nostalgia

மனதில் நிறைந்திருக்கும் மதறாஸ் !!!

NatarajanLeave a comment

நினைவில் உறைந்திருக்கும் சென்னையின் தோற்றம் மாறினாலும் அதன் மனசு மாறிவிடவில்லை.

எனக்கும் சென்னைக்குமான (என்னுடைய மனதில் என்றும் மதறாஸ்தான்) உறவு மிக நெருக்கமானது; உணர்வுரீதியாக மட்டுமல்ல; புவியியல்ரீதியாகவும். ஏனெனில், நான் இருந்த செங்கல்பட்டுக்கும் சென்னைக்கும் இடையிலான தூரம் 60 கிலோ மீட்டர்தான். என்றாலும், நான் சென்னைக்கு வந்தது எனது 13-வது வயதில்தான்.

ஒரு நாள் மாலை என் அப்பா திடீரென்று, “நாளைக்கு என்னுடன் மெட்றாஸ்க்கு வர்றியாடா?” என்று கேட்டார். அப்போதெல்லாம் சென்னைக்குப் போவது என்பது கிட்டத்தட்ட வெளிநாடு போவதுபோலத்தான். உடனே, சந்தோஷமாகத் தலையாட்டினேன். மறுநாள், சென்னை செல்லும் பேருந்தில் ஏறி அப்பா மடியில் உட்கார்ந்ததும், காற்று தாலாட்ட நன்றாகத் தூங்கிவிட்டேன். “மெட்றாஸ் வந்துடிச்சி” என்று அப்பா உலுக்கியவுடன், விழித்த என் கண்கள் முன் பரந்து விரிந்து கிடந்தது சென்னை. பாரி முனையில் இறங்கினோம். ஒரே ஜன நெரிசல், பரபரப்பு. பேருந்து நிலையம் எதிரில் அப்பா பதநீர் வாங்கிக் கொடுத்தார். பழக்கடை தாண்டி கந்தகோட்டம் என்று ஓர் இடத்தில்தான் அப்பா, தன் கில்ட் கடைக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவார். இந்த முறை, என்னையும் சென்னைக்கு அழைத்துவந்திருந்தார்.

நினைவின் சொர்க்கம்

பின்னர், தேவி பாரடைஸ் திரையரங்கம் வளாகத்துக்குள் நுழைந்தோம். அங்கு படம் பார்க்கவில்லை. வெறுமனே திரையரங்கைச் சுற்றிக் காண்பித்தார் அப்பா. அங்கே வட்டமான, சரிவுப் பாதை ஒன்று இருக்கும். படிக்கட்டு இல்லாமல் சுற்றிச் சுற்றி மேலும் கீழும் போகக்கூடிய பாதை. அது எனக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது. அந்த வட்டப் பாதைக்கு நடுவில் சுமார் மூன்று அல்லது நான்கு அடி பருமனும், அண்ணாந்து பார்த்தால் கழுத்து வலிக்கும் அளவுக்கு உயரமும் கொண்ட செவ்விந்தியர் ஒருவரின் சிலை ஒன்றிருக்கும். அதன் மேல் தண்ணீர் பீறிட்டு அடிக்கும்படி செயற்கை நீரூற்று ஒன்றை அமைத்திருந்தார்கள். மறக்க முடியாத நினைவு அது. சென்னைக்கு வந்த முதல் நாளில் அணிந்திருந்த உடைகூட நினைவிருக்கிறது.

அதன் பின்னர், சென்னை என் வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத அங்கமானது. கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் பி.யு.சி. படித்தேன். அவ்வப்போது ரயிலில் ஏறி தாம்பரத்திலிருந்து பாரி முனைக்குப் போய்வருவேன். எப்போதாவது கோடம்பாக்கம் லிபர்ட்டி, குரோம்பேட்டை வெற்றி போன்ற திரையரங்குகளில் படம் பார்ப்போம். நான் நடிகனாக வேண்டும் என்று விரும்பிய என் அப்பா, சென்னை திரைப்படக் கல்லூரியில் என்னைச் சேர்த்துவிட்டார்.

அப்போதெல்லாம் செங்கல்பட்டிலிருந்து ரயிலில் வந்து மாம்பலத்தில் இறங்குவேன். பனகல் பூங்கா ஓரமாக நடந்து, ஜி.என். செட்டி சாலை வழியாக வேர்க் கடலையைக் கொறித்துக்கொண்டே நடந்து போனால், ஜெமினி சர்க்கிள் வரும். அதைத் தாண்டிய வுடன் திரைப்படக் கல்லூரி. ஜி.என். செட்டி சாலையில் கடலையை மென்றுகொண்டே நடந்துபோவது ஒரு சுகமான அனுபவம். அவ்வளவாக ஆள் நடமாட்டமே இருக்காது. பெரிய பெரிய மரங்கள் இருந்தன. அந்தச் சாலை எனக்கு ஒரு நண்பன்போல. அதில் உட்கார்ந்து அழுதிருக்கிறேன். அங்கிருந்த ஒரு பூங்காவில் தூங்கியிருக்கிறேன்.

70-களில் சென்னையில் தனி வீடுகள்தான் நிறைந் திருந்தன. வழக்கமாக நான் போகும் ஜி.என்.செட்டி சாலையில் ஒரு வீட்டுக்கு வெளியே ‘நச்சினார்க்கினிய சிவன், வண்டார் பூங்குழலி’ என்று பெயர்ப் பலகை இருக்கும். அந்தப் பெயர்களைப் பார்த்துவிட்டுத்தான் கடந்து போவேன். திரைப்படக் கல்லூரியிலிருந்து சபையர், அங்கிருந்து பிரிட்டிஷ் கவுன்சில், கொஞ்சம் தள்ளி ஸ்பென்சர்ஸ், பிறகு தேவி பாரடைஸ், சாந்தி, ஜங்ஷனைக் கடந்தால் ராஜாஜி ஹால் ஊடே நுழைந்து வலது பக்கம் திரும்பினால் டி.வி. ஸ்டேஷன், அதையும் கடந்தால் மெரினா பீச்; இவ்வளவுதான் அப்போதைய சென்னை. நடந்தே கடந்து சென்றுவிடக்கூடிய நகரமாகத் தான் சென்னை அப்போது எனக்குத் தோன்றியது.

