Reblogged from Ba-ba mail site
natarajan
Nostalgia
A Giraffe”s Touching “Goodbye” To Zoo Worker…
A giraffe at Rotterdam’s Diergaarde Blijdorp zoo says goodbye to Mario. Photo: Stitching Ambulance Wens Netherlands.Source: Supplied
A DYING cancer patient who worked at a Dutch zoo his whole life has said a final goodbye to the animal.
The 54-year-old man, identified only as Mario, was approaching by a loving giraffe as he lay in his hospital bed wheeled into Rotterdam’s Diergaarde Blijdorp zoo.
“You could see him totally light up,” Kees Veldboer, founder and director of Ambulance Wish Foundation, told a Dutch newspaper, Algemeen Dagblad.
“It’s very special to see that those animals recognise him, and sense that he isn’t doing well,” he said.
Mario has a mental disability and has worked as a maintenance man at the zoo for most of his life.
He later bid farewell to his colleagues, the paper reported
source:::: News.com.au
natarajan
The Khushwant Singh “pre-obituary” from 1983…
Reblogged from the site Sans Serif of churumuri for the benefit of my friends …A Tribute to the Grandold writer of India who passed away today at the age of 99…
Pl click on natarajan1950
natarajan
Khushwant Singh
, the self-proclaimed “dirty old man of Indian journalism”, has passed away at his home in New Delhi, at the age of 99.
Exactly, 30 years ago, when Singh was 69, the journalist Dhiren Bhagat wrote a pre-obituary of the “sardar in the light bulb” for the now-defunct Sunday Observer.
Ironically, Dhiren Bhagat was to predecease Singh by 24 years, and Khushwant Singh ended up reviewing a collection of his work for India Today in 1990.
Below is the full text of Dhiren Bhagat’s “obituary”, written for the february 13, 1983 edition of The Sunday Observer.
***
I was saddened to read that Khushwant Singh passed away in his sleep last week. What a quiet end for so loud a man.
How the gods mock the mocking.
Contradictions surrounded Khushwant at every stage of his life. He strove to give the…
View original post 1,140 more words
” கம்பனின் கற்பனை ஆங்கில கவிஞன் டென்னிசன் வரிகளில் …”
தமிழறிஞர் பரிதிமாற் கலைஞர் அவர்கள் சென்னை கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் மாணவராகப் பயின்ற காலத்தில் ஆங்கில மொழிப் பேராசிரியரும், கல்லூரித் தலைவருமான மில்லர், ஆங்கிலக் கவிஞர் டென்னிசனின் ‘ஆர்தரின் இறுதி’ கவிதை நூலைப் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்த போது, அதில் வரும் கவிதை வரிகளைக் குறிப்பிட்டார்
“So said he, and the barge with oar and sail,
Moved from the brink, like some full- breasted swan”
ஆர்தர் அரசன் இறக்கும் தருவாயில் இருக்கிறான். அவன் மனைவியரோடு அவனை ஒரு அழகிய படகில் வைத்து நதியில் செலுத்திவிடுகிறார்கள். இந்தக் கட்டத்தில் படகு, நதியில் அழகாக செல்லுகின்ற காட்சியையே மேலே காட்டிய இரண்டடிகளும் வருணிக்கின்றன. அந்தப் படகு தனது துடுப்புகளை ஆட்டி அசைத்துக்கொண்டு நதியில் மிதந்து செல்வது ஒரு அழகிய அன்னப்பறவை தனது சிறகுகளை விசிறிக்கொண்டு நீரில் நீந்துவது போல் தோன்றுகிறது புலவனது அகக் கண்களுக்கு.
இதுமாதிரியான கற்பனை தமிழில் எங்கேயாவது உண்டா என்று அறிந்துகொள்ள விரும்பிய மில்லர், பரிதிமாற் கலைஞரைப் பார்த்து, “தமிழ் பற்றி எப்பொழுதும் பெருமையாகப் பேசுகிறோயே, டென்னிசனின் மேற்கண்ட கற்பனை போல் தமிழில் உண்டா?” என்று கேட்டார்.
