old memories

“கடவுள் எப்படி இருப்பார் ?”

NatarajanLeave a comment

 

( பசும்பொன் தேவர் – 1959-ல் பொள்ளாச்சி சிறீ குடலுருவி மாரியம்மன் கோவிலில் பேசியது.)

நட்ச்சத்திரம் இருக்கிறது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும், ஆனால் பகலிலே பார்க்கிற ஓருவருக்கு நட்ச்சத்திரம் தெரியாது.

சூரியன் இருக்கிறது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும், இரவிலே பார்த்தால் சூரியன் தோன்றாது.

இரவிலே சூரியனை பார்த்து தவறாக சூரியன் என்பதே இல்லை என சொல்வது எவ்வளவு அவசர புத்தியோ… அவ்வளவு அவசர புத்திதான் தனக்கு நேரில்

 
தெரியாதது அத்தனையும் இல்லை என வாதிக்க முன்வருவது.எல்லாம் எல்லாருக்கும் தெரிகிற நிலைமையில் அமைந்தது அல்ல உலகம்.

உதாரணாமாக உங்களுடைய சரீரத்தையே… நீங்கள் பார்த்துக் கொள்வீர்களானால்

சரீரத்தில் இருக்கின்ற கால்,கை முதலியவை எல்லாம் நீங்கள் பார்க்க முடியும், அதே நேரத்தில் கண்களை நீங்களே பார்க்க வேண்டும் என விரும்பினால்

 
பார்க்க முடியுமா..?முடியாது !அதற்காக ஒருவன் அவசரப்பட்டு …

என் கையை பார்த்தேன் இதோ இருக்கிறது,

ஆகையால் எனக்கு ‘கை’ உண்டு.என் காலை பார்த்தேன் இதோ இருக்கிறது,

ஆகையால் எனக்கு ‘கால்’ உண்டு.நான் என் கண்ணை பார்க்க நினைக்கிறேன் அது தெரியவில்லை, ஆகையால் எனக்கு கண்ணில்லை என்று பேசலாமா..? அது தவறு !

கண்ணாடியில் பார்த்தால் கண்களின் பிம்பம் தெரியும்…! அதைப்போல் விக்ரஹங்கள் கடவுளின் பிம்பமாக இருக்கிறது.

இதோ இங்கு ரோஜாப்பூ மாலை இருக்கிறது..

இது என்ன பூ எனக்கேட்டால்

அதன் பெயரை சொல்லலாம்..! 

நிறத்தை கேட்டால் நிறத்தையும் சொல்லலாம் 

இது எந்த இடத்தில் கிடைக்கும் என்வும் சொல்லிவிடலாம்..ஆனால்..அதன் வாசம் எப்படியிருக்கும் எனக்கேட்டால் “முகர்ந்து” பார் என்றுதான் சொல்லமுடியும்!

கடவுள் எப்படியிருப்பார் என்று கேட்டால்..உணர்ந்துப்பார் என்றுதான் சொல்லமுடியும்!

 

 source::::input from a friend of mine.

Natarajan

Startling Similarities !!!….Is History Going To Repeat ?!!!

NatarajanLeave a comment

They say India’s 1983 World Cup win was the greatest cricketing upset. Man to man, Kapil Dev’s ragtag bunch paled in comparison to Clive Lloyd’s West Indies. But that ragtag bunch had it in them to beat the Caribbean giants.

Before anybody could say ‘fluke’, India produced another momentous performance when they went to Australia in 1985 and won the Benson & Hedges World Championship of Cricket. It was the biggest ODI tournament outside the World Cup, and the first – and last – of its kind. It featured all the seven full members of the ICC at the time: Australia, England, India, Pakistan, New Zealand, West Indiesand Sri Lanka.

Thirty years later, history seems to be repeating itself. India, the 2011 World Cup winners, are performing brilliantly in the Champions Trophy, which currently is the biggest ODI tournament outside the World Cup, and this is also the last time this tournament will be played.

India, having beaten South Africa, West Indies and Pakistan, need to win two more games to take the Trophy. In 1985 too, India had remained unbeaten throughout, winning five games out of five on their way to the World Championship win.

There are other parallels to be drawn between 1985 and 2013.

The year before the B&H World Championship, the best Australian batsman of the era – Greg Chappell – retired. It happened again in the year before the 2013 Champions Trophy when Ricky Ponting retired from international cricket.

