Total lunar eclipse of April 14-15, 2014 by EarthSky friend and NASA eclipse expert Fred Espenak.
A beautiful shot of April’s total lunar eclipse. Are you ready for the total lunar eclipse of October 7-8? Here’s everything you need to know.
Send us your photos or post them to our Facebook page!
Visit Fred Espenak at his new astronomy website.
SOURCE::::: EARTH SKY NEWS
Natarajan
An internship experience in West Champaran inspired University Of Pennsylvania graduate Zubin Sharma to take up the cause of educating the less privileged.
He realised that the kids in India’s villages have the potential to change the world.
In the last four years, Sharma’s team of volunteers and teachers have impacted thousands of lives and changed their futures. Find out how!
The future of India lies in its villages.”
This famous quote by Mahatma Gandhi is being threatened today with India looking towards a shining future in its cities and skyscrapers.
However Zubin Sharma , a 24 year-old graduate of University of Pennsylvania, took Gandhi’s words to heart.
After starting an organisation called SEEKHO India in 2013 to introduce a culture of education in Bihar, Zubin realised that bringing together the existing strengths of a community could help increase its collective well-being.
That’s how Project Potential was born, with a vision to help people and communities everywhere reach their potential.
Here, Zubin talks about his inspiration behind the initiative and how it is changing and empowering the lives of people in rural India.
From U Penn. to Bihar, how and when did the idea of empowering Indian villages begin?
I landed in rural Kishanganj District in Bihar during a gap semester from U Penn that I took to test a hypothesis I had – that people everywhere have potential and that this potential can be used to create change.
I was working with an NGO there, and while the NGO was doing a good job, they weren’t able to reach a lot of small hamlets, so I wanted to see what else could be done.
SEEKHO was formed out of a village meeting in one of these small hamlets, in which the community was asked, “What are our shared goals for the future?”
Everyone said, ‘education,’ so we worked to provide education.
We’ve provided education to over 4,000 people since February 2013 through local people, who we trained as teachers.
What was your most surprising observation when you first came to Bihar?
The first time I came to Bihar was in 2010 on an internship with Husk Power Systems in West Champaran.
What surprised me was how much potential I saw; all anyone would ever say about Bihar was how backward it was, which made no sense to me, since I saw a lot of innovation and movement happening.
Correct me if I’m wrong, but you can’t be backward if you’re moving forward!
The second important point is how adaptable human beings are to their material environment.
With Husk Power Systems, I lived in a one room mud hut during my internship, and adjusted to the living conditions within 24 hours.
In Kishanganj, I had it a little better, sleeping on the floor with a building, so that was even easier.
Many people say, ‘OMG, I could never do that,’ to which I say, ‘yes you can! Just give it a try!’
Project Potential focusses on the existing resources and strengths of a community. Tell us more about how that notion evolved.
While we have accomplished a lot in the past few years with SEEKHO, we saw that a lot of other systemic challenges, like poverty, health, and communal strife often hold children back from getting educated.
Many of our local teachers were picking up on this fact and actually started providing services in other areas, like Ganesh, who trained the community in sanitation practices.
Seeing this, we felt like our teachers could do much more than just teach — they could change the underlying systemic issues that were blocking students from learning.
So we did a three-month pilot and saw amazing results — two villages getting electrified, a pre-school getting built, new associations built, new learning centres opened, etc, all using locally available individual, community, or institutional resources.
Most importantly, we saw the community coming together in a way that it hadn’t before.
These findings led me to found Project Potential.
How does Project Potential work?
Take 19 year-old Razia for example, who is what we call a Village Visionary.
She mobilised women in the community to build an association.
The association then set their goals:
• Learn basic literacy
• Get their kids educated
For basic literacy, she trained A LOCAL GIRL to teach the women.
The main obstacle to get kids educated was flooding in the rainy season.
So she organized A MEETING with the block educational officer, who then set up a bridge school for them to get educated.
Finally, FOR EARNING MONEY she worked with local businessmen to get them jobs and then also helped them get job cards. So this is the kind of work we do.
As you can see, it’s all about using local, available resources to help the community achieve their self-defined goals.
We discuss it in three steps:
1. Building an army of Village Visionaries
2. Connecting the dots
3. Getting stuff done
We have six Village Visionaries in the field right now, and will have 24 more beginning in January.
The Project Potential ‘family’ have people from various backgrounds, countries and most certainly different strengths. Was it difficult finding people who would readily leave what they were doing to come and work in Bihar?
Project Potential is an international family of people, who are connected by a belief in the potential of people, a commitment to action, and an understanding that our RELATIONSHIPS matter over all else.
Take Jason House, for example, an ACQUAINTANCE from college and a Wharton graduate.
He read an article I wrote on some mindfulness work we had done in Nepal, and then told me he wanted to quit his job and work with us in India.
Now he’s adopted an Indian name — Sanjay bhai — and wears a gamsha and a lungi.
He fits in so well, and wherever we work, everyone in the community knows and loves him.
So, in short, it’s not tough — there are lots of people for whom Project Potential was their calling and exactly what they were looking for — a community and family built on super strong values and 110 per cent committed to its people.
Is there any parting message you’d like to give our readers?
Gandhi only had 24 hours a day. Same goes for you. No excuses. Start making moves!
