cheerful attitude

Check out What Economy Class Flying Looked Like In 1970s !!!

Natarajan1 Comment

1960s 1747

Everyone’s always whining about how flying sucks now compared to the way it used to be.

Judging from the photo above,, they might have a point.

This photo was tweeted this morning by Soren Dragsbaek Holm. It’s reportedly a shot of an economy-class cabin on a 747 from the 1960s. (The first 747 flew in January, 1970. It’s possible this photo was taken earlier).

UPDATE: Folks on Reddit think the photo is actually a “staged” version of a 747 cabin, which is certainly possible. The cabin has one fewer seat across than today’s cabins, though, and the luggage compartments are smaller, both of which make the cabin look bigger than today’s. So even if it’s a mock-up, it’s likely close to reality. A saved version of the photo here refers to it as a “mock-up,” so perhaps it was used to educate folks as to what flying on a 747 would be like.

UPDATE 2: And hold everything! The photo actually came from a feature that we did a few days ago. It’s from the Pan-Am archives. Check it and others out here.

Of course, when folks pine for the old days of flying, they ignore how relatively cheap and safe this mode of travel has become. Flying cost an arm and a leg in the 1960s. And there were lots more plane crashes.

If people really wanted comfort and service above price today, they’d pony up for First Class or Business Class. And there would be airlines that sold seats on the basis of comfort and service instead of price. But the truth is that the most important factor for most flyers is price. So we get what we pay for.
source:::::businessinsider.com

natarajan

Read more: http://www.businessinsider.com/economy-class-flying-in-1960s-picture-2013-8#ixzz2cE3wim78

Polar Bear Tries to Hitch a Lift on a Pickup Truck !!!!

Natarajan1 Comment

They are known for being one of the most fearless predators on the earth.
So few people would relish getting up this close and personal with a giant polar bear – let alone get their camera out and start snapping away.
For half an hour, this cheeky polar bear was fascinated by a truck, and even climbed inside to investigate.

How would you react? When this giant polar bear showed an interest in this truck, the driver and photographer took out his camera and starting taking pictures

How would you react? When this giant polar bear showed an interest in this truck, the driver and photographer took out his camera and starting taking pictures

The curious animal sniffed and inspected the vehicle from the outside before casually clambering aboard.

However, the truck must not have been up to scratch because the 7ft bear, weighing approximately 300lbs, promptly jumped back out and sauntered off.

This amazing sequence of events took place on Barter Island in the eastern Alaskan Arctic and according photographer Steve Kazlowski, who has been photographing polar bears for the last 15 years, this kind of behaviour is not that unusual.

Too close for comfort: The polar bear seemed fascinated with Mr Kazlowski and his truck, staring at him through the window

Too close for comfort: The polar bear seemed fascinated with the driver and his truck, staring at him through the window

Eye level: He then jumped up on his back legs to get an even closer look at the driver

Eye level: He then jumped up on his back legs to get an even closer look at the driver who put his hand up against the window

Investigating: Keeping a close eye on the driver, the polar bear then walked around to the back of the vehicle

investigating: Keeping a close eye on the driver, the polar bear then walked around to the back of the vehicle

Mr Klazowski captured the close encounter from a distance, watching the giant animal investigating every inch of the truck.

He said: ‘It’s definitely not rare for a sub-adult polar bear, as this one was, about five years old, as they are very curious by nature.

‘The older they get, the smarter they get, and they stop doing such risky things.

‘Mentally they grow with age about what is smart to do and not do.’
Curious: The enormous animal seemed more interested in what was in the back of the truck and got up on his back legs to take a look
Curious: The enormous animal seemed more interested in what was in the back of the truck and got up on his back legs to take a look

To the shock of the driver, the fearless predator jumped into the back of his truck, squeezing its enormous body through the opening

To the shock of the driver, the fearless predator jumped into the back of his truck, squeezing its enormous body through the opening

 

Unimpressed: But the bear seemed unimpressed with the inside of the vehicle and promptly did an about turn and leaped back out

Unimpressed: But the bear seemed unimpressed with the inside of the vehicle and promptly did an about-turn and leaped back out

Polar bears are a threatened species and one of the main risks for them in the Alaskan arctic is the loss of sea ice as a habitat.

When ice packs pull away from the shore the bears can become stranded hundreds of miles out at sea leaving them open to starvation or drowning, said Mr Kazlowski.

