Discipline

படித்ததில் பிடித்தது…..” மாத்தி யோசிங்க …” !!!

NatarajanLeave a comment

எனக்கு எப்போதும் தோல்விதான், கொஞ்சம்கூட ராசி இல்லாதவன், வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போய்விட்டது. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை” என்று பலரும் புலம்பக் கேட்டிருப்போம்.

ஒரு வியாபாரத்தைத் தொடங்கி, அதில் சின்னஞ்சிறு சறுக்கல் வந்தால்கூட சோர்ந்து போய்விடும் பலரையும் பார்த்திருப்போம். இதில் உண்மை என்னவெனில், எந்த ஒரு செயலையும் வெற்றிகரமாகச் செய்ய நினைத்து அதில் தோல்வி அடைந்தவர்கள் அதே செயலில் சின்னச் சின்ன மாற்றங்களை மட்டும் செய்துவிட்டால் வெற்றிக்கனியைச் சுலபமாகச் சுவைக்க முடியும்.

வாடிக்கையாளர்கள் தேடிவந்து வாங்குவதைவிட, நாமே தேடிப்போய் கொடுக்கலாமே என்ற முயற்சியில் இறங்கி, முதல்முதலாக தவணை முறைத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தி அதில் மாபெரும் சாதனையும் படைத்தது ஒரு நிறுவனம். வீட்டில் இருக்கிற கட்டில் இடத்தை அடைக்கிறதே என்று ஒருவர் சிந்தித்ததன் விளைவு, அது மடக்கு நாற்காலியாக மாறியது. இதனால் மடக்கு நாற்காலிகளின் விற்பனையும் பல மடங்குகளாகப் பெருகியது.

ஒரு காலத்தில் அஞ்சல் அலுவலகத்தில் உரிமம் பெற்று வீட்டில் ரேடியோ வைத்துக் கொண்டிருந்த காலங்களில் பாடல்களையோ அல்லது செய்திகளையோ வீட்டில் மட்டும்தான் கேட்க முடிந்தது. மற்ற இடங்களில் கேட்க முடியவில்லையே, அதற்கு என்ன செய்வது என்று மாற்றிச் சிந்தித்ததன் விளைவு, அது பாக்கெட் ரேடியோவாக மாறியது. இந்த பாக்கெட் சைஸ் ரேடியோவில் வருகிற சத்தமும் பலருக்கு இடையூறாக இருக்கிறதே என்று சிந்தித்ததன் விளைவு, அது வாக்மேனாகிப் போனது. ரேடியோ-பாக்கெட் ரேடியோ-வாக்மேன். இவை மூன்றுமே சிறிது மாற்றிச் சிந்தித்ததன் விளைவால் இவற்றின் விற்பனை அந்தந்தக் காலங்களில் ஒரு பெரும் புரட்சியையே ஏற்படுத்தின.

விற்பனையின் அளவை அதிகப்படுத்தவும், பல் சுத்தமாகவும், ஆரோக்கியமாகவும்

இருக்க பற்பசை நிறுவனம் ஒன்று ஒரு சிறு மாற்றத்தை மட்டும் செய்து பார்த்தது. அது என்னவெனில், பற்பசை வெளிவரும் சிறு துளையை மட்டும் தற்போது இருப்பதைவிட கொஞ்சம் பெரிதாக்கினால் என்னாகும் என்ற வித்தியாசமான சிந்தனையை அமல்படுத்திப் பார்த்தது. பற்கள் சுத்தமாகின, வாடிக்கையாளர்களும் மகிழ்ந்தார்கள், விற்பனையும் அதிகரித்தது. இதனால் அந்த நிறுவனத்தின் லாபமும் மறைமுகமாக அதிகரித்தது.

சோப்பு, ஷாம்பு, ஊதுபத்தி உள்ளிட்டவற்றின் உற்பத்தி நிறுவனங்கள்கூட விநோதமான விளம்பரங்களையும், சின்னச் சின்ன மாற்றங்களையும் செய்து விற்பனையைப் பல மடங்கு உயர்த்தியிருக்கின்றன. விலை உயர்ந்த பட்டு ரகங்களைக்கூட, பேரம் பேசாமல் சொன்ன விலைக்குத்தான் வாங்கிச் செல்ல வேண்டும் என்ற டெக்னிக்கை முதல் முதலில் துணிச்சலாகக் கையாண்டது ஒரு பட்டு நிறுவனம். “”தரமே நிரந்தரம் அதுதான் எங்கள் தாரக மந்திரம்” என்ற வாசகத்தை வாடிக்கையாளர்களின் மீது தெளித்து, அவர்களை உள்வாங்கிக் கொண்டது அந்த பட்டு விற்பனை நிறுவனம்.

வேட்டியே கட்டாத, கட்டத் தெரியாத இளைஞர்களைக் கவர அதே வெள்ளை நிறத்தில் பனியன், கைக்குட்டை, பெல்ட், செல்போன் கவர் என்று அவர்களின் தேவையை அறிந்து, பூர்த்திசெய்து வேட்டி கட்டாதவர்களையும் வேட்டி கட்ட வைத்துவிட்டது ஒரு வெண்ணிற ஆடை தயாரிப்பு நிறுவனம். வேட்டி கட்டுபவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே போகிறதே என்று கவலைப்படாமல் சிறிது மாற்றிச் சிந்தித்ததன் விளைவால் விற்பனையிலும் புரட்சி செய்திருக்கிறது அந்த நிறுவனம்.

பிரபலமான கடற்கரை ஒன்றில் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுபவர்கள் சாப்பிட்ட பின்னர் அதன் கப்புகளைக் கண்ட இடங்களில் வீசினார்கள். இவற்றைச் சேகரித்து எடுத்து இடத்தைச் சுத்தம் செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கு அதிகமான சம்பளம் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. துப்புரவுத் தொழிலைச் செய்ய போதிய தொழிலாளர்களும் கிடைக்கவில்லை. இதற்கு ஒரு முடிவு கட்ட வித்தியாசமாக சிந்தித்ததன் விளைவுதான் கோன் ஐஸ்.

