Education

5 Surprising Things That Cost More Than India’s Historic Mission To Mars !!!

NatarajanLeave a comment

India just became Asia’s first interplanetary power. The country’s Mangalyaan satellite successfully made it into orbit around Mars on Wednesday after a roughly 10-month journey. The mission comes at an astonishingly low cost of $74 million, or nearly one-tenth of the price of NASA’s MAVEN spacecraft that entered the red planet’s orbit Sunday night.

Indian Space Research Organization chief K. Radhakrishnan even called the Mars Orbiter Mission “the cheapest interplanetary mission ever to be undertaken by the world.”

Just how cheap? This graph shows a handful of surprising things that cost more than India’s Mars mission.

India Mars

Business Insider

  • The most expensive apartment ever sold in London had a price tag of $237 million. You could get three of India’s satellites for that cost, and with a better view.
  • The new F-35 fighter jet costs a jaw-dropping $160 million a pop.
  • “Gravity” starring George Clooney and Sandra Bullock cost about $100 million. That’s about one-third more than the cost of the successful Mars mission.
  • The Airbus A380 would set you back more than $400 million. You could get more than five Mangalyaan satellites for that price.

 

SOURCE:::: Mike Bird  in Business Insider India.com

NATARAJAN

Who Invented the Internet ?….

NatarajanLeave a comment

The Invention of the Internet

internetWhile the World Wide Web was initially invented by one person (see: What was the First Website?), the genesis of the internet itself was a group effort by numerous individuals, sometimes working in concert, and other times independently.  Its birth takes us back to the extremely competitive technological contest between the US and the USSR during the Cold War.

The Soviet Union sent the satellite Sputnik 1 into space on October 4, 1957. Partially in response, the American government created in 1958 the Advanced Research Project Agency, known today as DARPA—Defense Advanced Research Projects Agency. The agency’s specific mission was to

“…prevent technological surprises like the launch of Sputnik, which signaled that the Soviets had beaten the U.S. into space. The mission statement has evolved over time. Today, DARPA’s mission is still to prevent technological surprise to the US, but also to create technological surprise for our enemies.”

To coordinate such efforts, a rapid way to exchange data between various universities and laboratories was needed. This bring us to J. C. R. Licklider who is largely responsible for the theoretical basis of the Internet, an “Intergalactic Computer Network.” His idea was to create a network where many different computer systems would be interconnected to one another to quickly exchange data, rather than have individual systems setup, each one connecting to some other individual system.

He thought up the idea after having to deal with three separate systems connecting to computers in Santa Monica, the University of California, Berkeley, and a system at MIT:

“For each of these three terminals, I had three different sets of user commands. So if I was talking online with someone at S.D.C. and I wanted to talk to someone I knew at Berkeley or M.I.T. about this, I had to get up from the S.D.C. terminal, go over and log into the other terminal and get in touch with them…. I said, oh man, it’s obvious what to do: If you have these three terminals, there ought to be one terminal that goes anywhere you want to go where you have interactive computing. That idea is the ARPAnet.”

So, yes, the idea for the internet as we know it partially came about because of the seemingly universal human desire to not have to get up and move to another location.

With the threat of a nuclear war, it was necessary to decentralize such a system, so that even if one node was destroyed, there would still be communication between all the other computers. The American engineer Paul Baran provided the solution to this issue; he designed a decentralized network that also used packet switching as a means for sending and receiving data.

Many others also contributed to the development of an efficient packet switching system, including Leonard Kleinrock and Donald Davies. If you’re not familiar, “packet switching” is basically just a method of breaking down all transmitted data—regardless of content, type, or structure—into suitably sized blocks, called packets. So, for instance, if you wanted to access a large file from another system, when you attempted to download it, rather than the entire file being sent in one stream, which would require a constant connection for the duration of the download, it would get broken down into small packets of data, with each packet being individually sent, perhaps taking different paths through the network.  The system that downloads the file would then re-assemble the packets back into the original full file.

The platform mentioned above by Licklider, ARPANET was based on these ideas and was the principle precursor to the Internet as we think of it today. It was installed and operated for the first time in 1969 with four nodes, which were located at the University of California at Santa Barbara, the University of California at Los Angeles, SRI at Stanford University, and the University of Utah.

The first use of this network took place on October 29, 1969 at 10:30 pm and was a communication between UCLA and the Stanford Research Institute. As recounted by the aforementioned Leonard Kleinrock, this momentous communiqué went like this:

“We set up a telephone connection between us and the guys at SRI… We typed the L and we asked on the phone,

“Do you see the L?”
“Yes, we see the L,” came the response.

We typed the O, and we asked, “Do you see the O.”
“Yes, we see the O.”

Then we typed the G, and the system crashed… Yet a revolution had begun.”

By 1972, the number of computers that were connected to ARPANET had reached twenty-three and it was at this time that the term electronic mail (email) was first used, when a computer scientist named Ray Tomlinson implemented an email system in ARPANET using the “@” symbol to differentiate the sender’s name and network name in the email address.

Alongside these developments, engineers created more networks, which used different protocols such as X.25 and UUCP. The original protocol for communication used by the ARPANET was the NCP (Network Control Protocol). The need for a protocol that would unite all the many networks was needed.

In 1974, after many failed attempts, a paper published by Vint Cerf and Bob Kahn, also known as “the fathers of the Internet,” resulted in the protocol TCP (Transmission Control Protocol), which by 1978 would become TCP/IP (with the IP standing for Internet Protocol). At a high level, TCP/IP is essentially just a relatively efficient system for making sure the packets of data are sent and ultimately received where they need to go, and in turn assembled in the proper order so that the downloaded data mirrors the original file.  So, for instance, if a packet is lost in transmission, TCP is the system that detects this and makes sure the missing packet(s) get re-sent and are successfully received.  Developers of applications can then use this system without having to worry about exactly how the underlying network communication works.

On January 1, 1983, “flag day,” TCP/IP would become the exclusive communication protocol for ARPANET.

Also in 1983, Paul Mockapetris proposed a distributed database of internet name and address pairs, now known as the Domain Name System (DNS).  This is essentially a distributed “phone book” linking a domain’s name to its IP address, allowing you to type in something like todayifoundout.com, instead of the IP address of the website.  The distributed version of this system allowed for a decentralized approach to this “phone book.” Previous to this, a central HOSTS.TXT file was maintained at Stanford Research Institute that then could be downloaded and used by other systems.  Of course, even by 1983, this was becoming a problem to maintain and there was a growing need for a decentralized approach.

This brings us to 1989 when Tim Berners-Lee of CERN (European Organization for Nuclear Research) developed a system for distributing information on the Internet and named it the World Wide Web.

What made this system unique from existing systems of the day was the marriage of the hypertext system (linked pages) with the internet; particularly the marriage of one directional links that didn’t require any action by the owner of the destination page to make it work as with bi-directional hypertext systems of the day.  It also provided for relatively simple implementations of web servers and web browsers and was a completely open platform making it so anyone could contribute and develop their own such systems without paying any royalties.  In the process of doing all this, Berners-Lee developed the URL format, hypertext markup language (HTML), and the Hypertext Transfer Protocol (HTTP).

Around this same time, one of the most popular alternatives to the web, the Gopher system, announced it would no longer be free to use, effectively killing it with many switching to the World Wide Web. Today, the web is so popular that many people often think of it as the internet, even though this isn’t the case at all.

