Author: Natarajan

The end of an era: Iconic Indian brands and establishments which shut shop…

NatarajanLeave a comment

 

Till recently, one of the most delightful moments on a train journey through the western suburbs of Mumbai, was passing through Vile Parle station and inhaling the delicious baking smells that used to waft in to the train. The aroma was that of the Parle G biscuits being baked at the Parle factory, located near the station. But, with the closure of the iconic 87 year old factory, came an end to a fragrant era. While, Parle G will continue manufacturing its much loved biscuits from its other factories across the country, the Parle factory at Vile Parle would be deeply missed.

Over the recent years, a number of iconic Indian establishments and brands have shut shop or stopped production across the country, due to legal issues, falling sales, competition, or not being able to stand up to the times. While modern businesses constantly fold up, and not much thought is given to them, these are icons that have served the country for decades, and have left behind nostalgic memories. We pay tribute to some of them:

HMT watches: Much before Titan, Swatch, Omega, Casio, and the rest of the popular watch brands told time, HMT adorned our wrists and dominated the watch market. The watch maker set up its first factory in Bangalore in 1961, in collaboration with Japan’s Citizen Watch Co, and the first batch of the Hand Wound Wrist Watches manufactured by HMT, was released by the then PM Jawaharlal Nehru. The watches continued to be an integral part of the average Indian attire in the 60’s, 70’s and 80’s until competition and technological changes led to the watch maker facing growing losses. HMT Watches finally chimed its last in May, this year as it shut down its last manufacturing unit in Tumakuru.

Gold Spot: When foreign brands such as Coca Cola and PepsiCo exited the Indian market in the late 1970s, because the Foreign Exchange Regulation Act (FERA) was making it difficult for them to continue in the country, Parle decided to launch its own line of soft drinks. Gold Spot, with the tag line ‘The Zing Thing’, was one of them. The drink, along with Limca and Thumbs Up, gained popularity in the country, and was much sought after by youngsters, and the older generation alike. With the re-entry of Coca Cola in the 1990’s, came the slow decline of the soft drinks. Parle sold its soft drinks to Coca-Cola in 1993, and, while the other two ( Limca and Thumbs Up) still remain in the market, the much loved Gold Spot was withdrawn to make space for Fanta.

Rhythm House: With the shutting of Mumbai’s Rhythm House came the end of a golden era for music lovers and city dwellers. The shop, which was established in 1948, offered its patrons a wide collection of Indian and western music, across all genres – filmy, non-filmy, classical and modern. Customers and passersby would walk in to browse through the albums of their favourite artists. And, if they could not find what they were looking for, it would be ordered for them. But, with the advent of technology, MP3s, downloadable music and Apple’s Music Store, the music shop started to feel the heat. After facing much losses and trying to stay afloat, it finally downed its shutters in March, 2016.

Ghantewala Sweets: A sweet shop that dated back to 1790, The Ghantewala Halwai had among its distinguished clientele emperors, Prime Ministers and Presidents, along with the common man. Set up by Lala Sukh Lal Jain, a small time sweet maker from Rajasthan, Ghantewala Sweets, in Delhi’s Chandni Chowk, the sweet shop earned its name from when Jain started off by selling the sweets on a brass plate, balanced on his head, ringing a brass bell. As his business grew, Jain built a shop, which continued growing in fame. Known for its Sohan Halwa, the shop has even played a role in BR Chopra’s 1954 film, Chandi Chowk, where a replica was created in Mumbai. However, legal and licensing problems, as well as the changing customer tastes, led to the closure of the sweet shop in July, last year.

Vijayanand Talkies: The historic cinema house where the Father of Indian cinema, Dadasaheb Phalke used to screen his motion pictures using a projector, finally downed its curtains in November, 2015. Vijayananad Talkies, located in Nashik, was one of the few remaining single screen cinemas of its generation, and had been conferred the ‘Oldest Exhibitor in India’ Award by the President in 2013 for being one of the longest operating cinema hall in the country. The historical Talkies had to shut shop due to non-renewal of its license by the government.

