Nostalgia
This Day …15 August…. That Year in 1947 ….@ Madras….
The Hindu ArchivesThe front page view of The Hindu, dated August 15, 1947.
Deepa Alexander digs through editions of The Hindu of August 1947 and rediscovers the city’s first dawn of freedom
Celebrate with Nehru guns, Freedom sparklers and Ashoka wheels for Rs. 5,” advertised T.S. Abdeally and Bros.
P. Orr & Sons sold Vertex pocket watches for a special price of Rs. 65. Frank Capra’s classic, It’s A Wonderful Life, was playing at New Elphinstone. Madras Theatres celebrated with no shows “and a special bonus to staff”.
There is more than a century of information in The Hindu archives and it threatens to wash over me. The staff hefts the big blue file with August 1947 emblazoned on it, and turn the chemically-treated yellowing pages to the edition dated August 14.
“Quit India.” “Jai Hind.” “Satyameva Jayate”. “Vande Mataram.” A million rallying cries. Momentous though it was, the memory of our first Independence Day has faded with time although its emotional resonance never lost its glow. These pages are a chronicle of its people, hallowed by history, embellished by the celebration of our freedom struggle.
August 15, 1947 was also a Friday, like this year, a day of thundershowers according to the weather report in The Hindu, priced then at 2 annas.
Advertisements and announcements meld into the tale. Historical figures flit in and out of the pages. But the festivities in the city and across India began a day earlier, on August 14.
A page from the August 17, 1947 edition. Photo: The Hindu Archives
The music lined up for the eve of Independence included concerts by Ariyakudi Ramanuja Iyengar at Gokhale Hall and organist Handel Manuel and a BBC violinist at St. Andrew’s Church. In an advertisement, Lady Colleen Nye, the Governor’s wife and patroness of the Madras Provincial Welfare FUND
, urged citizens to proudly wear the National Flag.
At another level, the edition was pure political narrative. The editorial on page 4 urged France and Portugal to also “give up their colonial possessions in India”. The distribution of portfolios, the division of the Army between India and Pakistan and the renunciation of knighthoods and titles by S. Radhakrishnan, later the President, and R.K. Shanmukham Chetti, independent India’s first Finance Minister, crowded the pages.
At the same time, to celebrate the founding of Pakistan, a grand reception was accorded in Karachi to the Mountbattens “who flew down in their personal York”, even as fires raged in Lahore.
A BRIDGE TO THE PAST The Tricolour fluttering atop the flag mast at Fort St. George on August 15, 1947 was the first symbol of free India in Madras. Photo: V. Ganesan
Madras remained untouched by the epic spasms of the violence of Partition. Although prohibitory orders in the city “were to be enforced for bundobast”, radio sets were installed at various parks so that the public could listen to AIR broadcasting the assumption of power ceremonies, flag hoisting at India Gate, and poems by Hafeez Jullundhuri. In Mylapore, Rukmini Devi inaugurated the Fine Arts Society at Vivekananda College.
All through the evening and night, happy throngs of people visited places of worship, invoking the gods to bless their new nation. In a spirit of unity, people of all communities and castes wore the flag. “It is difficult to see even a single person without wearing a National Flag”, says an article. The Tricolour also fluttered atop almost every building in the city, Government or private, with the merchants of Madras taking the lead in illuminating the buildings.
On August 15, the newspaper brought out a free 20-page supplement, its cover page in the colours of the flag, with the words ‘Dominion of India’ proudly emblazoned. Inside was a collector’s edition of articles by eminent persons — ‘Birth of Great Asiatic Power’ by K.M. Munshi, ‘The Saga of the Nehrus’ by Krishna Huthee Singh and ‘Patriotism of India’s Press’ by Leonard W. Matters, the Australian-born London representative of The Hindu.
‘Free India is Born’, screamed the headline with the editorial ‘A Red Letter Day’ announcing “India enters the comity of free nations today, an equal among equals”. Texts of speeches by Jawaharlal Nehru and Rajendra Prasad ran alongside congratulatory messages from King George VI and other world leaders. While people in Delhi toasted the nation and the king, India Office, the seat of power for nearly a century, closed down unsung. Trains filled with refugees, the coaches smeared with taunts, were drawing in at stations in Punjab and Bengal.