தாஜ் கோரமண்டலில் வேலை செய்தபோது, நுங்கம்பாக்கம் பகுதிகளிலெல்லாம் சைக்கிளில் சுற்றுவேன். ஷிஃப்ட் முறையில் வேலை செய்ய வேண்டி யிருந்தது. செங்கல்பட்டிலிருந்து வரவும் முடியாது. இங்கே அறை எடுத்துக்கொண்டு தங்கவும் வசதியில்லை. எனவே, நானும் என் நண்பர்களும் இப்போது உள்ள அண்ணா மேம்பாலம் சர்க்கிளில் தூங்குவோம். எங்களைப் போலப் பலரும் அங்கு தூங்குவார்கள். விடியும் வரை நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, அதன் பிறகு தூங்கி எழுந்து தாஜ் கோரமண்டல் பணியாளர் களுக்கான ஓய்வறையில் தயாராகி, வேலைக்குச் சென்றுவிடுவோம். அதன் பின் வாழ்க்கையில் பல மாற்றங்கள். அனைத்திலும், சென்னை எனக்கு ஆறுதலாக, கூடவே பயணித்தது.

மாறிப்போன முகம்

இப்போதைய சென்னையில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள் என்னவோ மனதுக்கு உவப்பானதாக இல்லை. அன்று நடந்ததுபோல இன்று ஜி.என். செட்டி சாலையில் நடக்க முடியாது. நடைபாதைகளும் இல்லை, மரங்களும் இல்லை. நச்சினார்க்கினிய சிவனும் வண்டார் குழலியும் எங்கு போனார்களோ தெரியவில்லை. அந்த இடத்தில் பளபளப்பான வணிகக் கட்டிடங்கள் நின்றுகொண்டிருக்கின்றன.

இப்போது இருப்பதை வளர்ச்சி என்று கூறுவது விசித்திரமாக இருக்கிறது. நாம் நாமாகவே இருக்க வேண்டும் என்றால், அதற்கு இப்போதைய சென்னையில் இடமே இல்லை. அப்போது மூர் மார்க்கெட் இருந்தது. விரக்தியான மனநிலையில் அங்கே நுழைபவர்களை உற்சாகமாக மாற்றிவிடும் அதிசயப் பிரதேசம் அது. பழைய கடிகாரங்கள், வித்தியாசமான பொருட்கள், புத்தகங்கள், மீன்கள், பறவைகள் என்று பல விஷயங்களும் அங்கு இருக்கும். அதேபோல், பழைய ஸ்பென்சரும் வசீகரமான இடம்தான். ஆனால், அது மேல்தட்டு மக்களுக்கானது.

இன்றைய சென்னைக்கென்று தனிப்பட்ட எந்த அடையாளமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இப்போதுள்ள பல இடங்கள் பிடிக்காதபோதும், கதீட்ரல் சாலையில் இருக்கும் தாவரவியல் பூங்கா எனக்குப் பிடிக்கும். அதேபோல், எழும்பூர் அருங்காட்சியகமும், அதன் பின்னால் அடைந்திருக்கும் காடும் மிகவும் பிடித்தமானவை. கலைஞர்கள், இலக்கியவாதிகள் கூடும் இடமாக இருந்த டிரைவ் இன் உட்லேண்ட்ஸ் இடிக்கப்பட்டது பெரும் வலியைத் தந்தது. குப்பைகளும் அழகுணர்ச்சியின்மையும் சென்னையின் அழகைக் குறைக்கின்றன என்பது உண்மைதான். ‘நான் வாழும் நகரம் இது’ என்ற பொறுப்பு வந்தாலே எல்லாம் மாறிவிடும்.

மாறாத மனசு!

பொதுவாக, சென்னைவாசிகள் நடந்துகொள்ளும் முறை, பழகும் முறை, விருந்தினர்களைக் கவனிப்பது ஆகியவற்றைப் பற்றி எதிர்மறையான கருத்துகள் உண்டு. என்னைப் பொறுத்தவரை தன்னை நாடி வருபவர்களுக்கு நம்பிக்கை தரும் நகரம் இது. காசில்லாமல்கூட எப்படியாவது இங்கே வந்துவிட்டுப் போகலாம். இன்னும் கையேந்தி பவன்கள் உள்ளன. ஒன்றுமில்லாதவருக்குக்கூட ஏதாவது ஒன்று இங்கே கிடைத்துவிடும். இன்னொரு நல்ல விஷயம். சென்னைவாசிகளிடம் நாம் ஏதாவது கேட்டால், நின்று, பொறுமையாகச் சொல்லிவிட்டுத்தான் போவார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை என்றுமே ஒரு நட்புணர்வுள்ள நகரமாகத்தான் இன்றும் இருக்கிறது, என் ‘மதறாஸ்’.

– நாசர், நடிகர், இயக்குநர், தொடர்புக்கு: kameelanasser@gmail.com

Source::::The Hindu….Tamil
Natarajan

மதறாஸப்பட்டணத்துக்குப் பெருமை சேர்த்த முதல் விமானம் !!!

NatarajanLeave a comment

ஆசியாவின் முதல் விமானம் எங்கே பறந்தது தெரியுமா? நாட்டின் பல முதன்மைகளைப் பெற்ற நமது பழைய மெட்ராஸில்தான். உலகின் முதல் வெற்றிகரமான விமானத்தை ரைட் சகோதரர்கள் செலுத்தி, அடுத்த 7 ஆண்டுகளில் இந்த விமானம் சென்னையில் றெக்கை கட்டிப் பறந்திருக்கிறது.

