Finance

Spain’s Famous ” ghost ” Airport Goes Up for Sale !!!

Natarajan1 Comment

Ciudad Real Airport. Picture: AfricaTwin, Wikicommons

Ciudad Real Airport.

A HUGE airport in central Spain that cost one billion euros ($1.5 billion) to build but has not received a commercial flight since 2011 has gone up for auction for just 100 million euros.

With a runway long enough to land an Airbus 380, the world’s largest airliner, and a capacity to handle 10 million passengers per year, the airport at Ciudad Real, some 200km south of Madrid, has become a symbol of Spain’s real estate bubble.

Spain’s first private international airport operated its first flight in December 2008 but passenger traffic never took off and CR Aeropuertos, the operator of the terminal, went into bankruptcy in June 2012 with debts of around 300 million euros.

It went up for auction on Monday for a starting price of 100 million euros to meet creditor demands and the bidding will close on December 27, a spokesman for a commercial court in Ciudad Real which is overseeing its sale said.

Ciudad Real, a city of around 75,000 residents located halfway between Madrid and Cordoba, attracts few visitors and the airport was designed to serve both the Spanish capital and the Andalusian coast which are both less than an hour away by high-speed rail. The airport, which reportedly cost around one billion euros to build, had its final commercial flight, from low-cost airline Vueling, at the end of 2011.

It remained open for another six months to receive a handful of private arrivals and in 2012 Oscar-winning Spanish director Pedro Almodovar used it for a week to film part of his latest film I’m So Excited! about a doomed passenger plane.

Since then the airport’s 4200-metre-long runway, Europe’s longest, has had to be continually painted with yellow crosses so pilots flying over the airport will know they cannot land there, according to Spanish media reports.

Spain, which is gingerly emerging from a double-dip recession sparked by the implosion in 2008 of a decade-long property bubble that fuelled overspending on massive infrastructure projects, has the most international commercial airports of any country in Europe.

Ciudad Real Airport. Picture: Africa Twin, Wikicommons

Several of the country’s 47 public airports do not have any regular commercial flights and 15 move less than 100,000 passengers per year, or less than one flight per day.

Another private airport at Castellon on the Mediterranean coast has fared even worse than the one at Ciudad Real.

It opened in March 2011 but has not handled a single flight.

source::::news.com.au

natarajan

கோயில் திருப்பணிக்கு உதவுங்க …புண்ணியம் தானாக சேரும் !!!

NatarajanLeave a comment

 

 
ஒரு நல்ல காரியத்துக்கு உதவி செய்வது புண்ணியம். கோவில் கும்பாபிஷேகம், திருப்பணி போன்ற காரியங்களுக்கு நம்மால் என்ன கொடுக்க முடியுமோ அதைக் கொடுத்து, புண்ணியத்தை சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டும். உன்னுடைய தர்மமாக, ஒரு செங்கல் கொடுத்தாலும், அந்த செங்கல், அந்த ஆலயத்தில், எத்தனை வருஷங்கள் உள்ளதோ, அத்தனை ஆயிரம் வருஷங்கள் கைலாசத்திலோ, வைகுண்டத்திலோ வாசம் செய்யலாமாம். ஒரு ஏழையின் கல்யாணத்துக்கு உதவுவதும், சிவபூஜை செய்யும் ஒருவருக்கு பூஜைக்கு வேண்டிய பூவோ, பழமோ, கற்பூரமோ ஏதாவது ஒன்றை கொடுத்தாலும் புண்ணியம் உண்டாகும்.
ஒரு அந்தணர், தெருவில் எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தார். அவர் நெடுநேரம் தேடுவதைப் பார்த்த ஒருவர், ‘ஐயா… என்ன தேடுகிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார். ‘சிவ பூஜைக்கு, வாழைப்பழம் வாங்குவதற்காக, ஓரணா வைத்திருந்தேன். அது கீழே விழுந்து விட்டது. அதைத்தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்…’ என்றார். ‘பரவாயில்லை பூஜைக்கும் நாழியாகிவிட்டது; நான் ஓரணா தருகிறேன். வாழைப்பழம் வாங்கி, பூஜையை முடித்துக் கொள்ளுங்கள்…’என்று சொல்லி, ஓரணாவைக் கொடுத்துவிட்டுப் போய்விட்டார். (அந்தக் காலத்தில் ஓரணாவுக்கு நாலு வாழைப்பழம்.) அவரும், ஓரணாவுக்கு வாழைப்பழம் வாங்கி வைத்து, பூஜையை முடித்தார்.
தேவேந்திரன், ஒரு நாள், தர்மராஜன் சபைக்கு வந்தான். எமதர்மன், தேவேந்திரனை உபசரித்து வரவேற்றான். சபையில், ஒரு ரத்ன சிம்மாசனமும், ஒரு தங்கத்தாலான சிம்மாசனமும், போடப்பட்டிருந்தது. அந்த சமயம், இரண்டு தேவ விமானங்கள் வந்தன. எமதர்மன், ஓடிப்போய் விமானத்திலிருந்தவரை வரவேற்று உபசரித்தான். ஒவ்வொரு விமானத்திலிருந்தும், ஒவ்வொரு புண்ணிய புருஷர் இறங்கினர். எமதர்மன், ஒருவரை, ரத்ன சிம்மாசனத்திலும், மற்றொருவரை, தங்க சிம்மாசனத்திலும், உட்கார வைத்தான். ‘புண்ணிய புருஷர்களான நீங்கள் இங்கு வந்தது என் பாக்யம்…’ என்று சொல்லி, அவர்களை, எமதர்மன் உபசரித்ததை பார்த்த தேவேந்திரன், எமதர்மனைப் பார்த்து, ‘இவர்கள் அப்படி என்ன புண்ணியம் செய்தனர்! அதிலும், ஒருவரை ரத்ன சிம்மாசனத்திலும், ஒருவரை தங்க சிம்மாசனத்திலும் உட்கார வைத்திருக்கிறாயே…’ என்று கேட்டான்.
அதற்கு எமதர்மன், ‘இதோ தங்க சிம்மாசனத்தில் இருப்பவர், தினமும், சிரத்தையுடன் சிவ பூஜை செய்தவர். அந்த புண்ணியத்தினால், இவரை தங்க சிம்மாசனத்தில் உட்கார வைத்திருக்கிறேன். மற்றொருவரோ சிவ பூஜைக்கு உதவி செய்தவர். ஒரு நாள், சிவ பூஜைக்கு வாழைப்பழம் வாங்க வைத்திருந்த காசை தொலைத்துவிட்டு தேடிக் கொண்டிருக்கும் போது, இந்த ரத்ன சிம்மாசனத்தில் இருப்பவர், அவருக்கு காசு கொடுத்து வாழைப்பழம் வாங்க, உதவி செய்தவர். அதனால், இவருக்கு ரத்ன சிம்மாசனம்…’ என்றான் எமதர்மன்.
தேவேந்திரன் ஆச்சரியப்பட்டு, ‘சிவபூஜை செய்தவரை விட, சிவ பூஜைக்கு உதவி செய்தவருக்குத்தான் அதிக புண்ணியம் என்பதை தெரிந்து கொண்டேன்…’ என்று சொல்லி, எமதர்மனிடம் விடைபெற்று, தேவலோகம் சென்றான்.
இங்கு கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், ஒரு சிவபூஜை அல்லது கும்பாபிஷேகம் ஆகியவற்றை முன் நின்று நடத்துபவரை விட, அதற்கு உதவி செய்பவர்களுக்கு புண்ணியம் அதிகமாம். அதனால் தான், எங்கேயாவது கும்பாபிஷேகம், திருப்பணி என்றால், ‘என் பணமும் அதில் சேரட்டும்…’ என்று, பணம் கொடுத்து. புண்ணியத்தை சேர்த்துக் கொள்கின்றனர். தெய்வத் திருப்பணிகளுக்குக் கொடுத்தால், புண்ணியம். கொடுத்து பாருங்கள், அந்த புண்ணியம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வீர்கள்!