பரிதிமாற் கலைஞர், தமிழ் இலக்கியத்தில் இருக்கிறது என்று உடனடியாகப் பதில் சொன்னார். எட்டு, ஒன்பது நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதப்பட்ட கம்பராமாயணத்தில் இந்த உவமை எடுத்தாளப்பட்டிருக்கிறது என்றார். அயோத்தியா காண்டம் குகப்படலத்தில் இராமன், சீதை, இலக்குவன், குகன் ஆகியோர் கங்கை நதியைக் கடக்கும் காட்சி இப்படி விவரிக்கப்படுகிறது.
முடுகினன் நெடுநாவாய், முரிதிரை நெடு நீர் வாய்
கடிதினின் மட அன்னக்கதி அது செல…
பரிதிமாற் கலைஞர் மேற்கண்ட கம்பன் வரிகளைக் கூறியவுடன் புதையல் கண்டவரைப் போல மில்லர் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அன்னப் பறவை நீரில் செல்வது போல படகு சென்றது என்ற கம்பனின் கற்பனை அப்படியே பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் ஆங்கிலக் கவிஞர் டென்னிசன் வரிகளில்.
என்ன அபூர்வ ஒற்றுமை.
ஆதாரம்: பரிதிமாற் கலைஞர் வாழ்க்கை வரலாறு
Topics:
இலக்கியம்| source::::The Hindu….Tamil
natarajan
” பாரதி என்றாலே பிரமிப்பு …” !!!
பாரதி அன்பர்கள் மத்தியில் பரவலாக எழும் ஐயப்பாடுகளில் ஒன்று, “வெள்ளிப் பனிமலையின் மீதுலாவுவோம்’ என்கிற பாடலில் வரும் “பள்ளித் தலமனைத்துங் கோயில் செய்குவோம்’ என்கிற வரி பற்றியது.
தமிழகத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, “கல்வியிற் சிறந்த தமிழ்நாடு’ என்று குறிப்பிடுபவர் பாரதி. கலைவாணியைத் துதித்துப் பாடும் “வெள்ளைத் தாமரைப் பூவிலிருப்பாள்’ பாடலில் கூட,
“”வீதிதோறும் இரண்டொரு பள்ளி;
நாடு முற்றிலும் உள்ள வூர்கள்
நகர்களெங்கும் பலபல பள்ளி;
தேடு கல்வியிலாத தொரூரைத்
தீயி னுக்கிரையாக மடுத்தல்”
என்றும்,
“”அன்ன சத்திரம் ஆயிரம் வைத்தல்
ஆலயம் பதி னாயிரம் நாட்டல்
பின்ன ருள்ள தருமங்கள் யாவும்
பெயர்வி ளங்கி ஒளிர நிறுத்தல்,
அன்ன யாவினும் புண்ணியங் கோடி
ஆங்கோர் ஏழைக் கெழுத்தறி வித்தல்”-
என்றும் பாடிய மகாகவி பாரதி, எப்படி, எதற்காகப் பள்ளித் தலமனைத்தும் கோயில் செய்குவோம்’ என்று பாடினார்? இந்தக் கேள்விக்கு விடை தெரிந்தவர்கள் விட்டு விடுங்கள். தெரியாத பெருவாரியானவர்கள் மட்டும் மேலே படியுங்கள்.
இது குறித்து கவிஞர் வாலி கூறுகையில், தமிழ்ப்பா’வை மணந்த தமிழ்ப் பாவை என்று மகாகவி பாரதியின் மனைவி செல்லம்மா பாரதிக்குப் புகழாரம் சூட்டியிருக்கிறார் கவிஞர் வாலி.
“”ஒருத்தி, ஒரு, செருக்கனோடு வாழலாம்; தருக்கனோடு வாழலாம்; சினப் பெருக்கனோடு வாழலாம், கெட்டவருக்கனோடு வாழலாம்! ஆனால், எப்போதும் எதையேனும் கிறுக்கு கிறுக்கென்று கிறுக்கும் கிறுக்கனோடு வாழ்தலென்பது தலையைக் கிறுகிறுக்க வைக்கும் விஷயம்!” என்று தனக்கே உரித்தான வார்த்தை வித்தகத்தால் செல்லம்மா பாரதியின் சித்திரத்தை எழுத்தில் வடித்திருக்கும், கவிஞர் வாலியின் கரம் பிடித்துக்கை வலிக்க வலிக்கக் குலுக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது!