 

தின்பண்டத் தயாரிப்புத் தொழிலில் வெற்றிகரமாக ஈடுபட்டிருந்தவர் இத்தாலியிலுள்ள மெசினா பகுதியைச் சேர்ந்த ஜாகோமோ டி ஏஞ்சலிஸ் (Giacomo D’Angelis). வியாபாரம் செய்யும் எண்ணத்துடன் 1880-ல் இந்தியாவுக்கு வந்து மேசன் ஃபிரான்சேஸ் நிறுவனத்தை அன்றைய மெட்ராஸ் மவுண்ட் ரோடில் (இன்றைய அண்ணா சிலை சந்திப்பு அருகே) தொடங்கினார். இந்தியாவில் உணவு விநியோகிக்கும் சேவை யைத் தொடங்கிய முதல் நிறுவனம் அதுதான். ஆம்ப்டில் பிரபு காலத் தில் மெட்ராஸ் ஆளுநரின் அதிகாரப்பூர்வ உணவு விநியோகஸ்தராக ஏஞ்சலிஸின் நிறுவனம் இருந்திருக்கிறது. இதில் நல்ல அனுபவம் பெற்ற டி ஏஞ்சலிஸ், 1906-ல் ஓட்டல் டி ஏஞ்சலிஸ் என தன் பெயரிலேயே ஒரு உணவகத்தைத் தொடங்கினார். இந்த ஓட்டல் இந்தியாவில் நவீன தொழில்நுட்பத்தைப் புகுத்தியதாகக் கருதப்படுகிறது.

சென்னையிலேயே முதன்முறையாக இந்த ஓட்டலில்தான் மின் தூக்கி, மின்விசிறிகள், ஐஸ் தயாரிப்பு அமைப்பு, குளிர்பதனக் கிடங்கு, வெந்நீர்க் குழாய்கள் போன்றவை இருந்திருக்கின்றன.

டி ஏஞ்சலிஸ் நடத்திய அந்த ஓட்டல் இருந்த இடம் எதுவென்றால், இன்றைய சென்னை அண்ணா சாலை கெயிட்டி திரையரங்கம் அருகே உள்ள பாட்டா ஷோரூம் இருந்த இடம்தான்.

ஜாகோமோவுக்குப் பின்னால் சுவாரசியமான மற்றொரு கதை இருக்கிறது. ஓட்டல் ஆரம்பித்து கொஞ்ச காலத்திலேயே பிரான்சைச் சேர்ந்த பிலாரியோ, விமானம் மூலமாகவே ஆங்கிலேயக் கால்வாயைக் கடந்து ஆச்சரிய சாகசம் நிகழ்த்திய செய்தி ஜாகோமோவின் கண்களில் பட்டிருக்கிறது. நவீன தொழில்நுட்பம் மீது தீவிர ஆசை கொண்டிருந்த ஜாகோமோவுக்கு, தானும் பறக்க வேண்டும் என்று ஆசை றெக்கை வெளியே எட்டிப் பார்த்தது. தானே ஒரு விமானத்தை வடிவமைத்தார். அது ஒரு பைபிளேன். ரைட் சகோதரர்கள் ஓட்டியது போன்று, மேலும் கீழும் இரண்டு றெக்கைகள் பொருத்தப்பட்டதே பைபிளேன்.

பிறகு மெட்ராஸ் சிம்சன் நிறுவனத்தில், அதை உருவாக்கித் தர அவர் கேட்டுக்கொண்டதாக கூறப்படுகிறது. அந்த நிறுவனத்தில் இருந்த அன்றைய பிரபல பொறியாளர் ஜான் கிரீன் அதை வடிவமைத்திருக்கலாம். ஏனென்றால், விமானத்தை உருவாக்கியது சிம்சன் நிறுவனம் என்று பாரதியாரின் ‘இந்தியா’ இதழ் குறிப்பிடுகிறது. ‘‘இவ்விமானம் சென்னையில் டாஞ்சலிஸ் ஓட்டலின் பிரெஞ்சு முதலாளி டாஞ்சலிஸின் திட்டப்படி சிம்சன் கம்பெனி பட்டறையில் ‘தமிழ் வேலைக்காரர்களால்’ கட்டப்பெற்றது’’ என்று பாரதியார் எழுதியிருக்கிறார்.

சிறிய இன்ஜின் கொண்ட அந்த விமானத்தை பல்லாவரம் மலைப் பகுதியில் ஓட்டி முதலில் பரிசோதித்துப் பார்த்திருக்கிறார் டி ஏஞ்சலிஸ். அதில் நம்பிக்கை கிடைக்கவே, தீவுத் திடலில் பொது மக்களிடம் கட்டணம் வசூலித்து பறந்து காட்டியிருக்கிறார். அது நடந்த நாள் 10 மார்ச் 1910. இந்த விமானத்தில் ஒரே நாளில் பல முறை அவர் பறந்து காட்டியிருக்கிறார். அவருடைய அழைப்புக்கு ஏற்ப கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவரும், விமானத்தில் உடன் பறந்துள்ளார்.

ஆசியாவிலேயே ஓடிய முதல் எரிசக்தி விமானம் அதுதான். இதன் மூலம் ஆசியாவிலும் இந்தியாவிலும் முதல் விமானத்தை ஓட்டியவர் என்ற பெருமையை டி ஏஞ்சலிஸ் பெறுகிறார். இந்தச் செய்தி ராயல் ஏரோ கிளப் இதழான ‘ஃபிளைட்’டில் உடனடியாக, அதாவது 1910 மார்ச் 26-ம் தேதியே பதிவாகியுள்ளது. லெவிட்டஸ் நிறுவனமே இந்தத் தகவலை வெளியிட்டது. இந்திய விமான வரலாற்றிலோ அலகாபாதில்தான் முதல் விமானம் பறந்ததாக பதிவாகியுள்ளது. ஆனால், அதற்கு 9 மாதங்களுக்கு முன்னதாகவே டி ஏஞ்சலிஸ் இந்த விமானத்தை ஓட்டியிருக்கிறார்.