Ambassador cars: Once the car that India drove – from the politicians in their ostentatious white, beaconed cars, to the taxi drivers in their kaali peeli ones, the Ambassador was known for its sturdy body and powerful engine. The original made in India car was modeled on the Morris Oxford series III, and was in production from 1958. The once ubiquitous Ambassador had even been crowned the best taxi in the world by BBC’s Top Gear programme. The car zoomed in popularity through the 60’s and 70’s, until the Maruti Suzuki 800 brought its low cost car into the country. The opening up of the automobile sector and the entry of numerous other auto brands into the country led to its demise, with Hindustan Motors halting production in 2014.

AA Husain & Co: The go-to place for book lovers in Hyderabad, AA Husain & Co, which was started more than 65 years ago, shut shop in March, 2015. The much-loved book store, which saw the likes of painter MF Hussain, actors Dilip Kumar and Suresh Oberoi, and cricketer Sunil Gavaskar as its patrons, was closed down to make way for a mall which is being built on the Arasu Trust Complex, a Waqf property that housed the shop. The bookstore was started by Abid Asgar Husain, a surgeon of the 6th Nizam, in the mid-1940s, as a store for imported products. It was converted into a bookstore in 1949 by Asif Husain Arastu, his son.

Cafe Samovar: It was with tears that many of its loyal patrons bid the legendary cafe goodbye in March, last year. Surrounded by history and culture, the five-decade-old Cafe Samovar, situated in the Jehangir Art Gallery, with landmarks such as Chhatrapati Shivaji Museum, the Kala Ghoda square, David Sassoon Library and Lion Gate, within walking distance, was a popular haunt among city’s intellectuals, students and general public. Opened by Usha Khanna, the niece of noted Indian actor Balraj Sahni, the Cafe was especially known for its pudina chai and pakoda platter, and any food that came cold or was spilled, would be replaced free of cost. The Cafe had to down its shutters since the Jehangir Art Gallery has been looking to expand its space.

Source….www.in.news.yahoo.com

Natarajan

Two tales of struggle and answering the call of the Olympic dream…

NatarajanLeave a comment

 

Indian Judoka, Avtar Singh’s parents take maiden flight to cheer son, who will go up against Pople Misenga from the Olympic Refugee Team.  Read on about the intense and interesting story of both Judokas

They once cashed their fixed deposits to realise Avtar Singh’s Olympic dream and the Indian judoka’s parents are now in Rio de Janeiro to support him when he begins his Rio 2016 Olympic campaign at the Carioca Arena 2 in Barra da Tijuca on Wednesday.

A Class-4 employee in the health department, Avtar’s dad Shingara Singh encashed a fixed deposit of Rs 4 lakh saved over 21 years to book Avtar’s tickets to the Samsun Grand Prix in Turkey in April.

Avtar became the first Indian judoka to qualify for the Olympics since the 2004 Athens Games after the International Judo Federation confirmed his entry in the men’s 90kg category as one of the two Asian judokas under the continental quota.

Four months later, thanks to sponsors, Shingara and wife Sukhvinder Kaur, who hail from Gurdaspur, Punjab, boarded their maiden International flight spanning more than 20 hours.

“It’s a dream come true. To have my parents watch me from the hall would be the best thing I wanted. I will give my best and make my parents, country proud,” Avtar told PTI ahead of his bout against Pople Misenga.

Misenga, originally from the Democratic Republic of Congo, one of the worst areas affected by the civil war from 1998-2003, has made Brazil his home and represents the debutant Refugee Olympic Team.

Misenga is ranked way below the 71-ranked Indian, but the latter’s coach sees a tough bout for the assistant sub-inspector of Punjab Police.

“After moving to Brazil, Misenga has been training in Brazil with Olympic medallist judokas for more than three years. So it will be a tough challenge but Avtar is ready,” coach Yashpal Solanki said at the GamesVillage.

“We will give our best, no excuse,” Yashpal said, adding that Avtar was really moved by the pep-talk given by goodwill ambassador Sachin Tendulkar on Sunday.

