வாரம் ஒரு கவிதை … ” நல்லதோர் வீணை ” 2

நல்லதோர் வீணை
——————
நல்லதோர் வீணை …நல்ல தலைவர் பலர்
வடிவமைத்துக் கொடுத்த நாள் இன்று
26 சனவரி …குடியரசு திருநாள் !
.
நல்ல ஒரு வீணை இசையை ஓசையின்றி
தவிர்த்து தனித்தனி ஆவர்த்தனம் பல
மேடையில் இன்று அரங்கேற்றம் என் நாட்டில் !
வீணை இசை இல்லாமல் கச்சேரி
எப்படி களை கட்டும் ? தனி ஆவர்த்தனம்
ஒரு கச்சேரி ஆகுமா ?
நல்லோர் பலர் விட்டு சென்ற நல்லதோர்
வீணை மறக்க வேண்டாம் நாம் !
நாம் எல்லோரும் இந்தியர் என்று
இசைக்கும் அந்த வீணையின் கீதம்
வீணாய் காற்றில் கரையவும் வேண்டாம் !
நல்ல ஒரு வீணை இசை நம் மூச்சாக
இருக்கட்டும் … நல்லதோர் வீணை
இன்றும் என்றும் நம் பேச்சாக இருக்கட்டும் !
Natarajan
26th Jan 2018

The making of the Tiranga….

Year after year, Indians hoist the Tricolour with great fervour on Republic Day and Independence Day.

But have you ever wondered where, and how, the flag is made?

On the occasion of India’s Republic Day, Rediff.com visits Khadi Dyers and Printers, a tiny unit in Borivli, north west Mumbai, where the Tricolour takes shape.

 

 

 

 

 

 

 

 

IMAGE: The blue dye is spread evenly on a cast with the Ashoka Chakra.
It takes the better part of the entire day to get the Ashoka Chakra printed onto a piece of white cloth.

The national flag you see fluttering on government buildings across Maharashtra take shape in a tiny unit in suburban Mumbai.

Here workers stencil and stamp the Ashoka Chakra onto white khadi cloth — the central motif is printed in blue ink using a screen printing technique.

Printing happens only by hand at this unit, where flags are manufactured according to the Indian standard specifications for the national flag.   

IMAGE: The white cloth is quickly spread out so that the ink can dry and does not bleed.
At this unit, no cloth is just a piece of fabric. It’s something special.

“When you buy khadi flags, you’re actually supporting poor farmers living in villages,” says D N Bhatt, manager, Khadi Dyers and Printers.

“Education has not touched some of these villages, where poor farmers make khadi for a living,” he adds.

The process of flag-making is strenuous and the flags are made in segments.

Khadi manufactured in the villages reaches Bhatt’s unit. It is then segregated into three parts: One to be bleached white and two to be dyed green and saffron.

When the bleached cloth returns to the unit, the Ashoka Chakra is printed on it.

Once the green and saffron dyed cloth return to the unit, a stitching team cuts out the required sizes and sews the flag panels to put together the Indian flag.

Lastly the flag is ironed, neatly folded and packed.

The finished bags are then ready to be shipped to government offices and also supplied to khadi stores from where the public can buy these flags.

Bhatt’s unit has limited production capacity, so it produces flags throughout the year.

“Our main work is printing the Ashoka Chakra and stitching the flags according to BIS norms,” says Bhatt. “We also sew accessories like ropes, toggles and threads into the flag.”

“The flags here are made of khadi only and they strictly adhere to the specifications laid down by the BIS,” he adds.

“The flags come in nine sizes from 4″ x 6″ to 14″ x 21”.

“As and when a Khadi Bhandar gets an order, they approach us and we immediately supply flags to them. For that, we need to keep flags in all sizes ready.”

Bhatt’s unit also manufactures table and car flags for VIPs. “We cater to all government departments and embassies in India and abroad.”

The flags made at this unit are more expensive than the ones made of regular cloth, paper and metal. That’s the price you pay for the effort that goes into making the flag.

“Please buy khadi flags,” Bhatt urges readers. “By doing so, you are helping poor people.”

Source….www.rediff.com

Natarajan

 

 

Tipu Sultan’s Mechanical Tiger…

The sun is the hottest when the clock strikes one in the small town of Seringapatam, not far from the city of Mysore, in present day Karnataka, a state in India. Colonel Arthur Wellesley, who was leading two army units of the British East India Company, knew that the defenders of the fortress of Seringapatam would be taking a break for refreshment at this hour. That’s when he planned to strike.