‘‘இந்தியாவில் மட்டுமல்ல; ஆசியாவில் பறந்த முதல் விமானமும் ஏஞ்சலிஸ் ஓட்டிய விமானம்தான்’’ என்று விமான வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளரும் ஓய்வுபெற்ற கேப்டனுமான கபில் பார்கவா குறிப்பிட்டிருக்கிறார். 1910 டிசம்பர் 10-ம் தேதி அலகாபாத்தில் முதல் விமானம் பறந்ததாகவும், அதே ஆண்டு டிசம்பர் 20-ம் தேதி கொல்கத்தாவில் இரண்டாவது விமானம் பறந்ததாகவும் பதிவுகள் உள்ளன. வழக்கம்போல இதிலும் முந்திக்கொண்டு உயரப் பறந்து, வானை அளந்து, சாதனை படைத்துவிட்டது நமது மெட்ராஸ்.

இந்தச் சாதனையில் இன்றைய அண்ணா சாலையும் ஒரு தனிப் பெருமையைப் பெறுகிறது. டி ஏஞ்சலிஸின் ஓட்டல் இருந்த இடம், சிம்சன் நிறுவனம், தீவுத்திடல் ஆகிய மூன்றும் அமைந்திருக்கும் இடம் மெட்ராஸின் அன்றைய மவுன்ட் ரோடு, சென்னையின் இன்றைய அண்ணா சாலை!

– ஆதி வள்ளியப்பன், தொடர்புக்கு: valliappan.k@thehindutamil.co.in

Keywords: சென்னை, சென்னை 375, சென்னை விமான நிலையம், மதறாஸப்பட்டணம், மதறாஸ்

Source::::The Hindu…Tamil

Natarajan

Image of the Day…First View of Earth From Moon …

NatarajanLeave a comment

August 23, 1966. This photo reveals the first view of Earth from the moon, taken by Lunar Orbiter 1 on August 23, 1966. It’s shot from a distance of about 236,000 miles (380,000 kilometers) and shows half of Earth, from Istanbul to Cape Town and areas east, shrouded in night.

Photograph courtesy NASA/Lunar Orbiter 1 This photo reveals the first view of Earth from the moon, taken by Lunar Orbiter 1 on August 23, 1966. Shot from a distance of about 236,000 miles (380,000 kilometers), this image shows half of Earth, from Istanbul to Cape Town and areas east, shrouded in night.

First view of Earth from the moon, courtesy NASA/Lunar Orbiter 1.

Lunar Orbiter 1 was one of five Lunar Orbiters sent to the moon in the 1960s by NASA. This particular craft was primarily designed to take photographs, in order to serve as an Apollo landing site survey mission. Read more about NASA’s Lunar Orbiter missions, 1966-1967

Though the photo revealed no detail on Earth’s surface when it was taken in 1966, those on Earth who saw this photo must have been stunned by it.

In 2008, NASA released a newly restored version of the original 1966 image of Earth. Using refurbished machinery and modern digital technology, NASA produced the image at a much higher resolution than was possible when it was originally taken. You’ll see the restored image below. Read more about the restoration here.

First image of Earth from moon, taken via Lunar Orbiter I on August 23, 1966, restored in 2008 by NASA, using photographic techniques that were not available when the photo was originally acquired. Read more about this photo from NASA.

First image of Earth from moon, taken via Lunar Orbiter 1 on August 23, 1966, restored in 2008 by NASA, using photographic techniques that were not available when that early spacecraft originally acquired this historic photo.Read more about this photo from NASA.

Source:::::Earth sky news

Natarajan

 

“பசுமையின் மறு பெயர் சென்னை …” !!!

NatarajanLeave a comment
  • திருவல்லிக்கேணிக்கு பெயர் தந்த அல்லி மலர்
    திருவல்லிக்கேணிக்கு பெயர் தந்த அல்லி மலர்
  • புரசைவாக்கத்துக்கு பெயர் தந்த புரச மரம்
    புரசைவாக்கத்துக்கு பெயர் தந்த புரச மரம்
  • புளியந்தோப்பு
    புளியந்தோப்பு

இன்றைக்குச் சென்னையில் கால் பதிப்பவர்கள், வெப்பத்தால் புழுங்கிப் போவார்கள். ஆனால், நாடு விடுதலை பெறுவதற்கு முன்னர் தோப்புகள், தோட்டங்கள், காடுகளால் சென்னை செழிப்பாக இருந்திருக்கிறது. அதற்கான அத்தாட்சி, சென்னையின் பல பகுதிகளுக்கு இன்றைக்கும் வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பெயர்கள். ஒரு பகுதியில் செழித்திருந்த தாவரங்களின் பெயர்களே, அப்பகுதிக்குப் பெயராக வைக்கப்பட்டுள்ளன.

நிலத்தை ஐந்திணையாகப் பிரித்து, அந்த நிலப் பகுதிகளில் செழித்திருந்த மலர்களால் அப்பகுதிக்கே பெயரிட்ட மரபு நம்முடையது. அதன் தொடர்ச்சி என்று இதைச் சொல்லலாம்.

வரலாறு, பண்பாடு

“தொன்மையான, வளமான பண்பாட்டின் வழி வந்ததாலேயே இயற்கை சார்ந்த பெயர்களைத் தமிழகத்தில் அதிகம் பெற்றிருக்கிறோம். ஒரு பகுதியின் இயற்கை பண்பு – புவியியல் பண்பின் அடிப்படையில் பெயர் வைப்பது தமிழ் மரபு.