ஐஸ்கிரீம் விலையையும் உயர்த்த முடிந்தது. கண்ட இடங்களில் தேவையற்ற குப்பைகள் சேருவதும் இல்லாமல் போனது. நிறுவனத்தின் லாபமும் பல மடங்கு அதிகரித்தது. காலண்டர், டெலிபோன் டைரி, நோட்பேடு, கடிகாரம், கேமரா, டார்ச்லைட், அலாரம், மியூசிக் பிளேயர், கால்குலேட்டர், நினைவுபடுத்தும் அலாரம், குறுந்தகவல்களைக் குறித்த நேரத்தில் அனுப்பும் வசதி, பொழுதைப் போக்கிட விளையாடும் வசதி, இணைய தளங்களைப் பார்க்கும் வசதி உள்ளிட்ட பல்வேறு வசதிகளும் சின்னஞ்சிறு கையடக்கக் கருவியான செல்போனில் இருப்பதால்தான் இன்று அதன் விற்பனை ஒவ்வோராண்டும் பல கோடிகளைத் தொடுகிறது. சாதாரண பாமரன் முதல் பணம் படைத்தவர்கள் வரை அனைவருக்குமே செல்போன் ஓர் அங்கமாகவே மாறிப்போய் விட்டது.

கடுமையான வறுமையிலும் தான் அணியும் கறுப்புக்கோட்டின் கிழிசல்களை வெள்ளை நூலால் தைப்பாராம் மகாகவி பாரதி. கறுப்பில் வெள்ளை நூல் பளிச்சென்று அசிங்கமாகத் தெரிகிறதே என்று அந்த நூல் மீது கறுப்பு மையை தடவிக்கொண்டு வெளியில் வருவாராம்.

அதனால்தானோ என்னவோ அவர் அணிந்திருந்த உடையாலும், எழுதிய பாடல்களாலும் மனிதர்களின் மனங்களை உழுதாரா எனத் தெரியவில்லை. வெள்ளைத் தலைப்பாகையும், முறுக்கிய அரும்பு மீசையும், கருநிறக் கோட்டும் பாட்டுப் பாரதியை அடையாளம் காட்டின.

சட்டை இல்லாத உடலும், அணிந்திருந்த கண்ணாடியும், கையில் இருந்த கைத்தடியும் மகாத்மாவின் மந்திர சக்திகளாகவே இருந்தன. காவி உடையும், அதே நிறத் தலைப்பாகையும் சுவாமி விவேகானந்தரின் விவேகத்தையும், வீரத்தையும் வெளிப்படுத்தின.

இப்படியாக தோற்றத்தில்கூட கொஞ்சம் மாற்றிச் சிந்தித்து அதன்படி செயல்பட்டவர்கள் வாழ்வில் ஓர் உயர்ந்த இடத்தைத் தொட்டிருக்கிறார்கள். எனவே சின்னச் சின்ன விஷயங்கள்கூட மிகப்பெரிய மாற்றங்களைத் தந்திருக்கின்றன.

எனவே தோற்றம், பேச்சு, செயல் இவை மூன்றிலும் ஏதேனும் ஒன்றிலோ அல்லது மூன்றிலுமோ கொஞ்சமாவது மாற்றிச் சிந்தித்து, தேவைக்குத் தக்கவாறு, வித்தியாசங்களையும் குழைத்து, செய்யப் பழகி விட்டால் வெற்றி உங்களைத் தேடி வந்து உங்கள் வீட்டுக் கதவைத் தட்டும்.

– சி.வ.சு. ஜெகஜோதி  in dinamani.com

Natarajan

” No One Can Believe We Have Won Rs.7 Crores on KBC …!!! “

NatarajanLeave a comment

“Ever since the news of our win got out, I’ve received six-seven marriage proposals!” Achin Narula exclaims. “I wasn’t thinking about marriage but afterKBC, it will definitely be easier to find a match.”

Here’s what happens when two 20-something Delhi boys become crorepatis overnight.

Image: Achin (far left) and Sarthak Narula (far right) on Kaun Banega Maha Crorepati with Amitabh Bachchan and their parents

“Arey yaar, they edited out my Dil Chahta Hai dialogue there,” Achin Narula, 28, purses his lips in mild disappointment.

The joint winners of the whopping Rs 7 crore prize on Kaun Banega Maha Crorepati — Achin and his younger brother Sarthak Narula, 23, — are glued to the television, reliving their glory as their momentous KBC episode unfolds on the TV screen in their room.

Sitting on their respective beds in Hometel, a comfortable budget hotel in Malad, a western Mumbai suburb, the two brothers — who are working their way through tricky questions on the popular game show — are a study in contrasting personalities.

Achin restlessly paces the room every time he gets a congratulatory phone call and rocks back and forth at crucial points in the episode. His brother, on the other hand, sits calmly with his legs covered with the comforter.

Presumably because they have done quite a few interviews till now, they have learnt to periodically tune out an outsider presence for brief, private victories with each other.

When we politely decline their offer of tea/snacks — I suspect it’d be a mindless interruption for them — Achin quips, “Don’t worry, it’s all on Sony (the channel).

They are obviously in a very good mood.

While the show progresses, it becomes clear that more than witnessing their moment ofKBC glory, the duo is interested in how they have conducted themselves on TV.

They are acutely conscious of how many of their wisecracks and quips were edited out.

“He (Achin) thinks everything he’s said and done should be shown on TV,” Sarthak remarks.

“They must have sold these slots for exorbitant prices and longer duration ads,” concludes Achin, who works in the marketing department in a real estate firm based out of New Delhi.

“They have edited so much, I’m getting calls from my friends saying, “Tu toh kuch bol hi nahi raha (You aren’t saying anything at all),” says Sarthak, sounding concerned.

The brothers bought new spectacles for their appearance on the show.

“I used one pair for many years but when we had to come here, I decided to get another pair just in case the old one broke. The new pair you see on him (Achin) are photochromatic,” Sarthak offers, even as Achin squirms — he is more conscious of how he’s presenting himself than his soft-spoken younger brother.