So by taking their pictures, especially in ‘intimate’ situations, is an important way of raising awareness, he believes.
Photographer Steve Kazlowski, who has been photographing polar bears for the last 15 years, said this kind of behaviour was not that unusual, especially in inquisitive young polar bears

Photographer Steve Kazlowski, who has been photographing polar bears for the last 15 years, said this kind of behaviour was not that unusual, especially in inquisitive young polar bears

Adolescent: Mr Klazowski estimated that the polar bear was around five years old; he said older, wiser bears were less likely to show such an interest in people and trucks

Adolescent: Mr Klazowski estimated that the polar bear was around five years old; he said older, wiser bears were less likely to show such an interest in people and trucks

Close encounter: The remarkable pictures were taken on the 1002 coastal plain of the Arctic National Wildlife Refuge in North Slope, Alaska

Close encounter: The remarkable pictures were taken on the 1002 coastal plain of the Arctic National Wildlife Refuge in North Slope, Alaska

He added: ‘Creating the images and getting them out, first of all, shows that these animals exist in this area which is the Alaskan arctic, and capturing images as intimate as I try to capture them, hopefully causes people to stop and reflect on what is going on in the world with over consumption of natural resources.’

source:::::mailonline.com UK

natarajan

Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2395594/Hilarious-moment-300lb-POLAR-BEAR-tries-hitch-lift-pick-truck-Alaska.html#ixzz2c9Ghmmi6


a

 

படித்ததில் பிடித்தது !!!…மனைவி அமைவதெல்லாம் !!!

Natarajan2 Comments

மனைவி அமைவதெல்லாம்..! முழுவதும் படிக்கவும்!

திருமணம் நிச்சயம் ஆனதிலிருந்தே எல்லா ஆண்களையும் போல நானும் ஒரு வித உற்சாகத்துடனும், பரவசத்துடனும் நாட்களை கடத்தினேன். கனவுகள் வராத நாள் கிடையாது. வரும் பெண்ணை பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளும், கற்பனைகளும் சுவாரஸ்யத்தை கூட்டியது. நிறைய பாலகுமாரன் புத்தகங்களை சேமித்து வைத்து இருந்தேன் வருகிறவளுக்கு படிக்க கொடுக்க வேண்டும் ஒருவேளை அவளும் பாலகுமாரன் ரசிகையாக இருந்தால்..? நினைக்கவே சிலிர்ப்பாய் இருந்தது.

கிரிக்கெட்டில் நான் வாங்கிய பரிசுகளை எல்லாம் தூசு தட்டி எடுத்து பார்வையில் படும்படி வைத்தேன். இளையராஜா பாடல்கள் தொகுப்புகளை வாங்கி வைத்தேன். எஸ்.ஜானகி பாடல்களை தனியே பதிவு செய்து வைத்தேன். கேரம், செஸ் போர்டு எல்லாம். இன்னும் பல விஷயங்கள். ஒரு பெரிய கற்பனை கோட்டையில் வாழ துவங்கி இருந்தேன் .

ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் திருமணம் இனிதே நடந்தது..!
விருந்து முதற்கொண்ட சம்பிரதாயங்கள் எல்லாம் முடிந்தது.

கீழ்க்கண்ட உரையாடல்கள் சில தினங்களில் சில தினங்கள் இடைவெளியில் நடந்தது.

புத்தகம் எல்லாம் படிக்கும் பழக்கம் இருக்கா ?

இல்லங்க நான் எந்த புக்கும் படிச்சது இல்ல..!

எந்த புக்கும் படிச்சது இல்லையா ?

ஆமாங்க எனக்கு இந்த புத்தகம் ஏதும் படிக்க புடிக்காது..!

இந்த குமுதம், ஆனந்த விகடன் இதெல்லாம் கூட படிச்சது இல்லையா ?

நான் + 2 படிச்சப்போ படிச்ச பாட புத்தகம் தான் நான் கடைசியா படிச்சது அதுக்கப்புறம் எந்த புக்கும் படிச்சது இல்ல…!

எதோ ஜோக் சொன்னதுபோல அவள் சொல்லி சிரிக்க நான் வெளிறிபோனேன்..!

எனக்கு மண்டை காய்ந்துபோனது எந்த ஒரு புத்தகமும் படிகாதவளிடம் போய் பாலகுமாரனை பற்றி பேச முடியுமா..? சேர்த்து வைத்து இருந்த புத்தகங்கள்…? ஒரு அட்டைப்படத்தில் பால குமரன் என்னை கவலையுடன் பார்ப்பதாக தோன்றியது..!

கிரிக்கெட்டில் நான் வாங்கிய பரிசுகளை பார்வையில் படும்படிதான் வைத்து இருந்தேன்..! அதை பற்றி அவள் கேட்கவேண்டும் நான் பீற்றி கொள்ளவேண்டும் இதுதான் திட்டம்.

