|
health wise
படித்து ரசித்தது …வத்த குழம்பும் , கீரை மசியலும் !!!
ஸாதம் – வத்தல் குழம்பும், கீரை மசியலும்!
நம்ம உடம்புல பஞ்ச கோசங்கள்ள “அன்னமய கோசம்”ன்னு ஒண்ணு இருக்கு. என்ன கவனிக்கணும்ன்னா,நம்ம பெரியவாள்ளாம் அன்னமய கோசம்ன்னுதான் சொல்லியிருக்காளே தவிர, கோதுமைமய கோசம்,ராகிமய கோசம்ன்னு சொல்லலை. ஏன்னா…அன்னம்தான்
ஜீவாதாரம். மஹாகவி காளிதாஸ் கதைல கூட, ப்ரக்ஞை இல்லாம விழுந்து கெடக்கறவாளுக்கு இந்தக் காலத்ல ட்ரிப்ஸ் ஏத்தற மாதிரி, அப்போ ஸாதத்ல கொஞ்சம் ஜலத்தை விட்டு அதை அப்பிடியே அவா வயத்துல தடவினா, கொஞ்சம் சக்தி வரும்ன்னு படிச்ச ஞாபகம். “ராத்ரிக்கு சாதத்தை யார் சாப்பிடுவா?ரொம்ப ஹெவியா போய்டும்.
இப்போல்லாம் ராத்ரி லைட்டா ரெண்டே ரெண்டு சப்பாத்திதான் சாப்பிடறோம். ஒரு தால் பண்ணினா ஆச்சு! இல்லாட்ட வேகவெச்ச காய்கறி ஒரு கப், கொஞ்சம் sprouts ” ன்னு அலட்டறது ரொம்ப ஜாஸ்தியா போய்டுத்து. வெள்ளைக்காரன், வடக்கத்திக்காரன் இவாளைப் பாத்து ஈயடிச்சான் காப்பி அடிக்கறதில் நமக்குத்தான் gold medal கெடைக்கும்.அதுலயும் நம்ம பக்கத்து சாப்பாட்டை ஏதோ “வேஸ்ட்” மாதிரியும், “மட்டமான சாப்பாடு” மாதிரியும் போஸ் பண்ணிண்டு திரியறவாளும் உண்டு.
ராத்ரி ரொம்ப சிம்பிளா ரெண்டு உருண்டை [சாப்பிட ஆரம்பிச்சதும் இருவது உருண்டையாவும் ஆகும்] தயிர் or மோர் சாதம். தொட்டுக்க கார்த்தால மிச்சம் இருக்கற ஸாம்பார், ரசத்து வண்டல்,வத்தல் குழம்பு. அதுவும் யாராவது பிசைஞ்சு கையில் போடப் போட, நடுவுல குழிச்சிண்டு குழம்பை ஊத்திண்டு சாப்பிடறஅம்ருதத்துக்கு நிகரா, சப்பாத்தி,குப்பாத்தியெல்லாம் துண்டைக் காணோம்,துணியைக்
காணோம்ன்னு ஓடிப்போயிடும். ஸாதம் சீக்கிரமா ஜீரணம் ஆகும்.சப்பாத்தி ஜீரணம் ஆகறதுக்கு லேட் ஆகும். northல கூட, வெயில் காலத்ல ராத்ரிக்கு ஸாதம் சாப்பிடுவா. காரணம்? ஈஸியா digest ஆகும்.
வத்தல் குழம்புன்னு படிச்சதும், அழகா அம்சமா ஒரு கச்சட்டில தாமரை இலைத் தண்ணி மாதிரி நல்லெண்ணெய் அங்கங்க ஓவல் ஷேப்புல மொதக்கும் . ஒண்ணு ரெண்டு கறிவேப்பிலை,மிளகா வத்தல்,மணத்தக்காளி வத்தல்,கடுகு அதோட குழம்புப் பொடியோட
ஒரு ரெட் கலர்தான் எல்லாருக்கும் மனசுல காக்ஷி குடுக்கும். குடுக்கறதா?
கசப்புச் சுண்டைக்கான்னு ஒண்ணு இருக்கு. அதை வாங்கி அலம்பி, கொதிக்கவெச்சு ஆறின ஜலத்துல கல்லுப்பு போட்டு ஒரு ஜாடியில ஊறப் போடுவா. இந்த வத்தகுழம்புக்கு இந்த ஊறவெச்ச சுண்டக்காயை தாளிச்சுக் கொட்டினா,அந்த flavourரே தனி!
[காதுக்கும்,கடவாய்க்கும் நடுவுல சின்னதா ஒரு வலி இருக்கா? அப்போ சரிதான். உங்க taste buds நன்னா வேலை செய்யறது; நீங்க ஹெல்தியா இருக்கேள்; நல்ல பசி
இருக்குன்னு அர்த்தம். Good. Keep it up!]