The Narula brothers’ preparation for the show was (obviously) top notch — Achin had been trying to get on the show for the last 10 years and had made it to the fastest finger first four times before.

The KBC team would say,’Tu phir se aa gaya? When will you quit?’

“I told them I’ll keep trying until they let me through the next level,” Achin says.

So did they have a certain number in their mind that they intended to win?

“We were looking at winning at least Rs 25 lakh. Since there were the two of us, it seemed like an achievable goal,” Sarthak chimes in.

Image: Achin and Sarthak Narula in their hotel room. Photograph: Afsar Dayatar/Rediff.com

When asked about his very unusual sounding name, Achin says, “It means a man without worries — my parents wanted to name me Sachin but, at the same time, didn’t want to break the family naming convention in which all names must begin with an A.”

But then, why was Sarthak named differently?

“My mom wanted me to be different,” pat comes the reply from Sarthak.

The big win hasn’t sunk in yet for the Narula brothers even though it’s been three weeks since they shot for the episode and won. Their friends and family are still ‘shell-shocked’ as well.

“They can’t believe that such a thing has happened. How many people can reach even the 1 crore question, after all?” asks Achin.

Friends and friends of relatives they hadn’t even heard of, or have met briefly, have been calling in to congratulate them.

“The guy I was talking to over the phone is a cousin of a friend who I met once, when I was in the 12th standard. It’s a bit of a hassle to attend each and every call since the phone is on roaming at present,” Achin confides.

But money is surely no matter now?

“Middle class values always remain intact. More importantly, the money hasn’t come in yet,” the brothers burst into peels of laughter.

“We have already spent a lot of money — CCTV cameras have been installed in the house, we have thrown three parties — for friends, work friends and relatives. Paisa aane se pehle hi chala jaa raha hai (money has been spent even before we’ve got it),” they note.

 

Achin took an indefinite break from work when the first call from KBC came in.

“It was an opportunity of a lifetime and I needed to prepare for it,” Achin says.

“I can show you emails of the number of books I’ve ordered for quizzes over the years. We’ve also watched a lot of quiz shows. There’s one on the Disney Channel that airs at 3 am,” Sarthak, who has done his graduation in Commerce, informs.

“Then we read Derek O’Brian’s Bournvita Quiz contest books, another one by Siddharth Basu, one called Mastermind; we have also been regular subscribers of Competition Success Review (a staple for Government entrance exam aspirants),” he adds.

“Since I was trying for KBC for 10 years, we made notes of what areas of GK were asked from the most and worked at them accordingly,” Achin says.

The Rs 7 crore prize money brings with it a set of new career plans for him.

“I will look at viable business opportunities now. We have the capital now, loans will also be more easily available to us,” he notes.

A string of marriage offers for Achin have also come in.

“Ever since the news of our win got out, I’ve received six-seven proposals,” Achin informs. “I wasn’t thinking about marriage but after the win, it will definitely be easier to find a match.”

Achin and Sarthak’s father is a marketing officer with National Insurance.

“We also had a mattresses business in our mother’s name but we had to shut it down after some regulation changes. It just wasn’t viable for us anymore. We incurred heavy losses and had to sell our house. We now live in our grandfather’s house,” says Sarthak.

Their mother was detected with ovarian cancer in July 2013. The chemotherapy sessions are over, and she’s on the road to recovery.

“She will recover but she will need regular tests for the rest of her life. Chemo has been tough — we’ve all suffered emotionally too, besides her own physical pain,” Sarthak adds.

But they don’t want to dwell on that.

“We wanted to talk about it on the show only because there are now vaccines for certain types of cancers. Many people don’t know it so we just wanted to get that information out there through television,” they explain.

SOURCE:::: rediff.com

Natarajan

” இது அவார்டா …இல்லை விருதா ….” ?

NatarajanLeave a comment

சுக்கல் சுக்கலாக உடைந்த கடமும் பெரியவரின் ஆசியும்”

விநாயக் ராம்-எம்.எஸ்.சுப்புலக்ஷ்மி-காஞ்சி பெரியவர்.

(குருவே சரணம் புத்தகத்தில் விநாயக் ராம் கட்டுரை)

கட்டுரையில் ஒரு பகுதி.

1f22d-1

இப்படி நிறைய வாசித்துக்கொண்டு இருக்கும் போது எனக்கு காஞ்சி சங்கர மடத்தின் பெரியவர் சந்திரசேகர சரஸ்வதி சுவாமிகளின் அருள் கிடைத்தது. மடத்திற்கு 88, 89 லிருந்தே போவேன். அவர்கள்தான் தெய்வம் என்று எண்ணி உள்ளேன். எம்.எஸ் அம்மாவுடன் மடத்தில் வாசித்திருக்கிறேன். அப்பா இறந்து போன பிறகுதான் எனக்கு கலைமாமணி போன்ற எல்லாப் பட்டங்களும் கிடைத்தன. அக்காலத்தில் சங்கீத நாடக அகாடெமி விருது பிரதான வித்வான்களுக்குத்தான் கிடைக்கும். பிறகு வயலின், மிருதங்கத்திற்குக் கொடுக்க ஆரம்பித்தனர். உப பக்க வாத்தியங்களுக்கு கிடையாது. இவர்களையெல்லாம் தாண்டி கடத்துக்கு கிடையவே கிடையாது. ஆனால் எனக்கு சங்கீத நாடக அகடெமி அவார்டு கிடைத்தது. கிடைத்தவுடன் பெரியவரிடன் சென்றேன். ஆசீர்வாதம் வாங்கப் போனேன். அவரிடம் கூறியபோது, ‘இது அவார்டா, இல்லை விருதா?’ என்றார். இரண்டிற்கும் வித்யாசம் எனக்கு புரிய வில்லை. ‘என்ன அவார்ட் பணம் அவார்டா, எவ்வளவு, ஒருதரம் தான் கொடுப்பார்களா அல்லது ஒவ்வொரு ஆண்டுமா?’ என்று கேட்டார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