Photos Courtesy: Seekho India and Project Potential’s Facebook Pages
SOURCE::::rediff.com
Natarajan
“Jockin, Slum Dweller.” That is how, Jockin Arputham, from Dharavi, Mumbai, nominated for the Nobel Peace Prize this year, introduces himself in any public forum. All his life Jockin has been fighting for dignity, for the ‘weakest of the poorest person’. Except that when he chanced into his line of work, in 1969, he had ‘no theory, philosophy, nor a political compulsion.’
Like the great majority that lives in Dharavi, Arputham is a migrant, who came to Mumbai looking for work. But the city appalled the young man. “It was a culture shock,” he says. He had come expecting a rich city. Instead, it had the worst slums.
He lived in one such slum, Janata Colony. In the first few difficult days, when he felt he had ‘fallen into the pit’, he contemplated taking his own life. So he climbed up a nearby hill, and stayed there for three days, but then he decided he wouldn’t die. Nor go back.
The next morning, he put his carpentry skills to good use, made some MONEY
and, in a few days, began sub-contracting work at the nearby Bhabha Atomic Research Centre (BARC). He learnt to give orders in Hindi; and soon the 21-year-old settled down in his new life in Mumbai.
Arputham, now 68, knows what he wants. He wants shelter, sanitation and water for every slum-dweller in Mumbai, in India, in the world. He wants every pavement-dweller relocated. He wants to see change — redevelopment — happening with people’s participation.
It was mosquitoes that made him aware of his potential as a change-maker. Arputham was conducting a coaching class for slum kids when he found the kids unable to focus because they were being bitten. The problem was mounting piles of garbage. To show the municipality the magnitude of the problem, Jockin made the kids carry a newspaper parcel of rubbish and dump it outside the municipal office in Chembur. When the police came to arrest him, Arputham said he would repeat his act until the garbage was cleared. The municipality was shamed into doing its work, for the first time in 22 years in that settlement.
Having tasted the power of protest, he decided to do more. He cleaned the filthy community toilet, again with children’s help. “By that evening, it was a beautiful new toilet!” After that, he was summarily adopted by the people who sought him to sort out civic issues. He learnt English, became an activist, a ‘self-built leader’, led huge demonstrations against the proposed eviction of Janata Colony. In 1974, when he got married, he finally rented a small house.
Arputham still lives in a rented house. He has no property, no assets. His immediate family is small — he has two grandchildren, one from each of his daughters. But his extended family is very large — the urban poor from 33 countries in Africa, Asia and Latin America. They are all members of Slum/Shack Dwellers International (SDI), an organisation founded in 1999, to provide alternatives to eviction. SDI’s headquarters is in Cape Town, South Africa, and Arputham is its president.
But the path to fame was not smooth. In the 1970s, there were many attempts to arrest him. Each time, people, especially thousands of women from the slum, surrounded him and hid him.
When Emergency was declared in India in 1975, Arputham found that he would be put away; so he fled to the Philippines and stayed there until the new government was elected. But he carried on with his work. He set up the Bombay Slum Dwellers Federation in 1975. Slowly, the movement grew and became the National Slum Dwellers Federation (NSDF). “The organisation is a very huge one,” he says. “I work in around 70 cities in India.”
While Arputham never wavered in his ideals, his approach changed over the years. In the early 1980s, he swapped the ‘shirt of militancy’ for one of negotiation. He moved from Janata Colony — the slum made way for BARC — to Dharavi.
Dharavi ALONE has 89 slum pockets, he says, sitting in his office. The walls are painted in jewel colours. But the real jewels in the room are Jockin’s awards — the Ramon Magsaysay in 2000; Padma Shri in 2011; and an honorary Ph.D. from KIIT University, Bhubaneswar, in 2009.
As the founder, and now reluctant president of NSDF (he wishes to resign, but nobody will hear of it), he’s especially keen to include women in the organisation’s activities. “I’m running this organisation because of the strength of the women. In India itself, more than 10-12 lakh women are members. Men are good bullies; they tend to take the credit, even if women run the show.”
In the slums where NSDF functions, migrations from rural to urban India are touching new highs, and sleepy little towns are today being transformed into bustling shanty towns.
‘Achche din’ has to reach out to these people too, argues Arputham. “Show me one budget that is talking about the other citizen of the city. You look at the city corporation agenda, which I look at every week. Three per cent of the agenda is connected with the slum-dwellers whereas their population is 60 per cent. The rest of the city hogs the whole agenda.”
“I’m known world over as ‘Toilet Man’. In South Africa, where it’s a stigma to say toilet, I made them talk about it. In the United Nations, I built a demonstration toilet in the UN plaza.” And demonstrated to Kofi Annan how Indians squat! He has built more than 20,000 (toilet) seats in Mumbai ALONE.
It was from Dharavi that Arputham drew plans for inclusive growth. He insisted on new standards on redeveloped housing, an increased floor-space-index. Over the years, Arputham has built 30,000 houses in India, and 1,00,000 houses abroad. FUNDING for his work comes from many sources. Thanks to his work, he has met both Bill Clinton and Nelson Mandela.
THE WINNER of the Nobel Peace Prize 2014 will be announced on October 10.