“He is a motivation for others. He told him to give your best don’t think about medals. Everybody talks about medals but Sachin did not, which was exceptional,” he said showing their photo with the Indian cricket icon.

Misenga has already become a much talked about judoka after overcoming the odds in Congo.     “I wondered sometimes how to live when so many people were dying. Even in Kinshasa, the military of our country comes to do only one thing — kill. I have seen too much war, too much death. I do not want to get into that. I want to stay clean so I can do my sport.”

The 24-year-old lost his parents as a child and managed to board a truck to Kinshasa and that’s where he learnt judo and became champion in Dakar and other places in Africa.

“I tried to get away and now I have a chance to be a part of the Rio games and I am very happy, I’m going to fight for a medal.”

On what Brazil means to him, he said, “I am living in Brazil. Brazil is my home. I have children here, a son and daughter. The people here in Brazil helped me. The people introduced me to a place for training judo because I had stopped.

“I didn’t know where there was a gym for judo. Then I found the institute. I was happy. I learnt Portuguese. They gave me a chance to reach an Olympic Games and I am ready. I will demonstrate what I learnt there and that moment is coming.”

Source…..www.rediff.com

Natarajan

படித்து ரசித்தது …” வெங்காயத்தின் குரல் ” !!!

NatarajanLeave a comment

 

கதைகள் நம்மை யோசிக்க வைக் கின்றன. சில கதைகளைக் கேட்டோ, வாசித்தோ முடிக்கும் போது இப்படியும் சிந்திக்க முடியுமா? கற்பனை செய்ய முடியுமா என வியப்பாக இருக்கிறது.

பெரியவர்கள் சொல்லும் கதைகள் ஒருவிதம் என்றால், சிறுவர்கள் சொல்லும் கதைகள் வேறுவிதம். நாம் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வது போலவே, குழந்தைகளிடம் கதை கேட்க வும் வேண்டும். முடிந்தால் மகனோ, மகளோ, பேரன், பேத்தியோ சொன்ன கதைகளை சிறுநூலாக அச்சிட்டு, அவர்களின் பிறந்தநாள் பரிசாக தரலாம். பள்ளிக்கூடமே தனது மாணவர்கள் சொன்னக் கதைகளை அச்சிட்டு, சிறு வெளியீடாக கொண்டுவரலாம்.

சிறுவர்களிடம் ‘எதைப் பற்றி கதை கேட்கப் பிடிக்கும்?’ என்று கேட்டால், உடனே அவர்கள் ‘சிங்கம், யானை, குரங்கு’ ஆகிய மூன்றைத்தான் விரும் பித் தேர்வு செய்கிறார்கள்.

‘சிங்கம்’ பற்றி ஆயிரமாயிரம் கதைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. எழுதப் பட்டுள்ளன. ஆனாலும், சிங்கத்தின் வசீகரம் குறையவே இல்லை.

நான் கூட சிறார்கள் செய்தித்தாள் படிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துச் சொல்லும் விதமாக, நியூஸ் பேப்பர் படிக்கிற சிங்கம் பற்றி ‘படிக்கத் தெரிந்த சிங்கம்’ என்ற சிறார் நாவலை எழுதியிருக்கிறேன். இதனை ‘டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்’ வெளியிட்டுள்ளது.

சமீபத்தில் சஞ்சீவ் சன்யால் எழுதிய ‘ஏழு நதிகளின் நாடு’ என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன். அதில் அவர் ‘சிங்கம் எப்படி இந்தியாவில் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் அடைந்தது?’, ‘மவுரியர்கள் ஏன் சிங் கத்தைச் சிற்பமாக செதுக்குவதில் இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டினார்கள்?’, ‘சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தில் சிங்கம் இருந்ததா, இல்லையா?’ என பல செய்திகளைச் சுவாரஸ்யமாக எழுதி யிருக்கிறார். தமிழகத்தில் சிங்கம் இருந் ததா? சங்க இலக்கியத்தில் சிங்கம் இடம்பெற்றிருக்கிறதா என்பது பற்றி ஆய்வாளர்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.