கொஞ்சம் வென்னீரைக் கொதிக்க வெச்சு அதுல ஒரு உருண்டை புளியைத் தூக்கிப் போட்டு “ஒரு பக்கமா அக்கடான்னு இரு”ன்னுட்டு வெக்கணும். ஆறினதும் கரைச்சுக்கணும்.
நன்னாப் பழகின கச்சட்டியா இருந்தாலும் அதுலேயே எண்ணை விட்டு தாளிக்கற ரிஸ்க் வேணாம். இலுப்பச்சட்டின்னா அதுல நன்னா மனஸார நல்லெண்ணெய் விட்டு [ஒரு மாசத்துக்கு நம்ம உடம்புக்குத் தேவையான மொத்த எண்ணையையும் ஒரு வத்தக் குழம்புலேயே விட்டு சாப்பிட்டா என்ன ஆறது?..]இப்பிடி யாராவது கேட்டால், அவாளை அலக்ஷியமாப் பாக்கக் கத்துக்கணும். மிளகா வத்தல், கடுகு,வெந்தயம் or வெந்தயப்பொடி, மணத்தக்காளி வத்தல்/சுண்டக்கா வத்தல் ஏதாவது ஒரு வத்தல், கட்டிப் பெருங்காயம் [இதை மட்டும் கண்ணைத் திறந்து பாக்காம போடணும்.வத்தக்குழம்புக்கு பெருங்காயம் மாமா முறை!] கறிவேப்பிலை, கடைசியா வத்தக்குழம்புப் பொடி[உரைப்பு ஆகாதுன்னு சிலபேர், பேருக்கு குழம்புப் பொடி போடுவா..அது பச்சை துரோகம்] எதையெதை எப்பிடிப் பண்ணிச் சாப்பிடணுமோ,அதையதை
அப்பிடிப் பண்ணிச் சாப்பிடணும். இப்போ அதுல கரைச்சு வெச்சிருக்கற புளிஜலத்தை விட்டு விளாவி, கல் உப்பை அப்டி கையால எடுத்துப் போடணும். அவ்வளவுதான்.கடைசில கொஞ்சம் கெட்டியா ஆகணும்ன்னா,இருக்கவே இருக்கு அரிசி மாவு!
குழம்புக்கு சரியான combination கீரை மசியல், சுட்ட அப்பளாம், மாவடு, டாங்கர் பச்சடி. கீரையைப் பண்ணும்போது ரொம்ப ரொம்ப முக்கியம்…அதோட பச்சைக் கலர் மாறாம பண்ணணும். சில வீடுகள்ள அது கீரை மசியல்ன்னு சத்தியம் பண்ணினாக் கூட நம்ப முடியாது. காய்ஞ்சு போன மருதாணி கலர்ல இருக்கும்.
முளைக்கீரை,அரைக்கீரை,டெல்லி பாலக் [பசலைக்கீரையை பாலக்..ன்னு சொல்லித் தலைலகட்டுவான்]சிறுகீரை இதெல்லாம் மசியலுக்கு ரொம்ப நன்னா இருக்கும். கீரையை நன்னா
மண்ணு போக நெறைய வாட்டி அலம்பிட்டு, பொடியா நறுக்கி, மண் சட்டில போட்டு, நெறைய ஜீரகம்,பச்சை மிளகா, பெருங்காயம் போட்டு,கொஞ்சமா ஜலத்தை விட்டு, மூடாம அப்பப்போ கிளறி, தண்டை நசுக்கி வெந்துடுத்தான்னு பாத்துட்டு, கல் உப்பைப் போட்டு, மத்தால மசிக்கலாம் இல்லாட்டா, மிக்ஸில ஒரு திருப்பு திருப்பினா, அப்டி
டார்க் பச்சைக் கலர்ல மசியல் ரெடி. தேங்காய் எண்ணையில கடுகு, உளுந்து,மிளகா வத்தல் தாளிச்சு இந்த பச்சைமலை மேல “சர்”..ன்னு கொட்டணும். இன்னும் கொஞ்சம் நகாசு வேலை பண்ணனும்ன்னா,[இது அவாவா வீட்டுல, சமைக்கறவா மூடை யாரும் கெடுக்காம
பாத்துண்டா..நகாசு வேலை பண்ணலாம்] தாளிச்சதும், இன்னும் கொஞ்சம் தேங்கா எண்ணெய் விட்டு,இந்த “கருவடாம் கருவடாம்”ன்னு ஒரு “antique” வஸ்து இருக்கு. அதை அப்டியே ரெண்டு மூணு கைப்பிடி அள்ளிப் போட்டு [வறுத்ததை வெறுமனே தின்னது
போக கீரைக்குப் போடறதுக்கு கொஞ்சம் இருக்கணும் இல்லியா?] exact ஆ golden brown
கலர்ல வறுத்து கீரை மேல கூரை மாதிரிப் போடணும். உடனேயே சாப்பிடறதா இல்லைன்னா, தனியா வெச்சுண்டு, சாப்பிடறச்சே மிக்ஸ் பண்ணிக்கலாம். அப்போதான் மசியலோட “கறுக்முறுக்”ன்னு கருவடாமும்,”கடுக்கடுக்”ன்னு வறுபட்ட உளுந்தும் வாய்ல ஆனந்த
நர்த்தனமே ஆடும்.ஆஹாஹா!