Keywords: Jockin Arputham, Nobel Peace Prize, sanitation, shelter, Dharavi, slum dwellers, floor-space-index, National Slum Dwellers Federation
SOURCE:::::Aparna Karthikeyan in The Hindu.com
Natarajan
‘இது கூடத் தெரியாதா உனக்கு? போய் கூகுள் பண்ணுப்பா’ என்று அறிவுறுத்துகிற புதிய வழக்கு உருவாகிவிட்டது. தேடுதல் என்ற வார்த்தைக்குச் சமமாக இன்று கூகுள் என்ற இணையத் தேடுபொறி மாறிவிட்டது. 2006 -ம் ஆண்டு ஆக்ஸ்போர்டு டிக் ஷனரியிலும் அந்தச் சொல் சேர்ந்து விட்டது.
கூகுள் சாம்ராஜ்யம்
எந்த ஒரு விசயத்தைப் பற்றி நாம் கேட்டாலும் அதனை கோடிக்கணக்கான இணையதளங்கள் செயல்படுகிற கணினிகளில் இருந்து தேடி எடுக்கிறது கூகுள். நல்லது,கெட்டது,சரி,தவறு எல்லாவற்றையும் நம்முன் படைக்கிறது. அதிலிருந்து அன்னப்பறவை போல உங்களுக்கு தேவையானதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
இன்றைய இணைய உலகில் கூகுள் ஒரு அசைக்க முடியாத நிறுவனமாக மாறிவிட்டது. உலகம் முழுவதும் பத்து லட்சத்துக்கும் அதிகமான ஆதார தகவல் மையங்களை அது வைத்துள்ளது. அமெரிக்காவை மையமாகக் கொண்டு உலகின் பல நாடுகளில் கூகுள் செயல்படுகிறது. 52 ஆயிரம் பேருக்கும் மேலாக தற்போது இந்த கம்பெனியில் பணியாற்றுகின்றனர்.
அத்தகையப் பெரும் இணைய சாம்ராஜ்யத்தின் முதுநிலை துணைத்தலைவராகத் தமிழகத்தை சேர்ந்த சுந்தர் பிச்சை செயல்பட்டு வருகிறார். ‘ஆண்ட்ராய்ட் ஒன்’ என்பதைப் புதிதாக கூகுள் அறிவித்த போது அவர் பிரபலமடைந்தார்.
ஆலமரமாய்…
சுந்தர் பிச்சை 2004-ம் ஆண்டு கூகுளில் இணைந்துள்ளார். 2011- ல் கூகுள் குரோம் ப்ரவுசர் ,
ஜிமெயில், ஆப்ஸ் உள்ளிட்ட பிரிவுகளுக்கான உலகளாவிய பொறுப்பாளராக அவர் நியமிக்கப்பட்டார்.
2013 முதல் ஆண்ட்ராய்ட் மென்பொருளுக்கான பொறுப்பாளராகவும் அவர் நியமிக்கப் பட்டுள்ளார்.
1998- ல் லாரி பேஜ் மற்றும் சேர்ஜி பிரின் எனும் இரண்டு நண்பர்களால் இந்த கூகுள் நிறுவனம் தொடங்கப்பட்டது. உலகிலுள்ள தகவல்களை ஒருங்கிணைப்பதே கூகுளின் நோக்கமாகும்.
ஒரு நாளில் 100 கோடிக்கும் மேலான தகவல்கள் கூகுளில் தேடப்படுகின்றன. அதி விரைவாக கூகுள் வளர்ச்சியடைந்துள்ளது.பல புதிய மென்பொருள் சேவைகளும் அதனால் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.
ஜிமெயில் எனப்படும் கூகுள் மெயில், கூகுள் டாக்குமெண்டுகள், கூகுள் பிளஸ், கூகுள் டாக், கூகுள் மேப்ஸ், கூகுள் நியூஸ், பிளாக்கர், யூ ட்யூப் போன்ற பல்வேறு கிளைகளை பரப்பி பிரம்மாண்டமான ஆலமரமாய் அது வளர்ந்துள்ளது.ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கான கோடிகள் ரூபாய் மதிப்பில் அதன் வியாபாரம் விரிந்துள்ளது.
விரியும் ஆதிக்கம்
சமீபத்தில் குரோம் ப்ரவுசர் என்னும் இணைய உலவியையும் கூகுள் வெளியிட்டது. அது தற்போது இணைய ப்ரவுசர்களின் மார்க்கெட்டில் 32 சதவீதத்தை கைப்பற்றி உள்ளது.
ஆண்ட்ராய்டு என்னும் செல்போனை இயக்கும் மென்பொருள்தளத்தையும் அது வெளியிட்டது. அதனால் செல்போன்களின் துறையில் பெரும்தாக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது.
உங்கள் கைகளில் விளையாடும் டச் ஸ்கிரீன் செல்போன்களில் ஏற்பட்டுள்ள புதுமைகளுக்கு எல்லாம் ஆண்ட்ராய்ட் இயங்குதளம் எனும் மென்பொருளும் ஒரு காரணம். தற்போது செல்போன் உள்ளிட்ட 120 கோடி கருவிகளில் ஆண்ட்ராய்ட் மென்பொருள் பயன்படுகிறது.
சென்னையின் புதல்வர்
சுந்தர் பிச்சை சென்னையில் பிறந்தவர். மேல்படிப்புக்காக மேற்குவங்கத்தை சேர்ந்த கரக்பூரில் உள்ள ஐஐடியில் சேர்ந்து படித்தாவர். அமெரிக்காவின் ஸ்டான்ஃபோர்டு பல்கலைக்கழகத்தில்
எம்.எஸ் பட்டமும், பென்சில்வேனியாவில் இருக்கும் வார்டன் கல்லூரியில் எம்.பி.ஏ.