துருக்கி நாட்டுப்புறக் கதை ஒன்று ‘வெங்காயம் ஏன் சிறியதாக இருக் கிறது?’, ‘தர்பூசணி ஏன் பருமனாக இருக் கிறது?’ என்பதற்கு பதில் சொல்கிறது. ‘இதற்கெல்லாம் கூட கதைகள் இருக்குமா?’ என யோசிக்க வைக்கிறது இக்கதை.

முன்னொரு காலத்தில் வெங் காயம்தான் மிகப் பருமனாக இருந்தது. சோம்பேறியாகவும் தூங்குமூஞ்சியாக வும் இருந்த வெங்காயத்துக்கு, வம்பு பேசுவதைத் தவிர எதிலும் விருப்பம் இல்லை. இதற்கு மாறாக, தர்பூசணி சிறியதாக எலுமிச்சை அளவில் இருந்தது. நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாகத் தாவிக் குதித்துக் கொண்டு உற்சாகமாக பேசிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இரண்டும் ஒரே தோட்டத்தில் இருந்தன.

அங்கே ஒரு வாழை மரம் இருந்தது. அந்த மரத்தை வெங்காயத்துக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. வாழையும் அதன் பிள்ளைகளும் இருக்கிற தண்ணீரைக் குடித்துவிடுகிறார்கள் என்று ஆத்திரமே, அதற்கான காரணம். எப்போதும் வாழை மரத்தைக் குற்றம் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தது வெங்காயம். இதற்கு மாற்றாக தர்பூசணிப் பழம் வாழை மரத்தை பாராட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

ஒரு நாள் வாழை மரம் வெங்காயத் திடம் கேட்டது: “நீ ஏன் இப்படி உடம்பை வளர்த்துக் கொண்டு வீணாக இருக்கிறாய்? உன்னால் யாருக்கு என்ன பிரயோஜனம்?”

அதைக்கேட்ட வெங்காயம் சொன்னது: “நீ மற்றவர்களுக்குப் பிரயோ ஜனமாக இருக்கிறாய். அதற்காக உன்னை வெட்டாமல் விடுகிறார்களா? மனிதர்கள் உன் காய்களைப் பறித்துக் கொள்கிறார்கள். இலையை அறுத்துக் கொண்டுப் போகிறார்கள். பழங்களைத் தின்கிறார்கள். முடிவில் ஒருநாள் உன்னையே வெட்டிவிடுகிறார்கள். நல்லது செய்தால் ஒரு பயனும் இல்லை என்பதை உன்னிடம் இருந்தே கற்றுக் கொண்டேன்.”

அதைக் கேட்ட வாழைமரம் சொன்னது: “அப்படிச் சொல்லாதே. இருப்பதை எல்லாம் அள்ளிக் கொடுப் பது சந்தோஷமானது. அதை அனுபவித் துப் பார் தெரியும்!”

“பொய். நீ ஒரு முட்டாள். ஏமாளி. வெட்ட வருபவனை உன்னால் எதிர்க் கவோ, தடுக்கவோ முடியாது. தைரிய மற்ற கோழை!” என்றது வெங்காயம்.

“அதெல்லாமில்லை. தைரியம் என்பது சண்டைபோடுவது இல்லை. வேதனையைத் தாங்கி நிற்பதே உண்மையான தைரியம்” என்று வாழை மரம் மறுபடியும் சொல்ல, அதைக் கேட்ட தர்பூசணி சொன்னது:

“வாழை மரம் சொல்வது உண்மை தான். தன்னைக் கஷ்டப்படுத்து கிறார்களே என்று வாழை ஒருபோதும் மனிதர்களுக்கு கசப்பான பழத்தைத் தருவதில்லை. சொல்லாலும் செய லாலும் அடுத்தவரை இம்சிக்காமல் வாழ்வது சிரமம். இந்த வாழை மரம் துறவியைப் போல வாழ்கிறது’’ என்றது

இதை கேட்ட வெங்காயம் எரிச்சலான குரலில் சொன்னது: “இதெல்லாம் வெறும் நடிப்பு. சுயநலம். நான் நம்ப மாட்டேன்!”

