nostalgia – Page 69 – Take off with Natarajan

மகாபெரியவர் படிப்பிலே “மக்கு ” இல்லையே !!!!!!

May 16, 2013May 16, 2013NatarajanLeave a comment

பெரியவா
படிப்பிலே ‘மக்கு’ ன்னு நீ நெனச்சியோ !!!illaiye

நான் திண்டிவனம் பள்ளிக்கு சென்று பெரியவா படித்ததற்கு அடையாளமாக ஏதாவது கிடைக்குமா என்ற ஆர்வத்தில் தலைமை ஆசிரியரின் அனுமதியுடன் பழைய ரெக்கார்ட்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த அறையை துழாவினேன். அதிசயத்திலும் அதிசயமாக ஒரு வருகை பதிவேட்டின் ஒரே ஒரு காகிதம் மட்டும் கிடைத்தது. அது 1904 ஆம் வருடம், பெரியவா ரெண்டாம் பாரம் படித்தபோது, அந்த வகுப்பின் வருகை பதிவேட்டின் ஒரு ஷீட்.

அதில் ‘சுவாமிநாதன்’ என்ற பெயரை கண்டபோது எனக்கு மகிழ்ச்சி நிலைகொள்ளவில்லை. மறுநாளே, ஆந்திராவில் இருந்த பெரியவாளை தரிசிக்க சென்றேன்.

நடுநிசி, பூர்ண நிலா, பெரியவா ஓர் ஊரில் இருந்து வேறோர் கேம்ப் க்கு மேனாவில் பயணித்து கொண்டிருந்தார். கூடவே ஓடி, திண்டிவனம் சென்ற விவரத்தையும், ‘வருகை பதிவேடு’ காகிதம் கிடைத்த செய்தியையும் கூறினேன். சற்று தொலைவு சென்றதும் மேனா நின்றது. உடன் வந்தவர்களையும் மேனாவை தூக்கி வந்தவர்களையும் ஆகாரம் செய்து விட்டு, வரும்படி பணித்துவிட்டு, பெரியவா அந்த வருகை பதிவேட்டு ஷீட்டை வாங்கி டார்ச் லைட் லென்ஸ் உதவியோடு பார்த்தார். முகம் மலர்ந்தது.

இது எப்படிடா உனக்கு கிடச்சுது? என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டு விட்டு, அதில் இருந்த பெயர்களை ஒவ்வொன்றாக படித்தார். அறுபத்து நான்கு வருடங்கள் முந்தய நாட்களின் நினைவுகளில் ஒரு கணம் மூழ்கி போனார். தம்முடன் ரெண்டாம் பாரத்தில் படித்த மாணவர்களை நினைவு கூர்ந்தார்.

அவர்களில் யார் யார் அப்போது உயிருடன் இல்லை என்பதையும் மற்றவர்கள் எந்த ஊரில் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் சொன்னார்.

இறுதியாக, ‘என் பேர் எல்லோருக்கும் கடைசிலே இருக்கே, பெரியவா படிப்பிலே ‘மக்கு’ ன்னு நீ நெனச்சியோ?’ என்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார்.

‘இல்லே, பெரியவா பேர் ஏன் கடைசிலே இருக்குன்னு நெனச்சிண்டேன்’ என்ற உண்மையை சொன்னேன்.

‘என் பூர்வாச்ரம தகப்பனாருக்கு ஸ்கூல் இன்ஸ்பெக்டர் உத்தியோகம். அடிக்கடி அவரை, ஊர் மாத்திடுவா. சிதம்பரத்திலேருந்து திண்டிவனத்துக்கு செப்டம்பர் மாசம் மாத்தலாயி வந்தார். பாதியிலே வந்து இந்த ஸ்கூல் லே சேர்ந்தேன். அதனால தான் என் பேரு கடைசிலே இருக்கு’ என்று விளக்கம் தந்தார்.

அன்பே அருளே புத்தகத்தில் ஸ்ரீ. பரணீதரன் அவர்கள்.

Natarajan

காஞ்சி சுவாமி ….கஞ்சி சுவாமி. !!!…காஞ்சி பெரியவரின் சிலேடை !!!!

May 5, 2013NatarajanLeave a comment

காஞ்சிபுரத்தில் வேத பாஷ்ய பரிட்சை நடந்தது.ஏராளமான பண்டிதர்கள் கலந்து கொண்டனர்.