ஆனால்..? எதோ வீட்டில் உள்ள காலண்டரை பார்ப்பது, வால் கிளாக்கை பார்ப்பதுபோல அந்த பரிசுகளை கோப்பைகளை அவள் கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

அப்புறம் வேறு வழி இல்லாமல் நானே சொல்ல ஆரம்பித்தேன்..!

இந்த கப் எல்லாம் நான் வாங்கினது தெரியுமா..?

எதுக்கு வாங்குனீங்க..?

இதெல்லாம் நான் கிரிக்கெட் வெளையாடி வாங்கினது
ஒனக்கு கிரிக்கெட் புடிக்குமா..? கிரிக்கெட் பார்ப்பியா..?

எங்க வீட்டுல எல்லாரும் கிரிக்கெட் பார்ப்பாங்க எனக்கு மட்டும் கிரிக்கெட் சுத்தமா புடிக்காது..!

(அதானே எனக்குன்னு இப்படித்தான் வாய் க்கனும்னு இருக்கும்போது எப்படி கிரிக்கெட் புடிக்கும்)

யாரோ பின் மண்டையில் பேட்டால் அடித்தது போல இருந்தது..! நொந்துபோனேன்..!

இந்த பாடகர் – பாடகிகள்ல உனக்கு யார புடிக்கும்..?

ம்ம்… இவங்களத்தான் புடிக்கும்னு சொல்ல முடியாது பொதுவா எல்லா பாட்டும் கேப்பேன்..!

உனக்கு புடிச்ச பாட்டு ஒன்னு சொல்லேன்..!

அட போங்க திடீர்னு இப்படி கேட்டா எப்படி சொல்லுறது ..?

சரி எஸ்.ஜானகி புடிக்குமா ?

யாரு கிழவி போல இருக்குமே அதுவா ?

எஸ்.ஜானகியை கிழவி ன்னு சொன்னதும் எனக்கு செம கோவம்…! எனக்கு புடிச்ச பாடகி அவரை கிழவின்னு சொன்னதும் என்னால அதை பொறுத்துக்க முடியல. என்ன செய்ய எல்லாம் விதி…!

என்னை நானே நொந்து கொள்வதை தவிர வேறு வழியில்லை அவள்மேல் கோபப்பட முடியவில்லை ஆனால்..? அவளுக்கு கோவம் அதிகம் வரும் முன்கோபி என் பாதுகாப்பும் முக்கியமில்லையா எதுவும் எனக்கு பிடிக்கவில்லை.

மனைவி விசயத்தில் மிகுந்த ஏமாற்றம்…! துளியும் எனக்கு எந்த விதத்திலும் பொருத்தமில்லை .

ஆணித்தரமாய் எனக்கு தோன்றியது இதுதான்

இவள் எனக்கு ஏற்ற ஜோடிஇல்லை .

கணவன் மனைவி இருவரும் இரட்டை மாட்டு வண்டியைபோல என்று சொல்வார்கள் ஒரு மாடு சரியில்லாமல் போனாலும் குடும்ப வண்டி சரியாக ஓடாது என்று. உண்மைதான். நான் இப்படி முடிவு எடுத்தேன் பேசாமல் அவளையும் வண்டியில் தூக்கி உட்கார வைத்துவிட்டு ஒற்றை மாடாக வண்டியை ஓட்ட வேண்டியதுதான். வேறு என்ன செய்வது? எங்களுக்குள் எந்த கெமிஸ்ட்ரியும் ஒர்க் அவுட் ஆகவில்லை..!

பெரிய சுவாரசியம் ஏதுமின்றி நகர்ந்தன நாட்கள் சில மாதங்களில் மனைவி கர்பவதியகவே நிலைமை மாற தொடங்கியது. வீடு உற்சாகத்தில் திளைத்தது ஆளாளுக்கு அவளை கொண்டாட ஆரம்பித்தோம்.

மாசமா இருக்கும்போது என்னவெல்லாம் புடிக்குமோ அதெல்லாம் வாங்கி கொடுக்கணும் புடிச்சதை சமைச்சு போடணும் – இது என் அம்மா

நானும் அவளிடம் கேட்கிறேன்

உனக்கு என்னவெல்லாம் சாப்பிட புடிக்கும் சொல்லு

அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்

இல்ல சொல்லு நான் வற்புறுத்தி கேட்கிறேன்

பிடிக்குமென சிலதை சொல்ல

முன் சமயங்களில் என்ன சமையல் செய்யலாம் என்ற விவாதம் வரும்போது இதையெல்லாம் சொல்லி இருக்கிறாள் நானும் சாதாரணமாய் அதையெல்லாம் மறுத்து இருக்கிறேன் ஆனால் அவளுக்கு பிடிக்குமென சொன்னதில்லை.