Also around the time the World Wide Web was being created, the restrictions on commercial use of the internet were gradually being removed, which was another key element in the ultimate success of this network.

Next up, in 1993, Marc Andreessen led a team that developed a browser for the World Wide Web, named Mosaic.  This was a graphical browser developed via funding through a U.S. government initiative, specifically the “High Performance Computing and Communications Act of 1991.″

This act was partially what Al Gore was referring to when he said he “took the initiative in creating the Internet.”  All political rhetoric aside (and there was much on both sides concerning this statement), as one of the “fathers of the internet,” Vincent Cerf said, “The Internet would not be where it is in the United States without the strong support given to it and related research areas by the Vice President [Al Gore] in his current role and in his earlier role as Senator… As far back as the 1970s, Congressman Gore promoted the idea of high speed telecommunications as an engine for both economic growth and the improvement of our educational system. He was the first elected official to grasp the potential of computer communications to have a broader impact than just improving the conduct of science and scholarship…  His initiatives led directly to the commercialization of the Internet. So he really does deserve credit.” (For more on this controversy, see: Did Al Gore Really Say He Invented the Internet?)

As for Mosaic, it was not the first web browser, as you’ll sometimes read, simply one of the most successful until Netscape came around (which was developed by many of those who previously worked on Mosaic).  The first ever web browser, called WorldWideWeb, was created by Berners-Lee.  This browser had a nice graphical user interface; allowed for multiple fonts and font sizes; allowed for downloading and displaying images, sounds, animations, movies, etc.; and had the ability to let users edit the web pages being viewed in order to promote collaboration of information.  However, this browser only ran on NeXT Step’s OS, which most people didn’t have because of the extreme high cost of these systems. (This company was owned by Steve Jobs, so you can imagine the cost bloat… ;-))

In order to provide a browser anyone could use, the next browser Berners-Lee developed was much simpler and, thus, versions of it could be quickly developed to be able to run on just about any computer, for the most part regardless of processing power or operating system.  It was a bare-bones inline browser (command line / text only), which didn’t have most of the features of his original browser.

Mosaic essentially reintroduced some of the nicer features found in Berners-Lee’s original browser, giving people a graphic interface to work with. It also included the ability to view web pages with inline images (instead of in separate windows as other browsers at the time).  What really distinguished it from other such graphical browsers, though, was that it was easy for everyday users to install and use.  The creators also offered 24 hour phone support to help people get it setup and working on their respective systems.

And the rest, as they say, is history…

 

Source:::: Today i foundout.com

Natarajan

ஆட்சியாளர்கள் …. காமராஜர் மட்டும் ஒரு விதிவிலக்கு …

NatarajanLeave a comment

ஆட்சியாளர்கள் எப்போதுமே அப்படித்தான்!

அ.கா. பெருமாள்  in The Hindu …Tamil

காமராஜர் போன்ற வெகு சில ஆட்சியாளர்களை மட்டுமே மக்கள் எளிதில் சந்திக்க முடிந்தது.

தெக்கன் திருவிதாங்கூர் என்னும் இன்றைய கன்னியாகுமரி மாவட்டம் கேரளத்திலிருந்து பிரிந்து தமிழகத்துடன் இணைந்த புதிது. காமராஜர்தான் அப்போது தமிழக முதலமைச்சர். புதிய மாவட்டத்தின் மக்களிடம் நேரடியாகச் சென்று குறைகள் கேட்டார். காமராஜரை யார் வேண்டுமானாலும் நேரடியாகச் சந்திக்கலாம் என்ற செய்திகூட நாளிதழில் வந்தது. திருவிதாங்கூர் அரசருக்குக் கீழே பணியாற்றிய அதிகாரிகளுக்கு இது புதிய அனுபவம்.

காமராஜர் கரடுமுரடான சாலைகளில் செல்லத் தோதான வருவாய்த் துறை ஜீப்பில் வந்தார். முக்கிய சாலையில் ஜீப்பை நிறுத்திவிட்டு நடந்துவந்த சமயம்தான் எங்கள் ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடத்தைப் பார்த்தார். 19-ம் நூற்றாண்டுக் கட்டிடம். ஆசிரியர்கள் முன்னே நிற்க, மாணவர்கள் கூடி நின்றோம். திட்டமிடப்படாத வரவேற்பு. யாரும் தடுக்கவில்லை. போலீஸ் கெடுபிடி இல்லை.

எங்களைப் பார்த்ததும் முதலமைச்சர் நின்றார். அவருடன் மிகக் குறைவான போலீஸார்; இரண்டோ மூன்றோ அதிகாரிகள்; அமைச்சர் கக்கனும் மாவட்ட ஆட்சியர் அம்பா சங்கரும் இருந்தனர். யாரும் யாரையும் விலக்கவில்லை. போலீஸ் அதிகாரிகூட அவருக்குப் பாதுகாப்பாக முன்னே வரவில்லை. மூத்த ஆசிரியர் கதர் நூல் மாலையைக் காமராஜர் கழுத்தில் போட்டார். அவர் அதற்கு வாகாகத் தலையைத் தாழ்த்திக்கொடுத்தார். ஆஜானு பாகுவான உருவம்; முழங்கால் வரை எட்டும் தொளதொள சட்டை; சாதாரண செருப்பு; பாதங்கள் தெரியும்படி கட்டப்பட்ட வேட்டி.

நல்லாப் படிக்கணும்

காமராஜர் எங்கள் அருகில் வந்தார். சுற்றிலும் பார்த்தார். நாங்கள் இரண்டு கைகளைக் கூப்பியபடி நின்றோம். கூட்டத்தில் கிழிந்த சட்டையுடன் கூடிய மாணவர்கள் நாலைந்து பேர் இருந்தனர். காமராஜர் ஒருவன் தலையைத் தடவிவிட்டார். “என்ன படிக்கிறே” என்றார். அவன் “மூணாப்பு” என்றான்.

எங்களைப் பார்த்துப் பொதுவாகச் சொன்னார்: “நல்லாப் படிக்கணும்; அப்பா, அம்மா சொன்னா கேக்கணும்; நல்ல பேரு வாங்கணும்; உழைச்சு முன்னுக்கு வரணும்.” ஒரு ஆசிரியர், காமராஜர் முன்னே தயங்கித் தயங்கி வந்து நின்றார். “என்ன விஷயம்?” என்று காமராஜர் கேட்டார். “இப்போ 30 குழந்தைகளுக்கு உச்ச நேரம் (நண்பகல்) கஞ்சி ஊத்துறோம். அது பத்தல்ல. 50 பேருக்குக் கஞ்சி ஊத்த திருமனசு தயவு பண்ணணும்” என்றார். பழக்கதோஷம்; ஆசிரியர் திருவிதாங்கூர் அரசரின் ஆட்சியிலும் இருந்தவர்; திவான் பேஷ்காரிடம் விண்ணப்பம் செய்யும் பாணியில் பேசினார். காம ராஜருக்கு அவரது பேச்சு முழுவதும் புரியவில்லை. என்றாலும் ஆசிரியருடன் பேசினார்; பக்கத்தில் நின்ற அதிகாரிகளுடன் பேசினார்.

இந்த நிகழ்ச்சி நடந்து 30 ஆண்டுகள் கழிந்து வகுப்பில் என் மாணவர்களிடம் அதைப் பற்றிச் சொன்னேன். மாணவர்கள் நம்பவில்லை; மாணவிகள் நமட்டுச் சிரிப்புடன் பார்த்தார்கள். ஒரு மாணவி “கேட்க நல்லா இருக்கு சார். உண்மையா நடந்ததா?” என்று கேட்டாள். இதுபோன்ற செய்திகள் இன்றைய தலைமுறையினருக்குக் கற்பனைதான்!