அந்த நாள்களில்,ஸ்ரீ மடத்தில் டீ,காபி கொடுக்கும் வழக்கம் இல்லை.வித்வான்களுக்கு மோர்க் கஞ்சி,பால் கஞ்சிதான் கொடுப்பது வழக்கம்.

ஒரு பக்தர்,வித்வான்களுக்கு கஞ்சி கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் எல்லாரும் கஞ்சிக்காக நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒரு வித்வான் கஞ்சி கொடுத்துக்கொண்டிருந்த நபரைப் பார்த்து,[தனக்கு உடனே கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக] ‘கஞ்சி ஸ்வாமி….கஞ்சி ஸ்வாமி”என்று உரத்த குரலில் அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். [கஞ்சி கொடுங்கோ ஸார் என்பதைப் போல கஞ்சி ஸ்வாமி!]

சற்றுத் தொலைவில் உட்கார்ந்தபடி ஸ்ரீ பெரியவாள் இதைக் கேட்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த சமயம் பார்த்து, ஒரு வித்வான் [கஞ்சி கேட்டவரின் குரலைக் கேட்டு] பரபரப்புடன்,”கஞ்சி ஸ்வாமிகள் எக்கட உன்னாரு?” என்று[பெரியவாள் தரிசனத்துக்காக] ஆவலுடன் கேட்டார்.

இரண்டையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பெரியவாள் மெல்லச் சிரித்தபடியே……

“தெலுங்கில்தான் ‘கஞ்சி ஸ்வாமி’யாக நான் இருந்தேன். இப்போது தமிழிலும் ‘கஞ்சி’ ஸ்வாமியாக [கஞ்சி கொடுக்கும் நபர்] ஆகிவிட்டேன்.ரொம்பப் பொருத்தம்” என்று கூறி, பொருள் சிலம்பம் செய்தார்கள்.
Jaya Jaya Shankara, Hara Hara Shankara !

source::::periva.proboards.com
Natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/thread/4050/kanchi-swami/#ixzz2SPk8wxzw

Statue of Liberty….An Inseparable Part of American identity !!!!

May 4, 2013NatarajanLeave a comment

The Story of the Statue of Liberty…
To the few who may not know this, the Statue of Liberty is a colossal neoclassical sculpture on Liberty Island in New York Harbor. The statue, a gift to the United States from the people of France, is of a robed female figure representing Libertas, the Roman goddess of freedom, who bears a torch and a tabula ansata (a tablet evoking the law) upon which is inscribed the date of the American Declaration of Independence, July 4, 1776.

This statue has been an inseparable part of the American identity and a symbol of justice and freedom throughout the world

statue of liberty photo

source::::babamailnet

Natarajan

கனவில் வந்த மாமுனிவர் !!!!

May 4, 2013NatarajanLeave a comment

கனவில் வந்த மெய்யர்!
எழுதியவர் : ஜானா கண்ணன், மைலாப்பூர், சென்னை.
மூலம் : மஹா பெரியவா தரிசன அனுபவங்கள் – ஐந்தாம் பகுதி

கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த நாட்கள். பெரியவாளைப் பற்றிப் பொதுவாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்தேனே தவிர, விசேஷமான பக்தி என்று எதுவும் இல்லாத காலம்.

திடீரென்று தரிசனம் கொடுத்தார்கள் – கனவில்! ‘ஏதோ, பிரமை’ என்று ஒதுக்கித் தள்ள முடியவில்லை. அடிக்கடி வந்து தரிசனம் கொடுத்தார்கள்.
இந்தப் புனிதக் கனவுகளுக்கு ஒரு கௌரவம் கொடுக்க வேண்டாமா?

குருவார விரதம் மேற்கொண்டேன். அது முதல் ஒவ்வொரு வியாழனிலும் தரிசனம் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. சந்தோஷமாக இருந்தது. ஆனால் அது நீடிக்கவில்லை.
பெரியவா வருவதை நிறுத்திக் கொண்டுவிட்டார்கள். நான் என்ன தவறு செய்தேன்?

அன்று வியாழக்கிழமை. படுக்கையில் உட்கார்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டு பிரார்த்திக்கிறேன். ‘இன்றைக்காவது தரிசனம் கொடுக்கணும்’.
ஊஹூம்… பெரியவாள் வரவில்லை.

ரொம்பவும் ஏக்கமாகத்தான் இருந்தது. என் பிரார்த்தனையை ஏன் பெரியவாள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை?