பட்டமும் பெற்றவர். கூகுள் நிறுவனத்தில் சேருவதற்கு முன்பு மெக்கென்சி நிறுவனத்தின் சாஃப்ட்வேர் நிறுவனங்களுக்கு கன்சல்டன்டாக இருந்திருக்கிறார்.
சுந்தர் பிச்சையைப் பற்றி கூகுள் நிறுவனத்தின் தலைவரான லாரி பேஜ் “அவர் ஆழமான தொழில்நுட்ப அனுபவம், உற்பத்தி மீதான சிறப்பான கண்காணிப்பு, தொழில் முனைப்புத் திறமை ஆகியவற்றின் அரிய ஒருங்கிணைப்பாக இருக்கிறார்” எனப் பாராட்டுகிறார்.
சுந்தர் பிச்சையின் அப்பா சென்னையில் உள்ள பிரிட்டிஷ் பன்னாட்டு கம்பெனியான ஜிஇசியில் எலக்ட்ரிகல் இன்ஜினீயராக இருந்துள்ளார். சுந்தர் பிச்சைக்கு 11வயதில் ஒரு மகள் இருக்கிறார்.
அடுத்த பாய்ச்சல்
கூகுள் நிறுவனம் ஆண்ட்ராய்ட் மென்பொருள் மூலம் தனது அடுத்த தயாரிப்புகளைத் திட்டமிட்டு வருகிறது. அவற்றில் தானே வழி அறிந்து செல்லும் கார், ஆண்ட்ராய்ட் டிவி மிக முக்கியமானவை கூகுள் திட்டமிடுகிற கார் தெருக்களில் ஒரு போது, இனி நீங்கள் உங்கள் காரில் எந்த இடத்துக்கு போக வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டு விட்டால் போதும்.
செயற்கைக்கோள்கள் மூலமாக உருவான வரைபடங்கள் மூலம் இயங்கும் கூகுள் மேப்ஸ் துணையோடு, உங்கள் கார் உலகின் எந்த மூலைக்கும் தரைவழியாகத் தானே வழிகளை அறிந்து செல்லும்.
ஆண்ட்ராய்ட் இயங்குதளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட டிவிகளை உருவாக்கும் முயற்சியில் தற்போது கூகுள் ஈடுபட்டுள்ளது. அப்படிப்பட்ட டிவிகள் வந்தால் அவை தற்போதைய தொழில்நுட்பங்களில் இயங்கும் டிவிகளை காலாவதி ஆக்கும். அவை புதிய தலைமுறை டிவிகளாக இருக்கும். உங்கள் குரல்களை அடையாளம் கண்டு அதற்கேற்ப செயல்படக்கூடியவையாக இந்த டிவிக்கள் இருக்கும்.
கூகுள் கண்ணாடி எனும் கருவியை மாட்டிக்கொண்டாலே போதும் நம்மால் இணையத்தைப் பார்க்க முடியும் என அண்மையில் கூகுள் அறிவித்தது நினைவிருக்கலாம். அத்தகைய கருவிகள் இன்னமும் முழுமையாக மார்க்கெட்டுக்கு வரவில்லை. அவை எல்லாம் மனித வாழ்வில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்த உள்ளன.
அத்தகைய திட்டங்களில் முக்கிய பங்காற்றுபவராக சுந்தர் பிச்சை உருவாகி உள்ளார். ஆண்ட்ராய்ட் ஜீனியஸ் என அவர் அழைக்கப்படுகிறார்.
|
Dr. Shigeaki Hinohara, Japan, turned 101 last year.
As a 97 year old Doctor, he was interviewed, and gave his advice for a long and healthy life.
Shigeaki Hinohara is one of the world’s longest-serving physicians and educators. Hinohara’s magic touch is legendary: Since 1941 he has been healing patients at St. Luke’s International Hospital in Tokyo and teaching at St. Luke’s College of Nursing.
 He has published around 15 books since his 75th birthday, including one “Living Long, Living Good” that has sold more than 1.2 million copies. As the founder of the New Elderly Movement, Hinohara encourages others to live a long and happy life, a quest in which no role model is better than the doctor himself.
Doctor Shigeaki Hinohara’s main points for a long and happy life:
* Energy comes from feeling good, not from eating well or sleeping a lot. We all remember how as children, when we were having fun, we often forgot to eat or sleep. I believe that we can keep that attitude as adults, too. It’s best not to tire the body with too many rules such as lunchtime and bedtime.
* All people who live long regardless of nationality, race or gender share one thing in common: None are overweight. For breakfast I drink coffee, a glass of milk and some orange juice with a tablespoon of olive oil in it. Olive oil is great for the arteries and keeps my skin healthy. Lunch is milk and a few cookies, or nothing when I am too busy to eat. I never get hungry because I focus on my work. Dinner is veggies, a bit of fish and rice, and, twice a week, 100 grams of lean meat.
* Always plan ahead. My schedule book is already full until 2014, with lectures and my usual hospital work. In 2016 I’ll have some fun, though: I plan to attend the Tokyo Olympics!
* There is no need to ever retire, but if one must, it should be a lot later than 65. The current retirement age was set at 65 half a century ago, when the average life-expectancy in Japan was 68 years and only 125 Japanese were over 100 years old. Today, Japanese women live to be around 86 and men 80, and we have 36,000 centenarians in our country. In 20 years we will have about 50,000 people over the age of 100…
* Share what you know. I give 150 lectures a year, some for 100 elementary-school children, others for 4,500 business people. I usually speak for 60 to 90 minutes, standing, to stay strong.