source::::Dinamalar….Varamalar..

natarajan

Laughter the Best Medicine ….” Our Problems are Over Now ” !!!

NatarajanLeave a comment

Joke: Lost or Not?

Abe and Esther are flying to Australia for a two-week vacation to celebrate their 40th anniversary. Suddenly, over the public address system, the Captain announces, “Ladies and Gentlemen, I am afraid I have some very bad news. Our engines have ceased functioning and we will attempt an emergency landing.”
“Luckily, I see an uncharted island below us and we should be able to land on the beach. However, the odds are that we may never be rescued and will have to live on the island for the rest of our lives!”
Thanks to the skill of the flight crew, the plane lands safely on the island. An hour later Abe turns to his wife and asks, “Esther, did we pay our $5,000 PBS pledge check yet?”
“No, sweetheart,” she responds.
Abe, still shaken from the crash landing, then asks, “Esther, did we pay our American Express card yet?”
“Oh, no! I’m sorry. I forgot to send the check,” she says.
“One last thing, Esther. Did you remember to send checks for the Visa and MasterCard this month?” he asks.
“Oy, forgive me, Abie,” begged Esther. “I didn’t send that one, either.”
Abe grabs her and gives her the biggest kiss in 40 years. Esther pulls away and asks him, “What was that for?”
Abe answers, “Our problems are over, there’s no way for them to find us now!“
source:::::babamailsite
natarajan

 

The Man Who Died Came Back to Life for Hitting Jackpots !!!

NatarajanLeave a comment

 

In 1999, 37 year old Bill Morgan was a truck driver living in a travel trailer in Australia. That’s when disaster struck- while working, he got in a pretty bad accident that he nonetheless survived. However, medication he was given during his recovery resulted in him having an extreme allergic reaction that ultimately caused his heart to stop.

After being clinically dead for fourteen minutes, they were able to get his heart going again.  Sometimes with that span, the person may have suffered brain damage and may even be essentially a vegetable, though there are many factors involved as to whether that will be the case (more on this very soon in an upcoming article from our resident writer who is also a paramedic).

In Morgan’s case, it at first looked like that might have happened.  After they got his heart going again, he was comatose and given how long he’d been clinically dead for, it was recommended twice that life support be removed and he be allowed to die.

Nonetheless, after 12 days, he miraculously came out of his coma and was, shockingly, completely fine, suffering no apparent brain damage or other long term problems from the event.

Not being interested in driving truck anymore, he then found a different job and- as near death experiences are wont to do, it made him reevaluate his life, including within a year making the decision to propose to Lisa Wells, his long-time girlfriend.

She accepted.

No doubt feeling pretty lucky not only to be alive, but to have his girlfriend agree to marry him, he bought a scratch lottery ticket. The result? He won a car worth about $17,000 Australian (today about $23,903 US and $25,099 Australian).

Normally winning a car isn’t a big enough story to get the media to pay attention to you, but given that Morgan had recently been clinically dead for 14 minutes, the local Melbourne news decided to do a feature on him.

In the process, they asked Morgan if he wouldn’t mind buying another lotto ticket and then scratching it off on camera for them, as a sort of re-enactment of his winning scratch.

He happily obliged. After scratching the ticket on camera, though, he stopped, looked at the camera, and rather than be excited and saying something like “I just won a car” as part of the reenactment, he instead said “I just won $250,000.  I’m not joking!” This was the jackpot for that particular scratch lotto he was playing (today about $369,102 Australian or $351,526 US ).

Needless to say, the reporters on scene got more than they bargained for during the reenactment, as did Morgan, who immediately called his fiancée to tell her the good news about his win and that they would now be able to get a house.

As for his fiancée, of the second win, she told the media, “I just hope he hasn’t used all his good luck up”.

 

source:::::today i foundout.com

natarajan

The Best One liners From Warren Buffett…

NatarajanLeave a comment

Sure, the competition isn’t all that tough right now, but Warren Buffett this week looked like the most popular man in Washington.

The Oracle of Omaha was in DC speaking to the 400 attendees at Fortune’s Most Powerful Women Summit. He charmed the crowd by playing his ukulele Tuesday night, earning a standing ovation from the likes of Facebook’s Sheryl Sandberg and IBM’s Ginni Rometty.During his one-on-one interview Wednesday with Fortune’s Carol Loomis, he laid out a straightforward, optimistic look at the economy, his life and women in business.