In both eras, Australia were beset by transitional difficulties. In 1984, Greg Chappell, Dennis Lilleeand Rodney Marsh – three of their all-time greats – had retired en masse, and Australia were struggling to rebuild their team with young players. Currently, under Michael Clarke, they’re again troubled by the retirements of some of their finest players and trying to recreate the strong group of cricketers they once were. They had failed to qualify for the B&H World Championship semifinals. They failed again in the 2013 Champions Trophy.

Months before the B&H World Championship, England won a Test series in India by a 2-1 margin under the leadership of David Gower. It was a landmark win for the visitors. It took them another 28 years to win another Test series in India, and it happened months before the 2013 Champions Trophy when Alastair Cook’s boys won – again, by a 2-1 margin.

Both times, England took a 2-1 lead heading into the final Tests which ended in draws.

Bizarrely, both Gower and Cook are left-handed batsmen who were 27 years old at the time of their Indian triumphs.

Spooky? Read on.

Ravi Shastri started his international career batting in the lower order. But as his career progressed, he was promoted to the opener’s slot. He was moved up and down a great deal but he landed himself the opener’s job permanently for the B&H World Championship. India in 2013 have a somewhat similar story – of Rohit Sharma, who has been tried in the middle order but clicked only when he was promoted as the opener in a surprise move. But here’s the most intriguing coincidence here – both Shastri and Sharma are Mumbai cricketers.

But that isn’t even the best part of this string of bizarre parallels. Shastri won the man of the tournament award at the B&H World Championship. He was dubbed the ‘Champion of Champions’ for his consistent brilliance with bat and ball through the tournament.

In the 2013 Champions Trophy, there is one Indian cricketer who has made a big impact on India’s fortunes. He has scored vital runs in the game against South Africa, taken a tidy bag of wickets (with a fiver against the West Indies) and has also fielded brilliantly.

It was Ravi in 1985. In 2013, it’s Ravindra. Both these gents are left-arm spinners. They’ve been riled for not being as skilled as some of their superstar colleagues. But nobody would deny that they have made the best use of their limited abilities. And what they lack in skill, they make up in enthusiasm. What’s more both of them have a large social media fan-following – if you could call it that!

So what do these coincidences mean? Are they hinting at an India win? Who knows? Just sit back and enjoy the final moments of the last ever Champions Trophy.

Are there any other parallels you can draw between the B&H World Championship and the 2013Champions Trophy? Share your views in the comments.

source::::: yahoo cricket

Natarajan
 

Divine Image Of The Day…. Shirdi Sai…

NatarajanLeave a comment

A RARE PhotoPrint Of shirdi Sai

 

May this sacred darshan of our Shri Shirdi Sainath bless our souls and above all– I sincerely hope and pray that He gives us all,- the strength to have faith in our devotion for him and trust that what ever happens will happen for our own good. Please pray for me too that I have the courage to accept his plans for me and no matter what– I do not loose my faith and patience in any circumstances..

 
Quote of BABA:
You must suffer the consequences of your actions. God is the protector of all. Remember him with love and see what happens.
BABA ensures our safety and grants us only what is good for us. He knows when He should offer us what we really need.

 

source::::H.Deepa in Shirdi Sai Speaks

Natarajan

End of an Era!!! Like Telegram , Host of Other Things Are History Now !!!!

Natarajan1 Comment

When the very last telegram is transmitted on July 14, India will witness the end of an analogue era.

As the watershed of 1991’s liberalisation disappears into history, the numbers of those who remember a time when we wrote letters, developed film roll and recorded a cassette will also start to fade into the background.

Future generations – with their ubiquitous touch screens – might not even know what it is like to communicate through a device that has actual wires.

But as we put the beloved telegraph to bed forever, it is time to pay tribute to the remnants of a past age.

Convergence has become an oddly corporate buzzword in recent times, alongside fellow jargon staples such as synergy and ideation, but it is impossible to ignore its all too real effect on the middle-class household.

Step into an ordinary living room today, and you’re likely to find one or two shiny screens that do it all: send messages, post emails, make phone calls, save your contacts, act as an encyclopedia, take photos, play music, record videos, control video games and even map out your neighbourhood.

Barely a decade ago, we had a whole host of beloved devices to help us do the same thing – albeit with much more patience added in

Coming generations will never know the anticipation of waiting to get your Kodak film rolls back from the developers before you see whether the pictures were taken well, they’ll never know the pleasure of receiving a painstakingly written love letter through post or the joy of hearing the song you have been waiting for on the radio.