ஒவ்வொரு பெயரும் ஒரு கதை சொல்லும். ஒரு பெயரின் மூலமே அப்பகுதியின் தொன்மையையும் பண்பாட்டையும் தெரிந்துகொள்ளலாம். ஒவ்வொரு பெயரிலும் நிச்சயம் ஒரு வரலாறு அடங்கியிருக்கிறது. ஒரு பகுதியின் பழைய பெயரை மாற்றுவது, அப்பகுதியின் வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் அழிப்பதற்குச் சமம்” என்கிறார் பிரபலச் சுற்றுச்சூழல் எழுத்தாளர் சு. தியடோர் பாஸ்கரன்.

காரணப் பெயர்கள்

அல்லிக் கொடி நிறைந்த பகுதி திருவல்லிக்கேணி, தென்னை மரங்கள் நிறைந்த பகுதி தேனாம்பேட்டை, வேப்ப மரங்கள் நிறைந்த பகுதி வேப்பேரி, புளியமரங்கள் நிறைந்த பகுதி புளியந்தோப்பு, மல்லிகை அதிகம் மலர்ந்த பகுதி பூவிருந்தவல்லி… இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம் (பார்க்க: பெட்டிச் செய்தி).

ஓரிடத்தில் எந்தத் தாவரம் பெருகி இருந்ததோ, அதன் பெயரால் அந்தப் பகுதி அழைக்கப்பட ஆரம்பித்திருக்கிறது. சூழலுக்கு இணக்கமாகவும் நெருக்கமாகவும் வாழ்ந்த நமது முன்னோர், நாடு விடுதலை பெறுவதற்கு முன்புவரை இயற்கை வளத்தைத் தங்களுடைய முக்கிய அடையாளமாகவும் கருதிவந்ததை இந்தப் பெயர்களில் இருந்து உணர முடிகிறது.

செழிப்பின் அடையாளம்

“ஒரு நிலப்பரப்பின் தன்மையைச் சொல்லவும், ஓரிடத்தின் சூழலியல் வரலாற்றின் அடையாளமாகவும் இந்தப் பெயர்கள் இருக்கின்றன. பனைமரங்கள் பெருகிய பனையூர் என்ற பகுதி மணற்பாங்கான கடற்கரைப் பகுதியாகவோ, ஏரிக்கரைப் பகுதியாகவோ இருந்திருக்க வேண்டும். மூங்கில் பிரம்புகள் செழித்திருந்த பெரம்பூர் நீர் நிரம்பிய ஏரிக்கரையாகவோ அல்லது ஈரம் மிகுந்த பகுதியாகவோ இருந்திருக்கலாம் ” என்கிறார் சென்னை கிறிஸ்தவக் கல்லூரி தாவரவியல் துறை துணைப் பேராசிரியர் டி. நரசிம்மன்.

இவற்றுடன் அடையாறு, கூவம், கொசஸ்தலை போன்ற ஆறுகள் ஓடிப் பாசனம் பெற்றதால் சென்னையின் பல பகுதிகளில் தோப்புகளும் தோட்டங்களும் அந்தக் காலத்தில் செழித்து இருந்திருக்கின்றன. இந்தத் தோப்புகளில் வளர்ந்தவை எல்லாமே நம் மண்ணில் இயல்பாக வளரக்கூடிய உள்நாட்டு இயல் தாவரங்கள். வறட்சியைத் தாங்கி வளரக்கூடிய இந்தத் தாவரங்கள், மக்களுக்குப் பல வகைகளில் பயன்தரக் கூடியவையாகவும் இருந்திருக்கின்றன.

இன்றைய நிலை

“சென்னைக்குப் பெயர் தந்த பல தாவரங்கள் பண்பாட்டு ரீதியில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. பல்லாவரம் பகுதியில் இலுப்பைத்தோப்பு என்றொரு பகுதி இருக்கிறது. இந்தத் தோப்புகளில் இருந்த இலுப்பைக் காய்களில் இருந்து எண்ணெய் எடுக்கப்பட்டு, கோயில்களில் விளக்கு எரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது” என்கிறார் பெண்கள் கிறிஸ்தவக் கல்லூரி தாவரவியல் துறை உதவி பேராசிரியர் ஆர். பாலின் டெபோரா.

ஒரு காலத்தில் ஓரிடத்துக்கே அடையாளமாகத் திகழ்ந்த இந்தத் தாவரங்கள், இன்றைக்கு அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஒரு சில வீடுகளில் பிழைத்திருக்கின்றன. புரசைவாக்கத்துக்கு பெயர் தந்த புரச மரம், கங்காதீஸ்வரர் கோயிலில் தலவிருட்சமாக ஒன்றே ஒன்று நிற்கிறது.

இப்படியாகச் சென்னையைச் செழிப்பாக வைத்திருந்த அந்தத் தோப்புகள், தோட்டங்கள், காடுகள் எதுவும் இன்றைக்கு மிச்சம் இல்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். ஆனால், பெயர்கள் மட்டும் அப்படியே பசுமையாகத் தங்கிவிட்டன.

பெயர்

காரணம்

திருவல்லிக்கேணி

திரு+அல்லி+கேணி ( அல்லிக் குளம்)

தேனாம்பேட்டை

தென்னை மரங்கள் நிறைந்த பேட்டை

புரசைவாக்கம்

புரச மரங்கள் நிறைந்த பகுதி

வேப்பேரி

வேப்ப மரங்கள் நிறைந்த ஏரி

புளியந்தோப்பு

புளிய மரங்கள் நிறைந்த தோப்பு

பனையூர்

பனை மரங்கள் நிறைந்த ஊர்

அத்திப்பேட்டை

அத்தி மரங்கள் நிறைந்த பேட்டை

பூந்தமல்லி

பூ+விருந்த+மல்லி (அ) மல்லிகை

பெரம்பூர்

மூங்கில் பெரம்புகள் இருந்த ஊர்

ஆலந்தூர்

ஆலமரங்கள் கொண்ட ஊர்

திருவாலங்காடு

திரு+ஆலம்+காடு

இரும்புலியூர்

இரும்புலி மரங்களால் நிறைந்த ஊர் ( வண்டலூர் அருகே)