“டாங்கர்”பச்சடிங்கறது இப்போல்லாம் நெறையப் பேருக்குத் தெரியுமான்னே சந்தேஹம்!
ரொம்ப சிம்பிள்! உளுந்தை லேஸா எண்ணை இல்லாம வெறுமன வறுத்து, மிக்ஸில பொடிச்சுவெச்சுக்கணும். அந்தப் பொடிலேர்ந்து ரெண்டு,மூணு ஸ்பூன் எடுத்து ஒரு டம்ப்ளர் கெட்டியாக் கடைஞ்ச தயிர்ல நன்னா மிக்ஸ் பண்ணி, உப்பு,பச்சை மிளகா,
பெருங்காயம்,கறிவேப்பிலை,கொத்தமல்லி போட்டு, கடுகு மட்டும் தாளிக்கணும். வறுக்காத உளுத்தமாவுன்னா,ஜீரகம் பச்சையா சேத்துக்கோங்கோ.[முறுக்குமாவை சாப்பிடற மாதிரி இருக்கும்].
இப்போ பாதியா கட் பண்ணின வாழை இலைல, ஒரு மூலைல டாங்கர் பச்சடி. லைட்டா மங்கினவெள்ளைக் கலர் தயிர்ல,பச்சை,ப்ரௌன்,பிளாக் கலர்கள் ஒரு கலக்கலா இருக்கும்.
கொஞ்சம் தள்ளி டார்க் க்ரீன் கலர் கீரை மசியல், அப்புறம் இந்த ஓரமா மொத்தையா வீங்கின மண்டை மாதிரி இல்லாம, 112 வயசு சைனாக்கார பாட்டியோட முகத்துல எத்தனை கோடுகள் இருக்குமோ,[now you can visualise] அது மாதிரி கன்னப்பின்னான்னு
கோடுகளாப் போட்ட மாதிரி நன்னா சுருங்கின நம்ம பக்கம் போடற மாவடு, ஒரேயடியாக் கருகாம அம்சமாச் சுட்ட, அப்பளாம்! இதோ….கொதிக்கக்கொதிக்க ஸாதம் இலைல போட்டாச்சு! வத்தக்குழம்புக்கு நல்லெண்ணெய்தான்! ரெண்டு ஸ்பூன் எதேஷ்டம்!
இப்போ சாதத்தை நன்னா மசியப் பிசைஞ்சுண்டு, கொஞ்சங்கொஞ்சமா குழம்பை விட்டுப் பிசையணும். ஏன்னா…..வத்தக்குழம்பு ஸாதம், ஸாம்பார்,ரஸம் மாதிரி ரொம்ப தளர இருக்கக்கூடாது. சிலபேர் ரஸம் சாதத்தையே கெட்டியா, கொஞ்சூண்டு ரசத்தை விட்டுண்டு, ஏதோ மாரடைச்சான் உருண்டையாட்டம் சாப்பிடுவா.
இப்போ turn போட்டுண்டு பச்சடி,கீரை,அப்பளாம்,மாவடு எல்லாத்தையும் தொட்டுண்டு மணக்க மணக்க வத்தக்குழம்புஞ்சாதத்தை ஒரு வெட்டு வெட்டுங்கோ!! வத்தக்குழம்பு சாதத்தோட ஒரு special advantageஎன்னன்னா….சில சமயம் லீவு நாள்ள, காலைல குளிக்க முடியாம ஏதோ ஒழிச்சல் வேலை,சோம்பேறித்தனம்ன்னு இருந்தா, முந்தினநாள்
பண்ணின வத்தக்குழம்பு இருந்தா [ரொம்ப நன்னா இருக்கும்] ஒரு பாத்திரத்ல சாதத்தைப் போட்டு, அது தலைல நல்லெண்ணெய் விட்டு,பழேத்துக் குழம்பை விட்டு மொத்தமா உருட்டிப் பிசைஞ்சு, நம்ம உள்ளங்கை ஸைசுக்கு ஒரு உருண்டையா [திருப்பதி
லட்டு சைஸ்] உருட்டி எடுத்துண்டுபோய், பின்னால தோய்க்கறகல் மேலேயோ[இப்போ washing machine],தோட்டத்துலேயோ, பால்கனிலேயோ உக்காந்து சாப்பிட்டா….புல்லரிக்கும்!! அனுபவியுங்கோ!
source::::input from a friend of mine….
natarajan
“சாஞ்சாடம்மா சாஞ்சாடு …சாயக் கிளியே சாஞ்சாடு “!!!