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே தோட்டக்காரன் வேலைக்கு வந்தான். அவனிடம் சென்று வெங்காயம் கண்ணீர் சிந்தியபடியே சொன்னது: “இந்த வாழை மரம் சுத்த மோசம். அதுவே எல்லாத் தண்ணீரையும் குடித்துவிடுகிறது. முதலில் இங்கிருந்து அதை வெட்டி எறி”என்றது.

இதைக் கேட்ட தர்பூசணி: “அய்யோ! வெட்ட வேண்டாம்” என்றது.

தோட்டக்காரன் வெங்காயத்தின் பேச்சைக் கேட்டு, வாழைமரத்தை வெட் டிப்போட்டான். துண்டாகி விழுந்த வாழைமரம் வெங்காயத்தைப் பார்த்து சாபமிட்டது: “வாழ்க்கையின் அர்த் தத்தை நீ உணரவில்லை. அதனால் மெலிந்து சுருங்கிப் போவாய். உண்ணும் பொருளாகி, நீயும் என்னைப் போல துண்டு துண்டாக்கப்படுவாய். உன்னால் கண்ணீர் வடிப்பவர்கள் தினமும் உன்னைத் திட்டுவார்கள்!”

வாழை மரத்தின் நிலையைக் கண்டு தர்பூசணி வருந்தியது. அதைக் கண்ட வாழை மரம் சொன்னது: “மனதில் நல்லதை நினைத்து, நல்லதைப் பாராட்டும் தர்பூசணியே… நீ உடல் பெருத்து, எப்போதும் கருணை ஈரத்துடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வாய்!”

அன்று முதலே வெங்காயம் சுருங்கி சிறியதாகிவிட்டது. தர்பூசணி பருமனாகி பலராலும் விரும்பப்படுகிறதாம்.

உடற்பருமன் என்பது கேலிக்குரிய விஷயமில்லை. ஒருபோதும் எவரையும் அவரது உடலமைப்பை வைத்து கேலி செய்யவோ, அவமதிக்கவோ கூடாது. உலகப் புகழ்பெற்ற ஓவியரான ஹென்றி டாலெஸ் லாட்ரெக் நாலரை அடி உயரமுள்ளவர். ஆனால், அதை ஒரு குறையாக ஒருபோதும் அவர் கருதவேயில்லை.

உணவுப் பொருட்கள் உண்டான விதம் பற்றியும் தாவரங்கள் உருவான விதம் பற்றியும் நிறைய வாய்மொழிக் கதைகள் உள்ளன. ‘பிரம்மாஸ் ஹேர்’ (Brahma’s Hair) என்ற மேனகா காந்தி தொகுத்த நூலில் இதுபோன்ற சிறந்த கதைகள் உள்ளன.

உலகில் அதிகம் உண்ணப்படும் பொருட்களில் ஆறாவது இடத்தில் வெங்காயம் உள்ளது. எகிப்தில் கி.மு-3500-ல் வெங்காயம் பயிரிட்டிருக் கிறார்கள். அங்கே வெங்காயம் புனிதப் பொருளாகக் கருதப்பட்டது. எகிப்திய மன்னர்களைப் புதைக்கும்போது வெங்காயத்தையும் சேர்த்து வைத்து புதைத்திருக்கிறார்கள். மரணச் சடங்கு களில் வெங்காயம் முக்கிய பொருளாக இடம்பெற்றுள்ளது.

எகிப்திய மதகுருக்கள் வெங்காயத் தில் மந்திரத் தன்மை இருப்பதாகவும், இதன் மூலம் இறந்தவர்களை உயிர்ப் பிக்க முடியும் என நம்பினார்கள். கிரேக்க ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளும் வீரர்கள் உடல் உறுதிக் காக வெங்காயத்தை நிறையச் சாப் பிட்டுள்ளார்கள். அத்தோடு நோய்த் தொற்றைத் தடுக்க உடலில் வெங்காயச் சாற்றை தேய்த்துக் கொள்வார்களாம்.