* When a doctor recommends you take a test or have some surgery, ask whether the doctor would suggest that his or her spouse or children go through such a procedure. Contrary to popular belief, doctors can’t cure everyone. So why cause unnecessary pain with surgery I think music and animal therapy can help more than most doctors imagine.
* To stay healthy, always take the stairs and carry your own stuff. I take two stairs at a time, to get my muscles moving.
* My inspiration is Robert Browning’s poem “Abt Vogler.” My father used to read it to me. It encourages us to make big art, not small scribbles. It says to try to draw a circle so huge that there is no way we can finish it while we are alive. All we see is an arch; the rest is beyond our vision but it is there in the distance.
* Pain is mysterious, and having fun is the best way to forget it. If a child has a toothache, and you start playing a game together, he or she immediately forgets the pain. Hospitals must cater to the basic need of patients: We all want to have fun. At St. Luke’s we have music and animal therapies, and art classes.
* Don’t be crazy about amassing material things. Remember: You don’t know when your number is up, and you can’t take it with you to the next place.
* Hospitals must be designed and prepared for major disasters, and they must accept every patient who appears at their doors. We designed St. Luke’s so we can operate anywhere: in the basement, in the corridors, in the chapel. Most people thought I was crazy to prepare for a catastrophe, but on March 20, 1995, I was unfortunately proven right when members of the Aum Shinrikyu religious cult launched a terrorist attack in the Tokyo subway. We accepted 740 victims and in two hours figured out that it was sarin gas that had hit them. Sadly we lost one person, but we saved 739 lives.
* Science alone can’t cure or help people. Science lumps us all together, but illness is individual. Each person is unique, and diseases are connected to their hearts. To know the illness and help people, we need liberal and visual arts, not just medical ones.
* Life is filled with incidents. On March 31, 1970, when I was 59 years old, I boarded the Yodogo, a flight from Tokyo to Fukuoka. It was a beautiful sunny morning, and as Mount Fuji came into sight, the plane was hijacked by the Japanese Communist League-Red Army Faction. I spent the next four days handcuffed to my seat in 40-degree heat. As a doctor, I looked at it all as an experiment and was amazed at how the body slowed down in a crisis.
* Find a role model and aim to achieve even more than they could ever do. My father went to the United States in 1900 to study at Duke University in North Carolina. He was a pioneer and one of my heroes. Later I found a few more life guides, and when I am stuck, I ask myself how they would deal with the problem.
* It’s wonderful to live long. Until one is 60 years old, it is easy to work for one’s family and to achieve one’s goals. But in our later years, we should strive to contribute to society. Since the age of 65, I have worked as a volunteer. I still put in 18 hours seven days a week and love every minute of it.
|
Source:::: venkatachalam p in ba-ba mail site
Natarajan
An otherworldly take take on an earthly trend, as Rosetta poses with its comet, 67P/Churyumov–Gerasimenko.
Here is a Rosetta ‘selfie’ with comet 67P/Churyumov–Gerasimenko in background. It was taken by the CIVA camera – short for Comet Infrared and Visible Analyser – onboard the Philae Lander. This is the same camera that will be acquiring images from the surface of the comet itself, when the Philae lander sets down on the comet in November.
Comet 67P/Churyumov–Gerasimenko was 50 kilometers / 31 miles away at the time of this image.
Two frames were taken and merged due to the high contrast.
Rosetta isn’t the first otherworldly object to get in on the earthly trend of selfies. NASA’s Mars Curiosity rover caught one, too, earlier this year.
Source:::Earth sky news
Natarajan
ரயிலில் கற்ற பாடம் …
கன்னியாகுமரியில் இருந்து மும்பை செல்லும் அதி
விரைவு புகை வண்டி, சராசரி மக்களுக்கு கூட்ட நெரிசல் நரகத்தையும்,
நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு பாலைவன வெப்பத்தையும் , மேல்தட்ட மக்களுக்கு
மெல்லிய குளிருடன் சின்னதொரு மிதப்பையும் கொடுத்து கொண்டு சென்று
கொண்டிருந்தது. இரண்டாவது வகுப்பு குளிரூட்டப்பட்ட போகியில் அமர்ந்து
கொண்டு, கைக்கணிணியில் வரவு செலவு கணக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். மாதம்
ஒரு முறை மும்பை பயணம் வாடிக்கையாகி போனது எனக்கு, தென் மாவட்ட
தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளுக்கும் , பட்டாசு தயாரிப்பாளர்களுக்கும் ,
குஜராத்தில் உள்ள சில மெட்டலர்ஜி நிறுவனங்களுக்கும் சிவப்பு பாஸ்பரஸ்
விற்பனையை கவனித்துக்கொள்ளும் உத்தியோகம். நல்ல சம்பளம், அதை விட ராஜ
மரியாதை, கேட்ட உதவிகள் கேட்பதற்கு முன் வழங்கும் நிறுவனம் ,
பார்த்தவுடன் அடையாளம் தெரிந்து கொள்ளுமளவிற்கு பெயர்
சம்பாதித்துக்கொண்ட, லாபத்தில் கொழிக்கும் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின்
அடையாள அட்டை என ஒரு பெருமிதத்துடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன்.வழக்கமாக
இதே ரயிலில் வருவதால் வேலை செய்யும் பேன்ட்ரி ஆர்டர்லிகளுடன் ஒரு
சிநேகிதம் இருக்கத்தான் செய்தது .தேவையான இடத்தில் தேவையானவற்றை அவர்கள்
தருவதும், புகை பிடிக்க பேன்ட்ரி கார் செல்வதும் எனக்கு
பழக்கமாகிபோனதுஅப்படி புகைப்பிடிக்க சென்ற போதுதான் அவரை பார்த்தேன்.