இரண்டு நாட்கள் கழித்து சொப்பனத்தில் காட்சி தந்தார்கள். “பெரியவாள் தரிசனம் முன்பெல்லாம் அடிக்கடி கிடைச்சுது. இப்போ பெரியவா வரதே இல்லை” என்று வருத்தத்துடன் கூறினேன்.

பெரியவாள் மெல்லச் சிரித்தார்கள். “எனக்கு வயசாயிடுத்தோன்னோ? நான் கிழவனாயிட்டேன். (தண்டத்தைக் காட்டி) இந்தக் குச்சியை எடுத்துண்டு அவ்வளவு தூரம் வரமுடியல்லே. நீ தான் என்னைப் பார்க்க வரணும்”.

“பெரியவா அனுக்ரஹம் இருந்தால் வருவேன்.”

“உத்ஸவத்துக்கு வரயா?”

“அனுக்ரஹம் செய்தால் வருவேன்”.

கனவு கலைந்தது. ஒன்றும் விளங்கவில்லை. எந்த உற்சவத்துக்கு வரவேண்டும்? அதற்கும் பெரியவாள் தரிசனத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

மறுநாளே அந்த ஆச்சரியம் நடந்தது.

சென்னையில் ஒரு கல்யாணத்துக்கு என் பெரியம்மா போக வேண்டியிருந்தது. “துணைக்கு நீ வாயேன். நீ வந்தால்,, போகிற வழியில், காஞ்சிபுரத்தில் பெரியவாளை தரிசனம் பண்ணிவிட்டுப் போகலாம்.”

அடுத்த நிமிடமே நான் தயாராகிவிட்டேன்!

மறுநாள் காலை நாங்கள் காஞ்சிபுரம் மடத்து வாசலுக்குச் சென்றபோது, அங்கே காமாக்ஷி வந்து நின்றுகொண்டிருந்தாள். ஏகக் கூட்டம். மூன்று பெரியவர்களும் வலம் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்ன விசேஷம் இன்னிக்கு” என்று உள்ளூர்ப் பெண்மணியைக் கேட்டேன்.

“தெரியாதா உனக்கு? காமாக்ஷி கோயில் உத்ஸவம் நடந்து கொண்டிருக்கு”.

எனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. “உத்ஸ்வத்துக்கு வரயா?” – வெறும் கனவு அல்ல; தெய்வ சங்கல்பம்!

source::::periva.proboards.com

Natarajan

In Lord Rama”s Footsteps….Rameshwaram and Dhanushkodi !!!

April 29, 2013April 29, 2013Natarajan3 Comments

The walkway to Villondi Teertham, a sweet-water well that appears mysteriously in the midst of the ocean.

The walkway to Villondi Teertham, a sweet-water well that appears mysteriously in the midst of the ocean. A small well here is filled with water. You are allowed a sip and the water is absolutely sweet. “This is where Rama pierced his arrow to ensure sweet water flowed to quench Sita’s thirst,” says the caretaker. Rama’s bow and arrow are said to be buried here. Hence the name Villondi Teertham.

The Ramanathaswamy Temple in Rameshwaram has the world’s longest corridor. The temple, which has the longest corridor in the world, stretches as stories from Ramayana are painted on every wall. There are many legends here, but the one that is most often reinforced is how Rama prayed to Lord Shiva to absolve him of any sins committed during the war. Rama asked Hanuman to get him a lingam from the Himalayas but as the monkey god took time, Sita carved a small lingam, which is placed in the sanctum here. The RamanathaswamyTemple stands tall inside the town as devotees make their way to cleanse themselves with a sacred bath at the 22 wells or teerthams that surround it. Rameshwaram, has close to 64 theerthams and the holy water is stored in wells, ponds, tanks and one of them, the Agni Theertham, is the sea itself. Even today, it is believed that the tanks around the temple have a perennial source of water.

Road leading to Dhanushkodi from Rameswaram. It was on this island in January 1897 that Swami Vivekananda, after his triumphant visit to Chicago to attend the Parliament of Religions in September 1893, set foot on Indian soil from Colombo. Pilgrims from all over India visit Rameswaram Temple to bathe in the holy wells and in the sea. It is a well-known pilgrimage site. Only a few, though, know the mythological and historical importance of nearby Dhanushkodi.

Dhanushkodi is today a ghost town and human habitation is almost non-existent as only a few fishermen with their families now live here. On the fateful night of December 22, 1964, Indian Railways train number 653, the Pamban-Dhanushkodi Passenger, left Pamban with 110 passengers and five railway staff. It was only a few yards before Dhanushkodi railway station when it was hit by a massive tidal wave. The train was washed away, killing all 115 on board. In all, over 1,800 people perished in the cyclonic storm. Following this disaster, the town was declared unfit for living.