வாழ்க்கைப் பாடங்களை எளிமை யாகக் கற்றுத் தருவதற்கு கதைகள் அதிகம் உதவி செய்கின்றன. கதை வழியாகத்தான் வெங்காயமும் தர்பூசணி யும் பேசிக்கொள்கின்றன. இக்கதையை ஒரு சிறுவனிடம் சொன்னபோது அவன் உடனே, “வெங்காயத்தின் குரல் எப்படியிருக்கும்?” என்று கேட்டான்.

“நீயே சொல்லு!” என்றேன். அவன் உடனே கீச்சுக் குரலில் பேசத் தொடங்கினான். வெங்காயத்தின் குரல் இப்படிதான் இருக்கும் என சிறுவன் கற்பனை செய்யத் தொடங்கும் போது, அவனுக்குள் இருந்து படைப்பாற்றல் முளைவிடத் தொடங்குகிறது. இதற் காகத்தான் கதைகள் கேட்கவும் சொல்லவும் வேண்டியிருக்கிறது.

இணையவாசல்: கதை சொல்லிகளுக்கு உதவும் இணையதளம்

– கதை பேசும்… | எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள: writerramki@gmail.com

Source…..S.Ramakrishnan in http://www.tamil.thehindu.com
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை …” வயல் வெளிகளில் ” !

NatarajanLeave a comment

 

”  வயல்  வெளிகளில் “
……………………..
வயல் வெளியில் முத்து முத்தாக அவன் சிந்தும் வியர்வை
நெல் மணியாக மலரும் நாள்  உழவன் அவனுக்கு  திருநாள் !
ஒரு நாள் திருநாளுக்கு   அவன் படும் பாடு வெளியில்
தெரிவது எத்தனை பேருக்கு ?
உழைப்புக்கு ஏற்ற ஊதியம்   கேட்டு உள்ளிருப்பு
போராட்டம் ,அலுவலக புல்வெளியில் அமர்ந்து !
விண்ணைத்  தொடும் விலைவாசிக்கு இணையாக ஊதியப்
படி கேட்டு “கேட்” மீட்டிங் மற்றும் சாலை வழி மறியல் ! ஆனால்
சேற்றில் கால் வைத்து நாற்று நாடும் உழவனின்
உழைப்பின்  மதிப்பு ….அவனுக்கே தெரியாத  ஒரு கணக்கு !
மண்ணையும் ,தன்னையும்  நம்பும்  விவசாயிக்கு மட்டும்
ஏன் தனி  கணக்கு  அவன் நமக்கு அளிக்கும் நெல் மணிக்கு ?
இரவும் பகலும் உழைக்கும் அவனுக்கும்  வேண்டாமா  அவன்
உழைப்புக்கு சரியான ஒரு ஊதியம் ?  யோசிக்க வேண்டும்
நாம் … வயல் வெளி விவசாயம் அவன் மறந்தால் ,  யாசிக்க
வேண்டும் நாம் நம் உணவை வேறு நாட்டிடம் !
விண்வெளியில் சோதனை பல செய்து சாதனை படைக்கும்
  நாம் ,நம் வயல் வெளியிலும்  சாதித்து காட்ட வேண்டாமா ?
விண்ணைத் தொட்டு  மாற்று கோளிலும் கால் வைக்க
முந்தும்  நாம் நம் மண்ணை பொன்னாக்கும் நுண்ணியல்
விஞ்ஞான அறிவியலை நம்  வயல் வெளியெங்கும்
விதைத்து வளர்க்க முடியாதா என்ன ?
காட்டுவோம் ஒரு நல்ல வழி  நம் வயல் வெளிக்கும் ! செய்து
காட்டுவோம் ஒரு பசுமை தொழில் புரட்சி !  உழவும்  ஒரு  தொழில்
ஆகி நம் உழவனும் பல உழவுத்  தொழிலாளிகளை உருவாக்கட்டும் !
Natarajan
My Kavithai appeared  in http://www.dinamani.com on 8th august 2016

THE OLYMPIC SWIMMER WHO HAD NEVER BEEN IN A POOL UNTIL A FEW MONTHS BEFORE COMPETING IN THE OLYMPICS….!!!

