Shankarachariya

படித்ததில் பிடித்தது !!! மகாபெரியவர் பாதுகை தரும் திருப்பங்கள் !!!

NatarajanLeave a comment

அது 1988ஆம் வருடம். தொழிலை அபிவிருத்தி செய்ய வங்கியில் இருந்து கடன் கேட்டிருந்தோம். கொஞ்சம் உதாசீனமாகப் பதில் கிடைத்தது. இதை தந்தையிடம் சொல்லவேயில்லை.

திடீரென்று அப்பா, அம்மா இருவரும் காஞ்சிபுரம் போகலாம் என்று அழைத்த உடன் கிளம்பினேன். பெரியவாளைத் தரிசனம் செய்ய, 300க்கும் அதிகமானோர் நின்றிருக்க, நாங்கள் கடைசியில் நின்றிருந்தோம்.
திடீரெனப் பெரியவா வழிவிடச் சொல்லி கூட்டத்தை சைகை செய்தார். வழி கிடைத்தவுடன் கடைசியில் நின்றிருந்த எங்களை அருகில் வரும்படி அழைத்தார். மெய் பதற அவர் முன் சென்று நின்றோம்.
“என்ன வேண்டும்?” என்று இரண்டு முறை கேட்டார்.
நாங்கள், “எதுவும் வேண்டாம்” என்று, பவ்யமாகத் தலை அசைத்தோம்.
மூன்றாவது முறை கோபமாகக் கேட்டார்.
உடனே “பிரசாதம் வேண்டும்” எனக் கூறினோம்.
உடனே, தனது திருவடிகளில் அணிந்திருந்த பாதுகைகளை எடுத்து, தாமரை மலரை அதன் மேல் வைத்து எங்களிடம் கொடுத்தார்.
பரதாழ்வார், ஸ்ரீராமரின் பாதுகைகளைக் கேட்டுப் பெற்றார். அது மகா புண்ணியம். கேட்காமலேயே – மகா பெரியவாளின் பாதுகை கிடைத்ததும் இதுதான் நினைவுக்கு வந்தது.
அந்த நொடியில் என் சர்வ நாடியும் அடங்கின. சர்வாங்கமும் ஒடுங்கின. மேனி புல்லரித்து, எத்தனை நேரம் உறைந்து போனேன் என்று தெரியாமல் செய்த அபார கருணை அது. பரவசமான நேரம்!உயிர் உள்ளவரை இறைவனது எல்லையில்லாக் கருணை என்னை ஆள வேண்டும் என்ற இறைஞ்சுதலுடன், அந்தப் பாதுகைகளைச் சுமந்து வந்தேன்.
தேரில் தெய்வம் உலா வந்து கொண்டிருக்கும்போது, தெருவில் இறங்கி, நாம் அந்தத் தெய்வத்தை தரிசனம் செய்யப் போகும் சமயத்தில், அந்தத் தெய்வம் தேரிலிருந்து இறங்கி வந்து நம் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கருணை செய்தால் எப்படி இருக்கும்? அந்த மாதிரியான ஒரு புளகாங்கிதம் அது.
காஞ்சியில் இருந்து திரும்பி வந்த உடன், வங்கியில் இருந்து அழைப்பு வந்தது. ‘ஏதோ ஒரு டென்ஷனில் சொல்லிவிட்டோம். எத்தனை லட்சம் வேண்டுமானாலும் கடன் தருகிறோம். வேண்டுமானால், செக்கை அனுப்பி வைக்கிறோம்’ என்றனர்.
இப்படி ஒன்றிரண்டு அல்ல; 20 வருடங்களுக்கும் அதிகமாக வாடாமல் அதே மலர்களுடன், சந்தனப் பேழையில் இருந்துகொண்டு, நிறையத் திருப்பங்களை, நானே எதிர்பார்க்காத அளவுக்கு நடத்தி வருகின்றன, அந்தப் பாதுகைகள்.”
சொல்லும்போதே அவர் குரலில் பரவசம் தெறிக்கிறது. அந்தப் பரவசம் நமக்குள்ளும் ததும்பத்தான் செய்கிறது.
~ கோவை கிருஷ்ணா ஸ்வீட் அதிபர் கிருஷ்ணன்.
நன்றி: “தீபம்“ (கல்கி வழங்கும் ஆன்மீக இதழ்)

 

நாற்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி காஞ்சிபுரத்தில் ஒரு அக்ரஹாரத்தின் வழியாய் காமாட்சியம்மன் கோயிலுக்குப் போய்க்கிட்டிருந்தேன். திடீரென பெரியவர் வர்றார்ன்னு குரல் கேட்டது. பரபரப்பாய் மக்கள் இங்கேயும், அங்கேயும் போய்க்கிட்டிருந்தாங்க. நானும் ஏதோ வயசான பெரியவர் வர்றார்ன்னு திரும்பிப் பார்த்தா, மஹா பெரியவா.