நான் முதலில் எழுப்பியிருந்த கேள்விக்கு பதிலும் தந்திருக்கிறார் அந்த நடைச் சித்திரத்தில். “”அடியேன் அறிந்தவரை
அதற்கான அர்த்தம் யாதென்றுரைப்பேன். பாரதி – பள்ளித் தலமென்று பள்ளிக்கூடத்தைக் குறிப்பிட்டிருக்க மாட்டான். அது, ஏற்கெனவே கலைமகள் கொலுவிருக்கும் கோயில்தானே!
அவன் குறிப்பிட்டது யாதெனில், பள்ளரும் அவர்தம் பத்தினிமார்களான பள்ளிகளும் இருக்கும் சேரியைத்தான்!” என்று விளக்குகிறார் கவிஞர் வாலி.
“”அசிங்கமும் அருவருப்பும் பாராமல், ஊர்ப்பணி ஆற்றும் உத்தமர்தம் உறைவிடத்தை ஆலயமாக்க விரைந்த முதல் ஆசாமி – அந்த முண்டாசுக்காரன்தான்!”
பாரதி என்றாலே பிரமிப்பு!!!
source::::Vanishree Sivakumar in Dinamani blogspot.com
natarajan
Old Tech . Terminology Dies Hard !!!… Here are Few Examples …
Old terminology dies hard. Though technology changes swiftly from day to day, there are still old-fashioned terms we cling to, using them frequently even though they no longer have a relevant meaning. We “tune in” to the “tube,” all with the aid of the trusty “clicker.”
SEE ALSO: 7 Ways You’re Killing Your Tech
Unless you’re a Luddite exclusively using obsolete technology, you’ll recognize these nine ancient tech terms as relics of a bygone era.
1. ‘Dial’
Plenty of people still say they’re “dialing” a phone number. The term goes back to the beginning of the telephone era, when phones had a rotary dial — a switchboard users needed to swing each number. Rotary phones haven’t been used for decades, but people still say they’re dialing away.
2. ‘Hanging up’
Unless you’re using a pay phone (which isn’t likely), you aren’t “hanging up” anything. That phrase refers to ending a phone call by placing a corded phone back into its holder, which, most often, literally hung on a wall. Ending a call today usually just requires the click of a button or the tap of a smartphone screen.
3. ‘Roll up/down the window’
In ye olden days, cars had a handle that you needed to rotate in order to pull the window up or down. Modern cars aren’t made with a crank anymore — they just have a button or switch that you can click upward or downward to maneuver the window direction.
4. ‘Carbon copy’
This term originally referred to the days before Xeroxing, when, in order to make copies, you would need to place a sheet of carbon paper behind the original sheet so the ink transferred over.
Now, the term lives on in email (when you CC someone, you send them a “carbon copy” of your email). It’s also popular in everyday conversation, calling two similar items carbon copies of each other.
5. ‘Clicker’
Even if you don’t say this, you know someone who does. Plenty of people comfortably refer to a TV’s remote control as a clicker, because in the early days of television, the control used to make a very loud clicking sound.
6. ‘The tube’
Referring to a TV as “the tube” is a sign you aren’t ready for the HD age. TVs as we know them now are flat-panel LCD wonders, whereas their predecessors were made with cathode ray tubes (hence the nickname). Tube television sets have essentially been phased out, but the name persists (and we fondly remember the nickname every time we click over to YouTube).
7. ‘Tuning in’
The phrase was popular with TV announcers when viewers had to adjust frequencies on their sets. Users literally had to ‘tune in’ to enjoy their shows. In the ultra digital age, that’s yesteryear’s problem.
8. ‘Tape’
There are several ways people still use the word “tape,” but many use it when talking about recording. Using it interchangeably with the term (or “DVR-ing” or “TiVo-ing”) is a relic leftover from the glory days of actual tapes and VHS.