இதெல்லாம் உனக்கு புடிக்குமா இதுவர சொன்னதே இல்ல..?

ம்ம்ம் இப்போதானே கேக்குறீங்க.

அவள் சிரித்து கொண்டே சொல்ல எனக்குள் சுளீரென ஒரு குற்ற உணர்ச்சி ஏற்பட்டது.

பிரசவம் நெருங்க இயல்பாய் ஒரு பதற்றம் தொற்றி கொண்டது இன்னும் சில தினங்களில் இங்கே ஒரு குழந்தை இருக்கும் என்ற எண்ணமே ஆனந்த கூத்தாட வைத்தது.

நாங்கள் விரும்பிய படியே அழகிய பெண் குழந்தை சுக பிரசவம் தான் .

நான் நினைத்து இருந்தேன் பிரசவம் ஆன பெண்கள் ஒரு வாரம் பத்துநாள் என படுக்கையிலேயே இருப்பார்கள் என ஆனால் இவள் மறுநாளே சாதரணமாக நடமாட ஆரம்பித்தாள் யாராவது பெரியவர்கள் குழந்தையை பார்க்க வந்தால் சொல்ல சொல்ல கேட்காமல் கட்டிலிலிருந்து இறங்கி எழுந்து நின்று கொள்வாள் மரியாதையை நிமித்தமாய்.

இவளில் இந்த செய்கை குறித்து உறவினர்கள் புகழ்ச்சியாய் பேச எனக்கோ மிகவும் பெருமையாய் இருந்தது.

பெண்களின் குணம் எப்படி இருந்தாலும் தாய் ஆன பிறகு எல்லா பெண்களும் ஒரேமாதிரித்தான் இருக்கிறார்கள். கோபம், ஆத்திரம் இவைகள் எல்லோருக்கும் பொதுவானதுதான் ஆனால் குழந்தை கவனிப்பில் எப்போதும் பொறுமை மட்டுமே காட்டுகிறார்கள் நள்ளிரவில் குழந்தை அழுதாலும், மலம் கழித்தாலும் கொஞ்சம் கூட முகம் சுளிக்காமல் கவனிக்கும் தன்மை இயல்பாகவே வந்து விடுகிறது.

குழந்தையையும் கவனித்துகொண்டு எனக்கு செய்யும் பணிவிடைகளிலும் எந்த குறையும் வைக்கவில்லை .

தாய்மை என்ற விசயத்தை என் தாயிடம் உணர்ந்ததைவிட மனைவியிடமே அதிகம் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இப்போது அவள்மேல் ஒரு மரியாதையை ஏற்பட துவங்கியது .

வீட்டு வேலைகள் குழந்தை வளர்ப்பு என அவள் சுமை எனக்கு புரிந்தது..!

சில வருடங்கள் போக…! இப்போது இரண்டாவது குழந்தை…! முதல் குழந்தை நார்மல் டெலிவரி ஆனால் இரண்டாவது சிசேரியன்.

இரண்டாவது குழந்தை பிறந்தவுடன் மயக்கத்தில் இருக்கும் அவளை பார்க்க செல்கிறேன் தூக்கம் போலவும் இல்லாமல், மயக்கம் போலவும் இல்லாமல் மூக்கில் எதோ ஒரு குழாய் இருக்க அவள் இருந்த நிலை என்னை ஒரு மாதிரி ஆக்கிவிட்டது. அப்போது நினைத்து கொண்டேன் இவளிடம் இனி எதற்கும் கோபப்பட கூடாது என்ன சொன்னாலும் பொறுத்து கொள்ள வேண்டும் என்று..!

சில பெண்கள் நினைத்து கொள்ளலாம் கணவன் தன்னிடம் அடங்கி போகிறான் என்று..! அப்படி அல்ல…! சில நேரங்களில் மனைவி செய்த தியாகங்களுக்காகவும் அவள் அடைந்த சிரமங்களுகாகவும் மனைவிக்கு செலுத்தும் நன்றி கடனே அந்த அடங்கி போதல். மனைவியை ஜெயிக்க விட்டு அதனால் அவள் அடையும் சந்தோசத்தை ரகசியமாய் பார்த்து ரசித்து கொள்ளுதல் எல்லாம் ஒரு நன்றி கடன்தான்.