A survivor of the 1964 cyclone who now lives in Dhanushkodi supplies drinking water to tourists from a well on Dhanushkodi beach.

It is amazing that the well, which is just a few yards from the sea, supplies sweet drinking water.

A view from Kothandaramaswamy Temple, located 12 km from Rameswaram. Popular belief goes that Vibishana, brother of the demon king Ravana of Lanka, surrendered before Lord Rama here. The mythological importance assigned to this town is that when Lord Rama returned to India after vanquishing Ravana, Vibhishana pleaded with him to break the setu (bridge) so that no other armies would use it. Rama acquiesced to his request and broke the Indian side of the bridge with the end of his bow. This place came to be known as Dhanushkodi (Dhanush is ‘bow’ and kodi is ‘end’ in Tamil) and remains to this day a holy place for Hindus.

source::::Laksmi Sharath in Yahoo lifestyle..

Natarajan

“சூரியனக்கு அக்னியின் நினைவு இல்லையாம் “!!!

April 28, 2013NatarajanLeave a comment

ஒருநாள் காலை தர்சனத்துக்கு ஒரு வயஸான தம்பதி வந்திருந்தனர். பெரியவா ஒரு வாதா மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து தர்சனம் குடுத்துக் கொண்டிருந்தார். தம்பதிகள் பழங்களை சமர்ப்பித்துவிட்டு நமஸ்கரித்தனர்.

“இதே மாதிரி வாதா மரம் ஒங்காத்து வாசல்ல இருந்துதே!……இன்னும் இருக்கோ?….”

“ஆமா…இன்னும் இருக்கு! பெரியவா பாத்து இருவது வர்ஷத்துக்கு மேலேயே இருக்கும்….இப்போ நன்னா பெருஸா வளந்திருக்கு; நெறைய காயக்கறது; தெருப் பசங்க கல்லை விட்டெறிஞ்சு வாதம் பழத்தை பொறுக்கித் திங்கறதுகள்..”

“கூடத்ல ஒரு பத்தாயம் இருந்துதே!….அதுல கரையான் அரிச்சு ரிப்பேர் பண்றா..ப்ல ஆயிருந்துதே!..”

“ஆமா….அத அப்போவே ரிப்பேர் பண்ணியாச்சு. அதுலதான் சாப்பாட்டு நெல்லைக் கொட்டி வெக்கறோம்….”

“ஒரு சே…ப்பு பசுமாடு கன்னு போடாம இருந்துதே!…..”

“அது ஆறு கன்னு போட்டுது பெரியவா…..இப்போ, சமீபத்லதான் தவறிப் போச்சு. எல்லாக் கன்னும் நன்னா இருக்கு…நல்ல வம்சம்….”

“ஐயங்கார் கணக்குப்பிள்ளை இருந்தாரே! திருநக்ஷத்ரம் எம்பதுக்கு மேலே இருக்குமோ இப்போ?….”

“சதாபிஷேகத்துக்கு ரெண்டு வர்ஷம் முன்னாடி, வைகுண்டம் போய்ட்டார் பெரியவா….”

“எட்டுக்குடி முருகனுக்கு தைப்பூசம் காவடி எடுக்கற வழக்கமாச்சே! ஒங்க புத்ராள் யாராவுது வந்து காவடி எடுக்கறாளா?…”

“பெரியவா க்ருபைல எட்டுக்குடி முருகன் கைங்கர்யம் நடந்துண்டிருக்கு..”

“வடுவூர் துரைஸ்வாமி ஐயங்கார், வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள்,பம்மல் சம்மந்த முதலியார் நாவல்கள், மதனகாமராஜன், விக்ரமாதித்தன் புஸ்தகங்கள் எல்லாம் அலமாரி நெறைய இருந்துதே! இருக்கா? யாராவுது படிக்கறாளா?….”

“எல்லாப் புஸ்தகமும் இருக்கு…ஆனா யாரும் படிக்கறதில்லே பெரியவா…..”

“ராமாயண பாராயணம் பண்ணிண்டிருந்தியே! நடக்கறதா..?”