9. ‘Rewind’
This is essentially the universal term for reversing something to watch it again, whether it’s a YouTube video, a movie streaming on Netflix or even a DVD. However, there’s nothing to wind anymore — to rewind something requires physical tape.
Have something to add to this story? Share it in the comments.
” You Have Signed The Marksheet, But You did not Give me the Grade … ” !!!
The father of our nation was too smart than this ‘gora’ chap
When Gandhi was studying law at the University College of London, there was a professor, whose last name was Peters, who felt animosity for Gandhi, and because Gandhi never lowered his head towards him, their “arguments” were very common.
One day, Mr. Peters was having lunch at the dining room of the University and Gandhi came along with his tray and sat next to the professor. The professor, in his arrogance, said, “Mr Gandhi: you do not understand… a pig and a bird do not sit together to eat “, to which Gandhi replies, “You do not worry professor, I’ll fly away “, and he went and sat at another table.
Mr. Peters, green with rage, decides to take revenge on the next test, but Gandhi responds brilliantly to all questions. Then, Mr. Peters asked him the following question, “Mr Gandhi, if you are walking down the street and find a package, and within it there is a bag of wisdom and another bag with a lot of money; which one will you take?”
Without hesitating, Gandhi responded, “the one with the money, of course”.
Mr. Peters, smiling, said, “I, in your place, would have taken the wisdom,
don’t you think?”
“Each one take
s
what one doesn’t have”, responded Gandhi indifferently.
Mr. Peters, already hysteric, writes on the exam sheet the word “idiot” and gives it to Gandhi. Gandhi takes the exam sheet and sits down. A few minutes later, Gandhi goes to the professor and says, “Mr. Peters, you signed the sheet, but you did not give me the grade.”
source::::: input from a friend of mine
natarajan
“பாவ மூட்டையை எப்படி எறக்கப் போறே ? ….”
பல வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்தது இந்த நிகழ்ச்சி.
அன்று மஹானின் தரிசனம் எல்லோருக்கும் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது. மெளன அஞ்சலிக்குப் பிறகு பிரசாதத்தைப் பெற்று போனவர்களும் தங்களின் குறைகளை ஓரிரு வார்த்தைகளால் சொல்லி ஆறுதல் பெற்றவர்களும் இருந்தார்கள்.
தொடரின் நடுவே ஒருவர் வந்து நின்றார். அவரை மஹான் ஏறிட்டுப் பார்த்தார். பிறகு மெதுவான குரலில்,
“உன் பிள்ளைகளுக்கும் குடும்பத்தாருக்கும் ந்ல்லது செய்யறதாக நினைச்சுண்டு மேலே மேலே பாவ மூட்டையை அவா பேர்லே ஏத்திண்டு இருக்கே” என்றார்.
எதிரில் இருந்தவர் திடுக்கிட்டார். மனதறிந்து தாம் எந்தப் பாவமும் செய்யவில்லையே என்கிற எண்ணம் அவருக்கு….மஹானை ஏறிட்டுப் பார்த்தார்.
“பிராமணனா பிறந்தவர்கள் அன்னத்தை விலைக்கு விற்கப் படாதுன்னு சாஸ்திரத்திலே சொல்லியிருக்கே, அதை நீ படிச்சதில்லையா?”
அந்தப் பக்தர் ஓட்டல் நடத்துபவர். பிழைப்பிற்காக இதை பல வருடங்களாக நடத்தி வந்திருக்கிறார். பக்தர் அதற்கும் பதில் சொல்லவில்லை.
“சரி, அது உன் பிழைப்புக்காகன்னு வெச்சிண்டா கூட, அதுக்கு மேலேயும் வேறொரு பெரிய பாவத்தையும் பண்ணிண்டு இருக்கே…”
பக்தருக்கு உண்மையில் அது என்னவென்றே தெரியவில்லை. மஹானே தொடர்ந்தார்: “சேத்து வச்சிருக்க பணம் போதாதுன்னு, அதை வட்டிக்கு விட்டு அநியாயமா பணத்தை வசூல் செய்யறே. இது நீ அடுத்த தலைமுறைக்கு சேத்து வைக்கிற பாவம்” என்றார்.