தற்பொழுது பிறக்கும் முன்பே, பிறந்த உடனேயே போதிக்கும் வகுப்புகள் வந்துவிட்டன. உங்கள் குழந்தை மேதை ஆக வேண்டுமா? என்ற விளம்பரங்கள் எங்கும் காணப்படுகின்றன. அதிலும் விளம்பரங்களில் பிக்காசா, ஐன்ஸ்டீன், சாக்ரடீஸ் போன்ற வெளிநாட்டு அறிவாளிகளை காட்டுவார்கள். ராமானுஜம், சி.வி.ராமன், ஆர்யபட்டர் போல என்று காட்டுவதே இல்லை. நம் பெற்றோர் நம் குழந்தைகள் இந்தியர் ஆயிற்றே… எப்படி அவர்களை போல ஆக முடியும் என்று யோசிப்பது இல்லை.
பழங்காலத்தில் சிறு குழந்தைகளுக்கும் விளையாட்டு வைத்து இருந்தனர். தற்பொழுது போல கெடுதலான பிளாஸ்டிக் பொம்மைகள் இல்லையே தவிர, மரத்தாலான பொம்மைகள் உண்டு. ஆனால் அப்பொழுது கூட்டு குடும்பம் என்பதால் நாள் முழுவதும் குழந்தைகளுக்கு விளையாட ஆள் இருந்து கொண்டே இருக்கும். அவர்களுக்கு பொழுது போகவில்லை என்பதை விட அவர்களுக்கு பொழுது போதவில்லை என்பதே சரியாக இருக்கும்.
சின்ன குழந்தை கொஞ்சம் உட்கார ஆரம்பித்தவுடன் ‘சாஞ்சாடம்மா சாஞ்சாடு..’ ஆரம்பித்து விடுவோம். அடுத்து ‘கை வீசு..’ அதற்கான பாடல்கள் ஆரம்பிக்கும். உட்காரும் வயதுக்கே பாட்டு பாடி விளையாடுவது நம் பாரம்பரியம். நிறைய குழந்தைப் பாடல்கள் உள்ளன.
குழந்தையை மடியில் உட்கார வைத்து, முன்னும் பின்னும் ஆட்டி…
“சாஞ்சாடம்மா சாஞ்சாடு
சாயக்கிளியே சாஞ்சாடு
குத்து விளக்கே சாஞ்சாடு
கோயில் புறாவே சாஞ்சாடு
மானே மயிலே சாஞ்சாடு
மரகதக் கிளியே சாஞ்சாடு
கண்ணே மணியே சாஞ்சாடு
கட்டிக் கரும்பே சாஞ்சாடு
மயிலே குயிலே சாஞ்சாடு
மடியில் வந்து சாஞ்சாடு”
இது அவரவர் இடத்துக்கு தகுந்தவாறு மாறுபடும். அதைத் தவிர, நிறைய குழந்தைப் பாடல்களும் உள்ளன. அடுத்து கைவீசம்மா கை வீசு, சோறூட்ட நிலா, நிலா ஓடிவா போன்றவை தமில் ரைம்ஸ் போட்டு விற்க ஆரம்பித்து உள்ளனர். நல்லது. அப்பா அல்லது அண்ணன், அம்மா மேலே உக்கார வைத்து யானை விளையாட்டு பாடி கொண்டே தாழ்வாரம் முழுக்க தவழ்ந்து யானை போல சுத்தி வருவர். பத்துக்கு பத்தில் எங்கு சுத்தி வருவது என்று கேட்டால் பதில்.. மனமிருந்தால் மார்க்கமுண்டு.
“யானை யான அழகர் யானை
அழகரும் சொர்க்கரும் ஏறும் ஆனை
குட்டி ஆனைக்குக் கொம்பு மொளச்சுதாம்
பட்டணம் எல்லாம் பறந்தோடிப் போச்சுதாம்”
அடுத்து பருப்பு கடைதல். குழந்தையை வைத்து சோறுட்டி சாப்பாட்டின் மேல் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் விளையாட்டு. குழந்தையின் கையை எடுத்து வைத்து கொண்டு அதன் மேல் முட்டி கை வைத்து பருப்பு கடைய வேண்டும் அப்புறம் ஊட்டுவது போல செய்து காட்டவேண்டும். தொட்டுக்க வேணுமா என்று கேட்டு விரல்களை வைத்து இது சாம்பார், பொரியல் என்று விளையாட்டை நீட்டி கொண்டு போகலாம். கீரை பற்றியும் சொல்லலாம்.