Even the wait for that scratchy sound on a dial-up modem to end before connecting to the Internet could be excruciating. Instant is in, everything else is ancient. Even our roads look different.

The Ambassadors and Fiats have been replaced by a veritable army of little cars that simply look like variations on a single box-on-wheels theme.

Ask a kid today what a Yezdi or a Rajdoot is, and she would have no idea that they come from the same family that is now populated by the banal-looking Pulsars and Karizmas.

The rapid switch to an entirely digital universe also has a serious impact on how we come to value things.

No matter how ‘real’ the online world is to us, tangibility has its own appeal. The physical act of using an ink pen to write out a letter alters the person writing in a way that tapping out an SMS can never do.

Swiping through a Facebook photo set will never replace the joy of looking at albums printed out and carefully stored years ago – not the least because the spread of digital cameras and cameraphones allows practically all of our lives to be documented, making individual moments much less valuable.

If everything can be recorded, nothing is particularly precious.

The digital world does attempt to be a facsimile of this past age. Your iPhone still pretends that a switch has to be pulled every time you unlock it and the phenomenal popularity of Instagram – which simply attempts to recreate the look of a vintage photograph – bears testimony to this nostalgia.

But even these remnants will slowly give way to generations that have little recollection of what came before them leaving no need for designers to appeal to a sentiment from a different world.

The advent of technology is not a thing to be mourned, and yet it is important to pay our respects to the passing of an older way of life. We come not to praise the telegraph, but to bury it.

Older styles of writing were minor art forms. It is why, to this day, official letters are still typed out by professional typewriters – they couldn’t be entrusted to the layman.

The same held true for writing with ink pens, where the act of cursive writing – and better yet calligraphy – did get elevated to an accepted form of art.

Today’s keyboard word processors and ball pens have been much more democratic, allowing one and all to conveniently put their words onto paper (digital or otherwise) but have little of the charm of the old devices.

The film roll, made ubiquitous by Kodak over the 20th century, is a delicate object. Treat it badly, and all your photos will be lost. Hurry it, and your pictures will be damaged.

 Give it enough time and you have a batch of pictures to cherish. The digital photo, on the other hand, is a prolifically dispensable object: you can take hundreds of pictures in a matter of minutes, and discard all of them in seconds.
There may not have been many designs to pick from back in the days of Ambassadors and Yezdis, but they were all fine looking vehicles.

Following liberalisation, the market was completely revolutionised, and while the tremendous spread of automobile technology has been excellent for households and corporate India (if not particularly beneficial to the environment), the cookie-cutter nature of most box-on-wheels models make our roads look a lot less interesting.

Music is more precious when you cannot listen to it. Or rather, its value is much higher when you only hear it very rarely.

From a time when you had to wait for certain songs to be aired on the radio to the need for you to buy or record cassettes and CDs, kids today simply have to click a button – usually without paying – for them to listen to any song they want

The land-line is an endangered species. Few can even remember how we used to find a way to meet up before the cellphone became common, or the anger at someone else in the house – usually a parent – picking up the line while you are talking to that special someone.

Land-line phones were once a luxury but now everyone has a touch-screen cellphone.
The entry of VHS tapes and later VCRs into households were occasions to be celebrated. Until then, movies were confined to the cinema or the tyranny of the single national broadcaster.

When VHS first showed up, everything changed. Suddenly the entire catalogue of movies from the past were now welcome into your homes and the Handycam meant you could even make home movies.

The cold exterior of the CD and DVD doesn’t carry quite the same cachet, and even they have begun to be replaced by the USB drive !!!
source:::: Rohan Venkataramakrishnan  in mailonline india


Natarajan

Air Travel …Then and Now !!!

Natarajan1 Comment

Air travel: then and now

Luxury travel on board a BOAC De Havilland DH106 Comet 4 jetliner. It was with the Comet 4 that on 4 October 1958 BOAC operated the first ever crossings by a jet aircraft of the North Atlantic (between London and New York) carrying fare-paying passengers.

 

Air travel: then and now

British Airways Club World (Business Class).

 

Air travel: then and now

Pioneering early days at Heathrow; military tents were pressed into service during the summer of 1946 to provide basic facilities for passengers using the newly-opened airport. The amenities offered included a cable office and, of course, a W H Smith bookshop.

 

Air travel: then and now

The British Airways Concorde Lounge at Heathrow Terminal 5.