The date was May 4, 1799—the final day of the final confrontation between the British East India Company and the Kingdom of Mysore led by the strong and assertive Tipu Sultan. At the scheduled hour, seventy-six men dashed across the four-feet-deep river Cauvery and in only sixteen minutes had scaled the ramparts and stormed into the fort. The defenders, taken by surprise, were quickly subdued and in two hours the fort had fallen completely. Later, in a choked tunnel-like passage in the interior of the fort, the

bullet riddled body of Tipu Sultan, “the Tiger of Mysore” was found.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Photo credit: Victoria and Albert Museum

The victorious troops then proceeded to raid the royal treasury and over the next few weeks systematically emptied it, sharing the loot among the British army. Some time later, a curious object was discovered in the music room of the palace. It was a large wooden musical automata depicting a tiger mauling a man in European clothing. The man, which is nearly life-size, lies on his back while the tiger sinks its teeth into his neck. There is a crank protruding from the side of the tiger. When it’s turned, a hidden mechanism causes the man’s arm to go up and down, while a set of bellows inside causes the animal to growl and the man to emit distressing cries of agony. A flap on the tiger’s body can be opened to reveal a small organ and a keyboard capable of playing 18 notes.

Tipu Sultan’s mechanical tiger—known as Tipu’s Tiger— was a clear representation of his hostility towards the British—a feeling that he shared with his father, Hyder Ali, since his childhood. Hyder Ali regarded the British as their sworn enemy as they prevented Hyder from expanding his kingdom, and Tipu grew up with violently anti-British feelings. In 1792, when Tipu Sultan was forced to concede half of Mysore’s territories along with a large financial tribute to the British after the defeat at the Third Anglo-Mysore War, he had this machine built.

Tipu Sultan’s personal emblem was the tiger. The tiger motif was visible throughout his palace—on his throne, on his weapons and armor; the tiger stripe motif was painted on walls and used in uniforms; he even kept live tigers in his palace. Even his nickname that he adopted for himself was “the Tiger of Mysore”. Tipu’s Tiger, hence, was a symbolic representation of his desire to triumph over the British. It’s believed that the Sultan had frequently amused himself by playing with the instrument’s crank and hearing the distressing cries of the victim.

Understandably, the British were not amused. When they discovered the “contrived machine”, the Governor General of the East India Company wrote a memorandum calling it a “memorial of the arrogance and barbarous cruelty of Tipu Sultan” and “another proof of the deep hate, and extreme loathing” the Sultan had towards the English.

For a while, Tipu’s Tiger was displayed in the reading-room of the East India Company Museum and Library in London where it became very popular, especially since anybody could walk up to the machine and hand-crank it to hear the wailing and the grunting. The handle couldn’t take the abuse for long and it broke a few years later, to the great relief of the students using the reading-room in which the tiger was displayed.

In 1880, the tiger was acquired by the Victoria and Albert Museum in London. Since then, it has been one of the most popular exhibits in the museum and a “must-see”, although it’s too fragile now and cannot be operated. During the Second World War, the roof above the museum came crashing down and broke the tiger into several hundred pieces. After the war, the tiger was carefully pieced together, but it no longer works.

In recent times, Tipu’s Tiger has formed an essential part of museum exhibitions exploring the subject of Indian resistance to British rule, as well as British prejudice and imperial aggression. Tipu’s Tiger appears in various forms of memorabilia in the museum shops as postcards, model kits and stuffed toys.

Source ….Kaushik in http://www.amusingplanet.com

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை….” காந்திக்கு ஒரு கடிதம் “

 

காந்திக்கு ஒரு கடிதம்
———————-
விடுதலை பெற்று தந்தாய் என் தாய்
நாட்டுக்கு …உன்னையே விலையாகவும்
கொடுத்தாய் மத பேதம் இல்லா புதிய
பாரதம் ஒன்று படைக்க !
ஆனால் …
விடுதலை பெற்ற என் தேசம் இன்னும்
புது விடியலை தேடுதே …அது ஏன் ?
மதவாத அரசியலில் ஆதாயம் தேடுதே
ஒரு பெரும் கூட்டம் !
அது ஏன் ?
மூலைக்கு மூலை உன் சிலை
வைத்து காந்தி ஒரு பொம்மைதான் எங்கள்
அரசியல் விளையாட்டுக்கு என்று சொல்லாமல்
சொல்லுது ஒரு கூட்டம் !
காந்தியா …அது  யார் என்று கேக்குது
இன்னொரு கூட்டம் …காந்தி உன்னையே
மறந்த கூட்டம் காந்தீயக் கொள்கை கிடைக்குமா
ஒரு விலைக்கு என்று அலைவதும் உண்மை இன்று !
வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்பது வெறும் பேச்சு
மட்டுமா ?  ஒளிமயமான வலுவான பாரதம்
பிறப்பது எப்போது ?  என் தேசம் புது விடியல்
காண்பது எப்போது ?
சிலையாய் இருக்கும் காந்தி நீ இப்போது
எடுக்க வேண்டும் மீண்டும் ஒரு பிறவி !
காந்தி சிலைகள் எல்லாம்  உயிர் பெற்று
பல நூறு புதிய காந்திகளாய் என் மண்ணில்
பிறக்க வேண்டும் இப்போதே !
என் மண்ணின் விடுதலைக்கு ஒரே ஒரு
காந்தி நீ இருந்தாய்.. இன்று
இந்த  மண்ணின் புது விடியலுக்கு  பல  நூறு
காந்தி வேண்டுமே  அய்யா !
மறுக்காமல் நீ பிறப்பாயா அய்யா மீண்டும்
என் மண்ணில் ? ஒரு புதிய பாரதமும்
மலர்ந்து ஒளிருமா என் கண் முன்னால் ?
My kavithai as published in http://www.dinamani.com on 8th Oct 2017
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை…” தண்ணீருக்கு இரத்தம் ” …