ஆனந்தம் நல்லெண்ணெய் விளம்பரம் போட்ட கை வைக்காத பனியன் ,கிருதா வழியாக
வழியும் எண்ணை, கால்சட்டை தெரியுமளவிற்கு தூக்கிகட்டிய லுங்கி , சரியாக
சவரம் செய்யாத உலர்ந்த கன்னம், நட்புடன் பார்க்கும் விழிகள். இவரை
எங்கேயோ பார்த்திருக்கோமே என்று தோணியது , வேறு எங்கே , மளிகைக்கடையில்
மடித்து கொடுக்கும் மக்கள் இதே போல் தானே இருக்கிறார்கள் . சரி ,
இவருக்கு குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டி அருகே என்ன வேலை , இந்த கோலத்தில்
இருக்கும் இந்த ஆள் கண்டிப்பாக ஏ சி டிக்கெட் வாங்க வாய்ப்பே இல்லை ,
ஆனால் நெடு நேரமாக இங்கு தான் இருக்கிறார் என்ற போது ஒரு சிறிய சந்தேகம்
எட்டி பார்த்தது . இருந்தாலும் வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பது போல் கதவருகே
நின்றுகொண்டே சிகரெட் ஒன்றை பற்ற வைத்தேன் , இன்னும் அந்த ஓட்ட வைத்த
புன்னகை அவரிடமிருந்தது .ரயில் ஈரோடு ரயில் நிலையத்தை நெருங்கியபோது
அவரிடம் ஒரு சின்ன பதட்டத்தை காண முடிந்தது , அப்போதுதான் கவனித்தேன்
அவர் அருகில் இருக்கும் ஒரு சாக்கு மூட்டையை , எனக்கு இப்போது தெளிவாக
புரிந்தது , குப்பை பொறுக்கும் ஆள் தான் அவர் . உடன் ஒரு சின்ன கோபமும்
வந்தது , இப்படி இவர்களை ஏ சி பெட்டிகளில் அனுமதித்தால் , ஏதேனும் களவு
போய் விட வாய்ப்புகள் அதிகமாயிற்றே , வரட்டும் அந்த டி டி ஆர் என்ற
நினைத்துக்கொண்டே மீண்டும் அவரை நோட்டமிட ஆரம்பித்தேன் . இது எனக்கு
தேவையில்லாத வேலை தான் என்றாலும், அவர் முகத்தில் தெரிந்த அந்த அம்மாஞ்சி
களையும், கண்களில் இருந்த சிநேக பார்வையும் எண்ணை அவரிடம் பேச சொல்லி
தூண்டியது.“என்னங்க ! ஈரோட்டுல இறங்குறீங்களா?”
“இல்ல சார், நான் பாம்பே வரைக்கும் வர்றேன், இங்க இறங்கி சில்ர வேலைகளே
முடிச்சிறனும்!”
“ஒ ,அப்ப பாம்பே வர்றீங்களா !”
“ஆமா சார் ! நீங்க பம்பாய் தான் போறீகளா !” பாமரத்தனமாக கேட்டார்
“ஆமாங்க !” என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போது ரயில், நிலையத்தை
அடைந்ததுஉடன் அவர் இறங்கி கொண்டார் , சாக்கு மூட்டையை தோளில்
போட்டுகொண்டு ஒரு கையால் இன்னொரு முனையை பிடித்துக்கொண்டார் . அது அவர்
தோளில் தொய்வாகவும் குப்பைகளை போடுவதற்கு ஏதுவாக திறந்த நிலையிலும்
இருந்தது. சட சட வென பொறுக்க ஆரம்பித்தார்., ரயில் நின்ற பத்து
நிமிடங்களில் அவர் ஓட்டமும் நடையுமாக மொத்த பிளாட்பாரத்தையும் அலசிவிட்டு
மறுபடியும் நான் இருந்த பெட்டிக்கே வந்து நின்றுகொண்டார். வண்டி
கிளம்பியது.இம்முறை நான் கேட்டுவிடுவது என்று தீர்மானித்து கொண்டேன் .