டெல்லியில் அப்போது அவார்ட் வாங்குகிறவர்கள் கச்சேரி செய்ய வேண்டும். பாட்டு, வயலின், மிருதங்கம் எல்லாம் தனித்தனியாக வாசித்து விடுவார்கள். ஆனால் கடத்திற்கு தனியாக கச்சேரி கிடையாது. மிருதங்கத்துடன்தான் வாசிக்க வேண்டும். அப்போது செகரெட்டரி, ‘கடத்திற்கு தனி அந்தஸ்து கொடுத்து இருக்கிறோம். நீங்கள் தவிலுடன் வாசிக்கிறீர்களா’ என்றார். சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். வலையப்பட்டியுடன் வாசிக்க வேண்டும். அவர், நான் தனியாக தவில் வாசிக்க மாட்டேன் எனக்கு உடன் திருவிழா ஜெய்சங்கர் நாகஸ்வரம் வாசிக்க வேண்டும் என்று கூறி விட்டார். சரி என்று சொல்லிவிட்டனர். இப்போது நாதஸ்வரத்திற்கு தவில், கடம் என்றானது. முதன் முதலில் நாதஸ்வரத்திற்கு நான் கடம் வாசித்ததால் பெரும் பெயர் கிட்டியது. உப பக்க வாத்யம் மாதிரி இல்லாமல் நாகஸ்வரத்திற்கு கடம் என்றானது. அவர் வாசிக்க, எனக்கு பரிபூரணமாக என்னுடன் இருக்கும் காஞ்சிப் பெரியவரின் ஆசியுடன் நான் வாசிக்க, ரசிகர்கள் மனதில் மிகவும் சந்தோஷத்தைக் கொடுத்து. அது எனக்கு பெரிய கைதட்டலை வாங்கிக் கொடுத்தது.

ஆர்.வெங்கட்ராமன் அவர்கள்தான் அப்போது ஜனாதிபதி, கிரீஷ் தான் செகரெட்டரி. இதுவரை இந்த அவார்டுக்கு, 10,000, 15,000 ரூபாய்தான் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். இந்த ண்டு முதல் 25,000 ரூபாயாக ஆக்குகிறோம் என்று சொல்லி, ரூ25,000/- கொடுத்தார்கள். காஞ்சிப் பெரியவரின் கேள்வியின் அர்த்தம் எனக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது. திரும்பி வந்தவுடன் அப்பாவிடம் இதைக் கூறினேன்.

பதினைந்தாயிரம்தான் தருவார்கள். எனவே அந்தப் பத்தாயிரத்தை பெரியவர் பாதத்தில் சமர்ப்பித்துவிடு என்றார். பெரியவர் லேசில் பாதம் காட்ட மாட்டார். அவர் என்னை வாசிக்கச் சொன்னார். என்னுடைய அண்ணா, அவர் நிறுத்தச் சொல்லும் வரை வாசி என்றார். நீயாக நிறுத்தாதே என்றும் சொன்னார். நான் அரை மணி வாசித்தேன், ஒரு மணி வாசித்தேன், அவர் என்னை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. வாசித்து வாசித்து என்னிடமிருந்த சரக்கெல்லாம் தீர்ந்துவிட்டது. அவர் பாட்டுக்கு வருபவர்களுடன் பேசுகிறார். பிரசாதம் தருகிறார். நானோ வாசித்ததையே திரும்ப வாசிக்கிறேன். எனக்கு அசந்து போய்விட்டது. பெரியவர் திரும்பிப் பார்க்கும் போது, போதும் வா என்று கூப்பிடுவார் என்று எண்ணினால் இன்னும் வாசி என்று சொல்லிவிட்டார். எனக்குக் கையெல்லாம் ஓய்ந்து கண்களில் கண்ணீர் வந்து விட்டது. அதன் பிறகும் ஒரு மணிநேரம் கழித்து போதும் என்றார். நான் உன்னை வாசி என்றேன். அதைத் திருப்பிப் போட்டு வாசி என்றார். இது சிவனுக்கு அர்ப்பணம் என்று சொல்லி பிரசாதம் கொடுத்தார். ஆசீர்வாதம் செய்தார். அவர் பாதத்தில் 10,000 ரூபாயை வைத்து காணிக்கையாக செலுத்தி விட்டு வந்தேன்.

கதையல்ல, உண்மை

அதன் பிறகு நிறைய வாசித்தேன். ரவிசங்கர், அல்லா ராக்கா, ஹரிப் பிரசாத் சௌராஸ்யா போன்ற வட இந்தியக் கலைஞர்கள் பலருடனும் வாசித்தேன். ஒரு மாதம் டூர் ஜெர்மனியில். நான், ஜாஹிர் ஹுசைன், ஹரிப்பிரசாத் சௌராஸ்யா எல்லோரும் போயிருந்தோம். எல்லாம் முடிந்து கடைசிக் கச்சேரி. ஏர் போர்ட்டில் இறங்கியவுடன் டிராலி என்ற தள்ளு வண்டி இருக்கும். இங்கேயும் இருந்தது. னால் இங்கே கைப்பிடியைப் பிடித்தால் நிற்கும் விட்டால் போய்விடும் என்பது எனக்குத் தெரியாது. நான் மற்ற பொருட்களுடன் கடத்தையும் வைத்துவிட்டு, கையை விட்டுவிட்டேன். வண்டி நேரே சென்று சுவற்றில் மோதி கடம் சுக்கல், சுக்கலாக உடைந்து விட்டது. ஜெர்மனியில் இருந்து எழுபது கிலோமீட்டர் தள்ளிக் கச்சேரி. என்ன செய்வது என்று ஒருவருக்கும் ஒன்றும் புரிய வில்லை. ஒருமணி நேரம் பயணம் செய்து கச்சேரிக்குச் செல்ல வேண்டும். அவர்கள் ‘கொன்னக் கோல்’ சொல்லி விடுங்கள்’ என்றனர். முதலில் ஒரு மணி நேரம் ராகம் வாசிப்பார்கள் அப்புறம்தான் தபலா, கடம் எல்லாம். நான் அவர்களை போகச் சொல்லிவிட்டு, பசை ட்யூப் ஒன்றும் கொஞ்சம் கயிறும் வாங்கிக் கொண்டேன். ‘க்ளு’ (GLUE) என்பது ‘பெவிகால்’ போன்றது. அதைக் கயிற்றில் தடவி கடம் உருவத்திற்கு அத்துடன் ஒட்டி விட்டேன். தட்டிப் பார்த்தேன் சுருதி மிகச் சரியாக இருந்தது, பெரியவர் ஆசிதான். கடத்தைக் கட்டவோ ஒட்டவோ முடியாதுதான். அங்கு அவர்கள் ராகம் வாசித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நான் ஒட்டிக்கொண்டு கடத்துடன் வருவேனா என்ற சந்தேகம்தான். வாசிப்பவர்களுக்குத் தெரியும் கடம் சுருதி சேராது. ‘சுருதி சேர்ந்தால் கடம், இல்லாவிட்டால் சங்கடம்’ என்று ஒரு பழ மொழி உண்டு