“கண் செரியாத் தெரியறதில்லே, அதுனால ஒரு சர்க்கம் மட்டும் படிக்கிறேன்…”

கேட்டுக்கொண்டிருந்த பாட்டிக்கு ஆச்சர்யமான ஆச்சர்யம்! பாட்டி சொன்னாள்….”எத்தனையோ வர்ஷத்துக்கு முன்னாடி பெரியவா எங்க க்ராமத்துக்கு வந்தப்போ, எங்காத்துக்கு வந்து, கொஞ்ச நேரம் இருந்திருப்பேள் …..ஆனா, எப்டி இத்தனை நுணுக்கமா எல்லாத்தையும் பாத்து, இத்தனை வர்ஷத்துக்கப்புறம் கூட எதையுமே மறக்காம, அவ்வளவு ஞாபகமாக் கேக்கறேளே!…பெரியவா கேட்டதுல பாதி விஷயங்கள், அந்தாத்துல இருக்கற நேக்கே நெனைவுல இல்லே!……”

பெரியவா படாரென்று ஒரு பெரிய விஷயத்தை போட்டுடைத்தார்……..

“ஆமா……இதெல்லாம் என்ன ஞாபகசக்தி? ஈஸ்வரன் ஞாபகம் எப்பவுமே இருக்க மாட்டேங்கறதே!…” ஸூர்யனுக்கு அக்னியின் நினைவு இல்லையாம்!!

குறை என்று வரும்போது, பெரியவா மாதிரி மஹான்கள் தங்களை முன்னிறுத்தி சொல்லுவார்கள். நம்மை மாதிரி அல்பங்களோ, குறை என்றால் அடுத்தவர்களைத்தான் முன்னிறுத்திச் சொல்லுவோம்.
source::::periva.proboards.com

Natarajan

தயிர் பாலாக மாறுமா?!!!….கேட்டார் மகாபெரியவர் !!!!!

April 27, 2013NatarajanLeave a comment

வெள்ளைக்காரன் புத்திசாலி!

கல்வித்துறையில் ரொம்ப பெரிய போஸ்டில் இருந்தவர் ஒருவர் மடத்துக்கு அடிக்கடி வருவார்.

ஒருதடவை அப்படி வரும் போது தன்னுடன் இரண்டு வெள்ளைக்காரர்களை அழைத்து வந்தார். வந்தவர், வெறுமனே அவர்களுடன் வரவில்லை, கூடவே “தன்னை நாடி இங்க்லாண்டிலிருந்து மாணவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்!” என்ற பெருமிதம் தலைக்கேற வந்தார்.

பெரியவாளுக்கு நமஸ்காரம் செய்து விட்டு “இவா ரெண்டு பேரும் லண்டன்ல ரிஸர்ச் பண்ணிண்டிருக்கா…. almost எல்லா சப்ஜெக்ட்லேயும் புகுந்து வெளையாடியிருக்கா….பொதுவா இங்க்லீஷ்காராளே ரொம்ப புத்திசாலிகள்! அதுலேயும் இவா ரெண்டு பேரும் ரொம்ப intelligent! பிஹெச்.டி பண்ணியிருக்கா… இங்க்லீஷ்லதான் வர்ஷாவர்ஷம் புதுசுபுதுசா வார்த்தைகள் சேர்ந்துண்டே போறதே! புது scientific வோர்ட்ஸ் நெறைய கண்டு பிடிச்சிருக்கா. அதான், அந்த பாஷை தேங்கிப் போய் பாஸி பிடிக்காம pureஆ இருந்துண்டு இருக்கு…”

இங்க்லிஷுக்கு ஒரு ஸ்தோத்ரமே பண்ணிவிட்டார் !

யார் முன்னால் பேசினாலும் டம்பம் இல்லாமல் அடக்கமாகப் பேசவேண்டும். அதுவும் ஞானக்கடலான பெரியவா மாதிரி மஹான்கள் முன்னால், தெரிந்தாலும் பேசாமல் அடக்கமாக இருப்பதுதான் சிறப்பு.

தலைகால் தெரியாமல் அதிகம் பேசுவது நம்முடைய மடமை. ஏனென்றால் யார் முன் பேசுகிறோம்! ஒரு வழியாக அவர் மூச்சு விட சற்று நிறுத்தியதும், ஞான சாகரத்திலிருந்து ஒரு துளி வெளியே வந்து விழுந்து அங்கிருந்தோரைத் திணற அடித்தது.