தான் பணத்தை வட்டிக்கு விடுவது மஹானுக்கு எப்படித் தெரியும் என்கிற பிரமிப்பு நீங்கும் முன்னர் மஹான் சொன்னார்:
“நீ கேட்கிற அநியாய வட்டியைத் திருப்பிக் கொடுக்கும் போது வயிறெரிந்து உன்னையும் உன் குடும்பத்தாரையும் சபிக்க மாட்டார்களா?” அப்படி பல சம்பவங்கள் நடந்தது பக்தருக்குத் தெரியும்.
”இந்தப் பாவமூட்டை உன் சந்ததியின் தலைமேல் ஏறி உட்கார்ந்து கொள்ளுமே. அதை எப்படி இறக்கப்போறே? இதுவரைக்கும் நீ சேத்து வச்ச பணம் போறாதா? எதுக்கு மேலே மேலே ஆசைப்பட்டு உன் சந்ததிக்கு பாவமூட்டையை சேர்த்து வைக்கறே?” மஹான் இப்படிக் கேட்டதுதான் தாமதம். அந்த பக்தர் நெடுஞ்சாண்கிடையாக மஹானின் காலில் விழுந்தார்; கதறித் துடித்தார்.
“இனி நான் என்ன செய்யணும் சொல்லுங்கோ மஹாபிரபு!”
எழுந்தவரை ஆசீர்வதித்த பின்னர்,
“நீ இதுவரை சேர்த்த பணம் உன் தலைமுறைக்கும் போதும். முதல்லே நீ நடத்தற ஓட்டலை மூடி.. அன்னமுன்னு கேட்டு வர்றவாளுக்கு உன் ஆத்திலே சாப்பாடு போடு. வட்டிக்குப் பணம் கொடுத்து வாங்கறதையும் நிறுத்திடு”.
“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கை கூப்பினார் பக்தர்.
“இன்னும் ஒரு விஷயம் பாக்கி இருக்கே!”
“மஹா பெரியவா சொன்னா கேட்டுக்கிறேன்”.
“இதுவரை நீ வாங்கின வட்டியை எல்லாம் கணக்குப் போடு. எவ்வளவு பணம் சேந்திருக்குன்னு பார். அதை மொத்தம் எடுத்துண்டு போய் திருப்பதி ஏழுமலையான் உண்டியிலே போட்டுட்டு அவரை சேவிச்சு வா”.
பக்தர் விடை பெற்றுக் கொண்டார்.
மஹாபெரியவா பக்தர்கள் பாவ மூட்டையை சுமக்கக் கூடாதென்பதில் எவ்வளவு கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தார் என்பது இதிலிருந்து தெரிகிறது அல்லவா?
ஜெய ஜெய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர!!
source::::www.periva.proboards.com
natarajan
” வாடிய பயிரை பார்க்கும் போது வாடும் ஒரு மனிதர் …”
ஜோலார்பேட்டை ரயில் நிலையம் அருகில் வாணியம்பாடி செல்லும் சாலையோரத்தில் இருக்கிறது ஏலகிரி ஓட்டல். அங்குச் சாப்பிட்டுவிட்டுச் சிலர் பணம் கொடுக்காமல் வணக்கம் மட்டும் தெரிவித்து விட்டுச் செல்கின்றனர். கல்லாவில் இருந்தவரும் காசு கேட்பதில்லை. பணத்துக்குப் பதில் வணக்கம் செலுத்தினால் போதுமா? விசாரித்தபோதுதான் மேலே தொங்கிக்கொண்டிருந்த சிலேட்டுப் பலகைகளைக் காட்டினார். விஷயம் புரிந்தது.
‘முதியோர், ஊனமுற்றோர்களுக்கு காலை 8 முதல் 11 மணி வரை இலவச உணவு’ (100 பேர் வரை), ‘பால் வாங்கப் பணமில்லையென்றால் குழந்தைகளுக்கு இலவசமாகப் பால்’, ‘வாரம் 100 மாணவர்களுக்கு இலவசமாக பேனா அல்லது பென்சில்’, ‘1 முதல் 8ம் வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களுக்கு காலை முதல் மாலை வரை பாதி விலையில் உணவு’ இந்த அறிவுப்புகள் சிலேட்டுப் பலகைகளில் சாக்பீஸால் எழுதப்பட்டிருந்தன.