திருவேற்காடு

வேல மரங்களால் நிறைந்த காடு

மாங்காடு

மாமரங்களால் நிறைந்த காடு

திருமுல்லைவாயல்

முல்லை தாவரங்களால் வரவேற்கும் பகுதி

‘Chennai green names’ கட்டுரையிலிருந்து சில பகுதிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன

Topics:

சுற்றுச்சூழல்|சுற்றுலா|சுற்றுச்சூழல்|பொது|

Source::::

    ஆதி
    ஹேமா விஜய்  in

The Hindu….Tamil

Natarajan

” படித்ததில் மனதை தொட்டது …”

NatarajanLeave a comment

உ.வே.சாமிநாதய்யர், ‘நான் கண்டதும் கேட்டதும்…’ நூலிலிருந்து:

மிதிலைப்பட்டி என்னும் ஊரை நான், எந்தக் காலத்திலும் மறக்க முடியாது; மணிமேகலையின் முகவுரையில், ‘இவற்றுள் மிகப் பழமையானதும், பரிசோதனைக்கு இன்றியமையாததாக இருந்ததும், மற்றப் பிரதிகளில் குறைந்தும், பிறழ்ந்தும், திரிந்தும் போன பாகங்களையெல்லாம் ஒழுங்குப்படச் செய்ததும், கோப்புச் சிதைந்து அழகு கெட்டு, மாசு பொதிந்து கிடந்த செந்தமிழ்ச் செல்வியின் மணிமேகலையை, அவள் அணிந்து கொள்ளும் வண்ணம் செவ்வனே செய்து கொடுத்ததும், மிதிலைப்பட்டி பிரதியே…’ என்று எழுதினேன்.
அது சிவகங்கை சமஸ்தானத்தைச் சேர்ந்தது; புதுக்கோட்டையைச் சார்ந்த திருமெய்யம் என்னும் இடத்திலிருந்து சில மைல் தூரத்தில் இருக்கிறது. அங்கிருந்த ஏட்டுச் சுவடிகளில் சிலவற்றை எனக்கு கொடுத்து உதவியவர் அழகிய சிற்றம்பலக் கவிராயர் என்னும் ஓர் அன்பர்.
அழகிய சிற்றம்பலக் கவிராயர் ஒரு செல்வந்தர். அவரோடு பழகிய காலத்தில், அவருடைய முன்னோர்களைப் பற்றி, பல வரலாறுகளை எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார். தம் முடைய சொந்த அனுபவங்கள் பலவற்றையும் சொன்னது உண்டு. அவற்றுள் ஒன்று வருமாறு:
ஒரு நாள், எங்கோ நெடுந்தூர முள்ள ஒரு ஊருக்கு கல்யாணத்திற்கு அவர் போயிருந்தார். மீண்டும் ஊருக்குத் திரும்ப எண்ணி, ஒரு வண்டிக்காரனிடம் வண்டி பேசி, அமர்த்திக் கொண்டார். இரவு முழுவதும், பயணம் செய்ய வேண்டி இருந்தது; வண்டிக்காரன் மூன்று ரூபாய் வாடகை கேட்டான். அன்றியும், ஊருக்குப் போகையிற் பொழுது விடிந்து விடும் என்பதால், காலையில் சாப்பாடு போட்டு அனுப்ப வேண்டும் என்றும் தெரிவித்துக் கொண்டான்.
ராத்திரியில் வண்டி புறப்பட்டது; கவிராயர் அதில் படுத்துக் கொண்டார். நல்ல நிலா வெளிச்சம் இருந்தது; வண்டிக்காரன் ஆனந்தமாக, தெம்மாங்கு பாடல் பாடிக்கொண்டே வண்டியை ஓட்டினான்.
பின், வண்டிக்காரன் மெல்ல அவருடைய குடும்ப நிலையைப் பற்றி விசாரித்தான்; கவிராயர் சொல்ல ஆரம்பித்தார்…
‘நான் இருப்பது மிதிலைப்பட்டி; எங்கள் முன்னோர்கள் எல்லாம் பெரிய வித்துவான்கள். எவ்வளவோ நூல்களைச் செய்திருக்கின்றனர்; பல இடங்களில் பரிசுகள் பெற்றிருக்கின்றனர். அவர்களில் ஒருவராகிய அழகிய சிற்றம்பலக் கவிராயருக்கு, இந்த மிதிலைப்பட்டி கிராமமானது, அக்காலத்தில் இந்தப் பக்கத்தில் ஜமீன்தாரராக இருந்த வெங்களப்ப நாயக்கர் என்பவரால் கொடுக்கப்பட்டது. அது சம்பந்தமான சாசனம் எங்கள் வீட்டில் இருக்கிறது.
எங்களுக்கு இப்போது ஜீவாதாரமாக இருப்பதும், எங்கள் குடும்பத்தில் லட்சுமி கடாட்சம் குறையாமல் இருக்கும்படி செய்வதும், அந்த வெங்களப்ப நாயக்கர் கொடுத்த கிராமமே! அவருடைய அன்னத்தை தான், இப்போது நாங்கள் சாப்பிட்டு வருகிறோம்.
‘வெங்களப்பர் செய்த தானங்களாலும், தர்மங்களாலும் அவருடைய புகழ் இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது. அவரால் ஆதரிக்கப்பெற்ற நாங்களும், நல்ல நிலையில் இருக்கிறோம். ஆனால், அவருடைய பரம்பரையோ இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது. வெங்களப்ப நாயக்கருடைய பரம்பரையினர் யாரேனும் இப்போது இருக்கின்றனரோ, இல்லையோ தெரியவில்லை…’ என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தவர், அயர்ச்சியால் தூங்கி விட்டார்.
விடியற்காலையில் வண்டி மிதிலைப்பட்டி வந்து சேர்ந்தது; வீட்டை அடைந்த கவிராயர், தம்முடைய வேலைக்காரனை அழைத்து, வண்டிக்காரனுக்கு பழையது போடும்படி சொன்னார்.
அப்போது வண்டிக்காரன், ‘எனக்கு சாப்பாடு வேண்டாம்; நான் போய் வருகிறேன், உத்தரவு கொடுங்கள்…’ என்று சொன்னான்.
‘நீ ஊர் போய் சேருவதற்கு, அதிக நாழிகை ஆகுமே… சாப்பிட்டு விட்டுப் போ…’ என்று வற்புறுத்தினார்.
‘இல்லை; போகும் வழியில் தெரிந்தவர் வீட்டில் சாப்பிட்டுக் கொள்வேன்…’ என்றான் வண்டிக்காரன்.
‘சரி; வாடகை ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டு போ…’
‘அது கிடக்கட்டும் ஐயா; நான் போய் வருகிறேன்…’என்றான்.
‘ஏனப்பா பணத்தை வேண்டாம்ன்னு சொல்றே… எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லையே…’ என்று கேட்டார்.
‘நேற்று ராத்திரி உங்கள் முன்னோர் கதையைச் சொன்னீர்களே… அவர்களை ஆதரித்த வெங்களப்ப நாயக்கர் குடும்பத்தில் பிறந்தவன் நான்; ஏதோ தலைவிதி, இப்படி என்னை வண்டியோட்டச் செய்து விட்டது. கொடுத்துவிட்ட பின், அவர்களிடம் பெறுவது கவுரவமாகாது; மன்னிக்க வேண்டும்…’ என்று கூறி, வேகமாக வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு போய் விட்டான். சிற்றம்பலக் கவிராயர், இதைச் சொல்லுகையில், அவர் கண்களில் நீர் தளும்பி விட்டது.