நான் கடத்துடன் மேடை ஏறி சுருதி தட்டிப் பார்த்தேன் மிக சரியாக இருந்தது. உடைந்திருந்த கடம் முழு ரூபத்திற்கு வந்திருந்தது. அனைவருக்கும், -விஷயம் தெரிந்தவர்கள் அனைவருக்கும் – ஒரே ஆச்சரியம். அன்று மிகவும் நன்றாக வாசித்து மிகப் பெரிய கைதட்டல் வாங்கினேன். இது மிகப் பெரிய அதிசயம் இல்லையா? இது நடந்தது பெரியவரின் ஆசியால்தான். அதைவிட மிகப் பெரிய அதிசயம், கச்சேரி முடிந்து வந்தால், கடம் சுக்கல் சுக்கலாகப் போய்விட்டது. இது என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத ஒரு நிகழ்ச்சி ஆகும். கடம் உடையும், வேறு கடம் எடுத்து வாசிப்பார்கள், ஆனால் இது இதுவரை யாருக்குமே நடக்காத ஒரு அதிசய நிகழ்வு கும். இதை நான் புகைப் படம் எடுத்துக்கூட வைக்கவில்லை. நம்புவது கூட கடினம்தான், ஆனால் உண்மை

Read more: http://periva.proboards.com/thread/8121/#ixzz3Fnr69YDR

Source:::: http://www.perivaproboards.com

Natarajan

Message For the Day… ” Understand The Meaning of Sanskrit Term ‘ Ekoham Bahushyam’ …”

NatarajanLeave a comment

Clay is one substance, but from it, several products of different shapes and names can be made. The same white milk is obtained from cows of different colours living in different countries. Similarly God is One, but dwells in innumerable bodies with different names and forms. Take the example of gold. From the same metal, a variety of different types of ornaments can be made. If you examine the cosmic scene, you will find that out of the same basic substance a variety of objects with different forms are produced. Out of a single seed comes a tree with different branches, leaves, flowers and fruits. Branches, leaves, flowers and fruits are unique and distinct, vary in form, name and use; but all of them have come from the one same seed, their source. This is the meaning of the Sanskrit term, “Ekoham Bahushyam” implying “The One, who chose to become Many.”

Sathya Sai Baba

Malala Yousafzai Invites PMs Of India and Pakistan to Award Ceremony…

NatarajanLeave a comment

Nobel Peace Prize winner Malala Yousafzai invites PMs of India, Pak to

award ceremony

Nobel Peace Prize winner Malala Yousafzai invites PMs of India, Pak to award ceremony

Zee Media Bureau/Hemant Abhishek

Seventeen-year-old Nobel Peace Prize winner Malala Yousafzai on Friday said she was in her Chemistry classes when the teacher informed her of the award and she has since felt “honoured” to be the first Pakistani and the youngest person to be given the award.

Malala dedicated the award to the “voiceless” children and said this was a message to kids all around the world that they should stand up for their rights. “This award is for all those children who are voiceless, whose voices need to be heard,” she said.

The award, she said, was not just a medal for her but an encouragement as well. “This is a message that people are standing with me in my fight,” she added.

Malala shares her award with 60-year-old Indian child rights activist Kailash Satyarthi who has freed over 80,000 children from various forms of servitude and helped in their reintegration, rehabilitation and education. The Pakistani teenager said that sharing the honours with Satyarthi signified a lot for her, and averred, “It gives a message to people of love between Pakistan and India, and of different religions.”

Malala expressed her happiness at being chosen for the award alongwith Satyarthi, and vouched to work with him in the future. “I talked over the phone with him and we both decided that we’ll work together for the rights of children,” she said.

Although ‘honoured’ to be sharing the medal with an Indian, Malala expressed her sadness at the state of ties between the two neighbouring countries.

“We know that there are tensions on the Indo-Pak border – it is disappointing and saddening.

I want India and Pakistan to have a dialogue, to think about peace and development, education and progress,” she said.

And with an aim to contribute her bit to bettering Indo-Pak relations, she invited Indian Prime Minister Narendra Modi and his Pakistani counterpart Mian Nawaz Sharif to attend the award ceremony in December.

Malala has been a staunch campaigner for girls’ education – an initiative that wasn’t much-liked by hardliners in Pakistan. She was shot in the head in 2012 in Mingora town of northwest Swat region by Pakistani Taliban militants who opposed education of girls.

The young crusader, who had earlier expressed her desire to become a doctor, said she now wants to become a politician, and summed up saying, “I only had two choices — to not speak up and be killed. And to speak and be killed. I chose the latter.”

SOURCE:::: ZEENEWSINDIA.COM

Natarajan

This Teen Wants to be the First Person Landing on MARS !!!

NatarajanLeave a comment

Alyssa Carson, from Louisiana, wants to be the first person on Mars

Determined ... Alyssa Carson wants to be the first person on Mars. Picture: Twitter.

