பறவைகள் மோதிய விமானம்… ஆற்றில் இறக்கிய பைலட்… விமான வரலாற்றில் ஒரு ‘வாவ்’ சம்பவம்!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2009 ஆண்டு ஜனவரி 15 குளிர்காலத்தின் வியாழக்கிழமை. நியூயார்க் நகரம் எப்போதும் போல இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. லகுவார்டியா விமானநிலையம் பரபரப்பாக இருக்கிறது. விமானங்கள் வருவதும் போவதுமாக இருக்கிறது. விமானங்களுக்கு ஓடுபாதையில் இறங்க வேண்டிய நேரத்தை சிக்னலாக வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். லகுவார்டியாவிலிருந்து US ஏர் பஸ் 1549  A320 என்கிற விமானம் நார்த் கர்லோநியாவில் உள்ள சார்லோட்டி விமான நிலையத்திற்குப் புறப்படத் தயாராகிறது. 66 டன் எடை கொண்ட விமானம் இரண்டு என்ஜின்களைக் கொண்டது. இரண்டு என்ஜின்களும் 40000 குதிரைத் திறன் கொண்டவை. பைலட்டின் பெயர் செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் (Chesley Sullenberger). வயது 57. இவர் அமெரிக்க விமானப்படையில் பைலட்டாக  இருந்தவர். மொத்தம் 19663 மணி நேரம் பறந்தவர். அதில் 4765 மணி நேரம் A320 விமானத்தில் பயணித்தவர்.

ஏர் பஸ் 1549  A320 விமானத்தில் 150 பயணிகளும் ஐந்து விமானச் சிப்பந்திகளும் பயணிக்கிறார்கள். விமானம் கிளம்புவதற்கான ஒப்புதல் நிலைய அதிகாரிகளிடமிருந்து கிடைக்கிறது. விமான நிலையத்தின் நான்காவது ஓடுபாதையிலிருந்து மாலை 3:24:56 நொடிகளுக்கு விமானம் புறப்படுகிறது.

விமானம் 2818 அடி உயரத்தில் 343 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பறந்துக் கொண்டிருக்கிறது. விமான முகப்புப் பகுதியில் விமானத்தின் முன்பாக பறவைகள் வருவதை பைலட் பார்க்கிறார். அவை கனடா கீஸ் வகை பறவைகள். 3:27:11  பறவைகள் விமானத்தின் எஞ்சின் பகுதியில் மோதுகின்றன. பறவைகள் மோதியதில் விமானத்தின் இரண்டு என்ஜின்களும் பழுதாகின்றன. விமானம் பழுதானதை உணர்கிற பைலட் உடனே விமான நிலைய கட்டுப்பாட்டு அறைக்குத் தகவலைத் தெரிவிக்கிறார். 3:27:33 வினாடிகளில் “விமானத்தில் பறவைகள் மோதிவிட்டன.  உடனே விமானத்தை லகுவார்டியாவில் தரை இறக்க வேண்டும் ஓடுபாதையை கிளியர் செய்து கொடுங்கள்” என்கிறார். நிலைமையின் தீவிரத்தை அறியாத விமான நிலைய அதிகாரிகள் விமானத்தை நியூ ஜெர்சியில் இருக்கிற டேடேர்போரோ விமான நிலையத்தில் இறக்குங்கள் எனத் தகவல் சொல்கிறார்கள்.