நான் சடார்ன்னு அந்த ஞானியின் காலைப் பிடிச்சிட்டேன். அப்புறம் அவர் அந்த இடத்தை விட்டுப் போயிட்டார். நான் ஒரு மணி நேரம் அந்த இடத்திலேயே நின்னேன். அக்ரஹாரத்து அய்யர்களெல்லாம், ‘நாங்க கூட-இவரைத் தொட்டது கிடையாது. நீ காலையே பிடிச்சுட்டியே’ன்னாங்க. நான் ரொம்பப் பயந்து போயி, கோயிலுக்குள் நுழைந்தேன்.
கோயிலுக்குள் மஹா பெரியவர் பக்தர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் பண்ணிக்கிட்டிருந்தார். தூரத்தில் நின்ன என்னை ‘வா’ன்னு சைகையால கூப்பிட்டார்.
‘சாமி தெரியாமல் காலைப் பிடிச்சுட்டேன்’னேன்.
அதற்குப் பெரியவர் ‘ஏதோ பூர்வஜென்ம வாசம், என் காலைப் பிடிச்சுட்ட. பரவாயில்லை, என்ன பண்றே’ன்னு கேட்டார்.
‘சினிமாவுல இருக்கேன்’ என்றேன்.
‘அதனால என்ன? எங்க இருந்தாலும் ஒழுக்கமாக இரு’ என்று சொல்லி தமது கைகளை எனது கைகள் மீது வைத்து ஆசீர்வாதம் பண்ணினார்.
அன்றிலிருந்து இன்று வரை காமாட்சின்னு சொல்லும்போது, அந்த மஹா பெரியவர் என்னை ஆசீர்வதிக்கிறதா உணர்றேன்.“
~ குணச்சித்திர நடிகர் வினுசக்கரவர்த்தி
நன்றி: “கல்கி”

 

Mahatma Gandhiji”s Meeting with Mahaperiavar ….Way Back in 1927 !!!!

NatarajanLeave a comment

Mahathma Gandhi was touring the South India in the latter half of 1927. He had heard about the Sage of Kamakotipeetam and wished very much to meet him. The sage was camping at palghat [Pallakad] at the time in the course of his vijaya-yatra. The Mahatma Gandhi went there on the 15th October, 1927. The meeting took at place on that day at Nellisseri village, palghat, Kerala.

His, Holiness received the Mahatma in the cattle-shed situated in the backyard of the camp. It was a unique experience for the Mahatma. Here was an authentic successor of Sankara, dressed in a piece of’ ochre cloth made of khadi, and seated on the floor. The Acharya too appreciated the occasion provided for getting to know, at first hand, the leader of the nation who had adopted voluntarily the mode of a simple peasant’s life. At the very first sight, the Mahatma was drawn to the Perfection Incarnate that was seated before him. The atmosphere was surcharged with spiritual silence. After a few moments the Acharya spoke in Samskrit and invited the Mahatma to take his seat. Gandhiji offered his obeisance and sat near the Acharya. He said that, as he was not used to speaking in Samskrit, he would use Hindi if that was permitted, and that he could understand what is spoken in Samskrit. So, the conversation took place without the need for an interpreter-the Acharya spoke in Samskrit, and Gandhiji in Hindi.

This was purely a private interview; there were no reporters; and except for one or two attendants of the math, no one was present. The conversation, which took place in a most cordial atmosphere, lasted for over an hour.

On taking leave of the Acharya, the Mahatma gave expression to the immense benefit he had derived from this unique meeting. How profoundly he was drawn to the Acharya will be evident from an incident that occurred during the interview. It was 5.30 in the evening. Sri C. Rajagopalachari who had accompanied the Mahatma had been waiting outside, went inside the cattle-shed and reminded the Mahatma about his evening meal; for the Mahatma would not take any food after 6 P.M. The Mahatma made this significant observation to Sri. C. Rajagopalachari: “The conversation I am having now with the Acharya is itsclf my evening meal for to day” As the Mahatma was leaving ,after a very fruitful interview, the Acharya gave him a pomelo fruit with his blessings. The Mahatma received it with great reverence, remarking that pomelo is a fruit which he liked best

Later in the evening, Gandhiji addressed a public meeting in Coimbatore. Some people in the audience were eager to know about the interview Gandhiji had had earlier with His holiness. Gandhiji replied saying that they discussed points of mutual interest, that the interview was a private one, that because of this, news paper reporters were not present there and that there was no point in his disclosing the details of the interview. Nothing more was known about this historic meeting.