 

Air travel: then and now

The cabin of an Imperial Airways Armstrong Whitworth Argosy aircraft. Imperial Airways introduced in 1927 its ëSilver Wingí luxury service between London (Croydon) and Paris (Le Bourget) offering enhanced in-flight catering and a steward, perhaps the first branded air service in the world.

 Air travel: then and now

Senior Cabin Crew Member, Derek Tennant onboard a British Airways Airbus A320 at Heathrow.

 

Air travel: then and now

A Bristol Britannia of BOAC at London Airport North, adjacent to the A4 Bath Road. BOAC ís services moved progressively to Terminal 3 after it opened in 1961.

 

Air travel: then and now

A British Airways Airbus A319 getting ready for departure at Heathrow Termnial 5.

 

Air travel: then and now

The spacious beautifully appointed main cabin of a BOAC Boeing Stratocruiser allowed passengers to relax in sumptuous comfort. The Boeing Stratocruiser entered service with the airline in 1949.

 

Air travel: then and now

British Airways Club World (Business Class)

 

source:::: The Telegraph UK…. Pictures From British Airways

Natarajan

 

Childhood sweethearts @ the age 4 ….Now @ 87 , Celebrate Their Platinum Wedding Anniversary !!!!

Natarajan1 Comment

Standing awkwardly, swamped in their formal wedding attire, Ron and Eileen Everest pose as four year-olds – dressed in their best and on the way to a local carnival.
Some 87-years later, the couple are still side by side, as they celebrate their 70th wedding anniversary almost nine decades after this family photograph was taken
The pair – whose fathers served together in the Great War – were born seven months apart in the same hospital ward in Gillingham, Kent, and were inseparable as children

Standing awkwardly, swamped in their formal wedding attire, who would have guessed four-year-old Ron and Eileen Everest, would still be side by side some 87 years later

  • This photo was taken when couple were 4, on way to a local carnival
  • They affectionately call it their first ‘wedding rehearsal’

 

87 years later they’ve celebrated their 70th  wedding anniversary !!!!

Chief Petty Officers Thomas Everest and Colin Campbell met in the Royal Navy and as they both lived in Kent they and their wives became firm friends.

Ronald was born to Thomas and his wife, Gertrude, in August 1921.

Just seven months later Colin’s wife, Kate, gave birth to baby Eileen in the same labour ward.

The young pair became inseparable over the next four years as they played together day in day out, Ron always protective of his slightly younger chum.

The cherished family photograph -taken in 1926 -has fondly become known as their ‘wedding rehearsal…

The pair (pictured here on their wedding day in 1943) - whose fathers served together in the Great War - were born seven months apart in the same hospital ward in Gillingham, Kent, and soon because inseparable

The pair (pictured here on their wedding day in 1943)


The young pair were inseparable as young children. As they played together day in day out, Ron always protective of his slightly younger chum

The young pair were inseparable as young children. As they played together day in day out, Ron always protective of his slightly younger chum


Mr and Mrs Everest (nee Campbell) were family friends united by their fathers.

The Everests, from Beetley, near Dereham, Norfolk, celebrated their Platinum wedding on Wednesday


Mrs Everest said: ‘It is quite an unusual story, especially these days, but we have got on well together most of the time.’

As for her beloved husband, he revealed his good humoured secret for such a long and successful fairytale marriage: ‘We promised to love, honour and obey –  and I did all the obeying.!!!

source:::::mailonline.com

Natarajan

“நாம இப்போ எங்கே இருக்கோம் ?” ….

NatarajanLeave a comment

நாம எங்க இருக்கோம், இது மடம் மாதிரி தெரியறது!