 

தண்ணீருக்கு  இரத்தம் ….
………………..
என் நதி ஓட்டம் ! … இந்த மண்ணுக்கே  உயிர் ஓட்டம் ! …என்
நீர்  இந்த மண்ணுக்கும்  மண்ணில் உள்ள எல்லா உயிருக்கும்
சொந்தம் ! இந்த பால பாடம் தெரியாதா உனக்கு ?
நீர் இது “எனக்கு”  மட்டும் சொந்தம் என்று உரிமைக்குரல்
எழுப்பும் உனக்கு ஒரு  நதி மூலம் என்னவென்று தெரியுமா ?
இந்த மண்ணுக்கும் மண்ணில் உள்ள நீருக்கும் சொந்தம்
கொண்டாடும் நீ … விண்ணுக்கும்,  விண்ணில் உள்ள
நிலவுக்கும்,  பகலவனுக்கும் ,மழை மேகத்துக்கும்  தனி உரிமை
கோர முடியுமா சொல்லு ?
விதி விலக்கு எதுவும் இல்லை நதி எனக்கு இந்த மண்ணில்
என் வழி நான்  செல்ல !  நான் ஒரு விலை கேட்டேனா உன்னை
நான் கொடுக்கும் நீருக்கு ?  பதில் சொல்லு நீ! …வைத்து
விட்டாயே நீ  என் நீருக்கு ஒரு விலை …தண்ணீருக்கு
விலை  செந்நீரா ?… எல்லையே இல்லையா உன் மமதைக்கு ?
அன்று உன் முன்னோர் சிந்திய ரத்தத்தால் நீ சுவாசிப்பது இன்று சுதந்திர
காற்றை !..மறந்து விடாதே அதை ! இன்று தண்ணீருக்கு  நீ சிந்த வைக்கும் இரத்தம்
உன் சந்ததியர் , சகோதரர் , நல்லிணக்க நல் வாழ்வைக் குலைத்து தொலைத்திட
நீ போட்டிருக்கும் ஒரு சிவப்புக் கோடு !.. விவரம் அறியா பிஞ்சு நெஞ்சில்  நீ விதைத்து
விட்டிருக்கும் ஒரு நஞ்சு வித்து ! …நீ  போட்ட சிவப்புக் கோட்டை அழித்து விடு நீயே !
பிஞ்சு நெஞ்சில் நீ விதைத்திருக்கும் வித்தையும் களை எடுத்து நசுக்கி விடு நீயே..அந்த
வித்து ஒரு நச்சு மரமாக வளரும் முன்னே !
இதை நீ கட்டாயம் செய்ய வேண்டும் மனிதா …  நதி என் கண்ணீர்
செந்நீராக  உருமாறும்  முன்னே !
Natarajan
20th sep 2016

இசைகுயிலுக்கு ஓர் நினைவாஞ்சலி!

m

அனுதினம்  பாரதத்தை  தனது  சுப்ரபாதத்தால் துயிலெழுப்பும் இசைக் குயில் எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி அவர்களின் நூறாவது பிறந்த நாள் இன்று.

தமிழிசை,  பட்டிமன்றம்,  சொற்பொழிவு,  ஆன்மிக  இலக்கியம்  என்று பல்துறையில் முத்திரை பதித்திருக்கும்  முனைவர்  பேராசிரியை சரஸ்வதி ராமநாதன், “அம்மா’ என்று அவர் அழைக்கும்  இசை அரசி எம்.எஸ் முன்னிலையில் தமிழிசைப்  பாடல்கள் பாடி எம்.எஸ் அம்மாவின் பாராட்டுப் பெற்றவர்.  செட்டிநாட்டு வட்டாரங்களில்  கச்சேரி  செய்ய எம்.எஸ் வரும் போதெல்லாம்  முன் வரிசையில் இடம் பிடித்து, எம். எஸ். அவர்கள் பாடி, கேட்டு, அவரையே படித்து வளர்ந்தவர். சென்னை கம்பன் கழகத்தின் “கம்பன் அடிப்பொடி’ விருதினை   சரஸ்வதி  ராமநாதனுக்கு   வழங்க  பரிந்துரைத்ததே எம்.எஸ். அம்மாதான்  என்கிறார் முனைவர்  சரஸ்வதி ராமநாதன்.

