This Pilot Loves Nothing Better Than Flying with Birds…!!!

Birds of a feather flock together, and these birds are no exception as they take to the skies with a microlight pilot that they believe to be their mother. Christian Moullec, as this breathtaking video shows, has an extraordinary relationship with birds and loves nothing more than to share his passion with others. Since 1995, Moullec has dedicated his life to raising orphaned geese and helping birds on the brink of extinction. See him in action here:




World’s busiest air route is right here in India!…

In 2017 only the Jeju-Seoul Gimpo route (with over 64,991 flights) and Melbourne-Sydney (54,519 departures and arrivals) were busier than Mumbai-Delhi.

It is the third-busiest air route in the world, with as many as 47,500 departures and landings last year.

Yet despite reaching this position, the Mumbai-Delhi route could face serious challenges in sustaining or improving it this year.

The reason? Hardly any additional capacity is now available at Mumbai airport to deploy more flights on this route.

But with the demand growing by 10-12 per cent annually, and with no possibility of adding more flights, flyers will soon face a hike in air fares this year.

According to OAG, an air travel intelligence firm based in the UK, the Mumbai-Delhi air route was the third-busiest in the world last year, with an average of 130 flights between the two cities every day.

In 2016, India was number six in the pecking order of the busiest routes, and this calculation was based on the capacity deployed on the route one way.

In 2017 only the Jeju-Seoul Gimpo route (with over 64,991 flights) and Melbourne-Sydney (54,519 departures and arrivals) were busier than Mumbai-Delhi.

Airlines say the route makes up about 10 per cent of their capacity and revenues, making it by far the biggest market.

And, at an average passenger load factor on this route of 80-90 per cent, this is a lucrative route, on which the demand is growing.

It also reflects the skew that these two markets have in the aviation business in the country as it constitutes more than 35 per cent of the domestic traffic.

Over 10,000 passengers depart every day from Mumbai for Delhi and vice versa and 70 per cent of them are corporate travellers, and this makes the situation even worse as they travel only during the peak hours (6am-8am and 5pm to 7pm).

That is why IndiGo and Jet Airways, each of which has 17 departures from Mumbai, top the list, followed by Air India (11), Vistara (10), GoAir (7), and SpiceJet (4). Yet the writing is on the wall. While most airlines are pushing for more capacity on the route, none is available.

Says a senior executive of a leading airline: “If slots are available, we can achieve a growth rate of 10-12 per cent on this route every year.

“But as slots are not available, the only possibility is to deploy bigger planes. But everyone does not have that flexibility, especially the LCCs. What you will see is fare increases”.

Last year, for instance, only Vistara and IndiGo were given additional slots on the route.

According to estimates of the Centre for Asia Pacific Aviation, the airport, which has a maximum capacity of 50-52 million per annum, is handling 46-50 departures an hour, which pretty close to the global best of around 55.

Currently the airport handles over 45 million passengers a year.

The agency says that the airport would reach its full capacity either by FY18 and surely by 2019, which makes the development of the new airport in Navi Mumbai so important.



How the Maharajah Got Its Wings: The Story of Air India’s Iconic Mascot…

One of India’s most recognisable and loved mascots, Air India’s portly Maharajah with folded hands has held a special place in the hearts of its citizens for years.

“We can call him the Maharajah for want of a better description. But his blood isn’t blue. He may look like royalty, but he isn’t royal. He is capable of entertaining the Queen of England and splitting a beer with her butler. He is a man of many parts: lover boy, sumo wrestler, pavement artist, vendor of naughty post cards, Capuchin monk, Arab merchant…”

These are the words of Bobby Kooka, the man who conceived Air India’s Maharajah nearly 72 years ago. One of India’s most recognisable and loved mascots, this portly figure in regal garb has held a special place in the hearts of its citizens for years.

Here’s the fascinating story of Air India’s iconic Maharajah.

A part of Air India’s campaign to distinguish itself from its peers, the jovial and rotund Maharajah first made his appearance on an in-flight memo pad in the mid-1940s. He was conceived by SK (Bobby) Kooka, who was then a Commercial Director with Air India and sketched by Umesh Rao, an artist at J Walter Thompson in Bombay.

Back then, India was known as the “Land of the Maharajas” and Air India was its only international carrier, flying to destinations such as Cairo, Prague, Damascus, Zurich and Istanbul. So Kooka wanted to create an illustration for Air India’s letterhead that would symbolise graciousness and elegant living.