June 5, 2013

அவர்கள் ஐந்தாறு பேர். திருமண். வைணவ கறை வேஷ்டி. எல்லோரும் ‘வந்தனம்’ சொன்னர், ஒருவரை தவிர. அவர் ‘பரப்ப்ரமமாக’ இருந்தார். வயதானவர். ‘இவருக்கு எதுவுமே ஞாபகம் இல்லை. எல்லா டாக்டரையும் பார்த்தாச்சு. இப்போ, குணசீலம், சோளிங்கர், வரதர்,.. கோவில் எல்லாம் போயிட்டு வரோம். பெரியவாதான் குணப்படுத்தணம்’. ‘விஷ்ணு சஹஸ்ர நாம பாராயண க்ரமத்திலிரிந்து ‘அச்சுதானந்த கோவிந்த நமோ சரண, பேஷஜாத் நஸ்யந்தி சகலா ரோக, சத்யம் சத்யம் வதாம்யஹம்‘ என்ற ஸ்லோகத்தை 108 முறை சொல்லச் சொன்னார். அடுத்தது அவர் சொன்னதுதான் அனைவரயும் அதிர்ச்சி அடைய வைத்தது. பயில்வான் போன்ற ஒருவரை கூப்பிட்டு, ஓங்கி ஒரு குட்டு அக்கிழவரின் தலையில் குட்டச் சொன்னார். அடுத்த நொடி அப்பெரியவர் ‘ஏன்டா ரகு, நாம எங்க இருக்கோம், இது மடம் மாதிரி தெரியறது’ என்றார். எல்லோருக்கும் கண்களில் குளம் கட்டியது. ‘பெரியவா காப்பாத்திட்டேள்’. அவர் எப்போதும் போல் ‘நான் என்ன பண்ணினேன், நீங்க திவ்ய தேசம் போயிட்டு வந்திருக்கேள். அந்த பெருமாள் தான் காப்பாத்தி இருக்கார்’ என்றார்.

Sri KANCHI MAHA PERIVA THIRUVADIGAL CHARANAM

source::::periva.proboards.com

Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/4505/enge-irukkom-madam-mathari-therikirathu#ixzz2VvOJxDTb

“எலுமிச்சை மாலையை என்ன செய்யலாம் ” !!!!

NatarajanLeave a comment

எலுமிச்சை மாலையைக் கொண்டு என்ன செய்யலாம்? – மகா பெரியவா காட்டிய வழி!


(குறிப்பு: நீங்கள் மேலே காணும் எலுமிச்சை மாலையுடன் கூடிய பெரியவாளுடைய இந்த உயிரோவியத்தை தீட்டியவர் நம்முடைய மதிப்பிற்குரிய Forum Moderator திரு anusham163 அவர்கள்)

சமீபத்தில் ஒரு பத்திரிகையில், ‘கோயிலில் பிரசாதமாக கொடுக்கும் எலுமிச்சம் பழ மாலையை என்ன செய்வது? வீட்டில் உபயோகிக்கலாமா?’ என்ற கேள்விக்கு, ‘கோயிலில் பிரசாதமாக கொடுக்கும் எலுமிச்சம் பழ மாலையை பூஜையறையில் வைக்க வேண்டும். பழங்கள் கெட்டுவிட்டால், ஏதாவது மரத்தினடியிலோ ஆறு, குளம், கிணறு போன்ற நீர்நிலைகளிலோ போட்டுவிட வேண்டும். ஜூஸ் செய்தோ, ஊறுகாய் செய்தோ சாப்பிடக்கூடாது’ என்று பதிலளித்திருக்கிறார்.

இந்தப் பதிலை படித்ததும், எனக்கு 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது.

என் தந்தைக்கு, ஸ்ரீகாஞ்சி மஹா ஸ்வாமிகள்தான் குலதெய்வமே. அவர் எங்கு முகாமிட்டிருந்தாலும், மாதம் ஒருமுறையாவது தரிசிக்காமல் இருக்கமாட்டார். (1952ஆம் ஆண்டு ‘வியாஸ பூஜை’ ஆடுதுறைக்கு அருகிலுள்ள சாத்தனூர் என்ற கிராமத்தில் (‘திருமூலர்’ சாத்தனூர் என்பார்கள்) எங்கள் கிரஹத்தில்தான் நடைபெற்றது!

அநேக தடவைகள் எங்கள் கிராமத்தில் மகா பெரியவர் முகாமிட்டிருந்தாலும், அந்த முறை மூன்று மாதங்கள் இங்கு தங்கியிருந்தார். முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வழக்கம்போல் பெரியவாளை தரிசனம் செய்ய நினைத்தபோது, அவர் ஆந்திர மாநிலம் ‘ரேப்பள்ளி’யில் முகாமிட்டிருந்தார்.

‘ரேப்பள்ளி’க்கு நானும் என் தந்தையுடன் சென்று ஸ்ரீபெரியவரையும், ஸ்ரீசந்திரமௌலீஸ்வரர் பூஜையையும் இரண்டு நாள் தங்கி தரிசனம் செய்தோம்.

