நந்தியை மீண்டும் கல்லாக்கி விட வேண்டும் என்றார் . சித்தர் கல் நந்தியை பிடித்து வர சொல்லி அதன் காதுகளில் மந்திரம் சொல்ல
|
Religious
“நந்தி காதுகளில் ரகசியம்………”!!!
Message For the Day…” Your Soul [Divine Self ] is the Real ‘You’ ….”
The human body is a cover, a receptacle for the Atma. Elements like water and wind are intimately bound up with the body. Therefore, theAtma Principle, which is the core, is not cognised. People have lost awareness of this Principle, which is Truth. The Atma is in the body, but not of it. The Atma Principle, though active in the body, does not belong to the body. The ability of the eyes to see and the ears to hear are given by the Atma. The eyes and ears are sustained by the Omni-Consciousness, the Divine Principle. Your Soul (Divine Self) is the real ‘You’, the Will (Sankalpa). The elements (ether, wind, fire, water, and earth) that constitute the cosmos operate only as prompted by the supreme wisdom, which energizes them. The entire world of living beings – both fixed and moving are sustained by supreme wisdom. That supreme wisdom is Atma, the Brahman and the visible, objective world.
” அந்த வீணையை என்னிடம் கொடு…நான் வாசிக்கலாம் இல்லையா …” ?
ஒரு சமயம், மகாபெரியவர் மகாராஷ்டிர மாநிலம் சதாராவில் தங்கி இருந்தார். ஒரு அரசமரத்தின் கீழ் இளைப்பாறிய அவர், மரத்தின் வேரில் தலையை வைத்துப் படுத்துக் கொள்வார். முன்னால் திரை போட்டிருக்கும்.
பக்தர்களுக்கு தரிசனம் கொடுக்கும் சமயத்தில் மட்டும், திரையை விலக்குவார்கள்.
அன்று, சென்னையில் இருந்து வீணை வித்வான் ஒருவர் பெரியவரைத் தரிசிக்க நண்பருடன் வந்திருந்தார். பெரியவரைத் தரிசனம் செய்த அவர், அவரது அனுமதி பெற்று, வீணையை எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்தார். பக்தர்கள் எல்லாரும் அந்த இசைமழையில் நனைந்து கொண்டிருந்தனர். வாசித்து முடித்ததும், வீணையை உறையில் இட தயாரானார் வித்வான்.
பெரியவர் அவரிடம், “”அந்த வீணையை என்னிடம் கொடு. நான் அதை வாசிக்கலாம் இல்லையா?” என்று கேட்டார்.
பெரியவர் வீணை வாசிக்கப் போகிறாரா என்று எல்லாருக்கும் திகைப்பு. வித்வான் உட்பட..! ஆனால், எதற்காக வாசிக்க இருக்கிறார் என்பது மட்டும் யாருக்கும் புரியவில்லை.
வீணையைக் கையில் வாங்கிய பெரியவர் சுருதி கூட்டி, வித்வானிடம் காட்டினார். “”நான் சுருதி கூட்டியிருப்பது சரியா இருக்கான்னு பாரு,” என்றார்.
வித்வானும், “”சரியா இருக்கு” என்று சொல்ல, பெரியவர் வீணை வாசிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.
சில நிமிடங்கள் தான் ஆகியிருக்கும்! வித்வான் பெரியவரின் பாதங்களில் விழுந்தார். கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டு, “”பெரியவா! என்னை மன்னிக்கணும்! என்னை மன்னிக்கணும்! தப்பு பண்ணிட்டேன்! தப்பு பண்ணிட்டேன்,” என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டே கதறி அழ ஆரம்பித்து விட்டார்.
பெரியவர் வாசித்து முடித்தார். பின் வீணையை அவரிடம் திருப்பிக்கொடுத்து, “”வித்யா கர்வம் ஒருவனுக்கு கூடாது. கவனமாக இரு,” என்று சொல்லி ஆசிர்வாதமும் செய்தார். வித்வானுடன் வந்த நண்பருக்கு என்ன நடக்கிறதென்றே புரியவில்லை.
பின் நண்பர் வித்வானிடம்,”” இங்கே என்ன நடந்தது? நீ தப்பு பண்ணிட்டதா கதறி அழுதே! பெரியவர் வித்யாகர்வம் கூடாது என்றார். அப்படி என்ன தான் இங்கு தவறு நடந்தது?” என்றார்.