இம்மாதிரி கேள்விகளை ஆரம்பிப்பதில் கொஞ்சம் சிரமம் இருக்கத்தான் செய்கிறது
“நீங்க ஏன் ஏ.சி.ல ஏறுறீங்க, ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டுல வரலாமில்ல ”
“இல்ல சார் , அங்க இருந்த நமக்கு தேவையான ஐட்டம் கிடைக்காது, அதனால தான்
இங்க இருக்கேன். ஆனா டிக்கெட் வச்சிருக்கேன். எனக்கு சீட் சிலிப்பர்
கிளாஸ்ல இருக்கு” என்று கொஞ்சம் படபடப்புடன் பேசினார்
“சாரு பாங்க்ல வேல செய்திகளோ ” கேள்வி கேட்டார் சற்று எதிர்பார்ப்புடன்,
“இல்ல ,ஏன் கேக்குறீங்க ” என்றேன்“ஒரு சின்ன விஷயம் கேக்கணும், இந்த
டாக்ஸ் எப்பிடி கட்டுறதுன்னு கேக்கலாம்னு தான் கேட்டேன் ”
சிரிப்பு வந்தது எனக்கு. “டாக்ஸ் கட்டுறதுக்கு ஆடிட்டர பாக்கணும் ,
பேங்க்ல வேலை செய்றவங்களுக்கும் டாக்ஸ்க்கும் சம்பந்தமில்ல” என்ன ஒரு
அப்பாவியாக இருக்கிறார் , இது தான் இந்திய மக்களின் நிலைமை என்ற அளவிற்கு
என் சிந்தனை சென்று கொண்டிருந்த போது தான் என் ஆறாம் அறிவு டக் என
விழித்து அந்த சந்தேகத்தை இடி போல் இறக்கியது“குப்பை பொறுக்கும் ஒருவன்
எதற்காக டாக்ஸ் கட்டவேண்டும் என்கிறான்” என்ற எண்ணம் தான் முன்னதாக நான்
ஏய்த ஏளனத்தில் கொஞ்சம் வருத்தமாகி அவர் நகர்ந்து கொண்டிருந்த வேளையில்
நான் அழைத்தேன்.
“அண்ணே, ஒரு நிமிஷம்” என் வாய் தானா அவரை அண்ணா என்றது. எல்லாம் காசு
பண்ணும் இல்லை இல்லை டாக்ஸ் பண்ணும் வேலை .
திரும்ப அருகில் வந்தவரிடம் “யாருக்கு டாக்ஸ் கட்டனும்”
என்றேன்“எனக்குதான் சார் , அதில்லாம நான் பேங்க் பத்தி கேட்டது டாக்ஸ்
கொறைக்க என்ன முதலீடு செய்யலாம்னு கேக்கதான் சார் ” என்று சொல்லும்போதே
என் தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது , ரயில் இரைச்சலின் நடுவேயும் என் உள் மணம்
என்னை அசிங்கமாக திட்டியது தெளிவாக கேட்டது .இந்த நேரத்தில் நான் என்ன
பேசினாலும் உளறுவது போலத்தான் இருக்கும் ,எனவே சற்று நேரம் மௌனம்
சாதித்தேன்“அண்ணே , டாக்ஸ் கட்டுற அளவுக்கு என்ன தொழில் பண்றீங்க ” அவர்
செய்யும் வேலையை இப்போதுதான் பார்த்தேன் , என்றாலும் குப்பை பொறுக்குற
நீங்க ஏன் டாக்ஸ் கட்டுறீங்க என்று கேட்பது என் உள் மன பொறாமையையும்
வஞ்சத்தையும் காட்டிவிடும் என்று அப்படி ஒரு கேள்வியை கேட்டேன் .அண்ணன்,
ஒரு முதலாளி, அவரிடம் மொத்தம் ஏழு தொழிலாளிகள் உண்டு, அவர்களுக்கு இவர்
டிக்கெட் எடுத்து, சாப்பிட பணம் கொடுத்து விடுவார், வேலை என்னவென்றால்
கன்னியா குமரியில் இருந்து ரயிலில் ஏறி , முதல் வகுப்பு பெட்டியருகே
நின்று கொள்ள வேண்டும் , வண்டி எந்த சிக்னலுக்காக நின்றாலும் இறங்கி
அலுமினியம் பாயில் தாளை மட்டும் பொறுக்க வேண்டும் , முதல் வகுப்பில் தான்
குப்பை போடுவதற்கு வசதியாக குப்பைதொட்டி உள்ளது, ஆனால் மற்ற வகுப்பு
பயணிகள் சாப்பிட்டு விட்டு எறிந்து விடுவார்கள் , எனவே தான் முதல்
வகுப்பு முன் நின்றே பயணம் செய்கிறார்கள் . இவர்களின் இலக்கு ஒரு ரயில்
போய் வருவதற்குள் நூறு கிலோ அலுமினியம் பாயில் திரட்டுவது ,அதாவது நான்கு
நாட்கள் (போக, வர) பயணத்தில் ஒரு வேலை ஆள் மூலம் கிடைக்கும் லாபம் ரூபாய்
நாலாயிரம், எட்டு பேரின் சம்பாத்தியம் முப்பத்தி ரெண்டாயிரம், மாத
சம்பாத்தியம் ரூபாய் இரண்டு லட்சத்து நாற்பதாயிரம் ,செலவு நாப்பதாயிரம் ,
வருமானம் இரண்டு லட்சம் , வருட வருமானம் இருபத்திநாலு லட்சம் .இது
கன்யாகுமரி – பம்பாய் வழித்தடத்தில் மட்டும் , இன்னும் இது போல் மூன்று
வழித்தடங்கள் உள்ளன .மலைத்து நின்றேன். கார்பொரேட் நிறுவனத்தில்
அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் கை கட்டி அடிமை போல் வேலை செய்யும் நான் ஏ சி
பெட்டியில் சென்று கொண்டு எகத்தாளமிட்டு கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் சின்ன
ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக யோசித்து , கௌரவம் பார்க்காமல், கர்வமில்லாமல்
உழைத்து என்னை விட பல மடங்கு லாபம் பார்ப்பவர் பெட்டிக்கு வெளியே
பாத்ரூம் அருகே சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்து வருகிறார். அன்று நான் இருந்த ஏ
சி பெட்டி கொதிக்கும் நெருப்பை கொட்டுவது போல் இருந்தது. எந்த தொழில்
செய்கிறோம் என்பது அல்ல விஷயம், அதை எவ்வளவு அக்கறையுடன் செய்கிறோம்
என்பது தான் முக்கியம் என்பதற்கு இவர் ஒரு உதாரணம்.“சார் ! எனக்கு
தெரிஞ்ச நண்பரோட போன் நம்பர் இது ,இவரு முதலீடு செய்றத பத்தி உங்களுக்கு
உதவி செய்வாரு சார் ” என்று கூறி விடைபெற்றேன். இம்முறை என்னையும்
அறியாமல் அவரை சார் என்று அழைத்தேன். .மேற்படி
பதிவு உணர்த்தும் நீதியை பற்றி குறிப்பிடவேண்டுமானால்…ஒன்று : உருவு கண்டு எள்ளாமை வேண்டும்.