மூன்றாவது நாள் என் தந்தை வந்தனம் செய்து, ‘அப்ப நான் உத்தரவு வாங்கிக்கொள்ளட்டுமா…” என்று பெரியவாளிடம் உத்தரவுக்காக பணிந்து நின்றார்.

உடன் அவர், “ஊருக்குத்தானே நேரே போகிறாய்…” என்றார். “ஆமாம்” என்று என் தந்தை கூறவும், தன் கழுத்திலிருந்த எலுமிச்சம் பழ மாலையை கழட்டி என் தந்தையிடம் கொடுத்து, இன்னும் ஒரு மாலையையும் கொடுத்து, “இதை எடுத்துண்டு போய் ஆத்துல ஊறுகாய் போட்டு, திருவிடைமருதூர் பாடசாலை குழந்தைகளுக்கு கொண்டு போய் கொடுத்துடறியா…” என்றார்.

என் தந்தை உடனே “பெரியவா உத்தரவு” என்றபடி மாலைகளை பெற்றுக்கொண்டு, சென்னையில் கூட தங்காமல் சாத்தனூர் வந்து ஊறுகாய் போட்டு, திருவிடைமருதூர் பாடசாலை குழந்தைகளுக்கு கொண்டு கொடுத்தார்! எலுமிச்சம் பழ மாலையைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், பெரியவாளின் கருணை முகம்தான் பளிச்சிடும்!

– ஜி.நீலா, சென்னை

Source: தீபம் – கல்கி வழங்கும் ஆன்மீக இதழ்

http://www.periva.proboards.com

Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/4498/garland-lemons-periva-answers/#ixzz2VjbJcRag

“ஒரு குழந்தை மாதிரி மஹாபெரியவர்” !!!

NatarajanLeave a comment
A Divine experience of C.K. Gariyali  IAS …  with Mahaperiavar….story contributed by Prema Subramaniam in periva.proboards.com
Natarajan

காஞ்சி பரமாச்சார்யாரிடம் என்னைக் கவர்ந்திழுத்தது, தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களிடம் தொடர்ந்து ஒரு குழந்தையைப் போன்ற மனோபாவத்துடன் அவர் செயல்படும் குணாதிசயம்தான். அவரது கிருபையாலும், வசீகர சக்தியாலும் இயற்கையாகவே அவர்முன் நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். ஒவ்வொரு முறை காஞ்சியைக் கடக்கும்போதும் அவரை தரிசிக்காமல் என்னால் போக முடியாது. கடவுளின் அருளால் அந்த மகானை பலமுறை தரிசிக்கும் பெரும்பேறு பெற்றேன்.

முதன்முறையாக நான் அவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தபோது அவர் முற்றத்தில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தார். மக்கள் வரிசையில் நின்று ஒருவர் பின் ஒருவராக அவரை தரிசிக்கச் சென்று கொண்டிருந்தனர். சற்று நேரத்தில் அதிகக் கூட்டத்தினால் வரிசை அசையாமல் நின்றுவிட்டது. வரிசையில் தங்கிவிட்ட என் உள்மன ஆவலைப் புரிந்து கொண்ட பெரியவர், உடனே என்னை உட்காரும்படி தன் கண்களால் சாடை செய்தார். சந்நிதியில் அமர்ந்து அவரது திருமுகத்தின் பேரொளியைத் தரிசித்தேன். அது ஒரு உன்னதமான தருணம். உடன் அவர் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்தார். (அது தென்னிந்தியக் கோவில்களின் கட்டிட நிர்மாணக் கலை பற்றி டாக்டர் இரா. நாகசாமி எழுதிய நூல்) கனத்த மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்து மகிழ்ச்சியுடன் அந்த புத்தகத்தைப் படித்தவாறே வெகுநேரம் இருந்தார். திடீரென புத்தகத்திலிருந்து கவனத்தைத் திருப்பி தனது கண் அசைவால் எனக்கு வெளியே போக அனுமதி வழங்கினார். எனக்கு ஒரே ஆனந்தம். எவ்வளவு நேரம் அப்படிக் கழிந்தது என்பதை நான் அறியவில்லை. அன்று பகல் முழுவதும் என்னை அப்படியே இருக்க அனுமதி அளித்திருந்தாலும், நான் நகராமல் இருந்திருப்பேன்.