ராமாயண காலம்

எல்லாக் காலத்திலும் ஆட்சியாளர்கள் எப்படி இருந்தார்கள். குடிமக்கள் நெருங்கும்படியான சூழ்நிலையில் இருந்தார்களா? இதற்கெல்லாம் சரியான பதிவுகள் இல்லை. ராமாயண ராமனைக் குடிமக்கள் காண அதிகாரிகள் தடையாய் இருந் தார்கள் என்று ஒரு நாட்டார் கதை உண்டு. இந்தக் கதை, பார்வதிக்குப் பரமசிவன் சொல்வது மாதிரி அமைந்தது.

பரமசிவன் சொன்ன கதை

“ராமன், ராவணாதிகளை ஒழித்துவிட்டான்; பட்டாபிஷேகம் நடந்துவிட்டது. இப்போது எப்படி இருக்கிறான்?” என்று பரமசிவனிடம் கேட்டார் பார்வதி. பரமசிவன் கண்களை மூடிக்கொண்டார். கொஞ்ச நேரம் கழித்துப் பேசினார். “ராமன் ராமனாக இருக்கிறான். அதிகாரிகள்தான் அவனிடம் குடிமக்களை நெருங்கவிடாமல் தடுக்கிறார்கள். லட்சுமணன் இதைக் கண்டும் காணாமல் இருக்கிறான்” என்று சொல்லிவிட்டு, அங்கு நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியையும் கூறினார்.

அவரைப் போய்ப் பாரு!

ஒரு சம்சாரி தனது விளைச்சல் நிலத்தில் மேய்ந்த மாட்டை விரட்டினார். அது அந்த வழியாக வந்த வயதான பெண்ணின் மேல் போய் மோத, அவளுக்குக் காயம் ஏற்பட்டது. இதற்காக அரசனிடம் முறையிடப் போனாள். “ராமனை நேரில் சந்திக்க முடியாது, லட்சுமணனிடம் சொல்லு” என்றான் ஒரு காவலன். அவள் லட்சுமணனைக் கண்டு நியாயம் கேட்டாள். லட்சுமணன் “பரந்த சாம்ராஜ்யத்தை ஆட்சிசெய்பவன் இதைக் கவனிக்க முடியுமா? உன் ஊர்த் தலைவனிடம் போய்ச் சொல்” என்றான்.

வசிட்டர் சொன்ன கதை

இந்த நிகழ்ச்சியை வசிட்டர் அறிந்தார். லட்சுமணனை அழைத்தார். அவனது மூதாதையரான ரூபகன் என்ற அரசனின் கதையைச் சொன்னார். ரூபகன் நீதி தவறாமல் ஆட்சி செய்தான். அவனிடம் ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது: நண்பர்கள் புடைசூழ எப்போதும் சூது விளையாடுவான். அதனால், குடிமக்களைச் சந்திப்பதைத் தவிர்த்தான். ஒருமுறை ரூபகன் தன் தந்தையின் திதியை நடத்தினான். அன்று அரண்மனைத் தொழுவத்திலிருந்து நல்ல கொழுத்த பசு ஒன்றைப் பிராமணர் ஒருவருக்குத் தானம் செய்தான்.

அந்தப் பசு அரசரின் தொழுவத்தில் பிறந்து வளர்ந்தது. அதற்கு வேறு இடம் பிடிக்கவில்லை. பிராமணர் வீட்டில் கயிற்றை அறுத்துக்கொண்டு அரண்மனைத் தொழுவத்துக்குச் வந்துவிட்டது. இதை அறியாத வேலைக்காரர்களும் பசுவைத் தொழுவத்தில் கட்டி வைத்தார்கள். யாரோ தன் பசுவைத் திருடிவிட்டார்கள் என்று நினைத்து, பிராமணர் அரசனிடம் முறையிடப் போனார்; முடிய வில்லை. அரசனின் தம்பியைச் சந்தித்துத் தன் பசு திருடுபோனதைச் சொன்னார். அவன், காவலரை அனுப்பிப் பசுவைத் தேடச் சொல்கிறேன் என்றான்.

சில நாட்கள் கழித்து ரூபகனின் அம்மாவின் திதி. ஏற்கெனவே தானம் கொடுக்கப்பட்டுத் திரும்பி வந்த பசு என்று தெரியாமல், அரண்மனைப் பசுவை அரசன் இன்னொரு பிராமணருக்குத் தானம் கொடுத்தான். பிராமணர் அதை வீட்டுக்குக் கொண்டுசெல்லும்போது ஏற்கெனவே பசுவை இழந்த பிராமணர் தற்செயலாக அங்கே வந்தார். பசு தன்னுடையது என்று கண்டுகொண்டார். புதிய பிராமணரைப் பிடித்து, “திருடனே! வா அரசனிடம்” என்றார். அவரோ “அரசனின் அம்மாவின் திதியில் இந்தப் பசு எனக்குத் தானமாகக் கிடைத்தது. என்னையா திருடன் எனப் பழித்தாய்! உன்னைச் சும்மா விட மாட்டேன்” என்றார்.

காத்திருந்து காத்திருந்து…

சண்டை பெரிதான பிறகு, அரசனை நாடிச் சென்றனர். அரசனைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று காவலனிடம் சொன்னார்கள். காவலன் அவர்களைக் காத்திருக்கச் சொன்னான். அவர்கள் காத்திருந்தனர். வேறு சிலரும் அரசனைச் சந்திக்கக் காத்திருந்தனர். அரசன் வரவில்லை. அடுத்த நாளும் சென்றார்கள்; காத்திருந்தனர். இப்படியே பல நாட்கள். பிராமணர்கள் இருவரும் அலுத்துப்போனார்கள். அவர்கள் தங்களுக்குள் சமாதானம் ஆனார்கள். இரண்டாவதாக தானம் பெற்ற பிராமணரே பசுவை வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவுக்கு வந்தனர்.

பிராமணர்களின் கோபம் அரசன் பக்கம் திரும்பியது. அரண்மனையைப் பார்த்துப் பிராமணர் இருவரும் “ரூபகனே – குடிமக்களை அலைக்கழிக்கும் நீ அரசனே அல்ல; நீ ஓணானாகச் சிம்மாசனத்தில் அமர்வாய். இது எங்கள் சாபம்” என்றனர். அரசன் உடனே ஓணானாகிவிட்டான். இதை அறியாத காவலர்கள் சிம்மாசனத்திலிருந்து ஓணானை விரட்டிவிட்டார்கள்.

இப்படியாகக் கதைக்குள் கதை என்று சொல்லப்பட்ட இந்தக் கதைகள் சொல்லும் உண்மை இதுதான்: ஆட்சியாளர்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரிதான். இதில், காமராஜர் போன்றவர்கள் அரிதான விதிவிலக்கே!