வித்வான் திகைப்பு கலையாமல் பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
“”கைலாய மலையைத் தூக்க முயன்ற ராவணனின் கைகள் மலையின் அடியில் சிக்கிக் கொண்டன. அப்போது, அவன் சாமகானம் இசைத்து சிவனை மகிழ்வித்து விடுதலை பெற்றான் இல்லையா! அதுபோல, நானும் இங்கே சாமகானம் வாசிக்க துவங்கினேன். ஆனால், திடீரென எப்படி வாசிப்பது என்று மறந்து போய்விட்டது. இது யாருக்கு தெரியப்போகிறது என, ஏதோ ஒன்றை வாசித்து நிறைவு செய்து விட்டேன். பெரியவர் இதைக் கண்டுபிடித்து விட்டார். என்னிடம் வீணையை வாங்கி, அந்தப் பகுதியை சரியாக வாசித்து நிறைவு செய்து விட்டார். பெரியவர் ஸர்வக்ஞர் (எல்லாம் அறிந்தவர்). அவருக்கு எல்லாம் தெரியும் என்பது எனக்கு தெரியாமல் போச்சே! அபச்சாரம் பண்ணிட்டேனே! அதனால் தான் அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டேன்,” என்றார்.
நமக்கு தெரிந்ததைச் செய்ய வேண்டும். தெரியாத விஷயங்களைத் தெளிவாகக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடத்தை இதன் மூலம் வாழும் தெய்வமான மகாபெரியவர் நமக்கு இதன்மூலம் உணர்த்தியிருக்கிறார்.
Source…..www.periva.proboards.com
natarajan
“அது இருக்கட்டும் …இந்த ரோட்டில் போனா கிண்டி வந்திடுமா …”?
கலியுகத்தில் நம் ஊனக்கண்களுக்கும் காட்சி அருளும் அவதார மூர்த்தி – காஞ்சி முனிவர் – பெரியவாள் என்றிந்தப் பார் புகழும் தவசிரேஷ்டன் தடுத்தாட்கொள்ளும் தயையால் சென்னையில் முகாம் இட்டிருந்த புண்ணிய மாதங்கள். பிரதானமாக மயிலாப்பூர் ஸம்ஸ்க்ருதக் கல்லூரியில், அன்று இளவரசரான புதுப் பெரியவாள் ஸ்ரீ ஜயேந்திரருடன், தங்கியிருந்த அருளாளன் திருவல்லிக்கேணி, நுங்கம்பாக்கம், தொண்டையார்ப்பேட்டை, மாம்பலம் என்று மாநகரின் பல பகுதிகளிலும் தனது புனிதத் திருவடிகளைப் பதித்து, பண்டு தருமம் மிகுந்திருந்த சென்னையில் மீண்டும் தருமப் பயிர் தழைக்க அருள் மழை பெய்து மக்களை அனுக்ரஹித்தார்.
ஒரு நாள் அதிகாலையில் மாம்பலம் சிவா-விஷ்ணு ஆலயத்திலிருந்து ஸ்ரீ திரிபுரசுந்தரி அன்னையுடன் ஸ்ரீமருந்தீஸ்வரர் கோயில் கொண்டுள்ள திருவான்மியூருக்கு அண்ணல் பாதயாத்திரை புறப்பட்டிருந்தார். உடன் செல்லும் பாக்கியம் பெற்ற பக்தர் குழாமில் அடியேனும் இடம் பெற்றிருந்தேன். அன்று முதலமைச்சர் திரு பக்தவத்ஸலம் என்று நினைவு. காவல் துறையாளர் இரண்டு மூன்று பேரும் கூட நடந்தனர்.
சிறிது தூரம் சென்றதும் எதிர்திசையிலிருந்து வந்த ஒருவன் ஸ்ரீ பெரியவாளை நெருங்கினான். செருக்கு மிகுந்த நோக்கு. செருப்புகளைக் கழற்றாத பாதங்கள். அலட்சியமும் அவமரியாதையும் அன்வயமாகியிருந்தன அவனது தோற்றத்தில், தோரணையில்.
முனிபுங்கவர் மீது அவனது ஸ்பரிசம் படாது தடுக்க விரைந்த பக்தர்கள், கைகளால் அரண் கட்டினர். காவல் துறையாளரும் முன் வந்தனர். ஆனால் கருணாமூர்த்தி அவர்களை விலகச் சொல்லிவிட்டு கனிவோடு “உனக்கு என்ன வேண்டும்” என்று வினவினார்.