“ஆமாமா….இங்க்லிஷ்காரன் ரொம்…ப புத்திசாலிதான்! நாம என்ன பண்றோம்? பாலைத் தயிரா ஆக்கறோம். அது ஸ்வபாவமா நடக்கறது. ஆனா, தயிரைப் பாலா மாத்தறதில்லே; ஏன்னா…..அது முடியாத விஷயம்.

அதுனாலதான் அக்ஞானிகளான நாம, அந்த மாதிரில்லாம் முயற்சி பண்றதில்லை. ஆனா, இங்க்லிஷ்காரன் புத்திசாலியோன்னோ…. “இதோ, தயிரைப் பாலாக்கி காட்டறேன்”..னான்! Butter Milk ன்னு ஒரு வார்த்தையை கண்டுபிடிச்சுட்டான்! பாத்தியா! எவ்ளோ..வ் சுலபமா butterஐ மில்க் ஆக்கிட்டான்!

நாம என்னவோ அதை “மோர்”ன்னு சொல்றோம்; milk ன்னு சொல்றதில்லே”…. புன்சிரிப்புடன் பெரியவா சொன்னதும் கல்வித்துறையின் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. சுற்றி இருந்தவர்கள் இந்த விளக்கத்தை கேட்டு, அதிலிருந்த “இதுநாள் வரை காணத் தவறிய” உண்மையை உணர்ந்து புன்னகைத்தனர்.

அந்த வெள்ளைக்கார மாணவர்களோ, பெரியவா சொன்னதை மொழி பெயர்த்து கேட்ட பின்,

“Oh ! My God ! It is not a butter research; but a better research!!!!!என்று ஆச்சர்யப்பட்டு மிகவும் ரசித்தார்கள்….

source::::periva.proboards.com
Natarajan

God Has His Own Plans !!!!

April 27, 2013NatarajanLeave a comment

Once there was a sweeper in a temple. Being very devoted and sincere, he thought that the lord standing all the time and giving help must be feeling very tired.

So one day very innocently he asked the lord whether he can take his place for a day so that the lord can have some relief and rest.

The deity of the temple replied, “I do not mind taking a break. I will transform you like myself, but you must do one thing.

You must just stand here like me, smile at everyone and just give benedictions. Do not interfere with anything and do not say anything.

Remember you are the deity and you just have faith that I have a master plan for everything.”

The sweeper agreed to this.

The next day the sweeper took the position. First a rich man came and prayed to the lord. offered a small donation and prayed that his business should be prosperous.

While going, the rich man inadvertently left his wallet full of money right there.

Now the sweeper in the form of deity could not call him and so he decided to control himself and keep quiet.

Just then a poor man came and he put one coin in the bowl and said that it was all he could afford and he prayed to the lord that he should continue to be engaged in the lord’s service.

He also said that his family was in dire need of some basic needs but he left it to the good hands of the lord to give some solution.

When he opened his eyes, he saw the wallet left by the rich man.

The poor man thanked the lord for his kindness and took the wallet very innocently.

The sweeper in the form of the deity could not say anything and he had to just keep smiling.

At that point a sailor walked in. He prayed for his safe journey as he was going on a long trip.

Just then the rich man came with the police and said that somebody has stolen his wallet and seeing the sailor there, he asked the police to arrest him thinking that he might have taken it.

Now the sweeper in the form of deity wanted to say that the sailor is not the thief but he could not say so and he became greatly frustrated.

The sailor looked at the lord and asked why he, an innocent person, is being punished.

The rich man looked at the lord and thanked Him for finding the thief.

The sweeper in the deity form could no more tolerate it, and he thought that even if the real lord had been here, he would have definitely interfered, and hence he started speaking and said that the sailor is not the thief but it was the poor man who took away the wallet. The rich man was very thankful as was the sailor.

In the night, the real lord came and He asked the sweeper how the day was.

The sweeper said, “I thought it would be easy, but now I know that Your days are not easy, but I did one good thing.”

Then he explained the whole episode to the lord.

The lord became very upset on hearing this whereas the sweeper thought the lord would appreciate him for the good deed done.

The lord asked, “Why did you not just stick to the plan? You had no faith in Me. Do you think that I do not understand the hearts of all those who come here?

All the donations which the rich man gave was all stolen money and it is only a fraction of what he really has and he wants me to reciprocate unlimitedly.

The single coin offered by the poor man was the last coin he had and he gave it to me out of faith.

The sailor was to die because of bad weather but if he would’ve been arrested and in the jail, he would have been saved from a greater calamity.

I intended the wallet should go to the poor man because he will use it in my service.