SK Kooka with Captain V Vishwanath in May 1948 
It was somewhat along these lines that his creators, Kooka and Rao, gave him a distinctive personality, luxuriant moustache, aquiline nose and the quintessentially Indian turban. Eventually, the regal figure became Air-India’s mascot for its advertising and sales promotion activities.

For the next few years, the Maharajah was ingeniously used by India’s national airline to introduce new flight routes. His funny antics and quirky puns also allowed Air India to promote its services with subtle humour and unmatched panache.

For instance, one of the posters from Air India’s “retro collection” shows the Maharajah as a Russian Kalinka dancer to advertise its flight to Moscow. Another one shows him on a speedboat surfing in Australia with the boat replaced by two mermaids. Yet another one shows him being carried as a prey, hands and feet tied, by two lions in the jungles of Nairobi.

Here are some iconic posters that show the Maharajah in his quirky avatars, looking quite at home in famous locations around the world.

              Photo Source: Air India on Imgur.

   As such, the Maharajah came dressed in various garbs, but his trademark twirly moustache and his roly-poly stature remained — until 2017 when he lost of a bit of his flab and traded his traditional attire for blue jeans, trainers and a low-slung satchel to align himself with the modern times.

Unsurprisingly, the Maharajah has won numerous national and international awards for Air India for originality in advertising and publicity.

Interestingly, at one point in time, the mascot’s regal connotations triggered a controversy with politicians expressing doubts about using such a symbol to represent a nation with socialist aspirations. As a result, Air India did away with the Maharajah in 1989. But there was such a hue and cry from various quarters that the popular mascot had to be brought back.

In fact, during these years, Maharajah stickers and dolls were common in most middle-class Indian homes, even those where air travel was considered a luxury!


                                                                       So like all great men, the Maharajah has had his critics. But the millions of travellers who love him far outnumber them. For many of them, the inimitable mascot is a real person, almost like a friend who reaches out with warmth and hospitality, even to the farthest corners of the world.

As Rahul Da Cunha, the ad man behind the equally iconic Amul India campaign, once said,

“The Amul girl and the Air India Maharaja are the most brilliant characters ever created. The Maharaja encapsulates everything Air India should be: Indian luxury, hospitality, services and above all, royalty. It is royalty combined with humility. What can be a more iconic symbol for an Indian carrier?”


http://www.the better





A Briefcase….Lost and Found ….!

The rigmarole involving a lost piece of luggage

I went to Kolkata with an upset tummy and returned with an upset husband. He had been very cheerful while we boarded the flight and the plane began to taxi. The air hostess started her routine, giving seat belt instructions and survival tips if the plane decided to take a dip into the ocean. My husband took a dip into his book when I asked him, “Where’s your briefcase?” I just remembered it wasn’t part of the hand luggage we had shoved into the overhead compartment.

He answered airily, “We checked it in,” and returned to his reading when what I said next made him forget his book for a long time. And that was some achievement. “We didn’t,” I persisted. “It was your carry-on baggage. Remember you left it unlocked because it would be with you?”

He turned ashen, clapped a hand to his mouth and jerked forward, straining his fastened seat belt and crashing back into his seat. “Oh no! I’ve left it behind! Where?” As he tried to figure that out, the plane accelerated and took off leaving his briefcase behind in Kolkata. “At the security check!” My husband exclaimed, looking aghast as he recalled his memory lapse.

He had forgotten to take it after the security check, having been pleased to collect his sling bag into which he had deposited his wallet, phone, pens and a notebook with a spiral spine, all guaranteed to beep if on his person. In fact, at the security check on our way to Kolkata, his pocket had behaved so much like an impromptu orchestra that on the return he had hit upon the idea of emptying his pockets into his shoulder bag before it was screened and, cock-a-hoop with its success, had completely forgotten his briefcase.

“What next?,” I asked. “No point informing the crew; no plane is going back for a briefcase unless it contained state secrets. And what’s in it?”

We racked our brains to recall the contents. Luckily my husband had emptied the case to accommodate the last minute shopping of the previous evening. So it didn’t have any important documents or cards. But it contained new silk saris, dress material, T shirts and a few knick knacks.

“So if we don’t recover it, we only lose these,” said my husband, looking relieved. “The saris!,” I cried in anguish.

During the flight we discussed the next course of action. I believed we would recover the case since my husband had chosen the best place in the airport to leave something behind – at the security check. Then I recalled that any abandoned piece of baggage is viewed with suspicion. “What if they immerse the case in water? Or something else?,” I was alarmed. “The saris!,” I cried out again. “They’ll be ruined.”