– அ.கா. பெருமாள், நாட்டுப்புறவியலாளர்,  


‘சடங்கில் கரைந்த கலைகள்’, ‘சிவாலய ஓட்டம்’ உள்ளிட்ட நூல்களின் ஆசிரியர்.
தொடர்புக்கு: perumalfolk@yahoo.com

Topics:

சமூகம்|பதிவுகள்|பார்வைகள்|பொது|

Natarajan

” இணைய சாம்ராஜ்யத்தின் தமிழ் புயல் …. SUNDAR PICHAI …

NatarajanLeave a comment

‘இது கூடத் தெரியாதா உனக்கு? போய் கூகுள் பண்ணுப்பா’ என்று அறிவுறுத்துகிற புதிய வழக்கு உருவாகிவிட்டது. தேடுதல் என்ற வார்த்தைக்குச் சமமாக இன்று கூகுள் என்ற இணையத் தேடுபொறி மாறிவிட்டது. 2006 -ம் ஆண்டு ஆக்ஸ்போர்டு டிக் ஷனரியிலும் அந்தச் சொல் சேர்ந்து விட்டது.

கூகுள் சாம்ராஜ்யம்

எந்த ஒரு விசயத்தைப் பற்றி நாம் கேட்டாலும் அதனை கோடிக்கணக்கான இணையதளங்கள் செயல்படுகிற கணினிகளில் இருந்து தேடி எடுக்கிறது கூகுள். நல்லது,கெட்டது,சரி,தவறு எல்லாவற்றையும் நம்முன் படைக்கிறது. அதிலிருந்து அன்னப்பறவை போல உங்களுக்கு தேவையானதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இன்றைய இணைய உலகில் கூகுள் ஒரு அசைக்க முடியாத நிறுவனமாக மாறிவிட்டது. உலகம் முழுவதும் பத்து லட்சத்துக்கும் அதிகமான ஆதார தகவல் மையங்களை அது வைத்துள்ளது. அமெரிக்காவை மையமாகக் கொண்டு உலகின் பல நாடுகளில் கூகுள் செயல்படுகிறது. 52 ஆயிரம் பேருக்கும் மேலாக தற்போது இந்த கம்பெனியில் பணியாற்றுகின்றனர்.

அத்தகையப் பெரும் இணைய சாம்ராஜ்யத்தின் முதுநிலை துணைத்தலைவராகத் தமிழகத்தை சேர்ந்த சுந்தர் பிச்சை செயல்பட்டு வருகிறார். ‘ஆண்ட்ராய்ட் ஒன்’ என்பதைப் புதிதாக கூகுள் அறிவித்த போது அவர் பிரபலமடைந்தார்.

ஆலமரமாய்…

சுந்தர் பிச்சை 2004-ம் ஆண்டு கூகுளில் இணைந்துள்ளார். 2011- ல் கூகுள் குரோம் ப்ரவுசர் ,

ஜிமெயில், ஆப்ஸ் உள்ளிட்ட பிரிவுகளுக்கான உலகளாவிய பொறுப்பாளராக அவர் நியமிக்கப்பட்டார்.

2013 முதல் ஆண்ட்ராய்ட் மென்பொருளுக்கான பொறுப்பாளராகவும் அவர் நியமிக்கப் பட்டுள்ளார்.

1998- ல் லாரி பேஜ் மற்றும் சேர்ஜி பிரின் எனும் இரண்டு நண்பர்களால் இந்த கூகுள் நிறுவனம் தொடங்கப்பட்டது. உலகிலுள்ள தகவல்களை ஒருங்கிணைப்பதே கூகுளின் நோக்கமாகும்.

ஒரு நாளில் 100 கோடிக்கும் மேலான தகவல்கள் கூகுளில் தேடப்படுகின்றன. அதி விரைவாக கூகுள் வளர்ச்சியடைந்துள்ளது.பல புதிய மென்பொருள் சேவைகளும் அதனால் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

ஜிமெயில் எனப்படும் கூகுள் மெயில், கூகுள் டாக்குமெண்டுகள், கூகுள் பிளஸ், கூகுள் டாக், கூகுள் மேப்ஸ், கூகுள் நியூஸ், பிளாக்கர், யூ ட்யூப் போன்ற பல்வேறு கிளைகளை பரப்பி பிரம்மாண்டமான ஆலமரமாய் அது வளர்ந்துள்ளது.ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கான கோடிகள் ரூபாய் மதிப்பில் அதன் வியாபாரம் விரிந்துள்ளது.

விரியும் ஆதிக்கம்

சமீபத்தில் குரோம் ப்ரவுசர் என்னும் இணைய உலவியையும் கூகுள் வெளியிட்டது. அது தற்போது இணைய ப்ரவுசர்களின் மார்க்கெட்டில் 32 சதவீதத்தை கைப்பற்றி உள்ளது.

ஆண்ட்ராய்டு என்னும் செல்போனை இயக்கும் மென்பொருள்தளத்தையும் அது வெளியிட்டது. அதனால் செல்போன்களின் துறையில் பெரும்தாக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது.

உங்கள் கைகளில் விளையாடும் டச் ஸ்கிரீன் செல்போன்களில் ஏற்பட்டுள்ள புதுமைகளுக்கு எல்லாம் ஆண்ட்ராய்ட் இயங்குதளம் எனும் மென்பொருளும் ஒரு காரணம். தற்போது செல்போன் உள்ளிட்ட 120 கோடி கருவிகளில் ஆண்ட்ராய்ட் மென்பொருள் பயன்படுகிறது.

சென்னையின் புதல்வர்

சுந்தர் பிச்சை சென்னையில் பிறந்தவர். மேல்படிப்புக்காக மேற்குவங்கத்தை சேர்ந்த கரக்பூரில் உள்ள ஐஐடியில் சேர்ந்து படித்தாவர். அமெரிக்காவின் ஸ்டான்ஃபோர்டு பல்கலைக்கழகத்தில்

எம்.எஸ் பட்டமும், பென்சில்வேனியாவில் இருக்கும் வார்டன் கல்லூரியில் எம்.பி.ஏ.

பட்டமும் பெற்றவர். கூகுள் நிறுவனத்தில் சேருவதற்கு முன்பு மெக்கென்சி நிறுவனத்தின் சாஃப்ட்வேர் நிறுவனங்களுக்கு கன்சல்டன்டாக இருந்திருக்கிறார்.

சுந்தர் பிச்சையைப் பற்றி கூகுள் நிறுவனத்தின் தலைவரான லாரி பேஜ் “அவர் ஆழமான தொழில்நுட்ப அனுபவம், உற்பத்தி மீதான சிறப்பான கண்காணிப்பு, தொழில் முனைப்புத் திறமை ஆகியவற்றின் அரிய ஒருங்கிணைப்பாக இருக்கிறார்” எனப் பாராட்டுகிறார்.

சுந்தர் பிச்சையின் அப்பா சென்னையில் உள்ள பிரிட்டிஷ் பன்னாட்டு கம்பெனியான ஜிஇசியில் எலக்ட்ரிகல் இன்ஜினீயராக இருந்துள்ளார். சுந்தர் பிச்சைக்கு 11வயதில் ஒரு மகள் இருக்கிறார்.

அடுத்த பாய்ச்சல்

கூகுள் நிறுவனம் ஆண்ட்ராய்ட் மென்பொருள் மூலம் தனது அடுத்த தயாரிப்புகளைத் திட்டமிட்டு வருகிறது. அவற்றில் தானே வழி அறிந்து செல்லும் கார், ஆண்ட்ராய்ட் டிவி மிக முக்கியமானவை கூகுள் திட்டமிடுகிற கார் தெருக்களில் ஒரு போது, இனி நீங்கள் உங்கள் காரில் எந்த இடத்துக்கு போக வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டு விட்டால் போதும்.