A request was made to His Holiness in November 1968 for a message of the Seminar on The relevance of Mahatma Gandhi to the world of thought held at the University of Madras. Out of his abundant grace, Jagadguru, the preceptor of the World, sent a message in which he recalled the meeting in 1927 with Gandhiji the Father of the Nation and paid the following tribute:

“We wish to place before this Seminar one of the’ many things which Gandhi and I we discussed when we met at Palghat, Kerala in the last Prashava year. Before Gandhiji arrived at Palghat there came the news of the assassination of Sraddhananda of the Arya Samaj. Referring to this incident Gandhiji remarked as follows:

“I have an apprehension in my mind that assassination of this kind would occur more often than now [in the coming years] Let not there arise in me hatred even in a small measure against the present assassin. There arises a desire in me that I should able to embrace with love even so cruel a man who commits a heinous crime, as this one, an atatayin. But it is extremely difficult to cultivate such heartfelt affection. Yet I shall make an honest attempt in this direction.”

All that we wish to point out is that, in this world it is very rare even to hear about such a feeling expressed”.

”
[Courtesy Bhavans Journal]

The conversation that took place is now for you to read. 
Excerpts from “A Succinct Biography” 

The details of the conversation between the great men remained a complete secret, since no one else was allowed inside. Even till long after Gandhiji’s demise, the Acharya did not reveal anything about the conversation, in spite of the repeated requests of ardent, interested devotees. But later some details came out. About a year after the return of His Holiness to Kanchi, after the prolonged tour on foot, for six years, a letter was published in the name of a Professor Swaminathan, in an issue of Statesman (Calcutta). The professor was then editing the works of Mahatma Gandhi. The letter contained some details about the conversation between the Acharya and Gandhiji. The letter was perused by His Holiness. Sri Neelam Raju Venkateseshayya, (then editor of Andhra Prabha) had often entreated the Acharya to narrate details of the conversation between the Acharya and Gandhiji in 1927. But the Acharya Swami, once (years ago) told Sri Seshayya, “You have been always asking me about my talk with Gandhiji. None except the two of us knows anything about our talk. Now Gandhiji is no more. Suppose,I reveal the details of our conversation, will it not give rise to a doubt about its truth in the minds of Gandhiji’s followers?”. Sri Seshayya felt that a great secret of dharma had been revealed by the Acharya. In the letter published in the Stateman giving some details regarding the conversation between the two great men , it was stated that Gandhiji had informed SriKishore Lal Masurvala, a resident of Gandhiji’s ashrama and Srimati Ganga Ben Vaidya, about some of the details of his talk with the Kanchi Acharya. In the middle of June1985, Sri Venkataseshayya was summoned to Kanchi. When he reached Kanchi, His Holiness asked him to read the letter published in the Statesman and then said to him, “Now that some parts of the talk that transpired between Gandhiji and me have been published, I shall comply with your repeated requests concerning the same”. (The conversation between His Holiness and Sri Seshayya was in Telugu language and it has been translated into English)


A=Acharya, G=Gandhi

A : “I appreciate your pointing out about a good thing to mankind. Energy isessential for leading a righteous life. Danger only will result by leading a life based onphysical entities bereft of religion.”

G : “Yes, I do understand”.

A : “Our Bharat is one of the very ancient countries of the world. Our country isendowed with old, excellent learning and with an ancient culture. In the past, peoplefollowed the social dictum of Varnashrama Dharma, they were engaged in the activitiesassigned to them, and thereby protected their dharma and enjoyed happiness in the worldand in the next”.

G : “Modern society is different from the society of the past. Will it be possible togo along with the ancient ideals of social life?”
A : “ The quality of cold water is different from the quality of hot water. If both get mixed they will loose their natural characteristics and become useless. Society of course will not be uniform. For instance take a mango tree. It has several branches. In these branches flowers blossom and mangoes emerge at different times. But the tree is only one. Society is, like the tree, only one. Even as the different branches and the trunk combine into tree, all castes together form society. Nowadays, politicians enter the fields of religion and society and try to make in roads into them and to change them. And this had weakened our religion, and altogether changed the smooth running of the world”.

G : “I concur with the opinion of your Holiness”.

A : “What is the necessity for the removal of untouchability?”

G : “Among the people of Bharatadesa, besides Hindus, there are Muslims, Christians, and also some other religionists. Hence it seems to me that untouchability needs to be removed, what does your Holiness think about entry of the untouchables in totemples”?

A : “Temples are sacred places. They are intended for those who believe that God is enshrined in the Sanctum sanctorum of the temple. The Agamas extol the sacred nature of the temples. Those who do not have faith in the Agama Shastras and those who do not accept the principles enunciated by the Agamas in connection with the purity and sanctity of the temple are decidedly unfit for entering our temples”.(Later after a talk between the two for more than twenty minutes over other problems, almost towards the end, the conversation turned on to the murder of Swami Sraddhananda).

A : ‘I suppose, you know about how Swami Sradddhananda has been killed by a Muslim recently”.

G : “Yes. In the present condition of our land how can we attain unity amidst Hindus and Muslims”.