Determined … Alyssa Carson wants to be the first person on Mars. Picture: Twitter. Source: Supplied

THIS 13-year-old girl has been training to be an astronaut for nine years and is determined to become the first person to land on Mars.

Alyssa Carson is the first person to have attended all three of NASA’s world space camps.

The Louisiana teenager speaks Spanish, French and Chinese, and is prolific on social media.

She told the BBC that she wants to inspire other children to achieve their dreams.

“I have thought about possibly being other things but being an astronaut was always first on my list,” she said. “I don’t want one obstacle in the way to stop me from going to Mars … Failure is not an option”.

 

And NASA is not discounting her ambitions. Her call sign at the US space agency is “Blueberry”.

“She is of the perfect age to one day become an astronaut and eventually travel to Mars,” NASA’s Paul Foremantold the BBC. “She is doing the right thing, she is doing the right training, taking all the right steps to actually become an astronaut.”

View image on Twitter

Bret Carson, Alyssa’s dad, said he has spoken to his daughter about the possibility that she may never return from Mars but he says she isn’t worried about that.

“We have the next 20 years planned out, we know what she’s doing, she’s looking at going on a mission to mars in 2033,” he said. “In 20 years I may not ever see her again, there are options out there where they go to mars and not come back, and we’ve had those discussions, and if that’s the only option she still wants to go.”

Source:::: news.com.au

Natarajan

Malala Yousafzai Missed out on Nobel Peace Prize in 2013 For being too Young ….

NatarajanLeave a comment
Malala Yousufzai missed out on peace prize in 2013 for being too young, Nobel Institute admits
Pakistani teenage activist Malala Yousafzai awarded the Nobel peace prize for 2014.
LONDON: The Norwegian Nobel Institute has admitted for the first time ever, that the global figurehead for a girl’s right to an education — Malala Yousafzai missed out on the Nobel peace prize in 2013 for being too young.She however won the world’s most coveted prize on Friday. This still makes her the youngest Nobel laureate ever at the age of 17.

So far, 47 Nobel prizes have gone to women between 1901 and 2014. Malala became the 16th woman being awarded the Nobel peace prize which also includes Mother Teresa from India.

Director of the Nobel Institute in Oslo Geir Lundestad told TOI in an exclusive interview “It is a tremendous responsibility to win the Nobel prize. And when you give it to someone too young or too unknown, it changes their life forever. We throw them out to the world stage overnight. We felt the same about Malala last year and thought it was too early for her to receive the prize”.

READ ALSO: Malala: Idol to the world, outcast at home

The Nobel committee was also wary whether Malala would be able to handle the pressure that comes from global fame and expectation after winning the Nobel prize.

“However, Malala has performed very well over the past year as a global ambassador for education and we felt it was time to give her the prize,” Lundestad told TOI.

The Norwegian Nobel Committee had awarded the prize in 2013 to the International Chemical Weapons watchdog that is destroying poison gas stockpiles in Syria, the Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons.

READ ALSO: Full list of Nobel peace prize winners

Malala was however very gracious in defeat even though she was the favourite to win. She said OPCW deserved to win the prize and said on Twitter “congratulate the OPCW and thank it for its wonderful work for humanity”.

Later when asked on missing the prize, she said “I think that it’s really an early age. But there’s always later. I would feel proud, when I would work for education, when I would have done something, when I would be feeling confident to tell people, Yes, I have built that school; I have done that teachers’ training, I have sent that (many) children to school. Then if I get the Nobel peace prize, I will be saying, Yeah, I deserve it, somehow”.One of the events that caught the Nobel committee’s eye was the confidence with which Malala addressed the UN.

She told the elite gathering on her 16th birthday that books and pens scare extremists. Malala has been credited with bringing the issue of women’s education to global attention. A quarter of young women around the world have not completed primary school.

Malala in 2013 also won the prestigious Sakharov Prize for Freedom of Thought in 2013. Yousafzai was a student from the town of Mingora in Swat District, Pakistan, known for her women’s rights activism in the Swat Valley, where the Taliban regime has banned girls from attending school.

She gave her first public speech in September 2008, entitled “How dare the Taliban take away my basic right to an education?”

When all girls schools under Taliban control were closed in January 2009, she started a blog for BBC Urdu under the pseudonym of Gul Makai, a folklore heroine. The blog brought fame to Malala and her fight. Threats to her family followed as soon as her identity was revealed, leading up to an assassination attempt in October 2012, when she was shot in the head and neck by Taliban gunmen while returning home on a school bus.Malala has gained global recognition as a human rights fighter militating for the right to female education, freedom and self-determination.

She then said that a country’s strength should not be measured by its army but by the number of educated people in it.

Making a passionate plea for more education, Malala said “We are all here together united to help these children, to speak for them, to take action. These children do not want an I phone, an X-box, a Playstation or chocolates. They just want a book and a pen”.

Malala recently went silent for 24 hours to show solidarity with children whose voices are silenced.
BOTTOM LINE::::: KINDLY CLICK THE FOLLOWING LINK AND READ MY EARLIER BLOG ON MALALA YOUSAFZAI  … BLOG dated  11 october 2013..
https://natarajank.com/2013/10/11/16-year-old-malala-yousafzai-leave-jon-stewart-speechless/
 Natarajan
SOURCE:::: timesofindia.indiatimes.com
Natarajan

India”s Kailash Satyarthi Shares Nobel Prize for Peace with Pakistan’s Malala Yousufzai !!!

NatarajanLeave a comment

All about Kailash Satyarthi, India’s Peace Nobel winner

Indian child rights activist Kailash Satyarthi shared the Nobel Peace Prize with Pakistani

teenager Malala Yousufzai who stood up to the Taliban and survived a near-fatal shooting.

 

NEW DELHI: Possibly India’s best known face against child labour, Kailash Satyarthi shares this year’s Nobel Peace Prize with Pakistani child rights activist Malala. He and his organisation, Bachpan Bachao Andolan (BBA) – the Save Childhood Movement, have single-handedly brought to centre-stage the debate on child rights in India.