“விமானத்தை டேடர்போரோவில் இறக்குவதற்குச் சாத்தியமில்லை” என பைலட் பதிலளிக்கிறார். விமானம் ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் பாலத்திற்கு மேலாகப் பறந்துக்கொண்டிருக்கிறது. பயணிகளுக்கு எந்தத் தகவலும் வழங்கப்படவில்லை. விமானத்தில் இருக்கிற 150 பயணிகளையும் காப்பாற்றியாக வேண்டிய அசாதாரண சூழ்நிலை. நொடிக்கு 18 அடி கீழ் நோக்கி விமானம் சென்றுகொண்டிருக்கிறது. தீவிரத்தை உணர்கிற பைலட் 3:28:10 நேரத்தில் விமானத்தை அட்சன் பகுதியில் இறக்குவதாக விமான நிலையத்திற்குத் தெரிவிக்கிறார். ஆனால், விமான நிலைய அதிகாரிகள் ”அட்சன் பகுதியிலா வேண்டாம்” என்கிறார்கள். காரணம் அட்சன் என்பது ஓடுதள பகுதி அல்ல என்பதே. நியூயார்க் நகரத்தில் இருக்கிற ஒரு ஆறு. ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் பாலம் இருக்கிற நகரின் பரபரப்பான பகுதி. மொத்த விமான நிலையமும் பதற்றத்திற்கு வருகிறது. அட்சன் ஆறு ஐக்கிய அமெரிக்காவின் நியூயார்க்கின் கிழக்குப் பகுதியின் ஊடாகச் செல்லும் ஆறு. வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி ஓடும் ஆற்றின் நீளம் 507 கிலோமீட்டர்கள்.

வேறு வழியின்றி விமானத்தை பைலட் அட்சன் ஆற்றுப் பகுதியில் இறக்க முடிவு செய்கிறார். பயணிகளுக்கு நிலைமை எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. விமான ஒலிபெருக்கியின் மூலம் விமானிப் பயணிகளுடன் உரையாடுகிறார். பயணிகள் பயத்தில் உறைகிறார்கள். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை யூகிக்க முடியாத சூழல். விமான நிலையக் கட்டுப்பட்டு அறையில் இருக்கிற அதிகாரிகள் நியூயார்க் கடற்படைக்குத் தகவல் கொடுக்கிறார்கள். கடற்படையின் படகுகள் கப்பல்கள் குறிப்பிட்ட இடத்திற்குக் கிளம்புகின்றன. பாதுகாப்பு ஹெலிகாப்டர்கள், படகுகள் என அட்சன் ஆறு மிகப்பெரிய விபத்திற்கு தயாராகிறது

3:30  நிமிடத்திற்கு பைலட் விமானத்தை அட்சன் ஆற்றில் இறக்குகிறார். ஆற்றுக்கும் விமானத்திற்குமான இடைவெளி 500 அடியிலிருந்து தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்படுகிறது. 100 அடி, 50 அடி, 20 அடி, 10 அடி எனக் குறைகிறது. 0.  அவ்வளவுதான். அதிபயங்கரச் சத்தத்துடன் விமானம் ஆற்றில் பாய்கிறது. அட்சன் பகுதிக்குப் பக்கத்தில் இருக்கிற மக்கள் பேராபத்தை உணர்கிறார்கள். விமானம் ஆற்றில் பாய்ந்த அடுத்த நிமிடம் ஆற்றில் மிதக்க ஆரம்பிக்கிறது. நல்ல வேளையாக விமானம் தீப்பிடிக்கவில்லை. விமானத்தின் தானியங்கி கதவுகள் மூடிக்கொள்கின்றன. கதவுகள் மனித முயற்சியில் திறக்கப்படுகிறது. அடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு பயணிகள் விமானத்திலிருந்து வெளியே வருகிறார்கள். சிலர் பதற்றத்தில் வெளியே குதிக்கிறார்கள். குளிர்காலம் என்பதால் நீர் ஐந்து டிகிரி குளிராக இருக்கிறது. விமானத்திலிருந்து வெளியே வந்தவர்களை குளிர் வாட்டி வதைக்க ஆரம்பிக்கிறது. விமானத்தின் இறக்கைப் பகுதிகளில் ஏறி நின்று  கொண்டு உதவிக்கு அழைக்கிறார்கள். விமானம் ஆற்றில் இறங்கிய நான்கு நிமிடங்களில் கடற்படையின் படகுச் சம்பவ இடத்திற்கு வந்து சேர்கிறது. பயணிகளில் ஒருவர் மாற்றுத் திறனாளி. விமானம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீரில் மூழ்க ஆரம்பிக்கிறது. கடற்படை வீரர்கள் பயணிகள் எல்லோரையும் பத்திரமாக மீட்கிறார்கள். படகுகள் மூலம் எல்லோரும் மீட்டு ஆற்றின் கரைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார்கள். 3:55 நிமிடத்தில் விமானத்தின் கடைசிப் பயணியும் பத்திரமாக மீட்கப்படுகிறார். எல்லோரும் காப்பாற்றபட்டார்கள் என்பதை உறுதி செய்கிற விமான பைலட் கடைசியாக வெளியே வருகிறார். ஐந்து பயணிகள் பெரிய காயங்களுடன் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள். எழுபத்தி எட்டு பயணிகளுக்குச் சிறிய காயங்கள். சிலர் குளிர் காய்ச்சலுக்கு ஆளானார்கள். ஒரு பயணிக்கு விமானத்தின் எரிபொருள் கண்ணில் பட்டதில் பார்வை போனது.