“எனக்கொண்ணும் வேண்டாம். சங்கராச்சாரியார் பெரியவர்ன்னு பேசிக்கிறாங்களே, அது நீங்கதானே?” என்று வினவினான்.
“அதிருக்கட்டும். உன்னோட பேரென்ன? இந்த விடியக்காலத்துலே எங்கே போயிண்டிருக்கே?” – சரணாகத வத்ஸலனின் பரிவான விசாரணை.
அவன் தன் பெயரைச் சொல்லிவிட்டு, “எனக்கு ஜோலியில்லையா? வேலைக்குப் போய்க்கினு இருக்கேன்” என்று அஸ்திரம் ஏவுவது போல் கூறினான். “நீங்கள் மடாதிபதிகள் சோம்பேறிகள். பயனுள்ள காரியம் ஏதும் செய்யாதவர்கள்” என்ற ஏளனம் – கண்டனம் – அவன் பதிலில் தொனித்தது.
“உனக்கு எங்கே வேலை?” தயாநிதியின் தொடர்ந்த விசாரணை.
“கிண்டியில்” என்று கூறியபின் “ஒண்ணு கேக்கறேன். இந்த இந்து மதத்தை யாரு உண்டாக்கினாங்க?” எனக் கேட்டான்; வினாவில் ஞானம் தேடும் விநயமோ அறிவு வேட்கையோ கடுகளவும் இல்லை.
ஸ்ரீபெரியவாளின் – ஞான மேருவின் – “தெரியாதப்பா” என்ற மறுமொழி ஏதோ வாதத்தில் வெற்றி கொண்ட இறுமாப்பை அவனுக்குத் தந்தது போலும்.
“தெரியாதுங்கிறீங்க; அப்புறம் சாத்திரம் அப்படிச் சொல்லுது, இப்படிச் சொல்லுது’ சிலைமேலே பாலை ஊத்து, நெருப்பிலே நெய்யை ஊத்துண்ணு சொல்றீங்களே? எப்படி, இதெல்லாம் நல்லதுக்குன்னு நம்பறது?” எனக் கணை தொடுத்தான்.
கொஞ்சமும் சலனமுறாமல் தயாபரன் “அதிருக்கட்டும், கிண்டிக்குப் போகணும்னியே, இந்த ரோடுல போனா கிண்டி வந்துடுமா?” என்று வீணை ஒலித் தண்குரலில் வினவினார்.
“அதானே நான் போய்ட்டிருக்கேன்” என்ற பதிலில் “இதென்ன அநாவசியக் கேள்வி” என்ற உதாசீனம்.
“ஆமா… இந்த ரோடு யாரு போட்டது?…” அந்தப் பாமரனின் இதய வீணையை மீட்ட முற்பட்டுவிட்டார் முனிபுங்கவர்.
“இது என்னோட பாட்டன், முப்பாட்டன், அவுங்களோட முப்பாட்டன் காலத்துலேருந்து இருக்கற ரோடு… இதை யார் போட்டிருந்தா என்ன? கிண்டிக்குப் போவுது; அம்புட்டுத்தானே வேணும்?”
“இது கிண்டிக்குப் போற ரோடுன்னு நிச்சயமாச் சொல்றியே”
“இதிலே என்னங்க சந்தேகம்? தினமுந்தான் போய்க்கினு இருக்கேனே… மேலாலும் உசரப் பாருங்க… எந்தெந்த சாலை எங்கே போவுதுன்னு கைகாட்டி போர்டு போட்டிருக்காங்களே சர்க்காரிலே”
மான் அன்பு வலையில் சிக்கிவிட்டது. ஆனால் இது சிறைப்படல் இல்லை; மீட்சி!