எம். எஸ்  அம்மா  குறித்த  தகவல்களை  அவர்  பகிர்ந்து கொண்டதிலிருந்து;

“மதுரை  சண்முகவடிவு சுப்புலட்சுமி தான் எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி  என்றாகியது.  அவரது அம்மா  சண்முகவடிவு  நன்றாக வீணை வாசிப்பார். ஒரு முறை  மதுரை சேதுபதி உயர்நிலைப்பள்ளி அரங்கில் சண்முகவடிவு அம்மாள் வீணை கச்சேரி நடந்து கொண்டிருந்தது. சண்முகவடிவு என்ன நினைத்தாரோ  வீணை வாசிப்பதை  நிறுத்திவிட்டு, “அம்மா  குஞ்சம்மா  இங்கே வா…” என்று மகள் சுப்புலட்சுமியை அழைத்தார். வெளியே  சுப்புலட்சுமி என்றாலும், வீட்டில் குஞ்சம்மாள் என்றுதான் அவரை அழைப்பார்கள்.  பத்து வயது சிறுமியான குஞ்சம்மாள் அம்மா மேடைக்கு அழைத்ததும் “குடு குடு’ என்று  மேடை ஏறி நிற்க.. “சபைக்கு நமஸ்காரம் செய்திட்டுப் பாடு” என்று சண்முகவடிவு சொல்ல… மேடைப் பயம்,  சபைக் கூச்சம் ஏதும் இன்றி இந்துஸ்தானி ராகத்தில் “ஆனந்த ஜா…’  என்ற மராட்டியப் பாடலை  அருமையாகப்  பாட….  கச்சேரிக்கு வந்திருந்த அனைவரும் கை  தட்டி ரசித்தார்கள்.  இதுதான் எம்.எஸ் அம்மாவின் முதல் மேடை  அனுபவம்.

இன்னொரு  தருணத்தில்,  சண்முகவடிவு  மகள் எம்.எஸ்ஸுடன்  சென்னை சென்றிருந்தார். சண்முகவடிவு  வீணை  மீட்ட அதைப் பதிவு செய்து இசைத்தட்டாக  வெளியிட, ’டுவின்’  இசை நிறுவனம்  சென்னைக்கு அழைத்திருந்தது.  அங்கேயும்  அம்மா கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில்  எம். எஸ். பாட…  இசை நிறுவனத்தார்  இப்படி  ஓர்  இனிமையான குரலா.. என்று ஸ்தம்பித்து நின்றனர்.  இசைப் பொக்கிஷத்தை   அடையாளம் கண்டு கொண்டு அதை அங்கீகரிக்கும் விதமாக,  உடனே,  “மரகதவடிவும் செங்கதிர்வேலும், விதிபோலும் இந்த…’  என்னும் இரண்டு பாடல்களை  எம். எஸ்ஸை  பாடச் சொல்லி  இசைத்தட்டாக  வெளியிட்ட பின்னர்தான் வேறு வேலை பார்த்தனர். இசைத்தட்டு  ஸ்டிக்கரில், பாடியிருப்பது  “மிஸ். சுப்புலட்சுமி, வயது பத்து’ என்று அச்சிட்டிருந்தனர்.

எம்.எஸ் அம்மாவின்  அதிகாரப்பூர்வ மேடைக் கச்சேரி  1935 -ஆம் ஆண்டில் நடந்தது. அப்போது அவருக்கு வயது பத்தொன்பது. மிருதங்க ஜாம்பவான் புதுக்கோட்டை  தட்க்ஷிணாமூர்த்தி பிள்ளையின் மணிவிழாவின் போது அம்மாவின் சங்கீதக் கச்சேரி அற்புதமாக  அரங்கேறியது.  அன்றைய மைசூர் சமஸ்தானத்தின்  அரச  சபையில்  திருக்கோகர்ணம்  ரங்கநாயகி  அம்மாள் மிருதங்கம் வாசிக்க  எம்.எஸ். பாட… தென்னகம் முழுவதையும்  அவரின் குயில் குரல் இனிமை, தென்றலாகத்  தழுவி சிலிர்க்க  வைத்தது.

தெய்வீக அழகும்,  சுருண்ட முடியும்,  பாடும் போது  பாவங்களை  முகத்தில் நர்த்தனம்  ஆடவிடும்  திறமையை  அம்மாவிடம் கண்ட  திரைப்பட இயக்குநர் கே. சுப்ரமணியம் அம்மாவை  தனது சொந்தப் படமான  “சேவாசதனம்’ படத்தில் கதாநாயகியாக்கினார். 1936-இல் அம்மாவின்  திரையுலகப் பிரவேசம்  நடந்தது. அப்போது  பாடல்கள்  சிறப்பாக அமைந்தால் படம் வெற்றி பெறும் என்ற நிலைமை.   “சேவாசதனம்’ பாடல்கள் பிரமாதமாக அமைந்திருந்ததால் படம்அமோக வெற்றி பெற்றது. “சேவாசதனம்’  படத்தில் எம்.எஸ். பாடிய “மா ரமணன்,  உமா ரமணன்’,  “சியாம சுந்தர கமலவதன’, “ஆதரவற்றவர்க்கெல்லாம்’ போன்ற  பாடல்களைப்  பாடாத,   முணுமுணுக்காத  ஆண் பெண்  அன்று தமிழகத்தில் இல்லை.  அந்த அளவுக்கு  அந்தப் பாடல்கள் ஹிட்டாகியிருந்தன. இந்தப் படம் மூலமாக  அறிமுகமான  தேச விடுதலை தியாகி டி.சதாசிவம் அவர்களை  எம். எஸ். அம்மா 1940 -இல்  திருமணம் செய்து கொண்டார்.