“Can you think only of saris?,” my husband snapped. The tension was getting to him. “One of them is your gift to me, that’s why,” I said and that mollified him.

We had more than five hours in Chennai before boarding the flight to Thiruvananthapuram. Earlier we had wondered how we would spend the time, but my husband’s ingenious briefcase plot took care of that. We explored the length and breadth of the airport putting in a few kilometres of brisk walking-cum hops, skips and jumps before learning what to do.

The airport manager, seeing my husband’s anxious face, reassured him, “Don’t look so worried, sir, you’ll get it back. Such things happen all the time.”

“‘Really?” Now my husband beamed, grateful he didn’t hold exclusive copyright for losing baggage.

The Lost and Found Department at Kolkata airport whom we called were close-lipped about the whereabouts of the briefcase but gave instructions on the procedure to follow in Thiruvananthapuram.

Once home, we revived our letter-writing skills what with the never-ending letters and e-mails we had to send to various addresses, describing the briefcase and its contents, all with scanned copies of the boarding pass and ID proof attached.

We also had endless calls to make and everyone wanted details. I was most relieved we had decent items inside the case and lauded my husband’s uncanny foresight that had made him remove his innerwear from it.

Lost and found

After many twists and turns in the plot in the next few days that would have done Jeffrey Archer proud, the briefcase, decorated all over with the Lost Property number, returned home. Bringing it in, my husband declared he wouldn’t leave the corporation limits again. Ignoring his loaded statement, I asked anxiously, “Are the saris intact?”

A fortnightly column by the city-based writer, academic and author of the Butterfingers series. She can be contacted at

Source….Khyrunnisa . A


பறவைகள் மோதிய விமானம்… ஆற்றில் இறக்கிய பைலட்… விமான வரலாற்றில் ஒரு ‘வாவ்’ சம்பவம்!











2009 ஆண்டு ஜனவரி 15 குளிர்காலத்தின் வியாழக்கிழமை. நியூயார்க் நகரம் எப்போதும் போல இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. லகுவார்டியா விமானநிலையம் பரபரப்பாக இருக்கிறது. விமானங்கள் வருவதும் போவதுமாக இருக்கிறது. விமானங்களுக்கு ஓடுபாதையில் இறங்க வேண்டிய நேரத்தை சிக்னலாக வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். லகுவார்டியாவிலிருந்து US ஏர் பஸ் 1549  A320 என்கிற விமானம் நார்த் கர்லோநியாவில் உள்ள சார்லோட்டி விமான நிலையத்திற்குப் புறப்படத் தயாராகிறது. 66 டன் எடை கொண்ட விமானம் இரண்டு என்ஜின்களைக் கொண்டது. இரண்டு என்ஜின்களும் 40000 குதிரைத் திறன் கொண்டவை. பைலட்டின் பெயர் செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் (Chesley Sullenberger). வயது 57. இவர் அமெரிக்க விமானப்படையில் பைலட்டாக  இருந்தவர். மொத்தம் 19663 மணி நேரம் பறந்தவர். அதில் 4765 மணி நேரம் A320 விமானத்தில் பயணித்தவர்.

ஏர் பஸ் 1549  A320 விமானத்தில் 150 பயணிகளும் ஐந்து விமானச் சிப்பந்திகளும் பயணிக்கிறார்கள். விமானம் கிளம்புவதற்கான ஒப்புதல் நிலைய அதிகாரிகளிடமிருந்து கிடைக்கிறது. விமான நிலையத்தின் நான்காவது ஓடுபாதையிலிருந்து மாலை 3:24:56 நொடிகளுக்கு விமானம் புறப்படுகிறது.

விமானம் 2818 அடி உயரத்தில் 343 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பறந்துக் கொண்டிருக்கிறது. விமான முகப்புப் பகுதியில் விமானத்தின் முன்பாக பறவைகள் வருவதை பைலட் பார்க்கிறார். அவை கனடா கீஸ் வகை பறவைகள். 3:27:11  பறவைகள் விமானத்தின் எஞ்சின் பகுதியில் மோதுகின்றன. பறவைகள் மோதியதில் விமானத்தின் இரண்டு என்ஜின்களும் பழுதாகின்றன. விமானம் பழுதானதை உணர்கிற பைலட் உடனே விமான நிலைய கட்டுப்பாட்டு அறைக்குத் தகவலைத் தெரிவிக்கிறார். 3:27:33 வினாடிகளில் “விமானத்தில் பறவைகள் மோதிவிட்டன.  உடனே விமானத்தை லகுவார்டியாவில் தரை இறக்க வேண்டும் ஓடுபாதையை கிளியர் செய்து கொடுங்கள்” என்கிறார். நிலைமையின் தீவிரத்தை அறியாத விமான நிலைய அதிகாரிகள் விமானத்தை நியூ ஜெர்சியில் இருக்கிற டேடேர்போரோ விமான நிலையத்தில் இறக்குங்கள் எனத் தகவல் சொல்கிறார்கள்.