“பருப்பு கடைஞ்சு,
நெய் ஊத்தி,
நல்லா பிசைஞ்சு
அப்பாவுக்குக் கொஞ்சம்
அம்மாவுக்குக் கொஞ்சம்
பாட்டிக்குக் கொஞ்சம்
தாத்தாவுக்குக் கொஞ்சம்
பாப்பாவுக்குக் கொஞ்சம்
கொடுத்திட்டு அடுப்பு கழுவி (அந்த காலத்தில் விறகடுப்பை கழுவி கோலம் போடும் வழக்கம் உண்டு)
சிலர் வெறும் கிச்சு, கிச்சு மூட்டுவர். சிலர் நண்டு ஊறுது நரி ஊறுது என்று சொல்லி கொண்டு கையை பிடித்து விரல்களால் ஊர்ந்து கைக்கு அடியில் கிச்சு, கிச்சு மூட்டுவர். குழந்தைகள் மிக விரும்பும் விளையாட்டு.
அடுத்து இரண்டு வயதுக்கு மேல் குழந்தைகளை கையை குழித்து வைத்து கொள்ள சொல்லி நாம் முஷ்டியை மடக்கி குத்த வேண்டும்.
அம்மா குத்து,
அப்பா குத்து,
பாட்டி குத்து,
பேரன் குத்து
பிள்ளையார் குத்து,
பிடிசிக்கோ குத்து.
இந்த பிடிச்சிக்கோ குத்து சொல்லும்பொழுது குழந்தை கையைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும். மாற்றி, மாற்றி விளையாடலாம். பிடிக்காமல்விட்டால் அவரின் முறை மாறும். சிறுவர், சிறுமிகளும் விளையாடும் பொழுதுபோக்கு விளையாட்டு.
இந்த விளையாட்டு முறைகள், பாடல்கள் வீட்டு வீடு, இடத்துக்கு இடம் கொஞ்சம் வேறுபடலாம். ஆனால் தலைமுறை தலைமுறையாக விளையாடி வந்த விளையாட்டுகளை நம் தலைமுறையோடு முடித்தால் அத்தனையும் மறந்தும், அழிந்தும் விடும். இது போன்ற விளையாட்டுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்வது நம் கடமையாகும்.
கிருத்திகா தரண் – தொடர்புக்கு kirthikatharan@gmail.com
source:::::The Hindu..Tamil
natarajan
Cartoon of the Day !!!
source::::glasbergen.com
natarajan
Message For The Day…”Observe Basic Human Qualities and Raise Yourself”…
|
” Sambhar or Kuzhambu Means ‘ Confusion ‘ ” !!!…Read Further ….
INDIAN FOOD SYSTEM
(More precisely South Indian, but more or less applicable to all Indian meal systems)The following are rough translations of the words of Kanchi Paramacharya extracted from the Tamil publication titled Sollin Selvar (The Expert of Words), Sri Kanchi Munivar by Sri Ra. Ganapathy. The different Indian delicacies are explained as follows.
SAMBHAR:
Sambar is also known as kuzhambu in Tamil, a term that literally translates to ‘get confused’. Paramacharya explains how these three courses are related to the three gunas of spirituality: the confusion of sambar is tamo guna, the clarified and rarified flow of rasam is rajo guna and the all-white buttermilk is satva guna. Our meal reminds us of our spiritual path from confused inaction to a clear flow of action and finally to the realized bliss of unity.
SAADAM:
Cooked rice, the main dish of a South Indian meal is
called sAdam. That which has sat is sAdam, in the same way we call those who are full of sat, sadhus. We can give another explanation for the term: that which is born out of prasannam is prasAdam. What we offer to Swami (God) as nivedanam is given back to us as parasAdam. Since we should not add the root ‘pra’ to the rice we cook for ourselves, we call it sAdam.
RASAM:
Rasam means juice, which is also the name of filtered ruchi. We say ‘it was full of rasa’ when a speech or song was tasteful. If something is an extraction of juice, then would it not be clear, diluted and free of sediments? Such is the nature of our rasam, which is clear and dilute. The other one, served earlier to rasam in a meal, is the kuzhambu. Kuzhambu contains dissolved tamarind and cut vegetable pieces, so it looks unclear, its ingredients not easily seen.