“சகுந்தலை’ படத்தைத் தயாரித்த  ராயல் டாக்கீஸ்  நிறுவனத்தினர் எம்.எஸ்ஸை தங்களது புதிய தயாரிப்பான  “சாவித்திரி’  பட  நாயகியாக  நடிக்க வைக்க விரும்பினர்.  திருமணத்துக்குப் பிறகு நடிப்பதில்லை என்று  எம். எஸ் வந்த வாய்ப்பை ஏற்க   மறுத்துவிட்டார்.  சில நாட்கள்  கழித்து, கல்கி  இதழைத் தொடங்குவதற்கு முதலீடு தேவைப்பட்டதால், “சாவித்திரி’ படத்தில் நடிக்கிறேன் என்று தகவல் அனுப்பினார்.

“நீங்கள்  நாயகியாக நடிக்க சம்மதிக்காததால் மராத்தி நடிகை  சாந்தா ஆப்தேயை  நாயகியாக  போட்டுவிட்டோம்.  நாரதர் வேடத்திற்கு  யாரையும் தேர்வு செய்யவில்லை.  படத்தில் நாரதருக்குத்தான் அதிக பாடல் காட்சிகள். நீங்கள்தான்  நாரதராக நடிக்க வேண்டும்’ என்று தயாரிப்பாளர் கேட்டுக் கொண்டார்.  கணவர் சதாசிவம்  “ம்ம்.. தாராளமாக நடி” என்று உற்சாகப்படுத்தினார்.  எம். எஸ்ஸும்  உடனே  சம்மதித்தார். இந்த செய்தி வெளியே தெரிந்ததும்,  பட வெளியீட்டாளர்கள்  படத்தை வெளியிடும் உரிமையைப் பெற  தயாரிப்பாளரை மொய்த்து  விட்டார்கள்.  பட உரிமையும் நல்ல விலைக்கு விற்பனையானது.

எம்.எஸ்ஸுக்கு  சம்பளமாக கிடைத்த நாற்பதாயிரத்தை  அப்படியே கல்கி இதழ் தொடங்க  தந்துவிட்டார்.

1946-ஆம் ஆண்டு  எம். எஸ் நடித்து  வெளியான “மீரா’ திரைப்படம் தமிழகத்தைக் கொள்ளைக் கொண்டது. கல்கி  எழுதிய “காற்றினிலே வரும் கீதம்’, “கிரிதர கோபாலா’ போன்ற  பாடல்கள்  தமிழக மக்களின்  செவிகளில் தேனைச் சொரிந்தன.  அந்த கானங்களின்  இனிமையில் தமிழகம் மயங்கிப் போனது. தமிழில்  வெற்றி கண்ட  “மீரா’  ஹிந்தியிலும்  “மீரா’வாகவே  தயாராகி  அகில இந்திய சாதனைப்  படமானது. பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு, எம். எஸ். அவர்களை ’இசை அரசி’ என்று அழைக்க வைத்தது மட்டுமல்லாமல், இந்த இசை அரசிக்கு முன் நான் வெறும் பிரதமர் மட்டுமே.. என்று  நெகிழ்ந்து பாராட்டி, எம். எஸ். அவர்களின் குடும்ப நண்பர் ஆனார் நேரு.

சபர்மதி ஆசிரமத்தில் அண்ணலின் முன்னிலையில்  அம்மா  பல முறை பாடியுள்ளார்.  நாடு விடுதலையான 1947- ஆம் ஆண்டு  வந்த  காந்தி பிறந்த நாளான அக்டோபர் 2 -இல் எம். எஸ். பாட வேண்டும்  என்று காந்தி விரும்ப.. தான் பாடிய பாடலை  ஒலி நாடாவில்  பதிவு செய்து அம்மா அனுப்பி வைத்தார். பிரபல  காந்தி அஞ்சலி பாடல்களான  எம். எஸ். பாடிய   “வைஷ்ணவ ஜனதோ’, “ரகுபதி ராகவ ராஜாராம்’ பாடல்கள்  அண்ணல் காந்தியை வென்ற பாடல்கள். காந்தியின்  மறைவிற்குப் பிறகு அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் பாடல்களாகிவிட்டன.

Source…By – பிஸ்மி பரிணாமன்  in http://www.dinamani.com

Natarajan

 

வாரம் ஒரு கவிதை….” நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் …” !!!