செயற்கைக்கோள்கள் மூலமாக உருவான வரைபடங்கள் மூலம் இயங்கும் கூகுள் மேப்ஸ் துணையோடு, உங்கள் கார் உலகின் எந்த மூலைக்கும் தரைவழியாகத் தானே வழிகளை அறிந்து செல்லும்.

ஆண்ட்ராய்ட் இயங்குதளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட டிவிகளை உருவாக்கும் முயற்சியில் தற்போது கூகுள் ஈடுபட்டுள்ளது. அப்படிப்பட்ட டிவிகள் வந்தால் அவை தற்போதைய தொழில்நுட்பங்களில் இயங்கும் டிவிகளை காலாவதி ஆக்கும். அவை புதிய தலைமுறை டிவிகளாக இருக்கும். உங்கள் குரல்களை அடையாளம் கண்டு அதற்கேற்ப செயல்படக்கூடியவையாக இந்த டிவிக்கள் இருக்கும்.

கூகுள் கண்ணாடி எனும் கருவியை மாட்டிக்கொண்டாலே போதும் நம்மால் இணையத்தைப் பார்க்க முடியும் என அண்மையில் கூகுள் அறிவித்தது நினைவிருக்கலாம். அத்தகைய கருவிகள் இன்னமும் முழுமையாக மார்க்கெட்டுக்கு வரவில்லை. அவை எல்லாம் மனித வாழ்வில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்த உள்ளன.

அத்தகைய திட்டங்களில் முக்கிய பங்காற்றுபவராக சுந்தர் பிச்சை உருவாகி உள்ளார். ஆண்ட்ராய்ட் ஜீனியஸ் என அவர் அழைக்கப்படுகிறார்.

Topics:

இளைஞர்|சாதனைகள்|

SOURCE:::: த.நீதிராஜன் in THE HINDU…TAMIL
Natarajan

The MBA grad. who’s changing the lives of the underprivileged ….

NatarajanLeave a comment

Shadab Hassan is an MBA from the Birla Institute of Technology Mesra.

Instead of taking up a plush corporate job in an MNC, he decided to start a school in his hometown in Ranchi where he would teach underprivileged children.

Why would he do that? Find out!

A student from Habib Hassan High School, Brambe, Ranchi writes on a black board

A student from Habib Hassan High School, Brambe, Ranchi writes on a black board.

Every social initiative has a story behind it. So does the Hamid Hassan High School (HHHS).

It was founded on January 2010 in Brambe, a small village 20 kms from Ranchi, the capital of Jharkhand.

Shadab Hassan, the founder director of the school is an alumnus of BIT Mesra who gave up lucrative job offers in the corporate world to start a school in the village where his father spent his childhood days.

Hassan’s father had to struggle a lot in the early years of his life to get to a position where he is today.

Due to severe FINANCIAL crisis in the family, it was difficult for him to pursue his education. But he did not give up.

He sold balloons and candies while he was a child to GENERATE MONEY for school fees.

Inspired by his father’s struggle for education, Shadab was determined to open a school in Brambe so that the underprivileged and disadvantaged kids of the village did not have to face the same.

Shadab Hassan

 

A tough start

Knowing how difficult it was for parents to find a decent school in Brambe, Shadab, along with his mother Roshan Ara and father, brought together a bunch of around 80 kids and started teaching them.

But getting these 80 kids wasn’t easy.

They went around the nearby villages, knocking each door and finding out the number of children in each household, how many kids went to school, and if not why.

This is where the ‘Reach2Teach’ campaign came into effect where people in the village and its surrounding areas were made to understand the importance of education and how it would help them craft a better future for their children in the coming years.

Crossing various hurdles like poverty, part-time or full time jobs that these children were already bound to, they started attending school after the school authorities assured their parents and guardians that they could continue with their jobs.

Realising the laidback attitude and hard-to-change mindset of the rural parents, the team decided to take the campaign to yet another level.

This time the school director, Shadab Hassan, along with some active volunteers (students from local universities) went around the villages with admission forms and started enrolling kids then and there.

This campaign became quite successful and many parents agreed to send their children to school because of on-the-spot registration taking place in the village itself.

“Now that the kids started coming to school, the authorities made use of whatever amenities they could arrange for and created a makeshift classroom for the kids in a semi-constructed building in the residential premises of the school,” says Hassan.

Benches, chairs and tables were absolutely unheard of and the only place to sit, write and read were the huge carpets that were hired by the school at Rs 20 per day along with a rolling blackboard which allowed the teacher to teach the children and conduct the classes.

“At this juncture, no teacher was appointed from outside. I took charge along with some volunteers who were either friends or students from local universities,” he adds.

Around 30 per cent of the children in the school were either orphans or had a single parent who often approached the school authorities requesting them to waive their fees.

“We started offering absolutely free of cost education for such children along with orphaned kids who were staying with a relative or guardian. The school also provided books, stationary items, school uniform, shoes and socks for such children so that they could concentrate on their studies without having to worry about the fees,” Hassan points out.

The only way to sustain the school was to increase the number of students in the school.

A number of initiatives and campaigns began which attracted many students from Brambe.

To bring children from nearby villages, the school organized for a van which saved their families the cost o commuting.

Students at Habib Hassan High School experience a live classroom

Students at Habib Hassan High School experience a live classroom.

LIVE classroom: a unique experience for students

This problem led to a wonderful breakthrough in the school’s method of teaching where the managing committee of the school came up with the idea of conducting Live classrooms.

The concept of organising video conferencing in a regular classroom was introduced in the school which opened doors for people around the world who wish to teach underprivileged children but were unable to do so till now.

Apart from providing quality education to the kids of Brambe, HH High School also developed partnerships with people in the local community for delivering value to the students and eventually the community at large.

Instead of hiring professionals for basic jobs such as stitching of uniforms, HHHS believes in helping the local people by getting the student’s uniforms stitched from them.

It not only gives rise to employment in the village and a positive attitude towards the school, but also helps the children and the school save a lot of MONEY.

Free education

“India being a densely populated country, it is quite common to find more than three to four children in a family. Typically, only one or two get an education, the rest are sent to work to bring in EXTRA INCOME,” says Hassan.

The HHHS came up with the idea of offering free education for one out of three siblings of a family as this would ease the parent’s burden of having to pay for the education of all their children.

This also encourages more and more children to continue their education without any worries.

Students at the Habib Hassan High School in Brambe, Ranchi

Students at Habib Hassan High School celebrate their third anniversary in the school grounds.

Adapt without changing

Another problem faced by parents is the fact that books and supplies add to the cost of education.

“Keeping this in mind, we came up with the concept of allowing children to reuse textbooks so that they not only save MONEY but also develop a sense of responsibility when they use their books with care,” adds Hassan.

Maatri — an initiative to teach mothers

The school also initiated a programme called ‘Maatri’’ which aims at women empowerment in various ways.

One of the main aims of this initiative is to educate the mothers of the students by setting up special classes for women every Sunday in the village itself.

Along with basic education, they also create awareness about health and sanitation, and teach them how to practice safe child rearing practices.

Google joins the journey Google has came forward and made use of the already existing Live Classroom set-up.

It has became common for Google employees to take out time from their busy schedule during the day and teach various subjects like English, Mathematics, Science and IT to the students and give them an out-of-classroom experience like never before.

“They also discuss their own job profiles, difficulties and achievements and try to inspire the kids to continue their education and to achieve their goals in life. In recognition of the wonderful efforts put in by the school, Google gifted a 32″ LCD so that the children could have a rewarding experience through these video classes,” says Hassan.