Still, he wasn’t afraid to take on the dysfunction in Washington and said it was “so stupid” to even think that the U.S. could default on its debt. Highlights from Buffett’s time on stage:

On the fight over the debt limit:

  • “We have spent 237 years since 1776 building a reputation as the most wonderful country on earth, and one that’s entrusted with having the reserve currency of the world. … That is being put in jeopardy now and it could be destroyed in a little while. A great reputation is like virginity. It can preserved, but it can’t be restored.”
  • “The whole idea of a debt limit is a terrible, terrible mistake. If you’re going to spend more than you take in, what are you going to do except raise the debt limit? So it becomes this political weapon of mass destruction. It really is like a nuclear bomb. It’s something that maybe you talk about but never dream of using.”

On the economy:

  • “The country’s coming back. You can’t stop the United States. We get through everything.”
  • “I’ve filed a tax return every year since I was 13. The last decade has been about the lowest tax rate. It was tougher when I was selling shirts at Penney’s.”

On women:

  • “People in power don’t give it up easily. And to some extent, it just doesn’t surface much. Look at how far the country came using half of its talent. Think of what we can do using all of it.”
  • “I went to public school and I had nothing but women teachers and they were terrific. But the idea of setting limits as to what talented people can do is crazy.”

On Berkshire Hathaway:

  • “I started out feeling like I wanted to be private. I like looking in the mirror and making decisions and not getting any negative votes. Over time, I’ve found it more fun to run a public company. It’s a podium. I can play out ideas and explain why I do things. It’s a teaching mechanism, even.”
  • “I’m running Berkshire for the people who want to stay in and not the ones who want to get out. I don’t care what the company earns this quarter; I care about where we’ll be in five years.”

On his outlook on life:

  • “I’m 83 and I’m having more fun in my life than ever before. The main thing is to be involved in something you love.”
  • “The secret sauce in America is that you’re trying to make your lives better tomorrow.”

This piece is a part of LinkedIn’s live coverage around Fortune’s Most Powerful Women Summit. For more, go here.

Photo: Stuart Isett/Fortune Most Powerful Women/Flickr, used under a Creative Commons license.  

source::::Jacky Carter in Linked in  site

natarajan

“ஊசி வாங்க சென்று ஊரையே வாங்கி வரலாமா ” !!!…சிந்திக்க வேண்டும் நாம் !!!

NatarajanLeave a comment

காற்று வாங்கப்போய் காதல் வாங்கி வருவதில் தவறில்லை. ஆனால் ஊசி வாங்கப் போய் ஊரையே வாங்கி வருவது அவசியமா? இன்று இதுதான் நடக்கிறது. வார இறுதி நாட்களிலும் விடுமுறை நாட்களிலும் வீட்டைப் பூட்டிக்கொண்டு மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக ஷாப்பிங் கிளம்பி விடுகிறார்கள். கண்ணில் பட்டதையெல்லாம் வாங்கிக் குவிக்கிறார்கள். காதில் கேட்டதையெல்லாம் அள்ளிக்கொண்டு வருகிறார்கள். அதுவும் தீராமல் அடுத்த வாரத்துக்கும் சிலவற்றைத் திட்டமிட்டே திரும்புகிறார்கள். மக்களைப் பிடித்து ஆட்டிக் கொண்டிருக்கும் இந்த நுகர்வு கலாச்சாரம் எப்படி வந்தது?

அடுத்தவருக்காக வாழ்வதும் அடுத்தவரைப் பார்த்து வாழ்வதும்தான் முதலிரண்டு காரணங்களாக நிற்கின்றன. இது இல்லை என்றால் அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? அதை வாங்கவில்லை என்றால் இவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற நினைப்புக்குத் தீனிபோடவே பலர் பல பொருட்களை வாங்குகிறார்கள். கொட்டாவி போலத்தான் ஷாப்பிங் செய்வதும். ஒருவர் நகவெட்டி வாங்கினாலும், அந்தத் தெருவில் இருக்கிற அனைவரும் அதையே வெவ்வேறு வடிவங்களிலும் தரங்களிலும் வாங்கிவிடுவார்கள்.

அடுத்ததாக மக்களிடம் பொங்கிப் பிரவாகிக்கும் அழகுணர்ச்சி. இதை இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால் எவ்வளவு அழகு என்று சிலாகித்தே பல பொருள்களை வீட்டில் சேர்த்திருப்பார்கள். சுவரில் மாட்டுகிற ரோஜாக்கள் சிரிக்கிற அட்டையில் துவங்கி, தரையில் ஒட்டுகிற ஸ்டிக்கர் கோலம் வரை இவர்களின் அழகுத் தேடல் நீண்டுகொண்டே செல்லும். சில மாதங்கள் கழித்து இவற்றில் பல குப்பைத் தொட்டிகளில் பரிதாபமாய் முழிக்கும். குப்பையும் செல்வமாகும் என்பதை மாற்றிச் செல்வமும் குப்பையாகும் என்பதை நிரூபிக்கும் வித்தகர்கள் இவர்கள்.

மக்களை மாபெரும் நுகர்வோர்களாக மாற்றியதில் ஊடகங்களின் பங்கு இல்லாமலா? அவை காட்சிப்படுத்துகிற கவர்ச்சி விளம்பரங்களை நம்பித்தான் இன்று பல முதலாளிகள் பெரும் முதலாளிகளாகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பிரபல நடிகர் பரிந்துரைக்கிற காபியைக் குடித்தால்தான் நம் தந்தையின் மனதையோ, மனைவியின் அன்பையோ புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. காலை வேளையில் போருக்குத் தன் சேனைகளைத் தாயார்படுத்தும் தாய்மார்கள் பெயரே வாயில் நுழையாத ஏதேனும் வஸ்துவைச் சாப்பிடச் சொல்லிக் கொடுப்பார்கள். கௌரவமான அந்தக் காலை உணவை முடிக்காவிட்டால் இந்தச் சமூகத்தில் நம் அந்தஸ்து என்னாவது? அதை அப்படியே படம் பிடித்து ஃபேஸ்புக்கிலும் ஸ்டேட்டஸ் அப்டேட் செய்யலாம் என்பது கூடுதல் வசதி!