பெரிதாக எந்த அசம்பாவிதமும் அந்த விபத்தில் நிகழவில்லை. பயணிகள் பைலட்டை தூக்கிவைத்து கொண்டாடுகிறார்கள். விபத்து நடந்த இரண்டாம் நாள் விமானம் ஆற்றுப் படுக்கையிலிருந்து மீட்டு நியூ ஜெர்சிக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. விஷயம் நீதி மன்றத்துக்குச் செல்கிறது. விமான நிர்வாகம் விமான பைலட்டை குற்றம் சாட்டுகிறது. விமானத்தை டேடர்போரோ விமான நிலையத்தில் தரை இறக்கி இருக்கலாம்; அதற்கான நேரம் இருந்தது. ஆனால் விமானி அவசரப்பட்டு விமானத்தை ஆற்றில் இறக்கிவிட்டார் என வாதாடுகிறது. விமானி செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் அந்த நேரத்தில் பயணிகள் உயிர் குறித்து மட்டுமே சிந்தித்ததாகச் சொல்கிறார். அதை ஏற்றுக்கொள்ளாத விமான நிறுவனம் நீதிமன்ற உத்தரவுபடி ஒரு விமானத்தை சோதனை முயற்சியாக விபத்து நடந்த இடத்திலிருந்து டேடர்போரோ விமான நிலையத்தி இறக்கிக் காட்டுகிறது. ஆனால், விபத்துக்குள்ளான விமானத்தின் விமானி ”சோதனை செய்யப்பட்ட விமானிக்கு என்ன நடக்கப்போகிறது எனத் தெரியும். அதனால் அவர் எளிதாக விமானத்தை தரையிறக்கி விட்டார். மேலும் அவர் அதற்காகப் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறார். ஆனால் என்னுடைய நிலை வேறு” எனச் சொல்லி வாதிடுகிறார்.

விமான நிர்வாகம் அதை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் மீண்டும் ஒரு  சோதனை முயற்சியில் இறங்குகிறது. நடுவானில் விமானத்தின் இரு எஞ்ஜின்களையும் செயலிழக்கச் செய்து டேடர்பெரோ விமான நிலையத்தில் தரை இறக்குகிற முயற்சியில் இறங்கியது. விமானம் பெரிய சுவற்றில் மோதி விபத்துக்குள்ளாகிறது. அனைத்தையும் ஆராய்ந்த நீதிமன்றம் செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் செய்தது சரி எனச் சொல்லி தீர்ப்பளிக்கிறது. செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் விமானி பல பதக்கங்களைப் பெறுகிறார். விமான நிறுவனம் பயணிகளுக்கு இழப்பீடை வழங்கியது.

இந்தச் சம்பவத்தை மையமாக வைத்து ‘சல்லி(Sully)’ என்றொரு படம் வெளியானது. டாம் ஹாங்க்ஸ் நடித்திருந்தார்.

Source….George Anthony in http://www.vikatan.com

Natarajan

Advertisements

God on the Runway ….

