்னவென்று தெரிந்துகொண்டுவிட்டால் அச்சம் எல்லாம் போயே போச்சு என்பதை அழகாகப் படத்தில் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

சுமார் 6 நிமிடங்கள் ஓடும் இந்த குறும்படத்தை உங்களுக்குப் பார்க்க ஆசையா?

வழக்கமான அனிமேஷன் படங்களைப் போல அல்லாமல் பறவைகள் பறவைகளாகவே நடந்துகொள்வதுதான் ‘பைப்பர்’ குறும்படத்தின் தனிச் சிறப்பு! சாண்டர்லிங்க்ஸ் என்றழைக்கப்படும் ‘அலை உள்ளான்’களின் இயல்பை ஆராய இப்படத்தின் குழுவினர் வாரக் கணக்கில் கலிபோர்னியாவின் கடற்கரைகளில் அப்பறவைகளைப் பின்தொடர்ந்தார்கள். அவற்றின் இயல்பை அருகிலேயே இருந்து கவனித்து அதற்குப் பிறகுதான் அனிமேஷன் செய்திருக்கிறார்கள். படத்தின் இயக்குநர் ஆலம் பரிலரோ மூன்றாண்டுகள் இப்படத்துக்காக செலவழித்திருக்கிறார்.

ம.சுசித்ரா in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை …” பட்டதாரி ” !!!

 

பட்டதாரி …
………..
பட்டங்கள் பலப் பல …வாங்கிய பட்டம் தேனாய் இனிக்கும் பட்டதாரிக்கு  வேலை
ஒன்று  கட்டாயம் கிடைத்தால் ! வேலை  இல்லாவிட்டால் “வேலையில்லா “
என்னும் ஒரு புதிய பட்டம் மட்டும் கிடைக்கும்  அந்த பட்டதாரிக்கு !
சட்டம் ஒன்றும் இல்லையே பட்டம் வாங்கினால் வேலை உண்டு என்று !
சட்டம்  படித்த  பட்டதாரிக்கே  வேலை இல்லையே இன்று !
“வேலையில்லா பட்டதாரி” என்னும் ஒரு  வட்டத்தில் சுழலாமல்
திட்டம் போட்டு தன்  கையே தனக்கு உதவி என ஒரு தொழில்
செய்ய நீ முனையும் நேரம்  “வேலையில்லா ” பட்டதாரி உன்
வாழ்வில் ஒரு நல்ல நேரமாக மாறும் !
கைத்தொழில் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்  கவலை உனக்கு
இல்லை இனி என ஒத்துக்கொள் என்னும் ஆன்றோர்
வாக்கு  இன்றும்  பொய்யா வாக்குதான் ! மறவாதே இதை நீ
தம்பி ! உனக்கு ஒரு வேலை நீ தேடுவதை விடுத்து “செயலி “
எத்தனை  எத்தனை  “செயல் ” படுத்த முடியும் உன்னால்   என்று
சற்றே மாற்றி யோசி தம்பி ! மாறலாம் நீ  ஒரு தொழில் முனைவோனாக !
உன் கணினியும்  கைபேசியுமே  உனக்கு மூலதனம் ! உன் தொழில்
நுட்ப அறிவும்  , “செயலி ” உருவாக்கும்  திறனும் மாற்றும்
உன்னை,  நீ  பலருக்கு வேலை கொடுக்கும் தொழில் பட்டதாரியாக !
வேலை இல்லா  பட்டதாரி இல்லை இங்கு இனிமேல் என்னும் ஒரு
நாளை மலர செய்வதே இனி உன் வேலை ! மாற்றி யோசிக்கும்
யாருக்கும் வாழ்வில் ஒரு நல்ல மாற்றம் உண்டு கட்டாயம் !
Natarajan
8th nov 2016