கால் செருப்பு பிய்ந்து போனதெற்கெல்லாம் வகை தொகை இல்லாமல் ட்ரீட் கேட்கும் நண்பர்களை உற்சாகப்படுத்துவதற்காகவே கையைக் கடிக்காத விலைகளில் (அவர்கள் அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்) புதுப்புது பானங்களையும் நொறுக்குத் தீனிகளையும் உற்பத்தி செய்து குவிக்கின்றன பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். வாழ்க்கையைக் கொண்டாட இது போதாதா நமக்கு? அவற்றின் எடையோ, தரமோ நாம் கொடுக்கிற பணத்துக்கு ஈடாகுமா என்ற கவலை நமக்கெதற்கு? உறைகளைப் பாருங்கள். அவைதான் எவ்வளவு பளபளப்பாக, அழகாக இருக்கின்றன! அது போதாதா?

இவை போதாதென்று நம் மனநிலை புரிந்தே புதுப்புது திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்துவார்கள் சில வணிகப் புலிகள். கையில் பணம் இல்லையென்றால் என்ன? சுலபத் தவணைத் திட்டத்தில் சேர்ந்து மாபெரும் லாபம் அடைய வலைவிரிக்கின்றன அங்காடித் தெருக்கள். புடவையோடு பிரஷர் குக்கரையும் சேர்த்தே வாங்கச் சொல்லி வற்புறுத்துகின்றன தள்ளுபடிச் சலுகைகள்.

இவை எல்லாவற்றையும் விட மிக முக்கியம் எவ்வளவு அடித்தாலும் தாங்குகிற நம் மக்களின் மனநிலைதான். அவசியத்துக்கும் அநாவசியத்துக்கும் இடையே இருந்த தாம்புக் கயிறு இடைவெளியை நூலிழையாக்கிவிட்டு அதையும் சில நொடி தயக்கத்துக்குப் பிறகு அறுத்தெறிந்துவிடுகிறோம். எதைப் பார்த்தாலும் வாங்கத் துணிகிறபோது, எச்சரிக்கும் மனசாட்சியைத் துச்சமாக நினைத்துத் தவிர்த்துவிடுகிறோம். உலகமயமாக்கலின் விளைவாகப் பல்கிப் பெருகியிருக்கும் வியாபாரச் சுழலில் விரும்பியே சிக்குகிறோம். நாம் அனைவரும் நல்ல வாடிக்கையாளர்கள்தான். ஆனால் இதுவே வாடிக்கையாகிவிடக் கூடாது.

வாங்கப்போகும் பொருட்களின் பட்டியலோடு ஷாப்பிங் செல்வது நல்லது. எதை வாங்குவதாக இருந்தாலும் அந்தப் பொருள் இல்லாமல் எந்தெந்த வேலைகள் தடைபடும், அதனால் நிகழப்போகும் ஆக்கப்பூர்வமான மாற்றம் என்ன என்பதை மனதில் வைத்து அந்தப் பொருளை உங்கள் பட்டியலில் சேருங்கள். அழகுணர்ச்சி தேவைதான். அதுவே நம் மன அழுத்தத்தை அதிகரித்துவிடக்கூடாது. தேவையில்லை என்றால் அது சும்மா கிடைத்தாலும் வேண்டாம் என்ற மனநிலைக்கு மாற வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட மிக முக்கியம், எது தேவையோ அந்தப் பொருள் மீது மட்டும் கண்கள் இருக்க வேண்டும். தவறியும் பக்கத்துப் பொருட்களின் மீது பார்வை திரும்பினால், பணம் திரும்பாது.

விஷயம் இதோடு முடிந்துவிடவில்லை. வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் நீங்கள் வாங்கிய தேவையில்லாத பொருட்களின் பட்டியலைத் தயார் செய்யுங்கள். என்னதான் திட்டமிட்டுக் கிளம்பினாலும் யானைக்கும் அடி சறுக்குவது சகஜம்தானே. இரண்டு பட்டியல்களையும் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அதற்கு மேலும் நீங்கள் வாங்கிய பொருட்கள் தேவையானவைதான் என நினைத்தால், நீங்கள் மிகச் சிறந்த வாடிக்கையாளருக்கான விருதைப் பெறுவதில் எந்தத் தடையும் இல்லை.

source:::::The Hindu ….Tamil
natarajan

Inflight Food ….A Down Memory Lane !!!

NatarajanLeave a comment

 

On this day in 1919, the first airline meal – a three-shilling lunchbox – was served between London and Paris. Here are some more notable moments in the history of plane food

 

 

Airline food through the ages
Airline meals were born on October 11, 1919

October 11, 1919: The first airline meals were served on a Handley-Page flight from London to Paris. They were pre-packed lunch boxes at three shillings each (15p).

1936: United Airlines installs the first on-board kitchens to provide air passengers with hot meals. Other airlines soon follow suit.

1950s: The golden age of air travel. Table cloths and silver service. A 1958 promotional video from Pan Am sums it up perfectly. “Spacious cabins, air conditioned but draught-free. Roominess extends to the powder rooms. Near sonic speed but inside, no movement at all. Delicious food adds to the enjoyment. It’s prepared in four simulateously operating galleys, where dishes can be cooked in five-minute ovens. The travail has been taken out of travel.

March 2, 1969: Concorde enters service. Flights on the aircraft – with British Airways and Air France – become renowned for their high-quality cuisine. Champagne, caviar, black truffle, foie gras, and lobster with saffron were served to this guest on one of the model’s final flights, in 2003.

1970s: Airline deregulation sees the cost of tickets fall. Offering the cheapest fare becomes more important than providing the best food and service. Southwest Airlines, the world’s first low-cost carrier, starts flying in 1971.

1973: French airline Union de Transports Aériens recruits chef Raymond Oliver to reevaluate their menus. Airlines begin to favour salty, rich and spicy food that is suited to reheating and retains its flavour at 30,000ft. As explained in our recent Travel Truths feature “Why is plane food so bad?”: “At high altitudes our taste buds simply don’t work properly. The low humidity dries out our nasal passages, and the air pressure desensitises our taste buds, which is why airlines often opt for salty stews or spicy curries.”

1985: Ryanair is founded. It will go on to become the world’s 7th largest airline, with a fleet of more than 300 planes, but will face constant criticism about the cost of its in-flight food and drink. It currently charges £5.50 for a cheese and tomato panini and £3 for a cup of tea.