I was going to reduce the rich man’s karma also by doing this and save the sailor also.

But you cancelled everything because you made your own plans.”

Moral — God has plans and justice for everyone….we just have to have patience!

source::::input from a friend of mine
Natarajan

பிணி தீர்த்த மஹா முனிவர் !!!!

April 27, 2013NatarajanLeave a comment

Post by uma2806 on Apr 19, 2013 at 12:50pm
மூலம் : மஹாபெரியவா தரிசன அனுபவங்கள் – ஐந்தாம் பாகம்
நினைவு கூர்ந்தவர் : பி.எஸ். தேவராஜ சர்மா, பழையனூர்.

1978 ஏப்ரல் 13-ஆம் தேதி. மறுநாள் தமிழ் வருஷப் பிறப்பு. அன்றைய தினம் விடியற்காலையிலேயே பெரியவாளை தரிசித்துவிட வேண்டும் என்று உத்வேகம். முதல்நாளே தேனம்பாக்கம் சென்று, கிடைத்த இடத்தில் படுத்துக் கொண்டோம். முதலில் கண் விழிப்பவர், மற்றவர்களை எழுப்பிவிட வேண்டும் என்று ஒப்பந்தம்.

காலை மணி மூன்று முப்பது.

மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் உடலில் ஓர் ஓட்டம்.

சட்டென்று கண்விழித்து எழுந்தோம்.

எதிரே, மஹாஸ்வாமிகள்! விபூதி, ருத்ராட்சம்.. மங்கிய விளக்கொளியில் காஷாயம் பளபளக்கிறது. யாருக்கும், பக்கத்தில் இருப்பவர் யார் என்று தெரியவில்லை; கண்ணில் படவில்லை. ஒரே ஒருவரை, அருட்புன்னகையுடன் நிற்கும் பரமேஸ்வரனை மட்டுமே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். ஹரிக்கேன் விளக்கொளி வழிகாட்ட, பெரியவாள் வெளியே வந்து நடக்கத் தொடங்கினார்கள். முந்தைய இரவு அவ்வளவு பேசிய அவர், இப்போது மௌனம். நாற்பது பேர் பின் தொடர்ந்து சென்றோம்.

வரதராஜர் கோயில் தெற்கு வாசல் வந்ததும், விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமம் சொல்லிக்கொண்டே, நான்கு மாடவீதிகளிலும் வலம் வந்தோம். வரும் வழியில் சாலையின் நடுவில், சாக்கடை நீர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. “பெரியவா எப்படிக் கடந்து செல்வார்கள்?” என்று நாங்கள் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோதே, பெரியவாள் ஒரே தாண்டாகத் தாண்டி சென்றார்கள்! (அனுமான் அம்சமும் இருக்குமோ?)

பிறகு தேனம்பாக்கம் திரும்பினோம். காமாட்சியை தரிசித்துவிட்டு, ஊர் திரும்பினோம். அந்த ஆண்டு முழுவதும், எனக்கு எல்லாத் துறைகளிலும் முன்னேற்றம்தான்.

1985-ஆம் ஆண்டு எனக்குக் காதில் வலி ஏற்பட்டு, எந்த வைத்தியத்துக்கும் கட்டுப்படாமல் போய், பெரிய ஆபரேஷன் செய்யவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டு விட்டது.

பெரியவாளை தரிசனம் செய்யாமல், எப்படி ஆபரேஷனுக்குச் சம்மதிக்க முடியும்?

எண்கணிதத்தின்படி, என் பகை எண், ஏழு.

பெரியவாளுக்கு சமர்ப்பிக்க ஏழு ஆரஞ்சுப் பழங்களும் வில்வமாலையும் வாங்கிச் சென்றேன். பிற்பகல் இரண்டு மணி. பெரியவாள் மேனாவில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பொதுப்படையாகச் சில கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டே, ஆரஞ்சுப் பழங்களை உரித்து உரித்து வைத்தார்கள். (என் தீவினைகளைத் தோலுரித்து விட்டார்கள் என்பதைப் பின்னால் புரிந்து கொண்டேன்).

ஆபரேஷனுக்கு முதல் நாள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். டாக்டர் என்னை நன்றாகப் பரிசோதித்தார்.

“உண்மையைச் சொல்லுங்கள். நான் கொடுத்த மருந்துகளைத் தவிர, வேறு எந்த மருந்துகளை உபயோகப்படுத்தினீர்கள்? வேறு எந்த டாக்டரிடம் போனீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

“நான் வேறு எந்த டாக்டரிடமும் போகவில்லை; எந்த மருந்தும் போடவில்லை”.