BUTTERMILK:
A western meal normally ends with a dessert. In a South Indian meal, desserts such as pAyasam are served after the rasam sAdam. Any sweets that were served at the beginning are also taken at this time. After that we take buttermilk rice as our final course. Paramacharya
explains that since sweets are harmful to teeth, our
sour and salty buttermilk actually strengthens our teeth, and this has been observed and praised by an American dietician. We gargle warm salt water when we get toothache. The buttermilk is the reason for our having strong teeth until the end of our life, unlike the westerners who resort to dentures quite early in their life.UPPUMA:
If the term uppuma is derived from the fact that we add uppu or salt, then we also add salt to iddly, dosa and pongal! Actually, it is not uppuma but ubbuma! The rava used for this dish expands in size to the full vessel where heated up with water and salt. The action of rava getting expanded is the reason for the term ubbuma.
LADDU:
Ladanam (in Sanskrit) means to play, to throw. ladakam is the sports goods used to play with. Since the ball games are the most popular, ladakam came to mean a ball. The dish laddu is like a ball, and this term is a shortened form of laddukam, which derived from ladakam.
Laddu is also known as kunjaa laadu. This should actually be gunjaa laadu, because the Sanskrit term gunjA refers to the gunjA-berry, used as a measure of weight, specially for gold. Since a laddu is a packed ball of gunjA like berries cooked out of flour and sugar, it got this name.
The singer of mUka panca sati on Ambal Kamakshi describes her as Matangi and in that description praises her as ‘gunjA bhUsha’, that is, wearing chains and bangles made of gunjA-berries of gold.
PAYASAM:
payas (in Sanskrit) means milk. So pAyasam literally means ‘a delicacy made of milk’. This term does not refer to the rice and jaggery used to make pAyasam.
They go with the term without saying. Actually pAyasam is to be made by boiling rice in milk (not water) and adding jaggery. These days we have dhal pAyasam, ravA pAyasam, sEmia pAyasam and so on, using other things in the place of rice.
Vaishanavas have a beautiful Tamil term akkaara adisil for pAyasam. The ‘akkaar’ in this term is a corruption of the Sanskrit sharkara. The English term ‘sugar’ is from the Arabian ‘sukkar’, which in turn is from this Sanskrit term. The same term also took the forms ‘saccharine’ and ‘jaggery’. And the name of the dish jangiri is from the term jaggery.
TAMBULAM:
It is customary to have tAmbUlam at the end of a South Indian dinner. In the North, tAambUlam is popularly known as paan, which is usually a wrap of betel nut and other allied items in a calcium-laced pair of betel leaves. In the South, tAmbUlam is usually an elaborate and leisurely after-dinner activity. People sit around a plate of tAmbUlam items, drop a few cut or sliced betel nut pieces in their month, take the betel leaves one by one leisurely, draw a daub of pasty calcium on their back and then stuff them in their mouth, chatting happily all the while.
The betel leaf is known by the name vetrilai in Tamil, literally an empty leaf.
Paramacharya once asked the people sitting around him the reason for calling it an empty leaf. When none could give the answer, he said that the usually edible plants don’t just stop with leaf; they proceed to blossom, and bear fruits or vegetables.
Even in the case of spinach or lettuce, we have to cook them before we can take them. Only in the case of the betel leaf, we take it raw, and this plant just stops with its leaves, hence the name vetrilai or empty leaf.
source:::::input from a friend of mine
natarajan
Doctors are Not Bound by Hippocratic Oath !!!
Myth: Doctors are bound by the Hippocratic Oath.
A binding agreement, as much a social contract as Social Security or Medicare, the traditional Hippocratic Oath holds those who swear to it to a strict code of professional and personal conduct. Contrary to popular belief, though, most doctors never take this oath, and, actually, most of us are probably glad they never do.
Original Hippocratic Oath
Although scholars disagree about when it was written, or even who wrote it, the general consensus is that the Hippocratic Oath was penned about 2500 years ago. Most commonly attributed to Hippocrates, the father of modern medicine, the ancient vow demands a lot from doctors, including a certain level of chastity, charity and swearing to pagan gods. It provides in pertinent part:
I swear by Apollo the physician, and Asclepius, and Hygieia and Panacea and all the gods and goddesses as my witnesses that, according to my ability and judgment, I will keep this Oath and this covenant . . . to teach them this art . . . without fee or covenant.
I will use those dietary regimens which will benefit my patients . . . and I will do no harm or injustice to them.
I will neither give a deadly drug to anybody who asked for it, nor will I make a suggestion to this effect. Similarly I will not give a woman an abortive remedy.
I will not use the knife. . .
Whatever houses I may visit, I will . . . remain free of sexual relations with both female and male persons . . .
What I may see or hear in the course of treatment . . . I will keep to myself.
If I fulfill this oath and do not violate it, may it be granted to me to enjoy life and art, begin honored . . . . if I transgress is and swear falsely, may the opposite of all this be my lot.