1987: Robert Crandall, chief executive of American Airlines, reportedly trims $40,000 off the carrier’s annual outgoings by removing a single olive from every salad served in first class.

2001: The website airlinemeals.net launches, giving passengers a forum to discuss plane food, and to post photographs of in-flight suppers. Nearly 30,000 images have been uploaded since.

2001/2002: The September 11 terrorist attacks have an influence on in-flight dining. Airlines begin using plastic cutlery. Some carriers – particularly in the US – suffer financially, prompting many to cut costs by dropping meal services in favour of peanuts and soft drinks.

2006: A plot to blow up at least 10 transatlantic flights using liquid explosives, sees all liquids greater than 100ml banned from flights. Passengers are left with little option but to purchase overpriced drinks from the airport terminal shops or an even more overpriced drink on board their plane. The rules remain in place.

January, 2009: An amusing letter sent to Sir Richard Branson, describing a “culinary journey of hell” on board a Virgin Atlantic flight, goes viral. The meal contained “more mustard than any man could consume in a month”, potatoes “passed through the digestive tract of a bird”, a “cuboid of beige matter”, and “a dessert with peas in”.

July, 2009: British Airways scraps free meals on thousands of short-haul flights in an attempt to cut losses, further blurring the lines between full-service and no-frills carriers. This year the airline began charging passengers more when they check in a bag.

2011: British Airways gets help from Heston Blumenthal, of Fat Duck fame, for its in-flight offerings – a partnership that was recorded for the Channel 4 documentary Heston’s Mission Impossible. Other airlines also seek help from celebrity chefs. Singapore Airlines sign up Carlo Cracco, a two-star Michelin chef in Milan, and Air France employs Joel Robuchon.

December, 2012: The Japanese flag carrier, Japan Airlines, serves Kentucky Fried Chicken to its passengers over the Christmas period. In Japan, the restaurant’s food is a surprisingly popular part of the festival season.

April 2013: Air Baltic unveils a novel new food ordering system that allows customers to choose every aspect of their in-flight meal when they book their seat.

July 2013: A report by Travelsupermarket.com reveals that airlines charge up to 2,600 per cent more than supermarkets for in-flight food and drink.

 

SOURCE::::Oliver Smith in The Telegraph UK

Natarajan

 

படிக்க ….சிந்திக்க ……”நான் விற்பனைக்கு இல்லை ” !!!

NatarajanLeave a comment

 

தினமணி – நெய்வேலி புத்தகக் கண்காட்சி நடத்திய சிறுகதைப் போட்டிக்கு வந்த கதைகளில் பிரசுரிக்கத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதை

டிராக்டரின் இரும்புக் கலப்பைகள் என் நிலத்தாயை ஆழ உழுதபோது எனக்கு ஏற்பட்ட வலி, இதுவரை நான் உணராத வலி.  அப்படி வலித்தது.  இரும்புக் கலப்பைகளுக்குள் தக்காளிப் பழங்களோடு தக்காளிச் செடிகளும் குற்றுயிரும் குலை உயிருமாக மண்ணுக்குள் புதைகின்றபோதே மனசும் புதைந்து கொண்டிருந்தது.

மண்டையைப் பிளக்கும் வெயில் உடம்பைப் பிழிந்து வியர்வையை அருவியாக்கிக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.  அந்தப் புழுக்கம் என் உடம்புக்கு பழகிப் போன ஒன்றாக இருந்தது.  ஆனால் திரண்டு நிற்கும் கண்ணீருக்குள் கண்கள் மூழ்கி அந்தக் காட்சியை என்னைக் காணவிடாமல் கலங்கடித்துக் கொண்டிருந்தன.

என்ன செய்ய…. உழுதவன் பார்த்த கணக்கு உருப்படியாகவில்லை.  மூன்று மாதங்கள் உழைப்பு கருகி விட்டது. ஆயிரம் அடிக்கு கீழே உள்ள நிலத்தடி நீரை இரண்டு நீர் மூழ்கி மோட்டார் வைத்து நிலத்திற்கு மேலே ஒரு மோட்டார் வைத்து எடுத்து செய்கிற விவசாயம் என்னுடையது.  கடவுள் புண்ணியத்தில் கரண்ட் மட்டும் அரசின் தயவால் இலவசம்.  அதற்கும் பணம் கொடுக்க வேணடிய நிலை இருந்தால், அய்யோ… என்று தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டு போய் விடலாம்.

இரண்டு ஏக்கர் நிலம். இரண்டு தடவை உழவேண்டும்.  அதற்கு டிராக்டர் கூலி நான்கு மணி நேரத்திற்கு மூவாயிரம்… தொழு உரம் எட்டு டன்.  அதற்கு பத்தாயிரம்… அப்புறம் பாத்தி பிடிக்க இரண்டாயிரம்…. விதை இருநூறு கிராம்.  வீரிய ஒட்டு ரகம் ஐயாயிரம்… அந்த விதையை பாவி நாற்றங்காலாக உருவெடுக்க இருபத்தைந்து நாள்… அப்புறம், அதை நடவு செய்ய கூலி இரண்டாயிரம்… களை எடுக்க, மருந்தடிக்க, இப்படி தொட்டதுக்கெல்லாம் செலவு செஞ்சாத்தான் இரண்டு மாதம் கழித்து தக்காளி விளைச்சல் பார்க்க முடியும்… விதை பாவியதிலிருந்து விளைச்சல் பார்க்கிற வரைக்கும் ஒவ்வொன்றும் விவசாயிக்கு, பிரசவம் தான்.