NatarajanLeave a comment

 

The man was Eric Moussambani Malonga, later nicknamed “Eric the Eel”.  Moussambani is from Equatorial Guinea in Africa and only managed to get into the Olympics at all because of a wildcard drawing system put in place by the International Olympic Committee, designed to try to encourage developing countries to participate in various Olympic events.

Thanks to this drawing, Equatorial Guinea decided to send a swim team to the 2000 Olympics in Sydney, Australia.  They put out an advertisement on the radio a few months before the Games to try to get people to come and tryout for the country’s new national swim team which would be going to the Olympics.  Those who wished to tryout were to show up at the Hotel Ureca in Malabo, Equatorial Guinea. At the time, this hotel was the only place in the country that had a swimming pool (only 12 meters long).

Two people showed up, one woman, Paula Barila Bolopa (who was a grocery store cashier at the time), and one man, Eric Moussambani.  Because of the lack of competition, the only thing the two had to do to get on the team was to demonstrate that they could in fact swim.

Previous to this, Moussambani didn’t know much about swimming, but contrary to what is often reported, he did know how to swim.  Said Moussambani:

The first time I swam in the sea, I was 12 years old and was on vacation in my mother’s village. My first time in a swimming pool was on May 6, 2000 in the Hotel Ureca swimming pool…

They just told me to get my passport and a picture ready so they could send me to the Olympics. They said to me, ‘Keep on training.’ I asked them, ‘With who? I don’t have a trainer.’  They said: ‘Do what you can. Keep training because you are going to the Olympics.’

My preparation was very poor…  I was training by myself, in the river and the sea. My country did not have a competition swimming pool, and I was only training at the weekends, for two hours at a time. I didn’t have any experience in crawl, breaststroke, or butterfly. I didn’t know how to swim competitively.

The Olympic Games was something unknown for me.  I was just happy that I was going to travel abroad and represent my country. It was new for me. It was very far from Africa.

Just three months after hearing the advertisement and then getting selected to represent his country, Moussambani was on his way to the Olympics.  He took a somewhat roundabout flight to Libreville (Gabon), then to Paris, then to Hong Kong, and finally to Sydney, a trip that took nearly three days to complete.  Along with accommodations, he had £50 of spending money while at the games and an Equatorial Guinea flag for use in the opening ceremony.

Once at the Olympics, he got his first glimpse of an Olympic size swimming pool,

When I arrived, I just went to the swimming pool to see how it is. I was very surprised, I did not imagine that it would be so big…

My training schedule there was with the American swimmers. I was going to the pool and watching them, how they trained and how they dived because I didn’t have any idea. I copied them. I had to know how to dive, how to move my legs, how to move my hands… I learned everything in Sydney.

What makes Moussambani’s story even more compelling is that he would go on to win his heat in the 100m freestyle, albeit in a pretty unorthodox way.  You see, at the time, he was to compete against just two other people in the qualifiers, Karim Bare from Niger and Farkhod Oripov from Tajikistan.  Both of these two ended up getting disqualified for false starts, leaving just Moussambani, who at the time thought he had been disqualified, before it was explained to him that his competitors were the ones out and that he’d be swimming the heat alone in front of 17,000 spectators.

In order to qualify for the next round, he needed to beat 1 minute and 10 seconds… He didn’t quite manage that.  However, for someone with such limited training and technique, he actually didn’t do too bad at the very beginning, even executing an OK dive and looking pretty fast for the first 10 or 15 seconds or so, then quickly faded.   As he said,

The first 50 meters were OK, but in the second 50 meters I got a bit worried and thought I wasn’t going to make it… I felt that [it] was important [to finish] because I was representing my country… I remember that when I was swimming, I could hear the crowd, and that gave me strength to continue and complete the 100 meters, but I was already tired. It was my first time in an Olympic swimming pool.