Although ancient, swearing the oath was not used as a rite of passage at medical schools until 1508, when the University of Wittenberg first administered it. By 1804, it had been incorporated into the graduation ceremony of the medical school in Montpellier, France. However, it was still not commonly administered, and by the early 20th century, not even 20% of U.S. medical schools included the oath as part of their commencement ceremonies.
Outmoded Requirements and Prohibitions
The restrictive, ancient vow poses several problems for the modern practitioner. First, the oath forbids physician use of a knife, a key instrument involved in nearly every medical practice. Second, its prohibition against abortion violates U.S. law, and would alienate over 40% of the population. Third, its restraint on euthanasia runs counter to the modern trend toward physician-assisted suicide.
Fourth, who swears to Apollo anymore, let alone the much lesser known Asclepius, Hygieia and Panacea?
Fifth, many doctors treat, or at least give medical advice to, those close to them, including spouses and sexual partners, which is prohibited by the oath.
Sixth, the oath is potentially a binding contract, which, in our litigation-heavy society, could provide a dissatisfied patient with yet another avenue to sue her doctor. [Typically, when a patient sues a doctor, it is for malpractice – a claim that often must be brought within 1-3 years. Contrarily, when someone sues for a breach of contract, they often have a longer time period in which to sue.]
Modern Oaths
Although most do not swear to the original Hippocratic Oath, the majority of doctors do take an oath – often when they graduate from medical school. Despite early disinterest, physician oaths began to come into vogue after World War II.
During the Holocaust, doctors in Nazi concentration camps committed previously inconceivable atrocities against prisoners. Experimenting with extreme temperatures, radiation, untested drugs and vaccines, unnecessary and sometimes bizarre surgeries and infecting captives with deadly diseases, the exploits of concentration camp physicians shocked and horrified the world. Sane doctors realized stricter rules, and a code of ethics, were needed.
In 1948, the 2nd General Assembly of the World Medical Association adopted theDeclaration of Geneva, appearing below as amended:
“AT THE TIME OF BEING ADMITTED AS A MEMBER OF THE MEDICAL PROFESSION:
I solemnly pledge to consecrate my life to the service of humanity . . .
I will practice my profession with conscience and dignity;
The health of my patient will be my first consideration;
I will respect the secrets that are confided in me . . .
I will not permit considerations of age, disease or disability, creed, ethnic origin, gender, nationality, political affiliation, race, sexual orientation, social standing or any other factor to intervene between my duty and my patient;
I will maintain the utmost respect for human life;
I will not use my medical knowledge to violate human rights and civil liberties, even under threat . . . .”
Similarly, in 1964 a modern version of the Hippocratic Oath was penned by Professor Lasagna of the School of Medicine at Tufts University. Although the modern oath retains many of the themes of the original, it omits the troublesome parts about surgery, euthanasia, abortion and sexual relations.
A number of other, similar oaths have also been written, and today, nearly every medical school requires some sort of oath of its graduates, although most are seen as “ceremonial and nonobligatory . . . compared to that taken by a judge, president, or other politician when he or she is sworn into office.”
Future of Medical Oaths
Seen as essentially providing only general moral and ethical guidance, many physicians today find physicians’ oaths lacking. Some point to the number and diversity of specialties in modern medicine and note that one, generalized oath is inadequate. Others identify that the oaths often conflict with necessary medical experiments, or simply do not address them.
Still others find the oaths lacking when it comes to managing infectious, fatal diseases. Strict adherence to an oath would demand that physicians treat patients infected with lethal, highly contagious diseases, like the Ebola virus, regardless of circumstance or preparedness. Likewise, an oath may prohibit a doctor from sharing patient information that would help epidemiologists and others during an epidemic.
Despite their shortcomings, doctors’ oaths are likely here to stay. As Dr. Howard Markel recently noted:
“It is unlikely to become superannuated. It serves as a powerful reminder and declaration that we are all a part of something infinitely larger, older, and more important than a particular specialty or institution . . . . The need for physicians to make a formal warrant of diligent, moral, and ethical conduct in the service of their patients may be stronger than ever.“
source:::: today i foundout.com
natarajan
Spreading Smiles thro Food !!!
Sathyanarayana G, Yourstory.in
Vijay Abhimanyu Rajendran who founded Billion Smiles Hospitality Pvt Ltd in 2007 at age 19 talks about his inspiration behind launching the south Indian chain of restaurants and how he intends to spread smiles through his venture, both nationally and internationally.
Vijay Abhimanyu Rajendran, a 25-year-old second generation entrepreneur is the force behind Billion Smiles Hospitality Pvt Ltd.
Started about six years ago with a single casual dining restaurant, there are currently three business verticals operating under Billion Smiles which include casual dining, catering business and quick service restaurants.