இரண்டு மாதங்கள் பதினைந்து நாளைக்கு ஒருநாள் விட்டு ஒரு நாள் தக்காளி பறிக்கலாம்.  அதற்கும் கூலி ஆள் விட வேண்டும்.  ஏக்கருக்கு மூன்று பேர் வேண்டும்.  எல்லாம் முடிஞ்சு இரண்டாயிரம் கிலோ முதல் விளைச்சலாக வந்து காரைக்குடி சந்தைக்குக் கொண்டு போனேன். கிலோ அஞ்சு ரூபாய்க்கு மேலே போகலை…. முதல் வருமானம் பத்தாயிரம் ரூபாயோடு வந்தேன்.  அப்புறம் நூறு கிலோ, இருநூறு கிலோன்னு பறிக்க முடிஞ்சது…. நேற்று வரைக்கும் அஞ்சு ரூபாய்க்கு போன தக்காளி இன்று கிலோ இரண்டு ரூபாய்க்கு எடுக்கிறேன்னு சொன்னான்.  பறிக்கிற ஆள் கூலிக்குக் கூட தக்காளி விலை போகலை… அதனால் தான் அப்படியே டிராக்டரை விட்டு உழுது போடுவோம்… கோடை மழை பெய்தால் அடுத்த உழவுக்கு சரியாக இருக்குமேன்னு நினைத்து உழச் சொன்னேன்.

நூறுநாள் வேலைத் திட்டம் வந்தாலும் வந்துச்சு…. ஆரம்பத்தில் இருநூறு ரூபாய் வாங்கினவங்க இப்போது இருநூற்று ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தாத்தான் தக்காளி பறிக்க வர்றேன்னு சொல்றாங்க… இருநூறு கிலோ தக்காளி பறிக்க கூலி எழுநூற்று ஐம்பது ரூபாய்….  அந்த தக்காளிக்கு மார்க்கெட்டுல விலை நானூறு ரூபாய்தான். கமிஷன் ஏஜெண்ட் கிட்டக் கேட்டால்….. “”தக்காளி விளைச்சல் அதிகம்…. மார்க்கெட்டுக்கு அதிகமாக வர்றதாலே விலை போகலை”ன்னு சொல்றான்….

எப்படியிருக்கு… நினைச்சுப் பாருங்க… இப்படி விவசாயம் பண்ற நான் கேனப்பயலாத் தானே உங்க பார்வைக்குத் தெரிவேன்… உங்களுக்கு மட்டுமா… என் மகனுக்கும்தான்….

“”நிலப் பத்திரத்தையும், வீட்டுப் பத்திரத்தையும் எடுத்து வையுங்க… சனி, ஞாயிறு நான் மட்டும் ஊருக்கு வர்றேன்… நான் திரும்பும் போது என்னோடு நீங்களும், அம்மாவும் வீட்டைப் பூட்டிட்டு சென்னைக்கு வர்றீங்க… அவ்வளவுதான்…” போனை பேசிவிட்டு வைத்து விட்டான்..  “நான் என்ன நினைக்கிறேன்… என்ன விரும்புறேன்…’ என்று பதில் தெரிந்து கொள்ளும் நிலையில் அவன் இல்லை.

விவசாயத்திற்கு இயந்திரங்கள் வந்தவுடன் மனிதர்கள் இயந்திரங்களாக மாறிப் போனார்கள்.  அறுபது வருடங்களுக்கு முன்னால் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.  அப்போது எனக்கு பத்து, பன்னிரெண்டு வயது இருக்கும்.  அப்பவே காலை ஆறு மணிக்கே தோட்ட வேலைக்கு அப்பா என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் விடுவார்.  இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தை உழவு செய்ய மூணு ஏர்கள் விடுவார்கள்.  எப்போதும் அப்பாதான் முதல் ஏராக உழுவார்.  அதற்குப் பின்னால்தான் கூலிக்காக வெளியிலிருந்து வந்த இரண்டு ஏர்களும் செல்வார்கள்.  நான் போகும் அன்று அப்பா கடைசி ஏராகவும், கூலி ஆட்கள் அடுத்து நானும், எனக்குப் பின்னால் அப்பாவுமாக நான்கு ஏர்கள் உழுவோம். எனக்கு கற்றுக் கொடுக்கத்தான் இந்த ஏற்பாடு.

விதை பாவுவது, பாத்தி கட்டுவது, நாற்று நடுவது, களை எடுப்பது எல்லா வேலையும் எனக்குத் தெரியும்.  இருபத்தைந்து வயதில் நான் முழு விவசாயி ஆகிப் போனேனே தவிர, நான் படித்தது அந்தக் காலத்து பத்தாம் கிளாஸ் அவ்வளவுதான்.  அதனால் தான் என் மகனை விவசாயத்தின் பக்கமே தலைவைத்துப் படுக்க விடாமல் பட்டணத்திலேயே பணம் கட்டி படிக்க வைத்து முன்னேற்றி விட்டேன்.  நான் எந்தப் பட்டணத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன்?  எல்லாமே அவனுடைய தன் முயற்சி.  செலவுக்குப் பணம் கேட்டு வருவான்.  கொடுப்பதோடு சரி.  புத்தியுள்ள பிள்ளை.  நல்லா வந்துட்டான்.  இப்போது அவன் கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியராக இருக்கிறான்.  அவன் மனைவியும் அதே வேலைதான்.

அவனாக லீவு நேரத்தில் குடும்பத்தோடு வந்து நான்கைந்து நாட்கள் இந்த கிராமத்தில் தங்கி விட்டுப் போவான்.  அதற்கே என்னுடைய பேரப் பிள்ளைகள் இரண்டும் வசதியில்லாத கிராமத்தைக் கண்டு நெளிவாங்க…

“”அப்பா… எப்பப்பா ஊருக்கு…?” என்று நச்சரித்து விடுவார்கள்.  ஆனால் அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி…. தக்காளி எப்படி செடியில் விளையுது… கரும்புத் தோட்டம்…. புடலை பந்தல்… இப்படி பார்க்கும் போது, “”ஐ…” என்ற சத்தத்தோடு தொட்டு மகிழ்வார்கள்.  எனக்கு அது மகிழ்ச்சியாகத் தெரியும்.  பேரப் பிள்ளைகள் வந்தால் வீட்டில் தங்க மாட்டார்கள்… தோட்டத்தில்தான் பொழுதைக் கழிக்க நினைப்பார்கள்.

வயலில் நடுகிற நாற்றுக்கு காட்டுகிற அக்கறையை எந்த விவசாயியும் தான் பெற்ற பிள்ளைகளுக்கு காட்டமாட்டான்.  ஆனால் நான் அக்கறை காட்டினேன்.  அதுதான் இந்த வயசான காலத்திலே விழுதுகள் வேரைத் தாங்க நினைக்குது…

சரி… இந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை சென்னை பட்டணம்… அதுவும் எப்படி இருக்குதுன்னுதான் பார்ப்போமோ….