ஆச்சரியத்துடன் கேட்டால், “பணத்துக்காக வாழ்றதில்லிங்க; வாழ்றதுக்குதாங்க பணம்” பெரிய தத்துவத்தை எளிதாகச் சொல்கிறார் இந்த ஓட்டலின் உரிமையாளர் நாகராஜ். அவர் இந்தச் சேவையை 25 ஆண்டுக்கும் மேலாகச் செய்துவருகிறார். ஒரு நாளைக்கு ஏறக்குறைய 100 பேர் வரை இந்த ஓட்டலை நம்பியே காலம் தள்ளுகின்றனர்.
ஜோலார்பேட்டை ரயில் நிலையம் வட மற்றும் தென் தமிழகம், கர்நாடகம் மற்றும் ஆந்திரத்தை இணைக்கும் முக்கியச் சந்திப்பு. இந்த நிலையத்தைக் கடந்ததுதான் அனைத்து ரயில்களும் பயணிக்கின்றன.
பயணத்தின்போது காலி தண்ணீர் பாட்டிலை ஜன்னல் வழியே வீசுவதைப்போல குடும்பத்தில் பாரமென கருதப்படும் மனிதர்களை ரயிலில் அழைத்து வந்து இங்கே இறக்கிவிட்டுச் சென்று விடுகின்றனர். அவர்கள் பெரும்பாலும் முதியவர்கள் மற்றும் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்கள். மாதந்தோறும் குறைந்தபட்சம் 15 பேராவது இப்படி அனாதைகளாகத் தனித்து விடப்படுகின்றனர்.
திக்குத் தெரியாமல் தவிக்கும் அவர்கள் ஜோலார்பேட்டையிலேயே சுற்றித்திரிகின்றனர். இவர்களுக்கு இந்த ஓட்டல் ஒரு அன்னச் சத்திரமாக இருக்கிறது. “பசி என்ற உணர்வு மட்டும்தான் சுயநினைவு இல்லாத வருக்குக்கூட உணவு நமக்கு தேவை என்பதை உணர்த்து கிறது” என்கிறார் நாகராஜ்.
இவர்கள் தவிர சுற்றுவட்டாரங்களில் வீடுகளில் கவனிக்க முடியாத நிலையில் இருக்கும் முதியவர்களுக்குத் தேவையான உணவை அவர்களது குடும்பத்தினர் வந்து இலவசமாக பார்சல் வாங்கிச் செல்லலாம். நாகராஜின் மனைவி சுஜாதாவும் தன் கணவரின் இந்தத் தொண்டுக்குப் பக்கபலமாக இருக்கிறார்.
மிகச் சின்ன வருமானத்தில் இதையெல்லா எப்படிச் சமாளிக்கிறீர்கள் என்ற கேள்விக்கு, “இவர்களுக் கென்று தனியாக உலை வைக்கப்போதில்லை. வழக்க மாக சமைக்கும் அளவோடு கொஞ்சம் கூடுதலாக சமைக்கிறேன். 5 கிலோ மாவு புரோட்டோ போட்டாலும் 10 கிலோ மாவு போட்டாலும் மாஸ்டருக்கு ஒரே கூலிதான். எரிபொருளும் ஏறக்குறைய ஒரே அளவில்தான் செலவா கிறது.
சில ஆயிரம் ரூபாய் வருவாய் இழப்புதான் என்றாலும் எனக்கு குடும்பம் நடத்தத் தேவையான லாபம் கிடைக்கிறது. மனதுக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது” என்கிறார் வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் ‘வாடி நிற்கும்’ நாகராஜ்.