Source:::: Dinamalar.com….varamalar
Natarajan

Madras to Me ….

NatarajanLeave a comment

Can you truly know a city? Possibly — if your job entails a lot of travel or if your home is in the southern part and your school somewhere up north, and you have friends in the east and family in the west. But this is rare, and to most of us, celebrating a city really comes down to cherishing the parts of the city we know. But of this, there can be no question. If you’ve spent your growing-up years in a city, even if only in these parts, then that city is your home — all of it. And Madras Day is as good a time as any to think about what Madras means to us — well, at least to me.

Madras, to me, is the beaches of my childhood, the mornings filled with huffing walkers and the distant tang of fish being hauled in and, above it all, a sun that rises as it does nowhere else, over water that mirrors its every mood — a sight that quite adequately compensates for the desecration of the nearby sands by the clutch of ugly, deserted stalls that, in the evenings, will tempt visitors with roasted corn and balloons waiting to be shot.

Madras is the stainless steel davara-tumbler of freshly decocted coffee, the ritual of pouring the frothing liquid from one container to another as imperative as the taste.

Madras is the irritation when any visitor to the city thinks only of filter coffee when asked what they like most about Madras, along with jasmine flowers and Kanjivaram saris and idlis, which are almost always described as humble, as if anyone ever ran into a vainglorious idli.

Madras is the suppressed snicker from watching non-Tamils come here to cover the Music Season and struggle to say ‘Margazhi’, as if gargling through a mouthful of marbles.

Madras is the sight of Kalakshetra dancers cycling to class or back home in hoicked-up cotton saris worn over salwars. It is also the sight of a Carnatic musician singing his heart out to 12 people in the audience, at least two of whom have buried their noses in The Hindu crossword.

Madras is The Hindu crossword.

Madras is the twinge whenever you come down Gemini Flyover and glance to the left and see the rubble that was once Safire Theatre, with that proudly cursive ‘S’ on the outside, and, inside, the names of every single film that played in these premises, beginning with Cleopatra.

Madras is the look of horror whenever you have to meet a friend or keep an appointment in T. Nagar, especially when it’s around the stretch that sells clothes and jewels, and more clothes and more jewels, and you finally know what it’s like to be a lone fish in a shoal that’s being swept along in a surging current.

Madras is the tennis ball that lands at your feet when you are walking past a playground where boys are playing cricket. Madras is the cry, “Uncle… ball!”

Madras is the realisation that to this city whose streets you scoured as a footloose kid you are now an “uncle”.

Madras is the Tamil that only people from Madras can tolerate, even love, even they’ve only heard this Tamil in Kamal Haasan’s comedies.

Madras is the eternal question: “Are you a Rajini fan or a Kamal fan?”

Madras is the guilt at having gotten used to calling it ‘Chennai’.

Madras is the anger that, somehow, the rapes and robberies that happen here are less visible to the national media than the ones that happen in Delhi and Mumbai. It is the sad awareness that the spectacular heart-run that saved one life, minutes after another one left this world, a logistical marvel that involved everyone from traffic cops to ambulance drivers to alert medical professionals, would have been 24×7 headline news had it happened elsewhere.

Madras is the mild impatience whenever an elder in the family goes into raptures about the Peach Melba at Jaffar’s Ice Cream Parlour, at New Elphinstone theatre, which now exists only in those memories.

Madras is the annoyance whenever someone from Delhi or Bangalore or Mumbai comes down and sighs that there are no good bars or hangout joints. Madras is the belief that one has to earn the right to mock a city by living in it, not just by dropping in for a weekend.

Madras is the radio station that wakes up with ‘Gaana’ Bala and goes to sleep with Ilayaraja. It is the TV set with a hundred Tamil channels and not a single movie worth watching on the rare afternoon you’re at home. It is the feeling when you return after a trip abroad and walk into a small restaurant, one of those nondescript ‘Bhavans’, and tuck into a nei roast, listening to the people around you chattering in Tamil, smiling softly at the occasional English, and keeping an eye on the clock because you have an auto waiting, along with a driver who’s sure to complain about how long you took, and expect an extra Rs.10 or 20.

Keywords: Madras Week celebrations, Madras Day, Madras history, Madras 375

Source::::The Hindu

Natarajan

 

This Day …15 August…. That Year in 1947 ….@ Madras….