A : “In case a Hindu kills you or me in the future, can we hate the entire Hindu community on that count?”(In the letter of Sri Swaminathan published in the Statesman(1985), he has hinted that Rajaji expressed to his friends, the prophetic remark of His Holiness immediately after the assassination of the Mahatma).


source::::www.periva.proboards.com

natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/thread/876/periava-mahatma-gandhi?ixzz2c2p6wowR=undefined#ixzz2c3A8dwrk

Message From Mahaperiavar on 15 AUG 1947….

NatarajanLeave a comment

MESSAGE GIVEN BY HIS HOLINESS PUJYASHRI CHANDRASEKHARENDRA SARASWATHI MAHASWAMIJI on 15 AUGUST 1947 – Independence Day

On this happy occasion when our country Bharat has attained Independence, the people of this ancient country must pray whole heartedly and with one mind to Sri Bhagavan. Let us all pray to God to vouch safe to us strength of mind and energy to engage ourselves more and more in attaining spiritual knowledge. It is only by the grace of Almighty that we can safeguard the freedom that we have achieved and also help all the living beings on earth to lead a happy life.

It is worthy to note that luckily the Chakra of Bhagavan, who is the embodiment of Dharma, has its place in the centre of our National Flag. This Chakra reminds us of the moral values enjoined by Emperor Ashoka, who is historically famous as Devanampriyaha. Further, the Chakra makes us contemplate on the spiritual discipline imparted by Bhagavan Krishna in the Bhagavad Gita. That Dharma which shines in the form of a Chakra is clear from Lord Krishna’s reference to the Chakra as “Evam pravartitam chakram” in Verse 16 of the III chapter of the Bhagavad Gita. Also in Verses 14 and 15 of the same chapter Bhagavan avers that ” The human body originates from food, food grains grow because of rains, rain showers because of performance of Yajnas(Vedic Sacrifices), these Yajnas are prescribed in the Veda and that the Veda has emanated from Brahman who is in the form of Akshara(Sound recorded as letter of the alphabet)”. Thus, the Dharma Chakra explains to us that the supreme Brahman is manifest in Vedic sacrifices. May this Independence, dawning with the rightful remembrance of Emperor Ashoka, grant us such fruits as Aram(Dharma or Righteousness) Porul(Wealth), Inbam(Happiness) and Veedu(Moksha – deliverance), by the grace of God.

There are three stripes in our National Flag. They are of dark green, white and orange colours. These colours seem to indicate to us, that military strength for protection from enemies and evil, wealth for welfare and prosperity, and knowledge for the sake of proper administration are essential for the nation. It may be remembered that dark green is the colour of Durga – the Parasakti who is the mother protector, Mahalakshmi, the goddess of wealth and prosperity is of orange colour(golden hue) and Saraswathi the source divine of all knowledge is white in colour. It is a happy coincidence that the colour of the three Shakthis(Goddesses of Power) are seen in the three stripes of the National Flag.

For long, the Indian Nation has strived hard for winning freedom. By the grace of God, by the blessings of great men, and by the unique sacrifice of the people, independence has been won. Let us all pray to the Omnipresent God to shower his grace so that with the hard won freedom, our country becomes prosperous, is rid of famine, and there are no social skirmishes and the entire nation lives in an atmosphere of amity and kindness.

Now that freedom has been attained by the nation, all of us must also try to develop Independence. If we understand ourselves fully we may consider ourselves as independent. We are not capable of controlling the senses. We are unable to suppress desire and control anger, which always troubles us. Whichever thing in whatever measure we obtain does not lead us to contentment. Worldly sufferings cause worry to us. The mind gets confused on noticing these sufferings. What is the way out of all these? we must try to control, albeit gradually the mind which has been functioning vigorously for such a long time. Once the mind is set at rest, we will not be in need of anything. That state of mind which ensures complete freedom is what we must attempt to achieve.

Every day atleast some time should be set apart for practising the control of mind and bereft of other thoughts, we must meditate upon God. Then gradually, the mind will become calm, whereupon we will have the mental power to subjugate desire and anger. Spiritual knowledge will accrue fast for him who practises such meditation. Only these who attain such true spiritual knowledge can truly be independent citizens.

Any woman other than one’s wife must be respected as one’s own mother. We must regard other living beings as we would regard ourselves. Even at the risk of death, truth alone must be spoken. Petty social feuds must be averted totally, Every one must strive for improving his knowledge and his spiritual attainments and move with others in an atmosphere of kindness. We must sincerely wish that all people should live happily and peacefully.

Dharmo Rakshati Rakshitaha

SOURCE:::::www.periva.proboards.com

natarajan

“குழந்தை…. கரும்பை யானைக்கு கொடுக்கலாமா ?!!!”