இரண்டு : திருடுவது, பொய் சொல்வது இரண்டும் இல்லாத எந்த தொழிலும் இந்த
உலகில் கேவலமில்லை. ஒரு தொழிலில் இந்த இரண்டில் ஒன்று இருந்தால் கூட அதை
விட கேவலமான தொழில் இந்த உலகில் இல்லை.
மூன்று : எந்த தொழில் செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல. அதை எவ்வளவு
அக்கறையுடன் செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.
வாழ நினைத்தால் வாழலாம்
வழியா இல்லை பூமியில்
ஆழக் கடலும் சோலையாகும்
ஆசையிருந்தால் நீந்திவா
பார்க்கத் தெரிந்தால் பாதை தெரியும்
பார்த்து நடந்தால் பயணம் தொடரும்
பயணம் தொடர்ந்தால் கதவு திறக்கும்
கதவு திறந்தால் காட்சி கிடைக்கும்
காட்சி கிடைத்தால் கவலை தீரும்
கவலை தீர்ந்தால் வாழலாம்!
Source::::
http://kadayanallur.org/ & Input from a friend of mineNatarajan
About 5 million Gmail addresses and passwords were leaked this week, sparking fears among many–even Yahoo Mail and Outlook email users–but people shoudln’t worry, Google says. There’s no evidence that any other email services other than Gmail were compromised in any way, and Google says it wasn’t hacked.
The password leak came likely via phishing scams and hacked websites.
But the leak, however, underscores that Gmail, Yahoo, and Outlook users should be wary of phishing scams. Users should also make sure their password is strong enough.
It was reported that 5 million Gmail accounts and passwords were dumped on a Russian Bitcoin forum last week, but the data is old, according to PC World and other reports.
Google said that users should not be too concerned about the leak.
“One of the unfortunate realities of the Internet today is a phenomenon known in security circles as “credential dumps”—the posting of lists of usernames and passwords on the web. We’re always monitoring for these dumps so we can respond quickly to protect our users. This week, we identified several lists claiming to contain Google and other Internet providers’ credentials,” it said in a blog post.
It added: “We found that less than 2% of the username and password combinations might have worked, and our automated anti-hijacking systems would have blocked many of those login attempts. We’ve protected the affected accounts and have required those users to reset their passwords. It’s important to note that in this case and in others, the leaked usernames and passwords were not the result of a breach of Google systems. Often, these credentials are obtained through a combination of other sources.”
PC World, citing the CSIS Security Group, reported that the Russian leaker says more than 60 percent of the data is legitimate.
“We can’t confirm that it is indeed as much as 60 percent, but a great amount of the leaked data is legitimate,” Peter Kruse, the chief technology officer of CSIS, told the website. “We believe the data doesn’t originate from Google directly,” Kruse added. “Instead it’s likely it comes from various sources that have been compromised.”
Source::::Jack Phillips, Epoch Times | September 11, 2014
Natarajan
It’s Grandparents Day today, and this brings to mind those priceless, unforgettable memories our grandparents have given us. Those moments of pure joy, abundant love and tireless pampering that we’ve received at their hands.
Kids pharmaceutical giant, Johnson’s has come up with this touching video especially for this day, and it will definitely take you down memory lane. Here are a few things that remind us of our grandparents:
1. Those lovely bedtime stories, which got more and more interesting if we promised to sleep.
2. Every food item seemed almost exotic when grandma cooked it.
3. Summer vacations at our grandparents house meant pampering. Loads of it.
4. Those times when our grandparents saved us from getting into trouble with our parents.
5. Nobody celebrated your achievements, big or small, like they did. Nobody still does!
Source::::You Tube and ndtv.com
Natarajan
If you have erroneously sent a message to your dad and wish that it should not be seen, here comes a unique app that will help you delete that instantly.
“Invisible Text” app works by allowing the user to delete a sent message as long as it has not already been opened, eWeek reported.
Users can send videos, texts, voice messages and picture messages and also set a timer for a message to self-destruct if it is not read after the stated amount of time.
The app, available on Android, iOS and BlackBerry devices, uses technology that combines message encryption with device pairing.
“To date, no other solution can ensure secure data transmission between two devices, including a smartphone, smart TV, computer, tablet, radio or webcam,” the company said in a statement.
The recipient of the text you want to delete must also have “Invisible Text” app on his phone.
Source::::Ndtv.com
Natarajan
Take off with Natarajan 