 

நெல்லுக்கிறைத்த  நீர்
…………………..
தண்ணீர் விட்டா வளர்த்தோம்  நம் சுதந்திர செடியை  ?
கண்ணீரும்  செந்நீரும் விட்டு வளர்த்த கொடி மரமல்லவா அது !
கேட்க  முடியுமா நம் முன்னோரிடம் அந்த கொடியின் விலை என்ன என்று ?
விலை மதிப்பில்லா சுதந்திரக் காற்று சுவாசிக்கும் நாம்  விலை வைத்து
விட்டோமே  குடிக்கும் நீருக்கும் , குழந்தைகள் படிக்கும் படிப்புக்கும் !
விலை இல்லா பொருள் கொடுத்து  எனக்கும், உனக்கும், எவருக்கும்
ஒரு விலை உண்டு என்று சொல்லிவிட்டதே  நம்  அரசியல்
கட்சிகள் !  விலை  மதிப்பில்லா நேர்மைக்கே ஒரு சோதனை காலம் இது !
நிலைமை கண்டு துவள வேண்டாம்  தம்பி …நீ ! சோதனை பல
கண்டாலும் சாதனை புரிய காத்திருக்கும் நீ செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்று !
எடுக்க வேண்டும் ஒரு உறுதிப்பாடு  நீ  இன்று…
“என் முன்னோர் செய்த தியாகம்  விழலுக்கு இறைத்த நீர் அல்ல …
 அது நெல்லுக்கு இறைத்த நீரே   அன்றும் ,இன்றும், என்றும் ! …என் தேசம் என்
 சுவாசம் !
 எதற்கும் விலை போகாமல் நான் காண்பேன்  ஒரு புதிய பாரதம் “
தடைக் கற்கள் யாவும் உனக்கு படிக்கற்கள் ஆகும் …புதிய
பாரதமும்  பொலிவுடன் மலரும் ஒரு வல்லரசாக …!
நாளை உனதே தம்பி ! நாளைய பாரதமும் உன்னை நம்பிதான் தம்பி  !
Natarajan

Shakuntala Railways: The Only Train Line In India That Is Still Not Owned By India !!!

 

The Indian Railways is India’s lifeline. Every day millions of passengers avail its facilities.

It has become such an integral part of our lives that we cannot imagine a life without it. The Indian railways were nationalized way back in the year 1951. But today, we are not going to talk about the Indian railways but we are going to talk about of its long forgotten relative ‘The Shakuntala Railways’. I am sure that for most of you this sounds a bit alien. Hearing the name you might think of it as a name of some train or maybe a little-known rail zone.

Shakuntala Railways is one of only a few operational railway lines in India that remains with private owners and perhaps the only one that belongs to a British firm.

Beyer.Garrett

But Shakuntala is neither one of them. In fact, it is an independent railway which does not come under the Indian Railways. So, technically the Indian Railways does not enjoy a monopoly. When Nationalization happened in 1951, Strangely this line was left alone. Interestingly till date, nobody knows the exact reason why this line was never de-privatised.

The birth of Central Province Railway Company (CPRC) or The Shakuntala railways took place way back in 1910. It was founded by a British Firm called Killick-Nixon.

11travel-kalka

It was formed during the British Raj. During those times, most of the rail lines were operated by individual firms. The location of the track was quite strategical as this route was used to transport cotton from Vidharba. This cotton then made its way to Manchester.

During those times, there was a deal between the CPRC and the Great Indian Peninsular Railway (GIPR). This deal stayed in place even after GIPR became Central Railways.

Soon, not only cotton but the line was used even to ferry passengers. The GIPR used CPRC’s lines to run its trains and paid a compensation or rent to the company. The deal continued even after GIPR was replaced by the Central Railways. To this day, the Central Railways pays the British firm a compensation for using its lines. Interestingly, in recent times, the Indian Railways has not paid the decided rent instead has been adjusting it from the cost of repairs and maintenance.

Unlike most train lines in India, this train line still uses a narrow gauge.

The rail line itself is quite unique as the unlike most of the rail lines that are broad gauge lines, Shankuntala railways still use narrow gauge lines. The British company still gets more than 1 crore rupees from the Indian Railways for running a train on its tracks called the Shakuntala Express.

The Shakuntala Express is a passenger train that runs from the towns of Yavatmal to Murtijapur

Shakuntala-Express-yavatmal-train-service-suspended

The train runs through the beautiful cotton growing areas of Achalpur, which falls under Amravati division. If you are ever lucky enough to board this train then this train journey is sure to take you back to the 19th century. Everything about it is old school. It seems that when modernisation happened everywhere it forgot about poor Shakuntala.

Every day it covers just one return journey and even today it is a lifeline for hundreds of poor people, who cannot afford to take the road, as it almost 5-6 times the train’s fare

It covers a journey of almost 190Km in about 4 hours.  For these people, it is the cheapest means of transport and they can’t imagine their lives without it. The train runs through a narrow gauge which itself gives it a very toy- train kind of feeling.

It still runs on a steam engine and the rail signals have been there right from the British Raj

Most of the official works are also done manually. In times when our trains run on electric engines ,  Shakuntala Express still uses an old steam engine. Another interesting thing that you would find when you board this train is that all the existing rail signals are still from the British era with the words ‘made in Liverpool’inscribed on it.

This journey literally takes you on a trip down the memory lane.

Source….Abir Gupta in http://www.storypick.com

Natarajan

Bartered, Gifted, Stolen, But Never Sold, the Elusive Kohinoor Diamond is Still Making History…!!!

Entrenched in history, having been passed down by some of the greatest rulers of massive empires in the Indian subcontinent, the Kohinoor diamond is the most desirable, priceless stone.