Topics:
source:::::The Hindu….Tamil
natarajan
“இதைப் படி முதலில் …. “
தந்தது உன் தன்னை
தன் மனம், மார்க்கம் அனைத்துமே ஸ்ரீமஹா பெரியவாளே என்னும் ஆனந்தக் களிப்போடு தன் பிறவிப்பேற்றை அனுபவித்த ‘பிரதோஷம் மாமா’வின் அதி தீவிர பக்தி, அவரை ’64-ஆம் நாயன்மார்’ என்று மஹா பெரியவாளே அங்கீகரித்தருளும்படி செய்தது.
இவரின் பக்திநெறி ஒவ்வொன்றையும் மஹா பெரியவாளே வகுத்துக் கொடுத்ததாக பல அபூர்வ சம்பவங்கள் சாட்சியாக விளங்குகின்றன.
நடு இரவில் தன் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டு வழி நெடுக ஈஸ்வர நாமாக்களை விடாது பாடிக்கொண்டு சுமார் நான்கு கிலோ மீட்டர் தூரத்திலிருந்த ஸ்ரீமடத்திற்கு பாதயாத்திரை செய்து தரிசிப்பதை ‘பிரதோஷம் மாமா’ தனது ஆனந்த அனுபவமாகவே கொண்டிருந்தார்.
பிரதோஷம் மாமா நடுநிசியில் பயணம் செய்யும்போது சில பக்தர்களும் அவருடன் வருவது வழக்கம். அதுபோல அன்றொரு நாள் இரவு தரிசன யாத்திரையில் திருவரத ஓதுவாரும் கலந்து கொண்டார். இதனால் வழியெங்கும் தேவாரமும், திருவாசகமும் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ஓதுவார் உரக்கப் பாட உடன் சென்றவர்களும் இதே போல் குரலெடுத்துப் பாடினார்கள்.
எப்போதும் ஓங்கி ஒலிக்கும் ’அருணாசல சிவ’ அப்போது தடைபட்டது போல் பிரதோஷம் மாமா உணர்ந்தார். ரமண மஹரிஷியின் மீது இவருக்கு இருந்த அபரிமித பக்தியினால், திருவாசகத்திற்குப் பதிலாக ‘அருணாசல சிவ’ என்று சொல்லலாமே என்று உடன் வந்தவர்களிடம் சொல்லிப் பார்த்தார். நமச்சிவாயமும், அருணாசல சிவமும் வேறல்ல என்று ஏன் இவருக்குப் புரியவில்லை? இதனால் மடத்தில் வீற்றிருந்த சர்வேஸ்வரருக்கு இவருக்கு பதில் சொல்லவேண்டும் என்ற தீர்மானம் ஏற்பட்டு விட்டது. தரிசன யாத்திரை முடிந்து, அவருடன் வந்தவர்கள் மஹா பெரியவாளை தரிசித்து மகிழ்ந்தார்கள். ஓதுவார் ஸ்ரீமடத்திலிருந்து புறப்பட்டு போய்விட்டார்.
அப்போது மஹான் தமது திருவிளையாடல் நாடகத்தை ஆரம்பித்தார்.
“ஓதுவார் எங்கே?” என்று மஹான் கேட்டார். அவர் புறப்பட்டுப் போய்விட்டார் என்று மஹானுக்குத் தெரியாதா என்ன? பிரதோஷ மாமாவுக்கு விளங்கவில்லை – ஏன் மஹான் ஓதுவாரை அழைக்கிறார் என்று…
மஹான் பிரதோஷ மாமாவை அழைத்துக் கையில் ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்தார். அது தன் கைக்கு வந்தவுடன் மெய் சிலிர்த்ததை உணர்ந்தார் பிரதோஷ மாமா. அருணாசலமா, நமச்சிவாயமா என்ற இவரது மன சஞ்சலத்தை அனைத்தும் நானே என்று சொல்லாமல் சொல்லித் தீர்த்து வைத்து விட்டது போலிருந்தது.
அவரது சிந்தனை வேறு பக்கம் திரும்பக் கூடாது என்று நினைத்த மஹான், “இந்தப் புத்தகம் எந்த வருடம் வெளியானதுன்னு ஓதுவாரைக் கேட்டுத் தெரிஞ்சுண்டு வா” என்றார்.