As part of the custom, the idols along with temple elephants are taken to Shangumugam beach for the ritualistic bath.

For two days in a year, the Thiruvananthapuram International Airport halts its flight operations for five hours on the basis of a ‘Notice to Airmen’ (NOTAM).

Respecting a centuries old temple tradition, the airport runway makes way for a grand procession.

Saturday is one of the two days in a year that sees members of the Travancore royal family, temple priests, police, and even elephants walk down the runway, as part of the temple procession. Hundreds of people also escorted the idols past the 3400-metre runway.

Flights have been halted between 4pm and 9pm at Thiruvananthapuram on Saturday.

 

The ‘Arat’ procession marks the conclusion of the Painkuni festival and the Alpassi festival. Painkuni and Alpassi are references to Tamil months. While Painkuni is in April, Alpassi is in October.

Arat is the ritualistic bath procession of temple idols at Sree Padmanabha Swami temple in Thiruvananthapuram. The procession, which began at 5pm, crossed the runway at 6.30 pm.

As part of the custom, the idols along with temple elephants are taken to Shangumugam beach for the ritualistic bath. The procession sees royal family members wearing traditional attire and carrying swords. All priests along with royal family members take a dip into the sea three times. The idols are also given a ritualistic bath.

The procession returns to the temple on the same route, accompanied by people carrying traditional fire lamps.

They have to, however, ensure that they clear the runway by 8.45pm.

“The ritual was started centuries ago when the Travancore royal family ruled here. Even after the airport was established, the procession continued to pass through the runway. When the airport was established in 1932, it was under the Royal Flying Club. Since then, the runway was open for these processions. Even after it was converted into an international airport in 1991, the practice continued as the tradition is very important to this place,” an airport official told TNM.

Since the runway is part of traditional arat procession route, the Airport Authority of India issues passes to those who participate in it. Only those who have a pass can enter the route and cross the runway to head to the beach.

“There are strict restrictions inside the airport area. CISF officials guarding the area allow only people with passes. We issue the pass only to people in the list given by temple authorities,” he added.

NOTAM is issued a week before these two dates in the year, so that all the international flights can change their schedule. NOTAM is a notice issued to pilots or airline operators before flights, alerting them of the circumstances or changes in aeronautical facilities or about local procedures that affect safety.

 

 

 

 

 

 

 

 

Source….Haritha John in http://www.the newsminute.com

Natarajan

 

 

Joke of the Day…”You are not the Flight instructor ….? ” !!!

A photographer from a well know national magazine was assigned to cover the fires at Yellowstone National Park. The magazine wanted to show the heroic work of the fire fighters as they battled the blaze.

When the photographer arrived, he realized that the smoke was so thick that it would seriously impede or make it impossible for him to photograph anything from ground level.

He requested permission to rent a plane and take photos from the air. His request was approved and arrangements were made. He was told to report to a nearby airport where a plane would be waiting for him.

He arrived at the airport and saw a plane warming up near the gate. He jumped in with his bag and shouted, “Let’s go!” The pilot swung the little plane into the wind, and within minutes they were in the air.

The photographer said, “Fly over the park and make two or three low passes so I can take some pictures.”

“Why?” asked the pilot. “Because I am a photographer,” he responded, “and photographers take photographs.”

The pilot was silent for a moment; finally he stammered, “You mean you’re not the flight instructor?”

Source….www.ba-bamail.com

natarajan

Norwegian has launched the world’s longest low-cost flight — and it’ll get you to Singapore for less than £150….London to Singapore !

 

Norwegian has launched the world’s longest low-cost flight — and it’ll only cost you £149.90.

The route runs from London Gatwick to Singapore Changi Airport, and departs for the first time on Thursday.

The route takes 12 hours and 45 minutes and will cover 6,764 miles (10,885 km) — making it the longest non-stop flight operated by a low-cost carrier.

The route — announced in April — is scheduled to run four times per week.

Thursday’s flight is due to depart at 10.30 a.m. and land in Singapore at 6.15 a.m Friday morning local time.