இரண்டு குழந்தைகள், வீட்டு வேலைகள், குழந்தை படிப்பு, பாடம் சொல்லி கொடுத்தல், எல்லாவற்றையும் சமர்த்தாக கவனித்துகொள்ளும் அவளிள் அந்த மனைவி , இல்லத்தரசி என்ற ஸ்தானத்தின் பிரம்மாண்ட விஸ்வ ரூபத்தின் முன் ”நான்” கொஞ்ச கொஞ்சமாக நலிந்து கொண்டு இருந்தேன். பால குமாரன், கிரிக்கேட், எஸ்.ஜானகி எல்லாம் என் கவனிப்பில் இருந்து விலகி செல்ல..!

ஒற்றை மாட்டு வண்டியாக குடும்பத்தை ஓட்ட நினைத்தேன் ஆனால் சில சமயங்களில் அவள் ஒற்றை மாடாக வண்டியை இழுக்க நான் அதில் பயணம் செய்வதாக உணர்ந்தேன்.!

எங்களுக்குள் எந்த கெமிஸ்ட்ரியும் ஒர்க் அவுட் ஆகவில்லை என நினைத்தேன்

ஆனால்…! இப்போது எங்களுக்குள்…!

தமிழ், ஆங்கிலம், வரலாறு, புவியியல், இயற்பியல், தாவரவியல், விலங்கியல், வேதியல் எல்லாம் ஒர்க் அவுட் ஆகி போனது ..

source:::::unknown   ….input from a friend of mine…

natarajan

Just For Laugh !!!….”When we do not know where we are going , journey is the reward” !!!

NatarajanLeave a comment

A day after the Independence Day, the Queen’s durbar was in session.
To her left sat mauni baba with his head down and his eyes looking at his feet.
To her write sat the yuvraaj, the man who refused to grow up, fiddling with his new Apple iPhone.
Standing in front of her was the man who always wore the white veshti.

“So why is your veshti not spotlessly white today,” asked the Queen as she started the proceedings for the day.
“Oh, yesterday the wife decided to host an Independence day lunch and asked me to get two kgs of onions,” replied the man who always wore the white veshti, rather matter of factly.

“So?” asked the queen.
“Well, after buying two kgs of onion, I did not have enough money left to buy a Surf Excel sachet. You know, to wash one veshti properly takes one sachet.”

“Oh. I don’t know what this Power Man is upto. He doesn’t seem to understand that many elections have been lost on the price of onions,” lamented the queen.

“Yes madam,” replied the man who always wore the white veshti. “But he will win only if the onion prices keep going up.”

“Anyway so tell me what are we going about the rupee?” asked the Queen. “I gather this morning it even touched 62 to a dollar.”

“Rupee, rupee, rupee,” the yuvraaj said before the man who always wore the white veshti could say anything. “Robert keeps talking about them all the time.”

“Shh! Shutup,” said the queen. “Ah. I so wish that my son had married and my daughter had not.”
“Madam we are doing a lot of things to stop the fall of the rupee.”

“Like what?”

“On Wednesday I got the Reserve Bank to put in capital controls.”

“Capital controls”

“Yeah. Like Indian citizens can no longer buy property abroad.”

“That’s good. Anyway there is so much land in the country, why do they need to buy property abroad,” replied the queen. “They can always buy land in Gurgaon.”

“Like Robert, like Robert,” the yuvraaj interrupted again.

The man who always wore the white veshti ignored the interruption and carried on with his explanations.

“We also slashed the amount of money Indian citizens can remit abroad every year to $75,000, from the earlier $200,000. We have raised the import duty on gold and silver to 10%. We have also made it more difficult for Indian companies to invest abroad. All this to make sure that the demand for dollars goes down and the rupee recovers.”

“But it doesn’t seem to be helping,” said the queen. “Does it?”

“You know Ma, what this reminds me of?” the yuvraaj got into the conversation again.

“What beta?” asked the Queen lovingly.

“I recently read this lovely book called Through the Looking Glass, written by Lewis Carrol.”
“Good beta. You should read more instead of fidgeting around with that phone of yours all day long.”
“And the book had a Queen.”

“Really? Like me?”
“Yes, the Red Queen. And there is something that she says in the book that makes immense sense.”
“And what is that beta?”

“As the lines from the book go: “”A slow sort of country!” said the (Red) Queen. “Now, here, you see, it takes all the running you can do, to keep in the same place. If you want to get somewhere else, you must run at least twice as fast as that!””

“Ah, smart boy. Now I really know what is happening. We are not running fast enough. Also let the records of the meeting show that I said that. It’s such a smart thing to say.”