NatarajanLeave a comment

தஞ்சைக் கிராமமொன்றில் ஸ்ரீசரணர்கள் தங்கியிருந்த போது கரும்பு அறுவடையாகி, நிறையக் கட்டுக்கள் ஸ்ரீமடத்திற்கு ஸமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தன.

கரும்புக் கட்டைப் பார்த்த ஒரு குழந்தை தனக்கு வேண்டுமென்று அழ ஆரம்பித்தது. குழந்தையின் பெற்றோர் ஸ்ரீசரணாளிடம் அதற்குக் கணை, குலைக்கட்டி முதலியன இருந்ததால் கரும்பு தருவதற்கில்லை என்றனர்.

ஸ்ரீசரணர் அவர்களைக் கையமர்த்தினார். குழந்தையிடம் ஒரு கரும்பு கொடுக்கப் பணித்தார்.

“நம்ம மடத்து ஆனை நீ பாத்திருக்கியோ? ஒனக்கு அது ரொம்ப இஷ்டந்தானே?” என்று குழந்தையைக் கேட்டார்.

“பாத்திருக்கேனே! எனக்கு ஆனை-ன்னா ரொம்ப இஷ்டமாச்சே!”

“பூஜைக்கு அது வரும். அப்போ கரும்பை அதுக்குக் குடுத்துடறயா? அது மளுக்கு மளுக்குனு முறிச்சுத் தின்னுமே? பாத்தா ரொம்ப வேடிக்கையாயிருக்குமே!”

“அது என்னெ ஒண்ணும் பண்ணாதா?”

“பண்ணாது, பண்ணாது. நான் ஒன் பக்கத்துலயே இருந்துண்டு பாத்துக்கறேன்.”

“ஆனா ஸரி.”

அப்படியே ஆனை வர, ஸ்ரீசரணர் அருகிருந்த தைரியத்தில் குழந்தை ஆசை ஆசையாக அதற்குக் கரும்பைத் தூக்க முடியாமல் தூக்கி – அல்லது இழுத்து வந்து கொடுக்க; அது ‘ஆவ்ரி, ஆவ்ரி’ என்று ஆனந்தமாக முறித்து விழுங்க, அதைவிட ஆனந்தமாகக் குழந்தை முழுக் கரும்பும் தன்னாலேயே தனக்கு நஷ்டமானதைக் கருதாது ஆனந்திக்க – கொடுத்த – கொடை பெற்ற அவ்விரு ஜீவன்களின் ஆனந்தமும் சேர்ந்து கரும்பிதயரின் முகத்தில் பிரகாசித்தது.

தானே அநுபவித்து நுகராமல் பிறருக்கு ஈந்து அதனாலேயே நுகருமாறு ஈசாவாஸ்ய மறைமுடி கூறும் அந்தத் தியாக நுகர்ச்சியின்பத்தை ஒரு சிறு குழந்தை பெறச் செய்து விட்டார், பெருமனத்தர்!

ஜெய ஜெய சங்கர ஹர ஹர சங்கர!!

source:::::www.periva.proboards.com

natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/4834/maha-periyavaa-children-3/#ixzz2bTNMwuHM

” இன்று குழந்தைகளுக்கு வாழைப்பழம் கொடுக்க வேண்டாம் ” !!! ஏன் ?

NatarajanLeave a comment

ஸந்நிதிக்கு வரும் குழந்தைகளுக்கு வாழைப்பழமோ கற்கண்டோ ஸ்ரீபெரியவாள் தவறாமல் வழங்குவார். தாமே நேராகக் கொடுப்பதுண்டு; அணுக்கத் தொண்டர்களைக் கொண்டு கொடுப்பதுமுண்டு.

விடுமுறை நாள்களில் பள்ளி ஆசிரியர்கள் பஸ் அமர்த்திக்கொண்டு பசங்களுடன் வருவது வழக்கம். அதனால் அந்நாள்களில் பணியாளர்கள் முன்னதாகவே வாழைப்பழமும் கற்கண்டும் நிறைய எடுத்து வைத்து விடுவார்கள்.

ஒரு விடுமுறை தினத்தன்று பெரியவாள் “இன்னிக்குக் கொழந்தைகளுக்கு வாழைப்பழம், கல்கண்டு குடுக்க வேண்டாம்” என்றார். ஏன் அப்படிச் சொன்னாரென்று புரியவில்லை.

தப தப என்று ஒரு பஸ்-லோட் பள்ளிச் சிறுவர்கள் ஆசிரியர்களுடன் வந்து விட்டனர். தம்மைக் காண வந்த சிட்டுக்களுக்கு ஒன்றும் தராமலா இந்த மா மதுர மஹா தாத்தா திருப்பி அனுப்பி வைப்பார் என்று பணியாளர் எண்ணினார்.