Of these, two of their casual dining brands — South Indies and Bonsouth — have already become popular, meanwhile another brand called Upsouth, which operates as a fast food chain is equally gaining momentum.
Billion Smiles is driven with a vision to build a strong brand which is highly scalable in India and eventually aspire to take it internationally with south Indian cuisine.
We caught up with young Vijay Abhimanyu, 19, who started Billion Smiles in 2007.
For the launch of their first restaurant, South Indies, the initial investment came from Billionways, which is a holding company of Billion Smiles and is founded by his father Venkat Rajendran.
With 14 outlets already operating in Bangalore and Pune, in the next five years, Vijay Abhimanyu says the company has plans to go pan-India, expanding massively to open more than 250 outlets and establish their presence abroad.
In the candid conversation that follows, the young entrepreneur talks about his inspiration to start a south Indian chain of restaurants, challenges he confronted when he started up and his illustrious vision for the company
What motivated you to start at such a young age?
Everyone was entrepreneurial in my family, that’s what pushed me to start something on my own. And my father always used to tell that this economy will be built and driven by entrepreneurs and we will build India in to one of the top three nations, in spite of governance. But entrepreneurs will drive growth and this is evident in the last 15 years in our country. So that is something which excited me.
One thing which came as revelation was the fact that there was consumer retail consumption driven business had reached a significant scale.
We see KFCs and McDs with thousands of outlets doing extremely well, building nation-wide brand, moving to international markets, this was the trend which was clearly visible. And during that time, it had only about seven per cent of penetration through organised operators. This was a huge opportunity and there were lots of data points that indicated at targeting markets from the West, Europe, China etc for expansion.
These markets had chain restaurant penetration to an extent of 40 to 50 per cent. This was a major driving factor and we knew that it was going to happen some day, and now it’s finally happening.
As a business the space seemed right, the opportunity seemed fantastic, the timing, perfect, so the idea really appealed to me.
At that point, my dad decided to back this venture and the initial seed money came from the group holding company Billionways and that’s how we started Billion Smiles Hospitality in 2007.
What were your initial challenges when you decided to start up?
Both my father and I belong to IT backgrounds and had no former experience of running a restaurant before. So we made it a professionally-run business from Day one. But core competence and capability in south Indian food was a challenge. So we got Mr Ventatesh Bhat who is a former employee of the Taj and Leela group who bought along with him the core competence of south Indian cuisine.
We’d always wanted to specialise in this and convert south Indian food into a casual dining brand and occupy the up-market south Indian dining space which was vacant.
What were your early advantages when you started out?
South Indian is probably is the only cuisine which is apt for a fast food all day dining format particularly in the Indian cuisine. You can have idly and dosa any time of the day.
The product is friendly for an 8 am to 11 pm offering. At the same time you have north Indian food which is generally a meal-centric offering. It’s more lunch- and dinner-centric offering; not necessarily an all-day diner. This gives south Indian cuisine an edge to build a highly scalable fast food experience.
Secondly, the south Indian cuisine is the most sought after cuisines in terms of popularity across the country. Traditional cuisine like idly, vada, dosa etc, is liked by people across demographics and have indicated to be the popular cuisine in the country today.
If you look at Bangalore alone, it has more than 2500 Darshinis in the home market segment. In the north and western market, it’s more of an exotic and unique market which has not been penetrated.
source:::::rediff.com
natarajan
Message For The Day…Without Purity of Heart, No Purity of Mind and Intellect…
|
Spiritual knowledge cleanses the mind and helps us undertake good actions. But that is not enough. The heart also should be pure. In the absence of purity of heart, there can never be purity of the mind and intellect. We should not give scope to the creepers of bad qualities to entangle the heart. A creeper that goes around covering the tree ultimately smothers the tree itself. One should ensure that the creepers of lust, anger, greed, and infatuation do not get entangled to one’s own Self. The society will ultimately value purity of heart more than all other achievements. One can escape from the house on fire, but not from the senses which are ignited by the fire of evil qualities. It is the foremost duty of every individual to keep their senses under control.
|
Laughter The Best Medicine !!!…” Most Dangerous Food ” !!!
A doctor was addressing a large audience in Oxford on the subject of modern nutrition:
“The rubbish we put into our stomachs should have killed most of us sitting here, years ago.
Red meat is full of steroids and dye. Soft drinks corrode your stomach lining. Chinese food is loaded with MSG. High transfat diets can be disastrous, and none of us realizes the long-term harm caused by the germs in our drinking water.
But, there is one thing that is the most dangerous of all and most of us have, or will eat it. Can anyone here tell me what food it is that causes the most grief and suffering for years after eating it?”
After several seconds of quiet,
a 70-year-old man in the front row raised his hand, and softly said,
“Wedding Cake?“
Take off with Natarajan 