It’s a clear stone the size of a ping pong ball and it fits in the palm of the hand. But the Kohinoor Diamond is priceless, with a deep history engraved in its essence. The stone has seen bloodshed, violence, greed, wonder, deception and wars. It has seen men go mad with power, it has seen men fall from grace. It has seen the thirst, the hunger and the dreams that make humans essentially human. The stone has been brought down through the ages, changing hands and making history on its way.

The assertion of ownership over the stone is still an elusive decision. India, Pakistan and Afghanistan all want the stone back, claiming ownership, while Britain vehemently refuses to part with their most prized possession. As theIndian government claims to bring back to stone ‘amicably’, here’s a look at why this legendary, brilliant cut 106-carat stone is so remarkable and desirable.

From India to Present-day Uzbekistan to England

kohinoor

The Kohinoor Diamond on the royal crown

Source: Wikimedia Commons

According to legends, in the 13th century, the diamond was found in Guntur, in Andhra Pradesh. The first known record of the possession of the diamond was with the Kakatiya Dynasty in South India, and then with the Rajas of Malwa. When the Delhi Sultanate took over the South of India in 1300s, Alauddin Khilji held the stone in his palace.

In 1339, it was taken to Samarkand (present day Uzbekistan), which was its home for the next 500 years. Sultan Ibrahim Lodi gifted it to Babur. After three generations, it was passed on to Shah Jahan. Then his son Aurangzeb took over and imprisoned him, and guarded the stone with his life. It was passed on to Bahadur Shah I and later to his great grandson, Muhammad Shah. Being a weak ruler, the stone was taken from Muhammad by Nader Shah. In 1747, he was assassinated, and his general, Ahmad Shah Durrani, passed on the stone to his grandson, Shah Shuja Durrani.

Durrani took the stone to India, and gifted it to the founder of the Sikh Empire, Ranjit Singh in 1813, in return for help to take down the Afghani throne. Emporer Ranjit Singh had instructed the stone to be part of Jagannath Temple in Puri after his death in his will. But when the East India Company and the British Empire took over the Sikh Empire in 1849, the stone was confiscated, and stored at a treasury in Lahore. Finally, it was taken to the Queen in 1850. Today, it is part of the Crown Jewels, placed in the Tower of London in the UK

The Curse of the Mountain of Light

In Persian, Koh-i-Noor means the mountain of light. However, the name didn’t come about till the stone reached Nader Shah in the mid-1700s. Legend has it that in 1306, someone wrote that the stone was cursed. According to the curse, any man who owns the stone is likely to own all the riches and power of the world, but also suffer great misfortunes. Only a god or a woman can carry or wear the stone with no ill consequences.

A New, Lighter Cut

kohinoor

The size of the stone before 1852

Source: Kohinoordiamond.org

When the stone was discovered, it was allegedly 793 carats, uncut. By the time it reached the British Empire in 1849, the stone weighed 186 carats. The Queen ordered the stone to be cut in 1852, as it wasn’t as brilliant and beautifully shaped when compared to other cut diamonds in their possession at the Crystal Palace. The stone was cut into an oval shape, and weighed 42% lighter at 105.602 carats.

The Priceless Gem

In the 1500s, Babur had declared that the Kohinoor was worth half the world’s total production costs in a day. However, there’s no certain way of determining the price of the stone. It has changed hands through history mainly because it was bartered, gifted or stolen. Compared to other stones in the world that weigh somewhere close, like the 100-carat flawless diamond sold by Sotheby’s at an auction in 2015, it should cost around $22-30 million (Rs 146 crores). But considering that the stone has been possessed by many of the greatest legends in Indian and world history, the premium for it could be priceless.

The Tug of War

kohinoor

Source: Wikimedia Commons, Kohinoordiamond.org

When India got its independence in 1947, it asked for the stone back, believing it was supposed to be in India. Even after consequent requests in 1953 and 2000, the British government refused, citing that it was nearly impossible to decide who the stone belonged to, given its various owners throughout history. In 1976, Pakistan laid claim to the stone, but was refused by then-Prime Minister of the UK, James Callaghan, claiming that in a treaty with the Maharaja of Lahore in 1849, the stone was ordered to be transferred to the British Crown. Afghanistan too claimed that the stone should be returned to them.

In 2010, Prime Minister David Cameron said, in a quote that’s now popular, “If you say yes to one you suddenly find the British Museum would be empty. I am afraid to say, it is going to have to stay put.”

It might be a while before a concrete decision has been made about the ownership of the diamond. Until then, it’ll take you a ticket to London to appreciate this beauty, steeped in historical legends!

Source…..Neeti VijiayKumar in http://www.the better india .com

Natarajan

We Must Salute this Hero …

The terrorists were armed with AK-47s, grenades, pistols, knives, many rounds of ammunition.

Sepoy Jagdish Chand’s weapons were his bare hands and enormous courage. He died, but not before he had felled one of India’s enemies.

Archana Masih/Rediff.com speaks to the family of Sepoy Jagdish Chand, one of the 7 soldiers martyred in the terrorist attack on the Pathankot Air Force Station, who was awarded the Kirti Chakra posthumously for his courage on Republic Day.