கோடை காலமாக வேற இருக்கு…. இந்த வருஷம் மழை வேற பெய்யலை… நிலத்தடி நீர் மட்டம் குறைஞ்சு மோட்டார் இழுவை பத்தலை… ஒரு மாதம் கழிச்சு விவசாயத்தை ஆரம்பிக்கலாம்னு அதுவரை போறேன்…

“நிலமழகிய மங்கலம்’ – பெயருக்கு ஏற்றாற்போல் அழகான சோலையுள்ள இந்தக் கிராமத்தை விட்டு முதன் முறையாக வெளியேறப் போகிறேன்.  இன்று வெள்ளிக் கிழமை.  நாளை காலை வெங்கடேசன்  வந்து விடுவான்.  சென்னை சென்று விட்டு வரும் போது இந்த நிலம், இந்த வீடு எனக்குச் சொந்தமாக இருக்குமா? என்பதை நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை.  அழுகை எனக்கு முட்டிக் கொண்டு நின்றது.

பச்சை பசேலென இருந்த தோட்டத்தை சமப்படுத்தி கட்டாந்தரையாக்கி விட்டு பணம் கேட்டு என் எதிரே வந்து நின்றான் டிராக்டர் டிரைவர்.  பதினைந்து நூறு ரூபாய் தாள்களை எண்ணிக் கொடுத்தேன்.  தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு அப்படியே நிலத்தில் குத்துக் காலிட்டு உட்கார்ந்தேன்.  உலர்ந்து கிடந்த செம்மண்ணை இரண்டு கைகளாலும் அள்ளினேன்.  கைவிரல்களின் இடுக்குகள் வழியே மெதுவாகச் சிதற விட்டேன்.

“உனக்கும் எனக்குமான சொந்தம் இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு… ஒரு மாசமோ… இரண்டு மாதமோ தான்… உன்னை இழந்து விலகப் போகிறேன்… எனக்குப் பின்னால் நீ நித்தம் நித்தம் செத்து பிழைக்கும் விவசாயமா… இல்லை நிரந்தரமாக செத்துப் போகும் பிளாட்டாகவா…  கட்டிடமாகவா.. எனக்குத் தெரியாது… உனக்குச் சொந்தமில்லாத வியர்வையை உன்மீது தெளித்து வாழ்ந்திருக்கிறேன்… இப்போதும் உனக்குச் சொந்தமில்லாத உன்மீது ஒருமுறை கூட தெரித்து விழாத என் கண்ணீரை தெளித்து விடை பெறப் போகிறேன்… மன்னித்து விடு…’ விம்மிக் கொண்டு வந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்ட போது வாய் மட்டும் விரிந்து எச்சிலை வெளிக்காட்டியது…  கண்ணீர் நிலத்தில் விழுந்து காய்ந்தது.

மடியிலிருந்த துண்டை எடுத்து தோளில் போட்டுக் கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்..  மதியம் சாப்பிட முடியவில்லை… வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்த போது உறக்கம் வராத தவிப்பு..  பீரோவில் எப்போதோ வைத்த பத்திரங்களை சாயங்காலம் தேடி எடுத்து அரை மனதோடு பத்திரப்படுத்தி வைத்தேன்.  விடியும் பொழுது நல்ல பொழுதாக வெங்கடேசனின் மனமாற்றச் செய்தியோடு விடிய வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையோடு அன்று இரவு படுக்கைக்குப் போனேன்.

வயல்காட்டிற்கு போய் விட்டு வந்து படுக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் அடித்துப் போட்டதைப் போல் அசத்தும் உறக்கம் அன்று புரண்டு புரண்டு படுத்தாலும் வரவில்லை.

விடியற்காலையில் வீடு வந்து சேர்ந்த வெங்கடேசனின் பிடிவாதம் நிலப் பத்திரப் பையோடு என்னைச் சென்னைக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்து, இரண்டு நாட்களை வழியனுப்பி வைத்திருந்தது.

அடுக்குமாடி வீடு… குளு குளு அறை, எதற்கும் வீட்டை விட்டு வெளியே வராத அளவிற்கு வசதிகளோடு உள்பக்கமாக வீட்டை பூட்டிக் கொண்ட வாழ்க்கை… மகனும் மருமகளும் வேலைக்குப் போன பின்பு பேரப்பிள்ளைகளும், டி.வி.யும்தான் உலகமாக இருந்தது. இரண்டு நாட்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.  மூன்றாவது நாள் என்னால் இருக்க முடியவில்லை.

“”வெங்கி…”

“”என்னப்பா…?”

“”வய வரப்புன்னு சுத்திகிட்டே இருந்த உடம்பு… வீட்டுக்குள்ளே முடங்கிக் கிடக்க முடியலை… அது என்னப்பா… வெளிக்காற்றே வராமல் குளுகுளுன்னு அது நமக்கு சரியா வரலை… எங்கேயாவது காலாற நடந்துட்டு வர்றேன்”

நான் புறப்படத் தயாரானேன்.

“”அப்ப ஒண்ணு செய்யுங்க அப்பா…”

“”நீங்க…. தனியா போக வேண்டாம்… உங்க பேரன் முகிலனை கூட்டிட்டு போங்க..

கடைக்கு சாமான்கள் வாங்க போறான்.  அவனோட நீங்களும் போயிட்டு வாங்க.. அதற்குள் நிலம் சம்பந்தமாக ஆள் வந்திருவாங்க.. நம்ம ஊருக்கு பக்கத்து ஊர்காரங்கதான்… வெள்ளையபுரம்… சீக்கிரம் வந்து விடுங்க…”

பெரிய கடை வீதி… நடந்து போகும் போதே ஒவ்வொன்றாக காட்டிக் கொண்டு போனான் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் பேரன் முகிலன்.

தெருவோரத்தில் சோபாக்களும், சேர்களும், அலங்கார பொம்மைகளுமாக இருந்தன.

நான்கைந்து நைந்து போன வடமாநில மனிதர்கள் அதை விற்கும் வியாபாரிகளாகத் தெரிந்தனர்.

“”முகிலா….” என்று தான் சொன்னேன்.