“நானும் உன்னைப் போலத்தாம்பா… இந்த ரோடு யாரு போட்டதுன்னு அலட்டிக்காம, மேலே இருக்கிற கைகாட்டி போர்டையும் நம்பி நீ போற மாதிரி, நான் இந்து மதம் யாரு உண்டாக்கியதுன்னு விசாரப்படாமே போறேன்… நீ இந்தக் கைகாட்டிய நம்பறே… அது கூட காத்துலே மழையிலே தெசை மாறலாம்; கீழே விழலாமே.. நானும் இந்த சாஸ்திரம், வேதம்ங்கிறதையெல்லாம் அப்படியே நம்பிப் போறேன். அதெல்லாம் என்னைவிட எவ்வளவோ பெரியவா, முப்பாட்டனில்ல ஆயிரம் ஆயிரம் வருஷங்களா நெலச்சிருக்கிறதை நம்பறேன்; நம்பச் சொல்றேன்” என்று பரிவு ததும்பும் குரலில் கூறிய தயாநிதி,
“சரி, உனக்கு ஜோலியிருக்கே…. என்னைப் போலயா?… ஜாக்ரதையாப் போய்ட்டு வாப்பா” என்று அபயக்கரம் உயர்த்தினார்.
அடுத்த வினாடி அவன் பாதரட்சைகளை உதறி விட்டு நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து நமஸ்கரித்தான்.
“என்னை மன்னிச்சுடுங்க” என்று நாத்தழுதழுக்கக் கூறினான். கன்னங்களைக் கண்ணீர் நனைத்தது.
Those who came to scoff remained to pray (ஏளனம் செய்ய வந்தவர் பிரார்த்தித்து வணங்க அமர்ந்தனர்) என்ற ஆலிவர் கோல்ட் ஸ்மித்தின் (The village Preacher) (கிராம பூஜாரி) கவிதை வரிகள் நினைவுக்கு வந்தன.
அதன் பின் ஸ்ரீ பெரியவாளின் பல முகாம்களிலும் தரிசனத்துக்கு வந்தான் அந்தப் பரம பக்தன், ரஸவாதப் பரிணாமத்தால்!
ஜெய ஜெய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர!!
Source…..Smt.Uma Shankar in http://www.periva.proboards.com
Natarajan
Read more: http://periva.proboards.com/thread/5287/common-mans-change-heart-devotion#ixzz3bA0LOyoo
Message For the day…”Your Heart is Your Great Teacher…”
The world is a scriptural text. Time is a great preacher. There is no greater teacher than your heart. God is the greatest friend. With full faith in these four entities, lead your life on this earth. Prema (love) is the natural possession of every human being. It is the fruit of the tree of life. There are certain impediments to taste a fruit. You first have to remove the skin and the rind covering the pulp inside and also cast off the seed. The fruit of love is covered by the thick skin of ego. You have to peel off this skin of ‘mine’ and ‘thine’. Then only you can taste the sweet juice. That is why the Vedas describe God as Raso Vai Saḥ (Supreme Sweet Essence). So develop pure love, and through it establish unity with the Divine. The path of love is the shortest and the fastest road to realise the Divine.
Message For the Day…” Have Firm Faith that You and HE are One…”
The attitude of the worshipper and the worshipped is the seed of devotion (bhakthi). First, the worshipper’s mind is attracted by the special qualities of the object of worship. The worshipper tries to acquire these special qualities. This is spiritual discipline (Sadhana). In the early stages of spiritual discipline, the distinction between worshipper and worshipped is clear, but as the sadhana progresses, it diminishes and, when attainment is reached, there is no distinction whatsoever. Whatever be the object of worship that you love and seek through sadhana, have firm faith that you and He are one. You must entertain only one wish: the realisation of the Lord (Iswara Sakshatkara). Give no room in the mind for any other wish. Then regardless of joy and sorrow, without any worry about your own satisfaction, you will engage in spiritual discipline firmly, uninterruptedly, with full conviction; and once you understand the Reality, you will have full contentment.