Martyred soldier Sepoy Jagdish Chand

Martyred soldier Jagdish Chand in a photograph taken when he was posted in Kashmir. Photographs: Kind courtesy: Kiran Bala.

Last week Snehalata returned to her home in Basa village in Himachal Pradesh’s Chamba district after immersing her martyred husband’s ashes in the Ganga in Haridwar.

Sepoy Jagdish Chand, 48, died battling terrorists at the Indian Air Force base in Pathankot on January 2. He was in the cookhouse when terrorists launched an attack and killed three of his mates.

Unarmed, the trooper ran after one of the terrorists and wrestled him to the ground. The terrorist was armed with an AK-47, grenades, knives, many rounds of ammunition. Sepoy Jagdish Chand’s weapons were his bare hands and enormous courage. He turned the terrorist’s own rifle on him and shot him dead. Tragically, he was felled by another terrorist’s bullet.

Sepoy Jagdish Chand had served 25 years in the Indian Army’s 7 Dogra Regiment and was re-employed by the Defence Security Corps after retirement from the army. He had served in Srinagar, Leh and with the Indian Peace Keeping Force in Sri Lanka, where he had won two medals for duty, says his family.

Martyred soldier Sepoy Jagdish Chand

IMAGE: Martyred soldier Sepoy Jagdish Chand served in the Indian Army for two-and-a-half decades and served in Indian Peace Keeping Mission in Sri Lanka.

 

The family in Basa received the news of his passing at 10.30 the following morning. They had seen him just a couple of days ago when he had stopped en route to Pathankot where he had been posted from Leh in Jammu and Kashmir.

“He was very particular about his attendance and very proud of the fauj,” says his daughter Kiran Bala on the telephone.

“He spent that day going to the post office, transferred some money into our account and in the evening called some relatives over for a meal. He loved his food and enjoyed inviting our relatives who lived nearby,” says Kiran who is doing an MA in Economics.

At 6 the next morning, the soldier bade his family goodbye. His wife quickly packed his tiffin and he was off with another fauji friend who was also returning to base.

In less than 48 hours Sepoy Jagdish Chand was dead. The news of the Pathankot siege had started coming on television and the worried family called his mobile phone several times only to find it switched off.

As a trooper for the Defence Security Corps, which is entrusted to guard military installations, he was stationed at the Pathankot airbase, one of India’s frontline airbases. He was posted at the DSC mess when the terrorists opened fire.

As his family followed the news, their hearts raced in anxiety. His phone went unanswered repeatedly. “We called his friend there and were told that he was alright. So we thought of nothing untoward,” says daughter Kiran.

“On the first day the press was reporting the names of two other soldiers who had been martyred. My father’s name was not among them,” she adds.

The next day someone called from the Pathankot Air Force Station and when she answered the phone, the caller asked for a male member of the family. The girl called a cousin who was given the sad news.

Martyred soldier Sepoy Jagdish Chand

IMAGE: Martyred soldier Sepoy Jagdish Chand had visited his family a couple of days before his death.

Two jawans killed in the Pathankot attack were from Himachal Pradesh. Last year, seven of the state’s soldiers from the 6 Dogra Regiment were among the 18 killed in a terrorist ambush in Manipur.

Himachal Pradesh has had a long tradition of sending its men to the armed forces. Three Param Vir Chakra awardees, including the first Param Vir Chakra recipient Major Somnath Sharma, hail from the state. Fifty-two soldiers from Himachal Pradesh died in the Kargil War of 1999.

“Three generations of my family have been in the army. My grandfather, father and now us — among we four brothers, three joined the army,” says retired soldier Piar Singh, 58, Sepoy Jagdish Chand’s elder brother.

One brother is still serving in the Indian Army.

In every other house in the village, he says, resides a retired soldier. At one time every house sent a soldier or two to the armed forces. “There are only a few serving jawans in the fauj now. Nowadays our boys are not able to qualify in the selection process and are getting rejected,” says Piar Singh.

Martyr Sepoy Jagdish Chand's son immerses his ashes in the Ganga

IMAGE: Son Rajat and wife Snehalata immerse Martyr Sepoy Jagdish Chand’s ashes in the Ganga.

Sepoy Jagdish Chand’s son Rajat, 21, had tried getting recruited into the army, but was unsuccessful.

Kiran says she is encouraging her younger sister to try for the armed forces.

The family has received Rs 20 lakhs (Rs 2 million) in two cheques and a cash amount of Rs 45,000 so far. Since the death will be treated as a battle casualty, his family will continue to receive the pay he drew. Sepoy Jagdish Chand’s funeral was attended by state ministers, officials, defence personnel and many locals.

Kiran, the oldest of the martyr’s children, has been told by many to be strong. ‘You are the eldest; you have to be a source of strength to your mother and siblings,’ she was counselled by those who came for the funeral.

She does not remember much of what happened that day. It is a haze of permanent grief.

“It’s a day we never want to remember. It’s the day the world ended for us.”

Source……….Archana Masih / Rediff.com  in http://www.rediff.com

Natarajan