“”இதெல்லாம் பணக்கார வீடுகளில் வைக்கிற அலங்கார பொருட்கள் தாத்தா…”

அதை சிறிது நேரம் நின்று பார்த்தேன்.  அழகழகாக இருந்தன.

ஒரு இடத்தில் சாலையின் இரண்டு புறங்களிலும் தள்ளுவண்டிகளில் காய்கறி கடைகள், அடர்த்தியான மரங்களோ, விவசாய நிலங்களோ இல்லாத அந்த நகரத்தில் பச்சை பசேலென காய்கறிகள் அடுக்கி வைத்திருந்தார்கள் வியாபாரிகள்.

முகிலன் ஒரு தள்ளுவண்டி அருகில் போனான்.

தக்காளிகளைப் பொறுக்கி எடுத்து இரண்டு கிலோ போடச் சொன்னான்.  அந்தக் கடைக்காரன் என் மகன் குடும்பத்திற்குப் பழக்கப்பட்டவன் போலத் தெரிந்தது.

“”எப்பவும் அப்பா வருவாரு… இன்னைக்கு நீங்களா….?” என்று கேட்டான்.

தக்காளிகளை வாங்கிக் கொண்டு, “”எவ்வளவு?” என்று கேட்டான்.

“”கிலோ நாற்பது… எண்பது ரூபாய் கொடுங்க..”

“”கிலோ நாற்பதா…” எனக்கு நெஞ்சடைத்தது.

“”என்னப்பா… நாற்பது சொல்றே…?” நான் கேட்டேன்.

“”என்ன செய்யுறது… மழை இல்லை… விவசாயம் இல்லை… தக்காளி விளைச்சல் குறைஞ்சு போச்சு…  வரத்து குறைவு…”

கடைக்காரன் எனக்கு விவசாயம் பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

நான் பேசாமல் நகர்ந்தேன்.

“”ஏம்பா… பத்து ரூபாய் குறைச்சு வாங்கலாமில்லே…?”

“”தாத்தா… இது கிராமமில்லே… டவுன்… அவன் சொல்றது தான் விலை.  விலை குறைச்சுக் கேட்டா நம்மை ஏற இறங்கப் பார்ப்பான்”

அடுத்தது ஒரு உயரமான கட்டிடத்திற்கு அழைத்துப் போனான்.

“”தாத்தா… இது ஷாப்பிங் மால்…”

“”அப்படின்னா?”

“”இங்கே சினிமா தியேட்டர், ஹோட்டல், மளிகை கடை, காய்கறி கடை எல்லாமே இருக்கு…”

உள்ளே நுழைந்தபோது, குளு குளு காற்று வரவேற்றது. எதிரே இருந்த கடைக்குள் போனோம்.

ஒரு பெரியகடை முழுவதும் எல்லாவிதமான பழங்களும், காய்கறிகளும் அழகாக அடுக்கி வைத்திருந்தனர்.

எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  தோட்டத்தில் பறிக்கிறபோது கூட இவ்வளவு அழகாக இருந்ததில்லை காய்கள்… அவ்வளவு அழகாக இருந்தன.

தள்ளுவண்டியை எடுத்துக் கொண்டு முகிலன் செல்ல பின்னால் சென்றேன்.

நான்கைந்து மாம்பழங்களும், ஆப்பிள்களும் வண்டியில் எடுத்துப் போட்டான்.  ஓரிடத்தில் எடை போட்டு பணத்தை கொடுத்து வாங்கிக்  கொண்டு வெளியில் வந்தோம்.

“”என்ன தாத்தா…. ஆச்சரியமாக இருக்கா?”

“”ஆமாம்… பணக்காரங்க வீட்டிலே இருக்க வேண்டிய பொருட்களை வீதியிலே விற்கிறாங்க… சாதாரண ஏழை மக்களும் வாங்குற சாப்பிடும் பொருட்களை குளு குளு அறையில் வைச்சிருக்காங்க… ஆச்சரியம் தானே?”

இரண்டு மணி நேரம் சுற்றி விட்டு வீடு வந்தபோது வீட்டிற்குள் இரண்டு பேர் உட்கார்ந்து என் மகனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களிடம் என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்தான்.

“”அப்பா பேர்ல தான் இருக்கு…” அவர்களிடம் என் மகன் சொன்ன போது எனக்குப் புரிந்தது.  நான் எதுவும் பேசவில்லை.

“”ஒரு நல்ல நாளாகப் பார்ப்போம்.. போயிட்டு பேசுகிறேன்”

அவர்கள் விடை பெற்றார்கள்.

“”வீடு மட்டும் இருக்கட்டும்… தோட்டத்தை பத்து லட்சத்துக்குப் பேசியிருக்கிறேன்.  நீங்க சரின்னு சொன்னா… விற்று விடுவோம்.  எனக்குச் சரி…” என்றான் வெங்கடேசன்.

“”நான் உயிரோடு இருக்கும்வரை தோட்டத்தை விற்க வேண்டாம்பா…”

“”என்னப்பா… சொல்றீங்க…?”

“”இன்னும் பத்து  இன்னும் பத்து வருஷம் கழித்து

 

உங்க எல்லோருடைய கைகளிலும், நீங்க மடியிலும், கைகளிலும் வைச்சு படம் காட்டுறீங்களே… அதுதான்.. அதுக்குப் பேரென்ன…?” பெயர் தெரியாமல் நான் இழுத்தேன்.

“”கம்ப்யூட்டரா…” மகன் கேட்டான்.

“”ஆமா… அது தான்..   அதுவும் உங்க கைநிறைய பணமும் இருக்கும்… ஆனால் கத்திரிக்காயும், தக்காளியும் இருக்காது… அது என்னை மாதிரி ஆட்களால் தான் தர முடியும்.. உங்களால் முடியாது… என் வழியிலேயே நான் போறேன்.. என்னை விட்டு விடு… என்னை விற்று விடாதே….”

நிலப் பத்திரத்தை வாங்கிக் கொண்டேன்.  அன்று இரவே கிராமத்திற்கு திரும்ப பஸ்ஸில் ஏற்றி விடச் சொன்னேன் நான்.

 

source ::::குன்றக்குடி கி.சிங்காரவடிவேல்  in   Dinamani….Tamil Daily

natarajan