“Child slavery is a crime against humanity. Humanity itself is at stake here. A lot of work still remains but I will see the end of child labor in my lifetime,” Satyarthi told The Associated Press at his office in New Delhi. “If any child is a child slave in any part of the world, it is a blot on humanity. It is a disgrace.”

The Nobel committee said: ‘Satyarthi, 60, has maintained the tradition of Mahatma Gandhi and headed various forms of peaceful protests, “focusing on the grave exploitation of children for financial gain.’

Here’s all that you need to know about Kailash Satyarthi:

#1 A human rights activist, Kailash Satyarthi has been at the forefront of a movement in India to end child slavery and exploitative child labour since 1980. Satyarthi has helped free children from slave-labor conditions and advocated for reforms, as director of the South Asia Coalition on Child Servitude and leader of Bachpan Bachao Andolan. In 1994, he founded a group now known as Goodweave, which certifies child-labor-free rugs and provides assistance to rescued and at-risk children.

#2 Kailash Satyarthi has headed various forms of peaceful protests and demonstrations, focusing on the exploitation of children for financial gain.

#3 In 1980, Kailash Satyarthi gave up his job as an electrical engineer to begin the crusade to end exploitation of children in India. As a grassroots activist, he rescued of over 78,500 children who were employed as child labours and developed a successful model for their education and rehabilitation.

#4 He was instrumental in making the problem of child labour in India as a human rights issue. He has established that child labor is responsible for the perpetuation of poverty, unemployment, illiteracy, population explosion and many other social evils.

#5 Satyarthi has also played an important role in linking the fight against child labor with the efforts for achieving ‘Education for All’.

#6 The Nobel Laureate is a member of a high level group formed by UNESCO on Education for all comprising of select Presidents, Prime Ministers and UN Agency Heads.

#7 Kailash Satyarthi has survived numerous attacks on his life during his crusade to end child labour, the most recent being the attack on him and his colleagues while rescuing child slaves from garment sweatshops in Delhi on 17 March 2011.

#8 In 2004 while rescuing children from a local circus mafia, Kailash Satyarthi and his colleagues were brutally attacked. Despite of these attacks and his office being ransacked a number of times his commitment for the cause has been unwavering.

#9 Satyarthi has been honoured by the Former US President Bill Clinton in Washington for featuring in Kerry Kennedy’s Book ‘Speak Truth to Power’, where his life and work featured among the top 50 human rights defenders in the world.

#10 Wikipedia states that Satyarthi has been the subject of a number of documentaries, television series, talk shows, advocacy and awareness films.

He has also won many international awards, including:

·       2014: Nobel Peace Prize, shared with Malala Yousafzai

·       2009: Defenders of Democracy Award (US)

·       2008: Alfonso Comin International Award (Spain)

·       2007: Medal of the Italian Senate (2007)

·       2007: recognized in the list of “Heroes Acting to End Modern Day Slavery” by the US State Department[3]

·       2006: Freedom Award (US)

·       2002: Wallenberg Medal, awarded by the University of Michigan[4]

·       1999: Friedrich Ebert Stiftung Award (Germany)[5]

·       1995: Robert F. Kennedy Human Rights Award (US)[6]

·       1985: The Trumpeter Award (US)

·       1984: The Aachener International Peace Award (Germany)

 

In his first reaction after the Nobel prize committee in Oslo announced Satyarthi and Pakistani teenager Malala Yousafzai as the joint winners of this year’s Peace Nobel, the 60-year-old head of the Bachpan Bachao Andolan thanked the committee for recognising the plight of millions of children and said the award will help bring global focus on the issue.

What did Kailash Satyarthi say after winning the Nobel Peace prize?

“I am thankful to the Nobel committee for recognising the plight of millions of children who are suffering in this modern age. It is a huge honour for me,” said Satyarthi, who became the second Indian to win the award after Mother Teresa who won it in 1979.

Satyarthi, who is an avid follower of Gandhian philosophy, however, said he would have been happier if the award had gone to the Father of the Nation.

“I was born after the death of Mahatma Gandhi. If the prize had gone to Mahatma Gandhi before me, I would have been more honoured. I am really honoured. This award is for all the citizens of the country,” he said.

Satyarthi, whose organisation has been in the forefront of rescuing children from forced labour and trafficking, said he was happy that the issue has received global attention.

“This is not about simply poverty and rights of children. It is more than that. The fight has to continue. We are happy that the issue has been recognised globally now. I will continue my work,” he said.

The Bachpan Bachao Andolan, established in 1983, is credited with freeing over 80,000 child labourers across India. “We are very humbly fighting for child rights and the award has put more responsibility on me to work towards welfare of children. This is a major issue in India as well as in many other countries,” he said.

A former electrical engineer, Satyarthi has been involved in various global campaigns against exploitation of children which include Global March Against Child Labour, the International Center on Child Labor and Education and the Global Campaign for Education.

Source::::yahoo india.com and Indiatoday .intoday.in

Why Blue LEDs are Worth a Nobel Prize ….

NatarajanLeave a comment

Blue light-emitting diodes help create the glowing screens of mobile phones, computers and TVs and promises to revolutionise the way the world lights its homes and offices.

Shivanand Kanavi reports on the importance of these little lights that won the Nobel Prize this year.

White and blue light emitting diodes used as Christmas decorations in Tokyo. Photograph: Toru Hanai/Reuters

That bluish-white light glowing from the screens of most new televisions, smartphones, laptops and tablet computers?

It comes from light-emitting diodes, better known as LEDs. Many businesses light their work spaces with LEDs. More and more, LEDs light up outdoor street signs and traffic lights.

Some homeowners have begun turning to this new form of lighting to illuminate their rooms. And most cars and trucks now use these same LEDs in their tail lights.

Three scientists have now won the 2014 Nobel Prize in physics for developing the technology that has made this lighting possible.

On Tuesday, October 7, three Japan-born scientists — Isamu Akasaki, Hiroshi Amano and Shuji Nakamura — won the Nobel Prize in physics for the invention of blue light-emitting diodes — a new energy-efficient and environmentally friendly light source.