“Yes Madam. That’s what I have been trying to tell Subbu of the Reserve Bank,” said the man who always wore the white veshti, trying to save himself and pass on the blame.
“Call Subbu here at once,” roared the Queen.

“Yes Madam, in fact he is waiting outside,” said the man who always wore the white veshti.

So within five minutes Subbu was brought in. He looked very happy with not a care in the world.

“So Mr Subbu will you care to explain why are we not running fast enough when it comes to preventing the rupee fall,” asked the Queen.

“Madam, to be honest, there is nothing much we can do. The solution to the crisis is very simple. We need to cut down on our oil imports, our coal imports, our edible oil imports and our fertilizer imports. And I guess you know what will happen if we do that? At the same time we need to increase our exports manifold. And that won’t happen unless the physical infrastructure is improved. We need better ports, better roads and a better rail network. All this is not going to happen overnight, given that it has not happened in years. Also, Indian companies have borrowed too much money in dollars and all that needs to be repaid now. The NRIs are also looking to withdraw all the money they had deposited with Indian banks,” came a long answer from Subbu till he was stopped by the yuvraaj.

“In short we are screwed,” exclaimed the yuvraaj.

“So the demand for dollars will continue. The rupee will continue to be under pressure. We cannot sell dollars to control the rupee fall because we have just enough dollars to cover around six and a half months of imports. And that is a very low level. So we can only run to keep in the same place. In fact, we may not be able to do even that,” said Subbu, very matter of factly.

“Oh. But you could still do something about it?” asked the Queen.

“Madam, my time is up. I am going back to Telangana. I have bought a nice house in Nizamabad. And will spend the next few years watching the mythological movies of the late NT Rama Rao garu. It’s up to the Professor now,” said Subbu as he left the room.

“And why is the stock market down by more than 500 points this morning?” asked the ‘worried’ Queen again.
“Basically the foreign investors have now started to fear that we may not allow them to take their money back.”
“Oh, but why? I know of no such plans.”

“Madam, we have reduced the amount of money that Indians could remit abroad to $75,000 from $200,000. So the belief in the market is that our next step will be not allowing foreign investors to take their money back.”

“So?”

“So they are selling out of the stock market, converting their rupees into dollars and taking their money back, before we do any such thing. A similar things seems to be happening in the bond market.”

“Ah. All seems to be going wrong for me,” lamented the Queen. “I had such great plans for the yuvraaj.”
“Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be),” played on yuvraaj’s iPhone as the Queen decided to call it a day.

And finally the mauni baba woke up and said something.
“When we don’t know where we are going the journey is the reward.”

source:::::Vivek Kaul in firstpost…

natarajan

Vivek Kaul is a writer. He tweets @kaul_vivek

Message For The Day….Concentrate on Your Mind Too !!!

NatarajanLeave a comment

Each and every one of you has a great deal of concentration. For, every task requires concentration and every one of you have benefitted from it. The carpenter, the weaver, the clerk, the boatman, the scientist, all have it, greater or lesser, and use it in their daily lives. You must learn to apply it towards your own mind also. Direct the mind towards its own working, examine it and train it to restrict itself to good company, good thoughts and good deeds. Practise meditation on any Form of the Lord, and repeat any Name of the Lord, with the awareness of its sweetness. That will teach the mind to be sharp, and produce good music out of the joys as well as the grief that are incidental to life.

 

Sathya Sai Baba

Cargo Loader Yesterday…. CEO Today !!! Meet Sudheer Nair !!!

NatarajanLeave a comment

Sudheer Nair, CEO, Eresource Infotech Pvt Ltd

Sudheer Nair dropped out of high school at age 16 and is currently operating Eresource Infotech whose annual turnover is Rs 8.1 crore. Read on to know his inspiring journey to success…  

Necessity is the mother of invention, adversity must be the father of entrepreneurship.

For Sudheer Nair, founder and CEO of Eresource Infotech, adversity brought out the best in him.

That coupled with sheer grit and conviction has helped him lead a Rs 8.1 crore ERP firm today.

Sudheer’s is a classic tale of rags-to-riches.

He comes from a lower middle class family, and does not have any ivy-league credentials attached to his name.

He had to discontinue his education at the age of 16, due to the sudden demise of his father and the ensuing financial difficulties.

The situation forced him to search for jobs to support his family.

Initially he ended up doing odd jobs, which included that of a helper’s job at Sahar Cargo Complex, Mumbai. But the enthusiasm he had towards life and the wish to progress, has made him what he is today.

On a few occasions, documentations were required at the Cargo Complex and that was Nair’s introduction to the typewriter, eventually transforming him into an expert typist.