The flights use brand new Boeing 787-9 Dreamliner aircraft, and start at £149.90 for a one-way ticket.

All seats on the Dreamliner have personal 11-inch seat-back screens and USB ports.

A higher price of £699.90 one way will get passengers “Premium” status. That means “spacious cradle seating” with more than a metre of legroom, and free lounge access at Gatwick.

The Singapore route is part of the airline’s continued global expansion.

In February, it announced that it will launch flights from the US Northeast to Europe for as little as $65 (£50). Then, in July, it announced direct flights from London to Chicago and Austin from £179.

In February 2018, Norwegian will also start flying to Buenos Aires.

Bjørn Kjos, CEO of Norwegian, said in a press release: “I’m delighted to build upon our popular USA flights and give leisure and business customers more affordable access to Singapore and the Asia-Pacific like never before.

“The 787 Dreamliner has the range to allow us to expand our long-haul services to other parts of the world while keeping fares affordable for all.

“This is just the start of Norwegian’s UK expansion into new markets as we will continue connecting destinations where fares have been too high for too long.”

Source….www.businessinsider.com

Natarajan

 

This 30-Year-Old Indian Pilot Is the World’s Youngest Woman to Captain a Boeing 777!

Currently based in Mumbai, the young aviator had always dreamed of becoming a pilot and did so at the age of 19

“Since my childhood, I wanted to be a pilot. Other children used to make fun of me for this. Kids, at that time, were pushed to pursue engineering or become a doctor but not a pilot,” Anny told to HT.

Coming from an army background, one would think Anny must have had it easy. While she had rock-solid support from her parents, dissent often cropped up in form of family friends and relatives.

“Luckily, my parents never forced their choice on me. They were supportive and progressive in their thinking. My mother always used to encourage me. However, my relatives and my family friends were against my decision to become a pilot. Also, at that time, being a pilot was not considered as a profession for woman,” she said.

After her father took voluntary retirement, the family moved to Vijayawada, where Anny did her schooling. Hailing from a modest background, their family had their share of financial shortcomings. “Since I grew up in Vijayawada, I could write and read English but speaking English was a major challenge that I had to overcome,” Anny said.

Post her school education, the 17-year-old Anny made it to Indira Gandhi Rashtriya Uran Akademi (IGRUA), one of the premier flying schools in the country.

The cultural change from a small town to a big city was overwhelming for me. I had difficulty adjusting and speaking English. People used to mock me for my poor English and that hurt me a lot. At times, I had even thought of going back. However, backed with my parents’ support, I worked hard enough to win a scholarship,” she added.

Completing her training by the time she was 19, Anny bagged a job with Air India and since then, there has been no looking back. Post her training, she kickstarted her flying carrier with Boeing 737.

“When I turned 21, I was sent to London for further training. It was then when I started to fly Boeing 777. Since then, my life has changed. It’s been a great experience so far. I’ve got the opportunity to travel to various countries. My journey so far has taught me a lot,” Anny added.

When the going gets tough, the tough get going!

Source….LekshmiPriya .S  in http://www.betterindia.com

Natarajan

” Why Fear When HE is there …” ?

 

A man had been on a long flight. The first warning of the approaching problems came when the sign on the airplane flashed on: “Fasten your seat belts.” Then, after a while, a calm voice said, “We shall not be serving the beverages at this time as we are expecting a little turbulence. Please be sure your seat belt is fastened.”
 
As he looked around the aircraft, it became obvious that many of the passengers were becoming apprehensive. Later, the voice of the announcer said, “We are so sorry that we are unable to serve the meal at this time. The turbulence is still ahead of us.”
 
And then the storm broke. The ominous cracks of thunder could be heard even above the roar of the engines. Lightening lit up the darkening skies and within moments that great plane was like a cork tossed around on a celestial ocean. One moment the airplane was lifted on terrific currents of air; the next, it dropped as if it were about to crash. The man confessed that he shared the discomfort and fear of those around him.
 