According to the Royal Swedish Academy of Sciences, the committee that bestows the honour, which includes a prize money of 8 million kronor (Rs 6.8 crore/Rs 68 million), when Nakamura, Akasaki and Amono ‘produced bright blue light beams from their semiconductors in the early 1990s, they triggered a fundamental transformation of lighting technology.’

Explaining further, the committee said, ‘The LED lamp holds great promise for increasing the quality of life for over 1.5 billion people around the world who lack access to electricity grids.’

The question now that arises is can semiconductor chips, which have revolutionised the way we live, give us light? The answer today is, it can.

Such chips for lighting are not made of silicon, which is used in electronics but more complex semiconductors, made of alloys of gallium, indium, arsenic, nitrogen, aluminum, phosphorous.

It has been known since the turn of the century that some semiconductors emit light when a current is passed through them. However, it has taken almost a hundred years for technology to do it efficiently and inexpensively.

The discovery and perfection of direct conversion of electricity into light has also led to the reverse that is the development of more efficient solar panels to convert light into electricity.

The first bright LEDs to be invented were emitting red, then orange and yellow light. However, attempts at producing green and blue LEDs were not very successful till a Japanese scientist Shuji Nakamura invented a bright blue LED and later white LED in the mid-1990s.

Nakamura’s work brightened up the whole field and intense activity ensued leading to fast growth. He worked hard with very little funding and repeated disillusionment for several years to come up with blue LEDs.

The company he worked for at that time, Nichia is today one of the world leaders in blue and white LEDs and lasers. A few years ago, he moved out of Nichia and today, is a faculty member at the University of California at Santa Barbara.

LEDs for lighting purposes have many advantages. They convert electricity much more efficiently into light than say incandescent bulbs or fluorescent lamps. In fact, 90 per cent of energy in incandescent bulbs is wasted as heat.

LEDs also last much longer — up to 1,00,000 hours — that is more than 12 years of continuous operation. Whereas in the case of incandescent lamps, they last for 1,000 hours while fluorescent lamps last for 10,000 hours.

LEDs also consume less electricity, which is why batteries in a LED flashlight, for example, seem to go on forever. These make LEDs ideal if you are in a remote area on your own, camping or even in times of natural disaster.

However, LEDs do, like with all technology, have some flaws and weaknesses.

One the brightness of LEDs — that is measured in Lumens per Watt of electrical power — is still nowhere near the standard required for high brightness lighting. Secondly, the products are still expensive and lastly, the light is extremely bright in one direction hence, a LED light directed towards your work bench or a flashlight works well but if you try to light up your room with it then you end up using too many LEDs.

Image, Below: Isamu Akasaki, Hiroshi Amano and Shuji Nakamura, this year’s Nobel Prize winners for Physics.

ALSO READ:  Trio win Nobel for invention of blue LEDs

Shivanand Kanavi  in redii.com

Natarajan

English ….Vinglish !!!…. Very Tricky Language … See How !!!

NatarajanLeave a comment

English can be a very tricky language. Here’s a list of very common mistakes we make. Scroll and learn! 🙂

 

1. Myself < insert name here >

But we cannot stress enough how much we cringe each time someone introduces themselves as: “Myself so-and-so!”

Instead say:

My name is so-and-so!

or

I am so-and-so!

:::::::::::::::::::

 

2: There, their, they’re

Many of us use the three interchangeably — while speaking and/or writing.

Unfortunately they mean totally different things.

‘There’ often indicates location.

For example: I will be in New Delhi next week. You could meet me there.

‘Their’ is a possessive pronoun.

For example: Citizens must be aware of their rights.

‘They’re’ is short for ‘they are’.

For example: Have you met Rajeshwari and Satyen? They’re here to assist you!

Got the difference? 🙂

::::::::::::::::::::::::::::::

 

3. X years back

Here’s yet another classic English mistake (that isn’t necessarily an Indianism) that can be easily avoided!

Back is used to refer to a specific period in the past.

For example:

Back in my childhood things weren’t as expensive.

Or

Back in the 19th century, people rode on horses.

Ago too is used to refer to a specific period in the past… but always in relation with the present.

For example:

The class started 10 minutes ago.

Or

I graduated from school 15 years ago.

When you use ‘ago’ the unsaid is always ‘from the present moment’.

So, never say:

The class started 10 minutes back.

Or

I graduated from school 15 years back.

::::::::::::::::::::::::::::

 

4. Starting with ‘I’

When referring to a group that includes you, list yourself at the end:

For example:

Ramesh, Nitin, Raju, Suneet and I went on a road trip.

Not

I, Ramesh, Nitin, Raju and Suneet went on a road trip.

Nor

Ramesh, I, Nitin, Raju and Suneet went on a road trip.

Actually no other way really! 🙂

Remember the movie: It’s The King and I and not the other way around.

::::::::::::::::::::::::::::

 

5. Mr and Mrs…

Although it isn’t wrong to say Mr and Mrs, it is politically correct to lead with the lady.

So while addressing a letter to a couple or introducing them, go with Mrs and Mr XYZ instead and be a gentleman!

Photograph: Poster of the film Mr and Mrs Iyer.

:::::::::::::::::::::::::::

 

6. Real sister

Again… what on earth is a ‘real’ sister (or a ‘real’ brother for that matter)?

This classic Indianism owes its roots to the way we refer to our relations in our mother tongue.

Unlike in English where a father’s sister and a mother’s sister are both aunts, Indians are very specific about our relationships.

While a bua can never be confused for a maasi in Hindi, the English like to keep things vague.

So a saga bhai is simply ‘brother’ (not real brother) a sagi behen is just ‘sister’ and any cousin from any side of your family irrespective of their gender is just that ‘cousin’ (not cousin brother or cousin sister).

Should you feel the need to specify a gender, you will have to do so in a follow up sentence.

For example: I have a cousin in Rajkot. She topped the university.

Get it? 🙂

 

SOURCE:::::REDIFF.COM

Natarajan