மீண்டும் நான் அவரை தரிசித்தது, என்னுடன் பணிபுரியும் சகாவின் குடும்பத்துடன் சென்றபோதுதான். என் சகாவின் மனைவி ஆறாத் துயரத்துடன் இருந்தார். மன அமைதி தேடி அவர்கள் காஞ்சிக்கு வந்திருந்தார்கள். இது ஒருவருக்கும் தெரியாது. வந்தவர்கள், பரமாச்சார்யாரின் முன்னால் சில நிமிடம் சிறு குழுவாக ஒரே சமயத்தில் உட்கார அனுமதிக்கப்பட்டனர். பக்தர்கள் தங்களுடன் பழம் முதலிய பொருள்களைக் கொண்டு வந்திருந்தனர். எனது சகாவின் மனைவி ஒரு பெட்டி நிறைய உலர்ந்த பழங்களைக் கொண்டு வந்திருந்தார். அந்தப் பெட்டி பல அறைகள் கொண்டதாகவும் ஒவ்வொரு அறையும் வெவ்வேறு உலர்ந்த பழங்கள் கொண்டதாகவும் இருந்தது. அத்தனையும் பரமாச்சார்யார் முன் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, பின்னர் அவரது சீடர்களில் ஒருவர் அவற்றை அப்பால் எடுத்துச் செல்வார். பரமாச்சார்யார் எப்போதும் இதில் கவனம் செலுத்த மாட்டார். ஆனால் அன்று பெட்டியை அவர் முன்னால் இருந்து அகற்ற, ஒருவர் எடுத்தபோது ஒரு குழந்தையைப்போல அவர் அதைத் தடுத்தார். பெட்டியைத் தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டார். பின் உடனே பெட்டி மூடியைத் திறக்கும்படி வற்புறுத்தினார். குனிந்து அதில் உள்ளவற்றைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார். அவரது பார்வைக் குறைவினால் அவற்றில் இருந்த சிலவற்றை அவரால் அறிய முடியவில்லை. உடன் சீடர்களில் ஒருவர் அதிலிருந்த திராட்சை, பாதாம் பருப்பு, முந்திரி, அத்திப்பழம் முதலியவற்றைப் பற்றி அவரிடம் தெரிவித்தார்.

மகிழ்ந்து போன அவர், மாசற்ற ஒரு குழந்தையைப் போல, அனைவரும் அதிசயிக்கும்படியாக, அந்தப் பெட்டியுடனும் அதிலிருந்த பொருள்களுடனும் பதினைந்து நிமிடங்கள் விளையாடினார். அங்கு வந்திருந்த அனைவரும் இதை ஒரு அபூர்வ ஆன்மீக அனுபவமாக ரசித்துச் சிரித்தார்கள். பல ஆண்டுகளாகச் சிரித்து அறியாத சிரிப்பையே மறந்துபோன என் சகாவின் மனைவிகூடத் துயரத்தை மறந்து சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். அவள் சமர்ப்பித்த பொருள்களைஅவர் விசேஷமாக நடத்திய பாங்கு, அவளைப் பிரத்தியேகமாக வாழ்த்தி ஆசி வழங்கியதாக அவள் உணர்ந்தாள். அவளது மனவேதனை துடைத்து எறியப்பட்டது என்பதை நான் குறிப்பிட வேண்டிய அவசியமில்லை. அதன் பிறகு அவளுடைய வாழ்க்கையே வேறுவிதமாக மாறிவிட்டது.

ஒருமுறை இந்திய அரசு அதிகாரிகளுடன் சென்றேன். தென் ஆற்காடு மாவட்ட கலெக்டர் பணியை முடித்துவிட்டு பொதுநலத்துறையில் நான் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். பரமாச்சார்யார் முன்னர் நாங்கள் அமர்ந்த உடனேயே அவர் ஒரு சிறு நடராஜர் படத்தை எனக்குக் கொடுத்தார். இதன் நோக்கம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை அறிந்து கொள்ள விரும்பிச் சுற்றிலும் பார்த்தேன். பரமாச்சார்யாரின் ஒரு சீடர் முன்வந்து, நான் சிதம்பரம் நடராஜர் ஆலயத்தில், சேவை புரிந்ததற்காக பரமாச்சார்யார் மகிழ்ச்சி அடைகிறார் என்று சொன்னார். நானும் டாக்டர் நாகசாமியும் பல ஆண்டுகள் ‘நடராஜர் திருவிழா’ நடத்துவதில் ஈடுபட்டிருந்ததைப் பரமாச்சார்யார் அறிந்திருக்கலாம் என்பதைப் பிறகுதான் நான் புரிந்து கொண்டேன். நெஞ்சம் நெகிழ்ந்து போனேன்.