Next, he took up the job of typing programmes for a programmer and looking at his ability to learn fast, Nair was given an opportunity to learn computers.

Gradually, he started generating software codes independently for the company.

Nair loved what he was doing and that helped him learn the subject at a deeper level.

Someone has said that when god is shy to announce HIS presence, HE appears in the form of an opportunity. That opportunity was given to me, when somebody asked me to type Bill of Lading at Sahar Cargo complex. You need to start from somewhere. Dr Abdul Kalam started his career as a newspaper boy. Once you have the determination and will power you always move forward. I took the loading job because my family’s financial situation demanded that. It was a short stint. I knew I had to move out. Life must be like a flowing river. I believe in that and am still living with that spirit,” says Nair of the beliefs and situations that have shaped his life.

The entrepreneur never enrolled for any formal course in computers, but says he was extremely lucky and blessed to have met incredibly talented people in his life and had the privilege to hang out with them.

“I did not know any technical people and had zero guidance when I started my career. I would ruthlessly read through technical books. I spent hundreds of hours reading and practicing programmes,” says Nair while recollecting his days of struggle.

His entry into the field of ERP was also by chance.

While working with Afternoon, a daily in Mumbai, he had developed a smaller version of ERP for the daily.

That gave him the confidence to start on his own and ERP was his obvious choice to start up with.

But before he did that, Nair worked for 15 years in Dubai as a software professional.

He started as a software developer and was the Senior Enterprise Manager, when he quit.

“It was a 400-million-dollar company and I was working on enterprise solution. You learn a lot in the process,” he says.

When he started Eresource Infotech in 2006, the ERP market was worth $14 billion and Sudheer saw enough opportunity in the space.

“The urge to do things on my own was getting on my head and that feeling forced me to quit my job in Dubai and start-up,” he says.

Sudheer started by bootstrapping and with the support of Vivek Jingade, who now heads the sales and marketing for Eresource Infotech, began his entrepreneurial journey.

“Vivek has been with Eresource since inception and without him we could not have achieved what we are today,” Nair says in praise of Jingade.

Sudheer Nair started with a small team and today Eresource has over 100 employees, across a variety of functions.

He says he never had any problem in finding talent, even as a start-up.

“I don’t think there is any shortage of talent in Mumbai. What is important is the selection process — getting the best from the lot,” he says.

Today the company has over 300 clients and about 25,000 users on Eresource ERP.

A majority of their clients are from India, particularly Mumbai and Northern states; they also have many clients in the Middle East and few other Asian countries.

The biggest player in the ERP space is SAP followed by Oracle, so Sudheer decided they would try and play the cloud card.

“We have everything that our competitors can offer, and while some of their solutions may still reside on a local server, Eresource is 100 per cent web based ERP solution. Our competitors don’t really care about localisation, but we make sure our solutions can cater to requirements needed as per Indian statutory and regulatory needs,” explains Sudheer.

Eresource is now launching ‘eresource ExV2’ (eresource Express Version 2) — a new release of Eresource.

“Eresource ExV2 will have compatibility with hand held device, mobile and would be technology independent,” he shares.

Eresource currently works with about 80 to 90 channel partners where 8 are affiliate partners, while the rest are referral partners.

Their customers love them because they undertake the entire implementation and post deployment activities and responsibilities.

“We engage with our customers at great lengths to understand their requirement and then accordingly package the solution and deploy it. This has resulted in zero failure rates,” Nair proudly claims.

The company is looking at appointing partners in each geographic region and has plans to appoint about 30 channel partners, which will help them scale up.

Looking back at his journey, Nair admits it’s hardly been a bed of roses: “I cannot pin-point the difficulties I have faced to set up this company. There are numerous.”

Though financial problems are on top of list, he considers his biggest capital to be the talent at Eresource.

Over the years, Eresource has won many prestigious industrial awards, including the Udyog Rattan Award and Business Excellence Award for the year 2008.

They were also conferred the Business Leadership Award by Institute of Industrial Development, New Delhi. And the venture has been recently rated by NSIC-CRISIL and awarded SE 3B.

As for the formal education that he couldn’t complete, the entrepreneur says he reads a lot.

“I am getting myself educated through my experience. And that is the best education you can ever get,” he sums up.

source:::::rediff.com

natarajan

 

“உடைப்போம் தடை கற்களை …படைப்போம் ஒரு புது சரித்திரம் !!!”