“விமானத்தை டேடர்போரோவில் இறக்குவதற்குச் சாத்தியமில்லை” என பைலட் பதிலளிக்கிறார். விமானம் ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் பாலத்திற்கு மேலாகப் பறந்துக்கொண்டிருக்கிறது. பயணிகளுக்கு எந்தத் தகவலும் வழங்கப்படவில்லை. விமானத்தில் இருக்கிற 150 பயணிகளையும் காப்பாற்றியாக வேண்டிய அசாதாரண சூழ்நிலை. நொடிக்கு 18 அடி கீழ் நோக்கி விமானம் சென்றுகொண்டிருக்கிறது. தீவிரத்தை உணர்கிற பைலட் 3:28:10 நேரத்தில் விமானத்தை அட்சன் பகுதியில் இறக்குவதாக விமான நிலையத்திற்குத் தெரிவிக்கிறார். ஆனால், விமான நிலைய அதிகாரிகள் ”அட்சன் பகுதியிலா வேண்டாம்” என்கிறார்கள். காரணம் அட்சன் என்பது ஓடுதள பகுதி அல்ல என்பதே. நியூயார்க் நகரத்தில் இருக்கிற ஒரு ஆறு. ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் பாலம் இருக்கிற நகரின் பரபரப்பான பகுதி. மொத்த விமான நிலையமும் பதற்றத்திற்கு வருகிறது. அட்சன் ஆறு ஐக்கிய அமெரிக்காவின் நியூயார்க்கின் கிழக்குப் பகுதியின் ஊடாகச் செல்லும் ஆறு. வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி ஓடும் ஆற்றின் நீளம் 507 கிலோமீட்டர்கள்.

வேறு வழியின்றி விமானத்தை பைலட் அட்சன் ஆற்றுப் பகுதியில் இறக்க முடிவு செய்கிறார். பயணிகளுக்கு நிலைமை எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. விமான ஒலிபெருக்கியின் மூலம் விமானிப் பயணிகளுடன் உரையாடுகிறார். பயணிகள் பயத்தில் உறைகிறார்கள். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை யூகிக்க முடியாத சூழல். விமான நிலையக் கட்டுப்பட்டு அறையில் இருக்கிற அதிகாரிகள் நியூயார்க் கடற்படைக்குத் தகவல் கொடுக்கிறார்கள். கடற்படையின் படகுகள் கப்பல்கள் குறிப்பிட்ட இடத்திற்குக் கிளம்புகின்றன. பாதுகாப்பு ஹெலிகாப்டர்கள், படகுகள் என அட்சன் ஆறு மிகப்பெரிய விபத்திற்கு தயாராகிறது