“What could be more rewarding and prestigious for a founder of a school than to be acknowledged by Dr APJ Abdul Kalam and also receive the Yuva Prabodhan-2012 award,” says the young entrepreneur.

At present, HH High School has 525 students out of which around 80 orphans or single parent children are studying free of cost.

Their entire education is sponsored by individuals and organisations who donate MONEYthrough Bless a Child initiative.

In its four years of existence, the school has been able to construct 17 classrooms, provide equipments and facilities for sports like badminton, football, volleyball, cricket, table tennis, and carom board etc.

It has appointed 14 full time teachers who are paid monthly salaries for their service.

Source:::: Rediff.com

Natarajan

Dancing Traffic Signal in Lisbon !!!

NatarajanLeave a comment

Source: smart)

Nobody likes to wait at traffic lights. Stopping at lights can be dangerous for impatient pedestrians willing to risk their lives just to cross the street a few seconds earlier.

The folks at Smart created The Dancing Traffic Light, a concept providing a fun and safe way to keep people from venturing too early into the street. They started by placing a dance room on a square in Lisbon, Portugal and invited random pedestrians to go into the box and dance. Their movements were then displayed on a few traffic lights in real time. This resulted in 81% more people stopping and waiting at those red lights.

What an awesome idea! Let’s hope no one ever does the moonwalk and on accident makes people at the light think that is the animation to walk out into traffic.

Source::::You Tube and Viral nova trending

Natarajan

Obama meets Indian-American Spelling bee champs !!!

NatarajanLeave a comment
1
  • US President Barack Obama meets Spelling Bee co-champions Sriram Hathway and Ansun Sujoe at the Oval Office in the White House in Washington on Monday.
    PTI  US President Barack Obama meets Spelling Bee co-champions Sriram Hathway and Ansun Sujoe at the Oval Office in the White House in Washington on Monday.
  • Indian American Spelling Bee co-champions Sriram Hathway from New York and Ansun Sujoe from Texas outside the White House after meeting US President Barack Obama in the Oval Office on Monday.
    PTI Indian American Spelling Bee co-champions Sriram Hathway from New York and Ansun Sujoe from Texas outside the White House after meeting US President Barack Obama in the Oval Office on Monday.
  • In this May 29, 2014 file photo, Ansun Sujoe, 13, ( left) of Fort Worth, Texas, and Sriram Hathwar, 14, of Painted Post, N.Y., raise the championship trophy after being named co-champions of the Scripps National Spelling Bee, in Oxon Hill, Md.
    AP In this May 29, 2014 file photo, Ansun Sujoe, 13, ( left) of Fort Worth, Texas, and Sriram Hathwar, 14, of Painted Post, N.Y., raise the championship trophy after being named co-champions of the Scripps National Spelling Bee, in Oxon Hill, Md.

The two co-champions were accompanied by their proud parents in their interaction with Obama, who had invited them to the White House

US President Barack Obama might be one of the world’s most powerful man but he is no spelling champion as he failed to spell two words correctly given to him by this year’s Indian—American co—champions of the prestigious Spelling Bee contest.

“He (the President) is very humble. I think he (Obama) is appropriate for the job,” Sriram Hathway from New York told PTI in an interview, moments after he and co—champion of Scripps National Spelling Bee Ansun Sujoe from Texas met the US President at his Oval Office yesterday.

The two co-champions were accompanied by their proud parents in their interaction with Obama, who had invited them to the White House.

Soon after Sriram, 14, and Ansun, 13, were declared co-champions of this year’s Spelling Bee, Obama had tweeted, .

“Congrats to Ansun and Sriram, the incredible co-champs of the #ScrippsNationalSpellingBee. You make us all proud!“.

This was for the first time since 1962 that the annual spelling contest had ended in a tie.

“The President greeted us. He is very nice. He talked to us little bit. He gave us some advice. He also spelled a couple of words for us. Like the two words we misspelled —— corpsbruder and antigropelos. He did not spell them correctly.

But it was quite fun to hear it and to talk with the President and interact,” Ansun told PTI outside the White House after his memorable meeting with Obama.

During the spelling bee competition this year both Sriram and Ansun stumbled one time with the words “Corpsbruder (a close comrade)” and “Antigropelos (waterproof leggings)” respectively. And both passed on these words to Obama for spelling.

For the Spelling bee champions, this was not a surprise.

“He (tried) to spell those two words. We got to shake hands with him. He greeted us very humbly…very welcoming. It was an honour to meet him,” Sriram said.

Obama presented the two young Indian-Americans a book on Constitutional amendments in which he wrote: “Dream, Big Dreams.”

Keywords: Barack Obama, Indian-American Spelling bee champions, Spelling Bee contest

Source:::The Hindu.com

Natarajan

” குன்றென நிமிர்ந்து நில்! “….இன்று பாரதியார் நினைவு நாள்…

NatarajanLeave a comment

‘சிதையா நெஞ்சு கொள்’ எனும் சூத்திரமே பாரதியின் வாழ்க்கை நமக்கு வழங்கும் பாடம். வறுமையும் வெறுமையும் விடாது துரத்திய போதும் அஞ்சாமல் அக்கினிக்குஞ்சாய் வீறுகொண்டு எழுந்த மாகவிஞர் மகாகவி பாரதியார்.

பதினாறு வயதிற்குள் பாரதியைப் போல் வாழ்க்கைப் புயலை எதிர்கொண்டவர் யாரும் இருக்க முடியாது. வறுமை எனும் உளியால் செதுக்கப் பட்ட கலைச் சிற்பம் பாரதியார். நெருப்பாற்றில் நீந்திக்கொண்டும் அவரால் அழகியல் கவிதைகளைத் தரமுடிந்தது.

“நல்லதோர் வீணைசெய்தே- அதைநலங்கெடப் புழுதியிலெறிவதுண்டோ?சொல்லடி சிவசக்தி- எனைச்சுடர்மிகு மறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்வல்லமை தாராயோ -இந்த

மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே?

சொல்லடி சிவசக்தி-நிலச்சுமையென வாழ்ந்திடப் புரிகுவையோ?

பாரதியின் வாழ்நாட்கள் வறுமையில் கழிந்தன. ஆனாலும் பாரதியிடம் என்றும் எனக்கலக்கமில்லை. தன்னலம் பாராமல், மாநிலம் பயனுற மாகாளியிடம் வல்லமை கேட்கிறான் பாரதி.

தாயின் இறப்பு : பாரதி பிறந்து ஐந்தாமாண்டில் 1887ல் பாரதியின் தாய் லட்சுமி அம்மையார் காலமாகிறார். பாரதி தன் சுயசரிதையில் தன்தாயின் இறப்பை ஏக்கத்தோடு பதிவு செய்துள்ளார்.

“என்னை ஈன்று எனக்கு ஐந்து பிராயத்தில்ஏங்கவிட்டு விண் எய்திய தாய்” பாட்டி பாகீரதி, தாய்வழிப்பாட்டனார் ராமசாமி ஐயரின் அன்பு பாரதியைச் செழுமைப்படுத்தின. பாரதிக்கு மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடுவதற்கு ஆசை இருந்தாலும் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லி வளர்த்ததைப் வருத்ததோடு பதிவு செய்துள்ளார். ஓடிவிளையாடு பாப்பா என்று குழந்தைகளுக்கு அறிவுரை சொன்ன பாரதி, ஓடியாடவில்லை.