Natarajan1 Comment

தண்ணீர் விட்டா  வளர்த்தோம் நம் சுதந்திர  செடியை ?  …. செந்நீரும்

க ண்ணீரும்  விட்டு   பெற்றதல்லவா  நம் சுதந்திரக்   கொடி  !!!…..அது

என்ன  மாயமா  மந்திரமா  !!!  இல்லையே  !!!   கேட்க முடியுமா  நம்

முன்னோரிடம்  நாம்  ….கொடியின்  விலை என்னவென்று  !!!

விலை  மதிப்பில்லா  சுதந்திர  காற்று சுவாசிக்கும் நாம்  ஒரு

விலை  வைத்து விட்டோமே குடிக்கும் தண்ணீருக்கும்  குழந்தை

படிக்கும்  பள்ளிக்கும் !!!!

விலை இல்லா  இலவச பொருள்  கொடுத்து நமக்கும் ஒரு விலை

உண்டு என்று  சொல்லாமல் சொல்லி விட்டார்களே  , எல்லா

கட்சி  அன்பர்களும் !!!!

விலை மதிப்பில்லா  நேர்மைக்கு  சோதனை நேரம் இது !!!… நம் சுதந்திர

பாரத  இறையாண்மைக்கே  உலை  வைக்க  துடிக்கிறதே   ஒரு கூட்டம் !!!!

நிலைமை  பார்த்து  மலைத்து  துவள  வேண்டாம்  நாம் !!!

நினைத்து  பார்க்க வேண்டும்  நாம் , நம் முன்னோர் பட்ட  கஷ்டம்

நஷ்டம்  எல்லாம் ….

நாம்  சுவாசிக்கும்  இந்த சுதந்திர காற்று   நம் முன்னோர்  நமக்கு

விட்டு சென்ற   விலை மதிப்பில்லா  சொத்து !!!!

சோதனை  பல  இருந்தாலும்    சாதனை  படைக்க   காத்திருக்கும்

நம்  இளைய  தலை முறைக்கு  நாம்  செய்ய வேண்டியது  ஒன்றே  ஒன்று !!!!

நமக்கு  கிடைத்த  சொத்து  சுதந்திர  பாரதம் …..நன்று  நன்று !!!!

நாம் இனி   நமது குழந்தைக்கு   கொடுக்க  வேண்டியது

ஒரு வளமான  வலிமையான  தன்னிறைவு சுதந்திர  பாரதம் !!!!!

எ தற்கும்  ஒரு விலை உண்டு என்னும்  நிலை மாற்றிட

நாம்  எடுக்க வேண்டும் ஒரு  உறுதிப்பாடு இன்று …..

“உடைப்போம்  தடைக்கற்களை …. படைப்போம்  ஒரு

புது  சரித்திரம் !!!

மலர  வேண்டும்  புது  பாரதம் …  வளர  வேண்டும் அது  வலிமையுடன்

நம்  குழந்தைகள்  கையில் !!! ”

நடராஜன் …..AUG 15 2013

chennai

Laughter The Best Medicine !!!….”Darling , You Get 3 Residential Towers “!!!!

NatarajanLeave a comment

A milkman, dying in hospital, is surrounded by his two sons, daughter, his wife and the nurse.

He says to his eldest son, “To you Peter, I leave the Beverly houses.”

To his daughter, “My pretty Rose, to you I leave the apartments in the Los Angeles Plaza.”

“And Charlie, you being my youngest son, I leave you the City Center offices”.

And to his wife, “Darling, you get the three residential towers downtown.”

The wide-eyed nurse, obviously impressed, tells his wife, “Madam, your husband is very rich! And what’s great is he is bequeathing all his properties to his family. You are all so lucky!!”

The wife retorts,”Rich? Lucky? Are you kidding me? Those are the routes where he delivers milk packets!!”

source:::::unknown…input from a friend of mine

natarajan”

Message For The Day….Mind Is Like Wind…

NatarajanLeave a comment

The mind is the wind that brings to us the smell, foul or fragrant from the world. When the mind turns towards the foul, you get disgusted. When it turns towards the fragrant, you are happy. The wind gathers the clouds from the four quarters; similarly the mind brings into your consciousness the disappointments of many hopes. Again, it is the mind that, like the wind, scatters the clouds that darken it or make it feel lost in the night of doubt. Control the mind and you will remain in peace! To gain this equanimity, you have to do not reading, but systematic sadhana (spiritual effort). Then you will be always happy, whether you are rich or poor, appreciated or rejected, prosperous or unlucky. Entering the arena of life without equanimity is like sailing on a storm-tossed sea in a tiny rudderless boat! So enter upon the path of spiritual discipline right now.

 

Sathya Sai Baba