3:30  நிமிடத்திற்கு பைலட் விமானத்தை அட்சன் ஆற்றில் இறக்குகிறார். ஆற்றுக்கும் விமானத்திற்குமான இடைவெளி 500 அடியிலிருந்து தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்படுகிறது. 100 அடி, 50 அடி, 20 அடி, 10 அடி எனக் குறைகிறது. 0.  அவ்வளவுதான். அதிபயங்கரச் சத்தத்துடன் விமானம் ஆற்றில் பாய்கிறது. அட்சன் பகுதிக்குப் பக்கத்தில் இருக்கிற மக்கள் பேராபத்தை உணர்கிறார்கள். விமானம் ஆற்றில் பாய்ந்த அடுத்த நிமிடம் ஆற்றில் மிதக்க ஆரம்பிக்கிறது. நல்ல வேளையாக விமானம் தீப்பிடிக்கவில்லை. விமானத்தின் தானியங்கி கதவுகள் மூடிக்கொள்கின்றன. கதவுகள் மனித முயற்சியில் திறக்கப்படுகிறது. அடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு பயணிகள் விமானத்திலிருந்து வெளியே வருகிறார்கள். சிலர் பதற்றத்தில் வெளியே குதிக்கிறார்கள். குளிர்காலம் என்பதால் நீர் ஐந்து டிகிரி குளிராக இருக்கிறது. விமானத்திலிருந்து வெளியே வந்தவர்களை குளிர் வாட்டி வதைக்க ஆரம்பிக்கிறது. விமானத்தின் இறக்கைப் பகுதிகளில் ஏறி நின்று  கொண்டு உதவிக்கு அழைக்கிறார்கள். விமானம் ஆற்றில் இறங்கிய நான்கு நிமிடங்களில் கடற்படையின் படகுச் சம்பவ இடத்திற்கு வந்து சேர்கிறது. பயணிகளில் ஒருவர் மாற்றுத் திறனாளி. விமானம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீரில் மூழ்க ஆரம்பிக்கிறது. கடற்படை வீரர்கள் பயணிகள் எல்லோரையும் பத்திரமாக மீட்கிறார்கள். படகுகள் மூலம் எல்லோரும் மீட்டு ஆற்றின் கரைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார்கள். 3:55 நிமிடத்தில் விமானத்தின் கடைசிப் பயணியும் பத்திரமாக மீட்கப்படுகிறார். எல்லோரும் காப்பாற்றபட்டார்கள் என்பதை உறுதி செய்கிற விமான பைலட் கடைசியாக வெளியே வருகிறார். ஐந்து பயணிகள் பெரிய காயங்களுடன் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள். எழுபத்தி எட்டு பயணிகளுக்குச் சிறிய காயங்கள். சிலர் குளிர் காய்ச்சலுக்கு ஆளானார்கள். ஒரு பயணிக்கு விமானத்தின் எரிபொருள் கண்ணில் பட்டதில் பார்வை போனது.

பெரிதாக எந்த அசம்பாவிதமும் அந்த விபத்தில் நிகழவில்லை. பயணிகள் பைலட்டை தூக்கிவைத்து கொண்டாடுகிறார்கள். விபத்து நடந்த இரண்டாம் நாள் விமானம் ஆற்றுப் படுக்கையிலிருந்து மீட்டு நியூ ஜெர்சிக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. விஷயம் நீதி மன்றத்துக்குச் செல்கிறது. விமான நிர்வாகம் விமான பைலட்டை குற்றம் சாட்டுகிறது. விமானத்தை டேடர்போரோ விமான நிலையத்தில் தரை இறக்கி இருக்கலாம்; அதற்கான நேரம் இருந்தது. ஆனால் விமானி அவசரப்பட்டு விமானத்தை ஆற்றில் இறக்கிவிட்டார் என வாதாடுகிறது. விமானி செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் அந்த நேரத்தில் பயணிகள் உயிர் குறித்து மட்டுமே சிந்தித்ததாகச் சொல்கிறார். அதை ஏற்றுக்கொள்ளாத விமான நிறுவனம் நீதிமன்ற உத்தரவுபடி ஒரு விமானத்தை சோதனை முயற்சியாக விபத்து நடந்த இடத்திலிருந்து டேடர்போரோ விமான நிலையத்தி இறக்கிக் காட்டுகிறது. ஆனால், விபத்துக்குள்ளான விமானத்தின் விமானி ”சோதனை செய்யப்பட்ட விமானிக்கு என்ன நடக்கப்போகிறது எனத் தெரியும். அதனால் அவர் எளிதாக விமானத்தை தரையிறக்கி விட்டார். மேலும் அவர் அதற்காகப் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறார். ஆனால் என்னுடைய நிலை வேறு” எனச் சொல்லி வாதிடுகிறார்.

விமான நிர்வாகம் அதை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் மீண்டும் ஒரு  சோதனை முயற்சியில் இறங்குகிறது. நடுவானில் விமானத்தின் இரு எஞ்ஜின்களையும் செயலிழக்கச் செய்து டேடர்பெரோ விமான நிலையத்தில் தரை இறக்குகிற முயற்சியில் இறங்கியது. விமானம் பெரிய சுவற்றில் மோதி விபத்துக்குள்ளாகிறது. அனைத்தையும் ஆராய்ந்த நீதிமன்றம் செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் செய்தது சரி எனச் சொல்லி தீர்ப்பளிக்கிறது. செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் விமானி பல பதக்கங்களைப் பெறுகிறார். விமான நிறுவனம் பயணிகளுக்கு இழப்பீடை வழங்கியது.

இந்தச் சம்பவத்தை மையமாக வைத்து ‘சல்லி(Sully)’ என்றொரு படம் வெளியானது. டாம் ஹாங்க்ஸ் நடித்திருந்தார்.

Source….George Anthony in