As he looked around the plane, he could see that nearly all the passengers were upset and alarmed. Some were praying. The future seemed ominous and many were wondering if they would make it through the storm. And then, he suddenly saw a girl to whom the storm meant nothing. She had tucked her feet beneath her as she sat on her seat and was reading a book. Everything within her small world was calm and orderly.
 
Sometimes she closed her eyes, then she would read again; then she would straighten her legs, but worry and fear were not in her world. When the plane was being buffeted by the terrible storm, when it lurched this way and that, as it rose and fell with frightening severity, when all the adults were scared half to death, that marvelous child was completely composed and unafraid.
 
The man could hardly believe his eyes. It was not surprising therefore, that when the plane finally reached its destination and all the passengers were hurrying to disembark, he lingered to speak to the girl whom he had watched for such a long time. Having commented about the storm and behavior of the plane, he asked why she had not been afraid. The sweet child replied:
 
“Sir, my Dad is the pilot and he is taking me home.”
 
Dear friends, this is a story, I received through internet. The implicit faith of this little child, set me thinking…. If each one of can have an implicit faith in our Supreme Father, we will have no reason to be afraid of any thing in life…
What do you think? 
Source…Author  unknown… input from a friend of mine
Natarajan

Daniel The Emotional Support Duck Takes His First Plane Ride, Soars In Popularity…!!!

 

 

 

Daniel The Emotional Support Duck

Daniel The Emotional Support Duck Takes His First Plane Ride, Soars In Popularity

Daniel, an emotional-support duck, on board a recent American Airlines flight.

Mark Essig was settling into his puddle-jumper flight from Charlotte to Asheville, N.C., on Monday when he noticed an unusual passenger boarding the plane.

It was a duck. Making his way down the aisle.

Wearing red shoes. And a Captain America diaper.

The duck’s human introduced him to their fellow, now-amused passengers: This was Daniel Turducken Stinkerbutt, or Daniel for short. He is a 4 1/2-year-old Indian Runner duck and is her emotional support animal, she explained.

“I heard a few maybe semi-critical mutterings, like, ‘Now I’ve seen everything,’ ” Essig told The Washington Post. “But most everybody was delighted to have a duck on a plane. As they should be.”

Like many other passengers, Essig snapped a few photos while Daniel and his human were boarding. After takeoff, Essig tried to concentrate on light reading during the flight, but he kept inadvertently glancing toward the duck, just a row ahead and to the right of him.

When he saw the duck staring out the window, he couldn’t resist taking one more picture.

daniel-duck-wp_650x400_81477014972

After the flight, Essig posted his photos on Twitter.

“My seatmate, [from] CLT [to] AVL, is this handsome duck named Daniel,” Essig tweeted first. “His gentle quacking eases the sadness of leaving #SFA16,” the Southern Foodways Alliance conference in Mississippi.

Daniel the emotional-support duck looking out the window during his flight.

“I was expecting that this might amuse a couple of my friends,” he said. What he didn’t anticipate was that the photos would go viral.

It turned out that a duck wearing shoes and a diaper on a plane was too much for the Internet to handle.

Essig posted two more photos and a video: one of Daniel in his full red-shoed, diapered glory, and another of the duck wagging his tail while his owner explains that it means that Daniel is happy. Both tweets were shared thousands of times.

The most popular one, however, was a picture of Daniel as the duck seemed to stare forlornly out the airplane window: “Daniel, the duck on my flight, likes to look at the clouds,” Essig stated simply. That photo had more than 5,000 retweets and more than 11,000 likes.

“A duck head is a very recognizable shape, and the shape of an airline window is a very recognizable shape, too,” Essig said. “So you’ve got two very recognizable shapes that don’t normally go together . . . it caught people’s eye.”

The encounter amused Essig but also piqued his curiosity about ducks as support animals — he happens to be the author of “Lesser Beasts,” a book about humans’ complicated relationship with pigs. After the flight, he looked up Daniel’s breed and discovered that Indian Runner ducks do not fly.