இது போன்ற வேலையை மஹான் தன்னிடம் சொன்னதே இல்லையே, இந்த விஷயம் இவருக்குத் தெரியாதா? இந்த வேலைக்கு மடத்து ஊழியர் போதாதா? இதற்கு ஏதாவது காரணம் இருக்கும் என்று நினைத்த பிரதோஷம் மாமா இதற்காக சென்னைக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை. காஞ்சியை விட்டு எப்போதும் அகலாதவருக்கு இப்படி ஒரு சோதனையா?
மஹானின் மனதை யார் அறிவார்? சென்னை சென்று ஓதுவாரை பார்த்துத் தகவல் அறியச் சென்றவருக்கு அங்கே ஓதுவாரைத் தேடவும் ஒரு துணை தேவைப்பட்டது.
இதற்காக மஹானிடம் பரமபக்தி கொண்டிருந்த ஒரு வைணவ அன்பரைத் தொடர்பு கொண்டு ஒத்தாசை செய்ய அழைக்கலாம் என்று நினைத்தார். போன் வசதி இல்லாத காலம் அது. இதனால் பணி ஓய்வு பெற்றபின், பிரதோஷ மாமா தனது அலுவலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம்.
அலுவலகத்தின் உள்ளே நுழைந்ததும் இவரை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு அன்பர் இவரை வரவேற்று மூச்சு விடாமல் பேசத் தொடங்கினார்.
“ரொம்ப ஆச்சர்யம். நீங்க எப்படி இங்கே வந்தீங்க? உங்களுக்கு நாங்களே கடிதம் எழுதி வரவழைக்கலாமுன்னு நினைச்சோம்… ஏன்னா, உங்களுக்கு அரியர்ஸ் பணம் ஆயிரத்துக்கு மேலே வந்திருக்கு… ஆபீஸிலே இன்னிக்கு நீங்க வரலேன்னா பணத்தைத் திருப்பி அனுப்பச் சொல்லி உத்தரவு. என்ன செய்யறதுன்னே தெரியாம தவிச்சுண்டு இருந்தேன்…. பின்னாலே பணத்தை வாங்கறது மிகவும் சிரமமா இருக்கும்”.
பிரதோஷம் மாமா உண்மையில் திணறித்தான் போனார். அந்தக் கால கட்டத்தில் இந்தப் பணம் எவ்வளவு பெரியது? இதைத் தன்னிடம் சேர்க்க திருவாசக புத்தகத்தின் மூலம் மஹான் திருவிளையாடல் நடத்தியிருக்கிறார் என்றே தோன்றியது.
பிரதோஷம் மாமா, புத்தகம் எப்போது வெளியிடப்பட்டது என்பதைப் பலரிடம் விசாரித்துக் கொண்டு காஞ்சி வந்து, மஹானிடம் விவரங்களைச் சொன்னார். அதை மஹான் காதில் வாங்கியதாகவே தெரியவில்லை. தன்னை எதற்காக சென்னைக்கு அனுப்பினார் என்று மஹானுக்குத் தெரியாதா என்ன?
திருவாசகம் புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுத்து “இதைப் படி” என்றார் மஹான்.
முதலில் எதைப் படிப்பது என்று இவர் தடுமாற “முதல்லேயிருந்து சில பக்கங்களையாவது படி” என்றார்.
அவர் புத்தகத்தைப் பிரித்தபோதே பிரமிப்பு….
“நமச்சிவாய வாழ்க” என்று தொடங்கும் சிவபுராணம் தான் முதலில் தென்பட்டது.
இப்படி பிரதோஷ மாமாவை நாயன்மாராக அங்கீகரித்தருளி “தந்தது உன் தன்னை கொண்டது என் தன்னை” என்று பக்தருக்குள்ளே ஐக்கியமாகி ஒவ்வொரு பக்தி நெறிக்கும் வழிகாட்டுபவராக ஸ்ரீமஹா பெரியவா பிரதோஷம் மாமாவுக்கு அருள் புரிந்தார்.
ஜெய ஜெய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர!!
Read more: http://periva.proboards.com/thread/6543/pradosham-maamaa-venkatasaamys-book#ixzz2uPz4MF6U
natarajan
Take off with Natarajan 