Natarajan1 Comment
The front page view of The Hindu, dated August 15, 1947.
The Hindu ArchivesThe front page view of The Hindu, dated August 15, 1947.

Deepa Alexander digs through editions of The Hindu of August 1947 and rediscovers the city’s first dawn of freedom

Celebrate with Nehru guns, Freedom sparklers and Ashoka wheels for Rs. 5,” advertised T.S. Abdeally and Bros.

P. Orr & Sons sold Vertex pocket watches for a special price of Rs. 65. Frank Capra’s classic, It’s A Wonderful Life, was playing at New Elphinstone. Madras Theatres celebrated with no shows “and a special bonus to staff”.

There is more than a century of information in The Hindu archives and it threatens to wash over me. The staff hefts the big blue file with August 1947 emblazoned on it, and turn the chemically-treated yellowing pages to the edition dated August 14.

“Quit India.” “Jai Hind.” “Satyameva Jayate”. “Vande Mataram.” A million rallying cries. Momentous though it was, the memory of our first Independence Day has faded with time although its emotional resonance never lost its glow. These pages are a chronicle of its people, hallowed by history, embellished by the celebration of our freedom struggle.

August 15, 1947 was also a Friday, like this year, a day of thundershowers according to the weather report in The Hindu, priced then at 2 annas.

Advertisements and announcements meld into the tale. Historical figures flit in and out of the pages. But the festivities in the city and across India began a day earlier, on August 14.

A page from the August 17, 1947 edition. Photo: The Hindu Archives

The music lined up for the eve of Independence included concerts by Ariyakudi Ramanuja Iyengar at Gokhale Hall and organist Handel Manuel and a BBC violinist at St. Andrew’s Church. In an advertisement, Lady Colleen Nye, the Governor’s wife and patroness of the Madras Provincial Welfare FUND, urged citizens to proudly wear the National Flag.

At another level, the edition was pure political narrative. The editorial on page 4 urged France and Portugal to also “give up their colonial possessions in India”. The distribution of portfolios, the division of the Army between India and Pakistan and the renunciation of knighthoods and titles by S. Radhakrishnan, later the President, and R.K. Shanmukham Chetti, independent India’s first Finance Minister, crowded the pages.

At the same time, to celebrate the founding of Pakistan, a grand reception was accorded in Karachi to the Mountbattens “who flew down in their personal York”, even as fires raged in Lahore.

A BRIDGE TO THE PAST The Tricolour fluttering atop the flag mast at Fort St. George on August 15, 1947 was the first symbol of free India in Madras. Photo: V. Ganesan

Madras remained untouched by the epic spasms of the violence of Partition. Although prohibitory orders in the city “were to be enforced for bundobast”, radio sets were installed at various parks so that the public could listen to AIR broadcasting the assumption of power ceremonies, flag hoisting at India Gate, and poems by Hafeez Jullundhuri. In Mylapore, Rukmini Devi inaugurated the Fine Arts Society at Vivekananda College.

All through the evening and night, happy throngs of people visited places of worship, invoking the gods to bless their new nation. In a spirit of unity, people of all communities and castes wore the flag. “It is difficult to see even a single person without wearing a National Flag”, says an article. The Tricolour also fluttered atop almost every building in the city, Government or private, with the merchants of Madras taking the lead in illuminating the buildings.

On August 15, the newspaper brought out a free 20-page supplement, its cover page in the colours of the flag, with the words ‘Dominion of India’ proudly emblazoned. Inside was a collector’s edition of articles by eminent persons — ‘Birth of Great Asiatic Power’ by K.M. Munshi, ‘The Saga of the Nehrus’ by Krishna Huthee Singh and ‘Patriotism of India’s Press’ by Leonard W. Matters, the Australian-born London representative of The Hindu.

‘Free India is Born’, screamed the headline with the editorial ‘A Red Letter Day’ announcing “India enters the comity of free nations today, an equal among equals”. Texts of speeches by Jawaharlal Nehru and Rajendra Prasad ran alongside congratulatory messages from King George VI and other world leaders. While people in Delhi toasted the nation and the king, India Office, the seat of power for nearly a century, closed down unsung. Trains filled with refugees, the coaches smeared with taunts, were drawing in at stations in Punjab and Bengal.

The Chief Justice of Madras administering the Oath to H. E. Sir Archibald Edward Nye, the Governor of Madras, at the Secretariat, Fort St. George, on August 15, 1947. Photo: The Hindu Archives

Madras, however, heard the endless sweet echo of M.S. Subbulakshmi who performed on AIR that evening at 8. ‘Freedom’s Progress Through The Years’, a photographic journey of the most iconic moments of our struggle was published alongside advertisements by Bosotto HOTEL and Spencer and Co.

Independence brought freedom of a more visible nature to a whole category of people. Jail doors opened for many convicts who had been granted pardon. Many INA leaders were also released.

The celebrations of August 15 are reported in the August 17 edition: how trumpets that sundered the morning air when the Governor of Madras, Sir Archibald Nye, in a final burst of British pomp and glory, unfurled the Tricolour at Island Grounds; how O.P. Ramaswami Reddiar, Prime Minister (which was how the post of Chief Minister was then designated) hoisted the flag at Ripon Building, the headquarters of the Corporation, to cries of unrestrained happiness. This was after both were sworn into their new offices by the Chief Justice of the Madras High Court, Frederick Gentle. The swearing-in was held at Fort St. George, in the crowded Cabinet Room, photographers capturing the moment in a blitz of flashbulbs.

Horsemen in glistening jackets and GOLD sashes stood amidst the large crowds that streamed along the beachfront to Fort. St George, to gaze with pride at the Indian flag fluttering over the first fort of the British East India Company. It is a picture that holds pride of place in that edition.

On that page is the story of how the world map was redrawn one night. It’s a page that defines what India was, and is. It’s a page that defines us.

Keywords: The Hindu, India Independence, Independence Day, Fort. St George,

Source:::: The Hindu

Natarajan