” HIS Tail is Beautifully Raised above HIS Head…”
The Anjaneyar Temple at Nanganallur, Chennai is famous for the Hanuman which is 32 feet tall and sculpted from a single piece of stone. The idol was installed in 1989 and consecrated in 1995 with the blessings of Sri Kanchi Paramacharyar.Sri Ramani Anna of Nanganallur, Chennai planned to build a temple with a big Anjaneyar of 32 feet high, in Nanganallur. He went to Sri Kanchi Mutt, met Sri Maha Periyava and sought his permission and blessings. With greatdifficulty, they hunted for a single big stone and finally the sculptor selected a suitable one and began his work. One fine morning he finished the work and the statue of the great Anjaneyar was brought to Nanganallur and kept at the place where the temple was to be built. The Palalayam (before prathishta, the statue had to be kept for a certain period separately in the water, milk, paddy, grains etc) was established properly.In the meantime, Ramani Anna went to Sri Kanchi Mutt to inform about the arrival of the Anjaneyar at Nanganallur and get furtherinstructions from Maha Periyava. Like Lord Ganesha, Anjaneya is also Maha Periyava’s favourite God! Periyava inquired enthusiastically about the full shape of Anjaneya part by part. Ramani Anna too explained and answered all the questions to the satisfaction of Periyava. Finally, Periyava asked about the position of Anjaneyar’s tail part. Ramani Anna replied, “The tail is curvaceously and beautifully raised above his head Periyava!” expecting an appreciation from the Periyava. But, Periyava was silent for a fewminutes. Ramani Anna felt a bit uneasy. Finally Periyava said, “You say you are also going to keep Sri Rama there opposite to Anjaneyar! Maruthi never stands with his tail raised above in front of Sri Rama! Ramani Anna’s worry increased considerably. He asked, “Oh! Periyava! What can I do now? The statue is completed and ready! The Palalayam too is ready. The muhurtham date and time has also been fixed. If we remove the tail now, we should again reorganise the Palalayam and the Kumbhabhishekam again. The Prathishta of Anjaneyar cannot be done in the already fixed auspicious best muhurtham. Periyava only has to show me a way and a solution for this!Periyava said calmly, “You just proceed further with your fixed schedule. Everything will be alright. Anjaneyar will co-operate! Periyava then blessed them with prasadam. Ramani Anna came back to Nanganallur and he was thinking about Anjaneyar’s tail all the time. After the Palalayam was complete, they did all the proper Homams and other rituals and brought a big crane to lift and keep Anjaneyar on the Peetam at the auspicious time. When all the other things were over, they went to lift Anjaneyar. To their great astonishment, they found that the tail had already been cut off so expertly at the right place as though it had been done by a sculptor and that too without any flaw!!!Can there be words to describe the state of mind of Ramani Anna and other members of the committee? They simply raised their folded hands in the direction of Sri Kanchi with tears rolling down their cheeks!!!Jaya Jaya Sankara!!! Hara Hara Sankara!!!
Source: shodasee.blogspot
Message for the Day…” What is required for a person’s “Liberation “…” ?
The jivi (individual self) believing that it is divided from the whole, the Universal, is subject to desire and despair, love and hate, grief and joy, and is attracted by the world of name and form. Such a person is characterised as ‘bound’, and urgently needs liberation. To be liberated, you must give up dependence and attachment to the creation (prakriti). The blind cannot be saved by the blind. How can a person who is as helpless as the other, remove their poverty, suffering, and pain? The poor approach the affluent; the visually impaired seek guidance from those that can see. So too, one who is bound and blinded by the dualities of creation must take refuge in the inexhaustible treasure of compassion, power, and wisdom, namely, the Divine Soul (Atma). Then, you will be rid of destitution and grief, and revel in the wealth of spiritual bliss (Ananda).
Message For the Day…”All Forms of Ideal are Equally Valid and true …No Need for senseless hatred…”
People worship the Supreme Lord (Paramatma) as existing in some faraway place – say Ayodhya or Dwaraka and nowhere else, or as found in places where some image or picture exists and nowhere else. They worship that form itself as complete (Purna). Of course, it is not wrong to do so. What is wrong is to proclaim that only their belief is the truth, that the names and forms that they have ascribed are the only names and forms of the Divine, and that all other forms and names are worthless and inferior. It should be realized that the names and forms that are the ideals of others are as dear and sacred to those others as such names and forms are to oneself. Everyone should acquire the vision that all forms of the ideal are equally valid and true, without giving room to senseless hatred. Without internalizing this wisdom, it is impossible to realize the Divine.
Message For the Day…” Harmony is the Very Heart of all Religions…”
Though religions have distinct names and doctrines, in essence, all are one. They emphasize the common core. Unfortunately, the apparent differences amongst religions have subverted the amity of all men. All religious dogmas, except a few, can easily be harmonized and reconciled. The experience and wisdom of great seers who expounded universal love are not appreciated, accepted, and respected. The same God is extolled and adored in various names through varied ceremonial rituals. In every age, for every race or community, God has sent prophets to establish peace and goodwill. All great people are images of God. They form one single caste in the realm of God; they belong to one nation, the divine fellowship. The principle of harmonizing is the very heart of all religions and faiths. Interest yourself in understanding the practices and beliefs of others. This cleanses your mind. Then, with a loving heart, you will attain the Divine Presence.
Take off with Natarajan 