இயற்கை விரும்பியாகிக் கவிதைகள் படைக்கும் பாரதியால் பள்ளிப்படிப்பை மனமொன்றிக் கற்கமுடியவில்லை. மூன்றுகாதல் என்ற தலைப்பில் சுதேசமித்திரன் இதழில் எழுதிய கவிதையின் தொடக்கத்தில் பள்ளிப்படிப்பு நாட்டமில்லாமல் போனதாக பாரதி குறிக்கிறார். ”பள்ளிப் படிப்பினிலே- மதிபற்றிட வில்லை” என்ற வரி கவனத்திற்குரியது.

தமிழின் மீதும் தமிழ் இலக்கியங்கள் மீதும் தீராப்பற்று கொண்ட பாரதியால் ஆங்கிலக் கல்வியை ஏற்க முடியவில்லை. எட்டயபுரத்தில் இருந்து கல்வி பயில நெல்லை வந்ததால் செலவு அதிகம் ஆனது. தந்தையின் வறுமை அவரை அரித்தது. மனம் நிம்மதி இழந்து தவித்தது.பொருளில்லாக் கல்வியாய் பாரதிக்கு அக்கல்வி தெரிந்தது.

”செலவு தந்தைக்கு ஓர்ஆயிரம் சென்றது;

தீது எனக்குப் பல்ஆயிரம் சேர்ந்தன;

நலம்ஓர் எள்துணையும் கண்டிலேன் அதை

நாற்பதாயிரம் கோயிலில் சொல்லுவேன்!”

உதவி கேட்டு எழுதிய சீட்டுக்கவி

‘பெரிதினும் பெரிது கேள்’ என்று புதிய ஆத்திச்சூடி படைத்த பாரதி பள்ளிப்படிப்பிற்கு உதவிகேட்டு மன்னருக்குக் கடிதம் எழுதிய நிலையைக் காலம் ஏற்படுத்தியது.

தந்தையாரால் பள்ளிப்படிப்புக்குப் பணம் அனுப்ப முடியா நிலையில் பதினைந்து வயதேயான பள்ளிச் சிறுவன் பாரதி எட்டயபுர மன்னர் வெங்கடேஸ்வரருக்கு மிகத் துணிச்சலாக விண்ணப்பச் சீட்டுக்கவிதையை நேரடியாக அனுப்பி வைத்தான். திருநெல்வேலியில் பாரதியார் பள்ளிப்படிப்பை மேற்கொண்டபோது ஆசிரியர்களிடம் தமிழிலக்கியங்கள் குறித்த விவாதங்களை மேற்கொண்டார். புதுமையான சிந்தனைகளை முன்வைத்தார்.தோல்வியின் தோளில் ஏறி நின்றுகொண்டு வெற்றியின் வரலாற்றினை எழுதியவர். என்ன நடந்தாலும் பாரதியார் திருநெல்வேலி மண்ணில் தன் கல்வியை நிறுத்தவில்லை. காசி எனும் வேறுபகுதிக்குச் சென்றபோதும் வாய்ப்புகளைத் தனதாக்கிக் கொண்டார். அதனால் தான் திருநெல்வேலி ம.தி.தா., பள்ளியில் பாரதி பயின்ற வகுப்பறையில் வரலாறு இன்னும் வசித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

தந்தையின் மரணம் : 1898 ஜூலை 20 ல் பாரதியின் வாழ்வில் புயல்அடித்த நாள். தந்தை மரணமடைகிறார். பள்ளிப்படிப்புத் தடைப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பாட்டி பாகீரதி குடும்பச் சொத்தாக இருந்த எட்டயபுரம் வீட்டை இருநூறு ரூபாய்க்கு அடமானம் வைத்தார். படிப்பிற்காக வயதான காலத்திலும் வீட்டை அடமானம் வைத்து போராடிய பாரதியின் பாட்டியின் மனஉறுதியை என்ன சொல்வது? திருநெல்வேலி இந்துக் கலாசாலையில் பள்ளிப்படிப்பு முடித்ததைப்போல் காசியிலும் மத்திய இந்துக்கல்லூரியில் பாரதி முதல்வகுப்பில் தேறினார்.

தோல்வியிற் கலங்கேல் : பாரதி சிறுவயதில் நிறைய சவால்களை எதிர்கொண்டவர். பள்ளிப்படிப்பு நடக்கும்போதே ஏழு வயது செல்லம்மாவை மணம் செய்ய வைத்த குடும்பச்சூழலையும் திருநெல்வேலியில் இருந்தபோது தான் எதிர்கொண்டான். ஆனாலும் அவன் மனம் தளரா மாமனிதனாய் திகழ்ந்தான். ”நொந்தது சாகும்” என்று உணர்ந்த உத்தமன் பாரதி.

‘மனதில் உறுதி வேண்டும்’ என்ற வரிகள் பாரதி பட்ட அடிகளில் இருந்து பிறந்தது. ரசிக்கும் மனம் இருந்ததால் துன்பத்திலும் பாரதியால் உருக்குலையாமல் இருக்க முடிந்தது. பதினைந்து வயதில் தந்தையையும் இழந்து தனிமரமாய் நின்றார். அவர் தம் அவல நிலை குறித்துச் சுயசரிதையில்:

”தந்தைபோயினன் பாழ்மிடி சூழ்ந்தது;

தரணி மீதினில் அஞ்சல் என்பார் இலர்;

சிந்தையில்தெளிவு இல்லை; உடலினில்

திறனும்இல்லை; உரன்உளத்து இல்லையால்

எந்தமார்க்கமும் தோற்றிலது என் செய்கேன்?

ஏன் பிறந்தனன் இத்துயர் நாட்டிலே?”

இப்படி வருந்தினாலும் மனஉறுதியை கைவிடவில்லை பாரதி.

“தேடிச் சோறு நிதந் தின்று பல

சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி மனம்

வாடித் துன்பமிக உழன்று பிறர்

வாடப் பலசெயல்கள் செய்து நரை

கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி கொடுங்

கூற்றுக் கிரையெனப் பின் மாயும் பல

வேடிக்கை மனிதரைப் போலே நான்

வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ?”

என்றும் பாடினார்.

சிறு துன்பங்களுக்கும் விதியை

நொந்துகொள்கிற நமக்கு மகா கவி பாரதியின் வாழ்க்கை கற்றுத்தரும் பாடம் ‘குன்றென நிமிர்ந்து நில்’ என்பதுதான்.

 

முனைவர் சவுந்தர மகாதேவன்  in dinamalar.com

தமிழ்த்துறை தலைவர்

சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பா கல்லூரி

திருநெல்வேலி

mahabarathi1974@gmail.com

 

Natarajan

 

Image of the Day… Super Harvest Moon …

NatarajanLeave a comment

Harvest moon in Japan. Photo credit: Segu Chang Zhang

Super Harvest Moon 2014 as seen in Japan, by Segu Chang Zhang.

The super Harvest Moon of 2014 was bright and beautiful on September 8, but it isn’t just a one-night event. A bright, full-looking moon has graced Earth’s skies, rising shortly after sunset as seen from Northern Hemisphere locations, for the past couple of nights, and it’ll continue to shine on the night of September 9 and even September 10. It’s a characteristic of the Harvest Moon to rise shortly after sunset for several evenings in a row.

Source::::Earth sky news

Natarajan

CEO @ the Age of 17 !!!