சரியாக அதே சமயம் திருமாளம் பஞ்சாபகேச ஐயர் என்ற பக்தர் ஒரு மூட்டை ஸஹிதம் வந்தார். மூட்டையைப் பெரியவாளுக்கு ஸமர்ப்பித்து, “பெரிவா ப்ரயோஜனப் படுத்திக்கணும்” என்று விண்ணப்பித்துக் கொண்டார்.

மூட்டையிலிருந்து குண்டு மல்லிகைகள் போன்ற நெற்பொரி. பெரியவாள் திருவமுது செய்து வந்தது அதைத்தான். இதை நினைத்தே அவர் ‘ப்ரயோஜனப் படுத்தி’க் கொள்ளச் சொன்னது. ஆனால் பெரியவாளோ தம்முடைய பிக்ஷைக் காலம் வரை தள்ளிப்போடாமல் அப்போதே அதைப் பிரயோஜனப்படுத்திக் கொண்டு விட்டார்.

பணியாளரைப் பார்த்து, “தேவாளுக்குப் பொரி ரொம்ப இஷ்டம். தெரியுமோ? கல்யாணத்துலகூட லாஜ ஹோமம்னு பொரி ஹோமம் பண்றாளோன்னோ? இந்தக் கொழந்தைகள்ளாம் தேவாள்தான். இவாளுக்கு வெல்லச் சக்கரையும் கொஞ்சம் சேர்த்து பொரி நெறய்ய விநியோகம் பண்ணுங்கோ. ஒடம்புக்கும் ஹிதம். மனஸுக்கும் ஸத்வம். பொரி சாப்பிட்டா பாபம் போறதுன்னு சாஸ்த்ரம்” என்றார்.

அவ்வாறே சிறாருக்கு வெல்லச் சர்க்கரை சேர்த்த பொரி வழங்கப்பட்டது. ஆவலாக வாங்கிக் கொண்டனர்.

தலைமையாசிரியர் வியப்பில் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார் : “பசங்களில் பல பேருக்கு மஞ்சட்காமாலையும், வயிற்றுப்போக்கும். வாழைப்பழம் கூடாதென்று டாக்டர் சொல்லியிருக்கிறார். ‘பெரியவர்களோ வாழைப்பழம் கொடுப்பதுதானே வழக்கம்? அப்படிக் கொடுத்தால் பிரஸாதத்தை என்ன செய்வது?’ என்று கவலைப்பட்டுக் கொண்டேதான் வந்தேன். பெரியவர்களுக்குத் தெரியாததா? அதுதான் நெற்பொரி கொடுத்து அநுக்கிரஹித்திருக்கிறார்”.

அந்த தீர்க்க திருஷ்டி இருக்கட்டும். அது எல்லா மஹான்களுக்குமே உண்டுதான். ஆனால் அந்தப் பள்ளிப் பாலர்களை தேவர்கள் என்றாரே! அந்த எளிமை அவரொருவருக்கே உரித்தானதல்லவா?

ஜெய ஜெய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர!!

source:::::www.periva.proboards.com

natarajan

Read more: http://periva.proboards.com/thread/4830/mahaperiyavaa-children-raa-ganapathy-anna/#ixzz2amL4u8MM

“மணலில் போட்ட அட்சதை ….அதன் தாத்பர்யம் என்ன !!! “

NatarajanLeave a comment

வெங்கடாத்திரி அகரத்தில் மகா பெரியவா மணலில் போட்ட அட்சதையை, அவரது ஆணைப்படி சேலம் வக்கீல் ராமசாமி ஐயரும்,அவரது மனைவியும் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு தங்களது மேல்வேஷ்டி மற்றும் புடவைத் தலைப்பில் சர்வ ஜாக்கிரதையாக முடிந்து வைத்துக் கொண்டனர்.

எல்லோருக்கும் அவரவர் மேல்வஸ்திரத்திலோ,புடவைத் தலைப்பிலோ விழுமாறு அட்சதையைப் போட்ட மகா பெரியவா, தனக்கு மட்டும் மேல்வஸ்திரத்தில் போடாமல் ஏன் தரையில் போட்டார் என்று மருகிப் போனார் ராமசாமி ஐயர். எவ்வளவு முயன்றும்,யோசித்தும் இதற்கான விடை அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. மகான்களின் இயல்பை மனிதர்கள் அறிய முடியுமா?

சேலம் திரும்புவதற்கு ராமசாமி ஐயருக்கு மகா பெரியவா உத்தரவு கொடுத்த பிறகு,வெங்கடாத்திரி அகரத்தில் இருந்து மனைவியுடன் வண்டியில் புறப்பட்டார்.சுகமான காற்று உடலை வருடிக் கொண்டிருந்தாலும், ராமசாமி ஐயரின் மனம், மணலில் போட்ட அட்சதையிலேயே இருந்தது. ஆனால், சேலத்துக்கு வந்ததும் இந்த நிகழ்வு அன்றே அவரது நினைவில் இருந்து விடுபட்டது.