He finished with a time of 1 minute 52.72 seconds (40.97 seconds at the halfway mark), which was about 43 seconds off the qualifying time. This was, of course, a new Equatorial Guinea swimming record, but also unfortunately was the slowest 100m freestyle swim pace in Olympic history.  For his efforts, he was immediately a media darling, with fans and some other athletes loving his story.  However, many felt that his being allowed to participate was embarrassing, as he had not a hope in the world of actually winning anything, and it was unfair to athletes in more privileged countries that could swim circles around Moussambani, but who weren’t given a chance to compete because lesser swimmers from developing countries were being included. The International Olympic Committee’s president, Jacques Rogge, was one of those, saying he would work to get rid of the wild card system and stated, “We want to avoid what happened in the swimming in Sydney; the public loved it, but I did not like it.”

Of course, the “father” of the modern Olympic Games, Baron Pierre de Coubertin, likely wouldn’t have agreed with this negative sentiment at all, as he wanted all countries to compete in the Games. He also once criticized English rowing competitions for not including working-class athletes.  He further developed the Olympic motto (Citius, Altrius, Fortius- Faster, Higher, Stronger) after a portion of a sermon given by Bishop Ethelbert Talbo, which de Coubertin was fond of quoting

The most important thing in the Olympic Games is not to win but to take part, just as the most important thing in life is not the triumph but the struggle. The essential thing is not to have conquered but to have fought well.

Certainly Moussambani exemplifies that sentiment.

Bonus Facts:

  • Since 2012 Moussambani has been the coach of the Equatorial Guinea swim team, when he’s not working his day job as an IT engineer. They actually have a real, competitive team now comprising 36 swimmers, so the Olympic wild card system paid off in that respect.  They also have an Olympic size swimming pool to practice in now.
  • Moussambani has gotten a lot better at competitive swimming. By 2004, he got his 100m free style time down to 57 seconds, which would have been good enough for him to qualify in the 2004 Olympics, but a visa mistake ended up costing him a trip to that year’s Games. Some have speculated the visa mishap was intentional in order to stop him from competing.  The gist of it was that when he submitted his application, his passport photo was somehow lost by the Malabo officials processing it. Some highly placed government officials in his country had previously expressed anger at how he’d embarrassed their country in 2000 and were not enthusiastic about him going to the Athens games. Whatever the case, due to the loss of the photo, his application was denied.
  • Moussambani recently started training again along with coaching and he posted his best swim time in 2012 at the age of 34, having it down to 55 seconds in the 100m freestyle, just under 8 seconds off the current Olympic record. As such, he’s decided to come out of semi-retirement from professional swimming to try out for the 2016 games.  “I still have a dream. I want to show people that my times have improved, that we have swimming pools in my country now and that I can now swim a hundred meters.”
  • Moussambani’s current training routine for the 2016 Olympics is to wake up at 5am and run for 3 km.  He then gets ready for work and spends 8am to 5pm there.  On Tuesday, Thursday, Friday, and Saturday he heads down to the pool where he meets his team and trains from 6pm-10pm.
  • The 100m freestyle gold medalist (Pieter Van den Hoogenband) in the 2000 Olympics finished with a time of 48.3 seconds, which was a new world record.
  • The current world record for the men’s 100m freestyle (long course: 50m pool) is 46.91 seconds, set by Cesar Cielo of Brazil in the 2009 World Championships in Rome.
  • The current Olympic record is 47.05 seconds, set by Eamon Sullivan of Australia in the 2008 games.
  • Equatorial Guinea’s other swimmer in the 2000 Olympics, Paula Barilia Bolopa, also struggled to finish her heat, this time in the 50m freestyle, finishing with a time of 1:03.97.  While it was a new record for the 50m freestyle for Equatorial Guinea, it was also, like Moussambani’s time, a new slowest time record in Olympic history for the 50m freestyle.

Source….www.today i foundout.com

Natarajan