NatarajanLeave a comment

Computer whiz Jefferson Prince, who has built a 70-employee gaming company from scratch, tells S Saraswathi about motivations and challenges of entrepreneurship.

He is just out of high school, but 17-year-old Jefferson Prince is already the CEO of a company that is engaged in developing multi-platform compatible games for the PC and next-gen consoles (Xbox One, PS4).

He was born in Tirunelveli. His family relocated to London when he was three. He returned to India in December 2013 to head his own company, iCazual Entertainment.

The company had its humble beginnings in a small room in East London in 2011. Today it is housed in a four-storey building in Kodambakkam, Chennai, and employs about 70 people.

In this interview with Rediff.com, Prince talks about his interest in computing, his present endeavours and his ambitious plans for the future.

How did you get interested in IT?

I was introduced to technology when I was around four years of age.

Math, physics, computer science and robotics were my favourite subjects in school. I also enjoyed sports, but my greatest passion was working with computers.

Trying to understand the nuances behind the technical aspects of programming and applying them to my own innovations gave me a lot of joy.

My father has a background in computing and engineering.

He introduced me to electronics. Later he bought me a computer. I started pushing buttons and playing around with the applications and it just pulled me in.

I was amazed with what can be achieved with a big box with a screen attached to it!

From that point I started messing around with MS Word and I started to hunger for more knowledge. I started going into the technical side of computing which was programming.

Ninety-nine per cent of the things I know today, I learnt myself.

What were your early projects?

When I was 15, I was asked to take part in two programmes which taught me a lot about business and presentation.

The first programme was for the University of Warwick, for this I created an application that would allow parents to monitor their children at school when they are out of sight.

The second programme was for St Francis Hospice where I created a small game application and raised £1000 (1 lakh INR) without touching the £250 start-up MONEY, within the final week. The team had the opportunity to work with Mr Barry Hearn on this project. This was an amazing experience at school.

What were your early inventions like?

I was amazed with C programming. With that I created my own basic IRC (Internet Relay Chat) network. I used it to chat with friends with a client called mIRC.

I created my own IRC Bots to keep people informed with my social links, information, etc by coding commands into the bot, so when people would say “!website” my bot would answer automatically with my site URL.

I also created my own social media network, something like Facebook. I used it to message my mother downstairs if I wanted anything, such as food or a drink. It was much easier than yelling down two floors.

I built a robotic arm with a small computer. I made it respond to my voice. For example, if I said “Elbow up,” the elbow would move. I later made it learn more complex commands and made it store information and repeat it.

I would also mix up a bunch of junk on to a small plastic board and later make it carry out some sort of function. It amazed me because I could give something that looked useless some sort of purpose in life.

What about video games?

The first games I played were the 1980/90s version of Prince of Persia, Age of Empires and later on World of Warcraft and RuneScape.

I used to play for hours. Then I stopped for many years and focused on learning technology and programming. My love for games was once again sparked when my friend asked me to buy an Xbox. I played Halo: Reach with my friend a lot, but I got bored because I couldn’t add many things of my own.

But more than Xbox I played RuneScape. It was a private version which I tried to alter a lot. My abilities were so limited that I couldn’t add anything 100 per cent new, so I decided to create my own game from scratch for me and three other friends.

Later on I started seeing a business opportunity here and as we progressed, this project turned into something that I wanted to build for the world to see.

What prompted the decision to get into the gaming industry? Did your parents approve of your plans?

When I got into the gaming industry, I had no idea I was doing so. I had little knowledge about the industry. But I slowly got up to speed on how big it is. It’s a $70 billion dollar industry.

My parents approved of my plans. They have been really supportive.

You are just 17 years old. How well-equipped are you to handle the challenges of running your own company?

I wasn’t equipped at all! I learn new things every day. It’s fun!

I was guided by my father and a couple of other people. I’ve learnt mostly from making a lot of mistakes. It’s the best way to learn.

When did you start your company?

This company was registered in 2011 but I’ve been building its foundations from 2009.

Did you encounter initial failures?

We first built a game trailer without any plan of the game. That was the biggest mistake I have ever made and it was a lesson.

I don’t consider it a failure; it’s more of a learning experience. I was smart enough to deal with everything else appropriately.

Game developing is not easy. With a staff of about 200, creating, developing and publishing one game could take at least 3 years and would require a huge INVESTMENT. It is like making an Avatar, just smaller.

So many different technological aspects need to come together. We need a rigging artist,

dynamic artist, lighting artist, visual-effect artist and many more.

Despite offering good salary, there are not many people here for this industry. We find people in Bengaluru, Delhi and Mumbai, but they refuse to come down to Chennai. A lack of staff is our biggest challenge; we have only about 70 employees as yet.

Do they look up to their 17-year-old CEO or do you have problems?

The fact is no one wants a kid telling them what to do. It’s a bigchallenge but I have built an excellent rapport with my team and we are a cohesive unit.

Who put up the initial INVESTMENT?

The initial INVESTMENT was put up by me as well as my father. He has given me a stepping stone and I have put it to good use.

Why did you move back to India?

I asked my parents if I could move back temporarily to India so I could finish this project as it is impossible to direct something of this scale without being physically present at the centre of it.

My parents also moved back with me until this project was complete. We’ve made a lot of sacrifices for this and it was a really hard migration. We have already made plans to move back next year.

What is the MARKET for video games in India?

India has a pretty big MARKET for games. Even though most of it is for mobile devices right now, it will soon change.

Next month, iCazual plans to host a convention, wherein we plan to bring in game developers and students from across the globe to participate and talk about the gaming industry. We hope to create an ecosystem for gaming in India.

What are your favourite games?

My favourite games are World of Warcraft, RuneScape, MineCraft, Halo and Age of Empires.

What do you think makes a particular game go viral? And what will be the USP of your product?

A viral game requires multiple addictive elements that keep pulling the user back in. It’s hard to explain as there are many different types of games.

I cannot disclose the unique selling point of my product at this time.

But what I can mention is that our title is a futuristic FPS (first person shooter) game based in the future — 150 years from now. It has a campaign (story mode) as well as multi-player (the main focus).

For the last year and a half, we have been building the elements for the game. Every game is built on an engine. And our game is built on the Unreal Engine 4 (a revolutionary toolset used for building high-quality games) that was launched earlier in March this year.

So it is only since then that we have actually been developing the game, but we are making good progress.

We are the first in the country to be developing a game for the latest next-gen consoles like Xbox One and PS4. iCazual Entertainment is the first company aspiring to not only develop but also publish a Triple A game.

We aim to launch this title in 2015, probably in the third quarter of next year. We still have not decided on the venue, perhaps in the United States or a European destination.

Who are the people who have inspired you?

Elon Musk, Sir Richard Branson, Steve Jobs.

What motivates you?

The feeling of doing something big and different every day; the satisfaction of getting one step closer to my dreams every day at this young age and the prize that waits for me at the end of this journey.

What are your future plans?

My future plans for this business is to expand it into the US (Los Angeles, California).

My academic goal is to enrol at MIT (Massachusetts Institute of Technology), and this way I can strike a balance between business and education.

For my office in India, it’s too early to comment. But, yes, I am betting big on India.

After this is done I have some plans for operating in the Robotics and AI (artificial intelligence) industry in the future; this is my ultimate passion.

Image: Jefferson Prince, CEO, iCazual

Source::::S Saraswathi in Rediff.com

Natarajan