காரணம் – வழக்கமான அவரது வக்கீல் பணிகள். இயல்பு வேலைகளில் பிஸியானார் ராமசாமி ஐயர். வெங்கடாத்திரி அகரத்தில் இருந்து சேலத்துக்கு வந்த இரண்டாம் நாள் மதியம்… அன்று ஏதோ முக்கிய பணிக்காக வீட்டில் இருந்த ராமசாமி ஐயருக்கு, கனமான பதிவுத் தபால் ஒன்று வந்தது. அனுப்பியவர் முகவரியைப் பார்த்தார். அதில், அவரது மாமனாரின் பெயரும் விலாசமும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

சாதாரணமாக ஒரு இன்லேண்ட் கடிதம் எழுதி, சம்பிரதாயத்துக்கு விசாரிப்பவர், பதிவுத் தபாலில் என்ன அனுப்பி இருப்பார் என்கிற ஆவலுடன், மனைவியையும் உடன் வைத்துக் கொண்டு பிரித்தார். உள்ளே – ரெஜிஸ்திரார் அலுவலகத்தில் பதிவு செய்யப்பட்ட பத்திரம் ஒன்று இருந்தது. ஒரு கணம் குழம்பியவர்,பத்திரத்தில் உள்ள வாசகங்களை முழுக்கப் படித்து விட்டுப் பிரமித்துப் போனார்.

பத்திரத்துடன் இருந்த ஒரு கடிதத்தில், ராமசாமியின் மாமனார் தன் கைப்பட எழுதி இருந்தார்: ‘வக்கீல் தொழிலில் சிறந்து விளங்கினாலும், சொந்தமாக நில புலன் எதுவும் இல்லாமல் இருந்து வரும் உங்களுக்கு – உங்கள் பெயரிலேயே ஏதாவது நிலம் எழுதி வைக்கலாம் என்று திடீரெனத் தோன்றியது. அதன் வெளிப்பாடுதான், இத்துடன் இணைத்திருக்கும் பத்திரம். தங்கள் பெயருக்குப் பதிவு செய்து, சில ஏக்கர் நன்செய் நிலங்களை எழுதி வைத்திருக்கிறேன். இறைவனின் அருளுடனும், தாங்கள் வணங்கும் மகா பெரியவா ஆசியுடனும் இதை நல்லபடியாக வைத்துக் கொண்டு சுபிட்சமாக வாழுங்கள்.’

ராமசாமி ஐயருக்கும் அவரது மனைவிக்கும் ஏக சந்தோஷம்.இருக்காதா பின்னே!எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் இப்படி ஒரு சொத்து – அதுவும் நல்ல நன்செய் நிலம் – தானாகக் கைக்கு வந்து சேர்ந்தால், மனம் மகிழ்ச்சியில் துள்ளாதா? பரவசப்பட்டுப் போனார்கள் இருவரும். மாமனாரிடம் இருந்து தானமாக வந்த நில புலன்களில் ஏற்கெனவே பயிர்கள் நன்றாக விளைந்து கொண்டிருந்தன. மகசூலும் நன்றாக இருந்தது. அதனால், இதைப் பராமரிப்பதில் பெரிதாக ஒன்றும் சிரமம் இல்லை ராமசாமி ஐயருக்கு.

நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் நேரில் போய் நல்ல முறையில் பார்த்து வந்து கொண்டிருந்தார். இதற்கிடையில் வெங்கடாத்திரி அகரத்தில் மகா பெரியவா,அட்சதையை ஏன் தரையில் போட்டார் என்கிற சம்பவத்தை ஏறக்குறைய மறந்தே போயிருந்தார் ராமசாமி ஐயர். ஆனால், அப்படி அட்சதை போட்டு ஆசி புரிந்த மகா பெரியவா இதை மறப்பாரா?

நில புலன்கள் சேர்ந்தால் நிலச் சுவான்தார்தானே! இப்படி ஒரு நிலச் சுவான்தார் ஆன பிறகு, ‘இந்த நல்ல செய்தியை மகா பெரியவாளிடம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.’ என்று எண்ணினார் ராமசாமி ஐயர்.ஒரு நாள் காஞ்சிக்குப் போய் அவரைத் தரிசிக்க ஆர்வம் கொண்டார்.அந்த நாளும் கூடிய விரைவிலேயே வாய்த்தது. தனது நிலத்தில் இருந்து முதன் முதலாக அறுவடை ஆன நெல்லில் இருந்து,அரிசி அரைத்துக் கொண்டு,அந்த அரிசி மூட்டைகளுடன் காஞ்சிபுரம் மடத்துக்கு வந்தார் ராமசாமி ஐயர்.