“பயப்படாமல் சொல்லுங்கள். அந்த டாக்டர் கொடுத்த மருந்துகள் ரொம்ப effective-ஆக இருக்கின்றன. நான் அதைத் தெரிந்து கொண்டால், மற்றவர்களுக்கும் எழுதிக் கொடுப்பேனில்லையா?”

“டாக்டர்! உண்மையைத்தான் சொல்கிறேன். இரண்டு நாள் முன்னர் காஞ்சிபுரம் சென்று மஹாஸ்வாமிகளைத் தரிசித்து, பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன். அவ்வளவுதான்.”

டாக்டரின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

“உங்கள் காது நோய் குணமாகிவிட்டது. ஆபரேஷன் தேவையில்லை.”

வீட்டுக்கு வந்ததும், மனைவி – குழந்தைகளுக்கு ஏற்பட்ட ஆனந்தத்தை விளக்க வார்த்தைகளே இல்லை.

ஜெய ஜெய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர!!

source::::periva.proboards.com
Natarajan

Story Behind ANZAC Day…25 April…. In Australia and Newzealand….

April 25, 2013April 25, 2013Natarajan1 Comment

Landing: Allied troops at Anzac Cove in the Gallipoli Peninsula in 1915. From this point many Anzac forces were sent into battle along the ridges of the area

Landing at Turkey’s Anzac Cove (pictured) in 1915, little did many of these men know that their sacrifices would still be commemorated almost a century later. These extraordinary pictures were today released to mark the 98th anniversary of the Gallipoli landings on Anzac Day in Australia and New Zealand. The national remembrance day marks the anniversary of the first major military action by Australia and New Zealand during the First World War in 1915.

It also now more broadly commemorates all those who served and died in military operations in which the two countries have been involved.
The Australian and New Zealand Army Corps (Anzac) fought alongside their British, French and other allies at Gallipoli in Turkey during World War One.
On their way: Australians soldiers embarking at Melbourne to fight in World War One in December 1914. Some 8,000 Australian soldiers died at Gallipoli

On their way: Australians soldiers embarking at Melbourne to fight in World War One in December 1914. Some 8,000 Australian soldiers died at Gallipoli

Located on the western coast of the Dardanelles, the British hoped by eventually getting to Constantinople that they would link up with the Russians.

The intention of this was to then knock Turkey out of the war. A naval attack began on February 19 but it was called off after three battleships were sunk.

Then by the time of another landing on April 25, the Turks had been given time to prepare better fortifications and increased their armies sixfold.

Australian and New Zealand troops won a bridgehead at Anzac Cove as the British aimed to land at five points in Cape Helles – but only managed three.

The British still required reinforcements in these areas and the Turkish were able to bring extra troops onto the peninsula to better defend themselves.

A standstill continued through the summer in hot and filthy conditions, and the campaign was eventually ended by the War Council in winter 1915.

The invasion had been intended to knock Turkey out of the war, but in the end it only gave the Russians some breathing space from the Turks.

Turkey lost around 300,000 men and the Allies had 214,000 killed – more than 8,000 of whom were Australian soldiers, in a disastrous campaign.

Anzac Cove became a focus for Australian pride after forces were stuck there in squalid conditions for eight months, defending the area from the Turks.

The Anzac soldiers who arrived on the narrow strip of beach were faced with a difficult environment of steep cliffs and ridges – and almost daily shelling.

At the height of the fighting during the landings of April 25, 1915, the waters around the peninsula were stained red with blood at one point 50 metres out.

Fierce resistance from the under-rated Ottoman forces, inhospitable terrain and bungled planning spelt disaster for the campaign/

Among those who suffered the greatest losses were the Anzacs Australian and New Zealand Army Corps who made the first landings, swept by an unexpected current to a narrow cove rather than the wide beaches the planners intended.

War historian Charles Bean wrote: ‘That strongly marked and definite entity, the Anzac tradition, had, from the first morning, been partly created here’.

But despite the toll in human life, the campaign is seen as a landmark in the formation of national consciousness in the two countries.

The 25th of April was officially named Anzac Day in 1916.

And today tens of thousands of people across the world attended dawn services across the world as the centenary of Gallipoli nears.

They stood motionless in the dark to remember their fallen countrymen and women as they marked the anniversary of the landing.

source:::::mail online UK

Natarajan