“My guess was that he was gazing out the window, looking at the clouds, and the sight triggered a deep ancestral memory of what it was like to fly himself,” Essig said, laughing. “I’m almost certain that’s [what] he was thinking.”

Within two days of Essig’s tweets, Daniel had become an Internet sensation, getting featured on BuzzFeed, ABC News and Cosmopolitan, among many other sites.

The attention surprised Daniel’s owner, Carla Fitzgerald of Wisconsin, “because to me, having an emotional support duck is normal – it’s my new normal.”

Fitzgerald adopted Daniel in 2012, when he was two days old, she told The Post in a phone interview Wednesday. Less than a year later, Fitzgerald, a former horse-and-carriage driver in Milwaukee, was involved in a serious accident.

“Someone who was paying more attention to the phone than the road hit me from behind, with enough force to bust up the carriage,” she said. Her horse was badly injured, and the crash sent Fitzgerald hurtling toward a metal-grated drawbridge. For months, she was immobile.

“It took them four months to teach me how to walk again,” Fitzgerald said. Along with the physical pain, she suffered post-traumatic stress disorder, something she describes as “hell.”

After the accident, Daniel knew things were different – and responded without ever having been trained.

“He would notice something wrong, whether it be my pain or my PTSD,” Fitzgerald said. “He would come and lay on me and [give me] lots of hugging and lots of kisses. And if he notices that I’m going to have a panic attack, he would give me a cue to lay down by trying to climb me.”

At home, Fitzgerald says Daniel communicates with her in other ways: If he needs a new diaper, he walks to his changing table. If he wants food, he walks to the refrigerator or to his feed bowl. Outside of bedtime, he always wears shoes and a diaper, she said, because he is so used to carpet and linoleum.

He apparently enjoys movies, but only “super G-rated” ones. (Daniel responded well to “The Peanuts Movie” but got upset during a chase scene in “The Good Dinosaur,” Fitzgerald said.)

“He doesn’t identify with other ducks because he’s imprinted on humans,” Fitzgerald said. “As far as he’s concerned, he thinks he’s people with feathers.”

Her living room is full of toddler toys that Daniel enjoys, particularly anything that has a button to push or makes a sound, such as keyboards and music boxes.

“And God forbid one of the batteries runs out,” Fitzgerald said. “He stomps his feet, he raises his hackles, he huffs and he gives you stink-eye. And if you don’t change those batteries right now, he gets snippy. He can also tell you when he needs a new diaper.”

Since the accident, Daniel has accompanied Fitzgerald everywhere, mostly car rides. Monday had been Daniel’s first time flying on a plane (or flying, period). She provided a note to the airline from her doctor, who has said it is in Fitzgerald’s best interest to have Daniel around for support, but otherwise had a smooth trip.
The crew on their first leg, before their connecting flight to Asheville, even insisted on posing for pictures with Daniel and presenting him with a “Certificate of First Flight.”
daniel-duck-wp_650x400_51477015109
The Transportation Department is debating new rules regarding accommodations for disabled people on airplanes, including reviewing rules for emotional-support animals, USA Today reported. The department began allowing emotional-support animals on planes, but the practice of bringing them on board has offended some passengers.”Here’s the thing. Who are we to say what is and what isn’t an emotional support animal or what can and cannot be a pet?” Fitzgerald said. “Or what they can do for people who have PTSD like I do? Having it is hell.”

For the time being, Fitzgerald does not have any other immediate travel plans but said that Daniel will no doubt accompany her on her next trip. She said she thinks that people responded positively to Daniel because he’s unique – but also because he keeps to himself.

“He is obedient and he wears a diaper harness, ” she said. ” I make sure before he goes in public that he has a shower, so there’s no smell to him. When he’s in public, he behaves. He’s not flapping and running around and chasing people.”

However, Fitzgerald might be a little more prepared next time since, as her friends put it, “Daniel broke the Internet” after his first plane ride.

“I didn’t know that a little Indian Runner duck who weighs six pounds could cause such an uproar,” she said.

Source…..www.ndtv.com
Natarajan