அந்த மூட்டைகளுள் ஒன்றில் இருந்து சில அரிசி மணிகளை எடுத்து, தன் மேல்துண்டில் முடிந்து வைத்துக் கொண்டு ஒரு குழந்தையைப் போல் மகா பெரியவா முன்னால் போய் நின்றார். உடன், அவரது மனைவியும் இருந்தார். “வாப்பா ராமசாமி… சேலத்துலேர்ந்து வர்றியா? இல்லே உன் வயல்லேர்ந்து நேரா இங்கே வர்றியா?” – மகா பெரியவா கேட்டதும், ராமசாமி ஐயர் வாயடைத்துப் போனார். ஏதும் பேசவில்லை.

மகா பெரியவாளே தொடர்ந்தார்:“இப்பல்லாம் உன் நிலத்துல விளைஞ்ச அரிசியைத்தான் சமைச்சு சாப்பிடுறாயாமே?” மகா பெரியவா திருவாய் மலர்ந்தருளிய மறுகணம் விதிர்விதிர்த்துப் போனார் ராமசாமி ஐயர்.

சட்டென்று நிதானத்துக்கு வந்து,“ஆமா பெரியவா.வெங்கடாத்திரி அகரத்துக்கு வந்து பெரியவாளைத் தரிசனம் பண்ணிட்டு ஊருக்குப் போன உடனே,என் மாமனார்கிட்டேர்ந்து பத்திரம் வந்தது. நிலமே இல்லாமல் இருந்த எனக்கு, அவராவே சில ஏக்கர்களை எழுதி சாசனம் பண்ணி, தபால்ல அனுச்சிருந்தார். அதான் பெரியவாளைப் பாத்துச் சொல்லிட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்.முதல் விளைச்சல்ல வந்த சில அரிசி மூட்டைங்களையும் மடத்துக்குக் காணிக்கையா கொண்டு வந்திருக்கேன்.”

“எல்லாம் சரிதான். அன்னிக்கு உன் மேல்வஸ்திரத்துல போட வேண்டிய அட்சதையை நிலத்துல போட்டபோது குனிஞ்சு எடுக்கறப்ப, அவ்வளவு வருத்தப்பட்டியே ராமசாமி… இன்னிக்கு அதே மாதிரிதானே, இந்த அரிசியைக் கொண்டு வர்றதுக்கும் குனிஞ்சு நிமிர்ந்திருக்கே! உன் சொந்த நிலத்துல குனிஞ்சு, கதிர் அறுத்த நெல்லை அரிசி ஆக்கி, உன் மேல்வஸ்திரத்துல முடிஞ்சு வெச்சுண்டு இப்ப என்னைப் பாக்க வந்திருக்கே?! இல்லியா?” என்று சொல்லி விட்டு, இடி இடியென பெரியவா சிரித்தபோது, ராமசாமியின் கண்களில் இருந்து பொலபொலவென்று நீர் சுரந்தது.

மகா பெரியவாளின் ஞான திருஷ்டியை உணர்ந்து மெய் சிலிர்த்தார். பெரியவாளின் இந்தப் பேச்சைக் கேட்ட பிறகு அவரது மனைவிக்குப் பேச்சே எழவில்லை.

மேல்வஸ்திரத்தை எடுத்துப் பிரித்து, அதில் முடிந்து வைத்திருந்த அரிசியைக் கையில் திரட்டி, மகா பெரியவாளின் முன்னால் இருந்த ஒரு பித்தளைத் தட்டில் சமர்ப்பித்தார் ராமசாமி. பிறகு, அவரது திருப்பாதங்களுக்குப் பெரிய நமஸ்காரம் செய்தார்.

“ஆமா பெரியவா… அன்னிக்கு நீங்க பண்ண அனுக்ரஹத்தாலதான் எனக்கு இன்னிக்கு இப்படி ஒரு சொத்து கிடைச்சிருக்கு. கூடிய சீக்கிரமே நிலம் உனக்குக் கிடைக்கப் போறதுங்கறதை சொல்லாம சொன்னேள்! அட்சதையை நிலத்துல போட்டேள். இந்த மூளைக்கு அப்ப இது எட்டலை. உங்களோட கருணைக்கும், தீட்சண்யத்துக்கும் அளவேது பெரியவா” என்று சொல்லி, முகத்தை மூடிக் கொண்டு தேம்பலானார்.

இதை அடுத்து, அந்தப் பரப்பிரம்மம், தியானத்தில் மூழ்கியது.‘சொந்தமாக நில புலன் உனக்குக் கிடைக்கும்’ என்பதை தீர்க்க தரிசனமாக ராமசாமி ஐயருக்கு உணர்த்த விரும்பிய மகா பெரியவா, வஸ்திரத்தில் போட வேண்டிய அட்சதையைத் தரையில் போட்டதன் தாத்பர்யம் அவரைத் தவிர வேறு யாரால்தான் புரிந்து கொள்ள முடியும்?

source::::www.periva.proboards.com
natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/thread/4708/#ixzz2aCygEvnK