Source: www.kamakoti.org      www.priva.proboards.com

Natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/4521/gariyali-kanchi-maha-periva/#ixzz2VgQtp3hr

501 Reasons Why Brian Lara was the Best !!!.. 6 June 1994..A Date To Remember !!!!

NatarajanLeave a comment

Cardiff, June 6 — Nineteen years ago to the day, Brian Lara authored one of the greatest moments in the annals of cricket. Edgbaston, June 6, 1994. If that doesn’t mean anything to you, you probably don’t qualify as a cricket nut.

In this part of the world, the cricketing slang Nelson (derived from the one eyed, one armed, one legged English Admiral Nelson) evokes a great deal of trepidation. It applies when a batsman or a team is on 111. Lara, of course, wasn’t one for superstitions.

Full Nelson

The Trinidadian started the day unbeaten on 111, after rain washed out the third day’s play and following a customary rest day on Sunday. By lunch he had already raced well past 250. Gladstone Small, his Warwickshire teammate, recalls the instant when Lara made his intentions clear. “We were sitting in the dressing room at lunch.me, Brian and Keith Piper (the wicket-keeper). He said, ‘I’m going for the record’. I asked, ‘What the 375?’. He said, ‘No. Hanif Mohammad’s 499’. I asked him ‘Are you serious? You’re still 250 runs away’. He said, ‘You watch me’,” recalled Small.

As a plethora of records fell by the wayside, the teammates began to take notice. By the time tea was taken, he was just 82 shy. “We then realised that Durham could walk away 30 minutes before the end of play, because the match was heading to a draw,” remembered Small.

Nick of time

As Lara reached 497, two runs shy of Mohammad’s 36-year-old record, the fact just dawned on him. John Morris, a part-timer who had hit a double ton for Durham, was bowling the over.

“The fourth ball of the over he bowled a bouncer that hit him on the head. The next ball, he hit a beautiful off-drive, and we declared the innings. If he hadn’t hit those runs, Durham would have walked off. As soon as he hit the boundary, skipper (Dermot Reeve) declared the innings,” said Small.

The legendary moment would have never arrived had it not been for a bit of luck early in his innings. Lara was bowled off a no-ball when he was on 12, but the decisive moment came on 18. “The form Lara was in that season was just unbelievable. I reckon he must’ve edged just 3 or 4 balls all season. For an attacking left-handed batsman that was incredible. But on 18, he nicked one and the Durham wicket-keeper Chris Scott dropped it. He said at the time, ‘I hope he doesn’t get a hundred’.”

A century, of course, was the least of his concern. The innings capped a memorable 50 days for Lara, who since he broke the Test world record with 375 against England in Antigua, went on a run of 7 hundreds in 8 first-class innings. Bradmanesque!

The other love

The season was also a defining one for Lara, his first in English cricket. Warwickshire won the treble, and he found his other great sporting passion – golf. “The Belfry Golf Course (which has hosted the prestigious Ryder Cup) is on the outskirts of Birmingham. At the time, Lara had never played golf. Brian was one of those guys where batting was the only thing he did left-handed.

He bowled right-handed, signed autographs right-handed, he even played golf right-handed. He had a twenty handicap, but he played so much golf that year. His great Trinidadian friend Dwight Yorkewas with Aston Villa (Birmingham based) at the time and two would always head to Belfry when they would get time off. Roger Twose, the New Zealander, was also in our team and he played lefty. His golf clubs were also left-handed. Brian borrowed his clubs, but he couldn’t play golf that well as a southpaw,” recalled Small.

A day after the match Lara headed to London to do the breakfast show circuit, many interviews were lined up and he spent a good part of the day there. In the night he went out partying to celebrate the momentous feat. The next day, Warwickshire were playing a domestic limited over match. “He was really tired, he could barely keep his eyes open.

He asked the skipper to be put on the boundary. That didn’t work out. He then asked to be put at slips. He just couldn’t keep his eyes open and he asked the umpire to go off the field. We were set a target of over 250. We lost a few early wickets, he somehow managed to get it all together, and went out to bat. He got 70-odd and we won. What a player!”

Indeed. What a player!!!!

 

source::::Hindustan Times.com

Just to take a break from IPL stories going round these days, a real  gentleman cricket story on a Cricket Hero !!!!

Natarajan