The Chief Justice of Madras administering the Oath to H. E. Sir Archibald Edward Nye, the Governor of Madras, at the Secretariat, Fort St. George, on August 15, 1947. Photo: The Hindu Archives
Madras, however, heard the endless sweet echo of M.S. Subbulakshmi who performed on AIR that evening at 8. ‘Freedom’s Progress Through The Years’, a photographic journey of the most iconic moments of our struggle was published alongside advertisements by Bosotto HOTEL and Spencer and Co.
Independence brought freedom of a more visible nature to a whole category of people. Jail doors opened for many convicts who had been granted pardon. Many INA leaders were also released.
The celebrations of August 15 are reported in the August 17 edition: how trumpets that sundered the morning air when the Governor of Madras, Sir Archibald Nye, in a final burst of British pomp and glory, unfurled the Tricolour at Island Grounds; how O.P. Ramaswami Reddiar, Prime Minister (which was how the post of Chief Minister was then designated) hoisted the flag at Ripon Building, the headquarters of the Corporation, to cries of unrestrained happiness. This was after both were sworn into their new offices by the Chief Justice of the Madras High Court, Frederick Gentle. The swearing-in was held at Fort St. George, in the crowded Cabinet Room, photographers capturing the moment in a blitz of flashbulbs.
Horsemen in glistening jackets and GOLD sashes stood amidst the large crowds that streamed along the beachfront to Fort. St George, to gaze with pride at the Indian flag fluttering over the first fort of the British East India Company. It is a picture that holds pride of place in that edition.
On that page is the story of how the world map was redrawn one night. It’s a page that defines what India was, and is. It’s a page that defines us.
Keywords: The Hindu, India Independence, Independence Day, Fort. St George,
Source:::: The Hindu
Natarajan
Senior Citizens Re Enact Classic Movie Scenes…!!!
How much do we love these photos? Viel, that’s how much.
Yes, we tip our hat today to the Contilla old people’s home in Essen, Germany – who had a wonderful idea for a calendar: getting residents to pose as famous actors in classic movie scenes.
From James Bond to Holly Golightly, ‘The Blues Brothers’ to ‘Saturday Night Fever’, check out the wonderful results below…
-
James Bond: Wilhelm Buiting, 89
-
Titanic: Erna Rütt, 86, and Alfred Kelbch, 81
-
Breakfast At Tiffany’s: Marianne Brunsbach, 86
-
Rocky: Erwin J. von der Heiden, 80
-
Mary Poppins: Erna Schenk, 78
-
The Seven Year Itch: Ingeborg Giolbass, 84, and Erich Endlein, 88
-
The Blues Brothers: Margarete Schmidt, 77, and Lothar Wischnewski, 76
-
Cabaret: Martha Bajohr, 77
-
Giant: Joanna Trachenberg, 81, and Horst Krischat, 78
-
Dirty Dancing: Johann Liedtke, 92, and Marianne Pape, 79
-
Easy Rider: Walter Loeser, 98, and Kurt Neuhaus, 90
-
Saturday Night Fever: Irmgard Alt, 79, and Siegfried Gallasch, 87
Source:::huffingtonpost.co.uk
Message Given by HH Mahaperiavaa on 15 AUGUST 1947…
MESSAGE GIVEN BY HIS HOLINESS PUJYASHRI CHANDRASEKHARENDRA SARASWATHI MAHASWAMIJI on 15 AUGUST 1947 – Independence Day ]
On this happy occasion when our country Bharat has attained Independence, the people of this ancient country must pray whole heartedly and with one mind to Sri Bhagavan. Let us all pray to God to vouch safe to us strength of mind and energy to engage ourselves more and more in attaining spiritual knowledge. It is only by the grace of Almighty that we can safeguard the freedom that we have achieved and also help all the living beings on earth to lead a happy life.
It is worthy to note that luckily the Chakra of Bhagavan, who is the embodiment of Dharma, has its place in the centre of our National Flag. This Chakra reminds us of the moral values enjoined by Emperor Ashoka, who is historically famous as Devanampriyaha. Further, the Chakra makes us contemplate on the spiritual discipline imparted by Bhagavan Krishna in the Bhagavad Gita. That Dharma which shines in the form of a Chakra is clear from Lord Krishna’s reference to the Chakra as “Evam pravartitam chakram” in Verse 16 of the III chapter of the Bhagavad Gita. Also in Verses 14 and 15 of the same chapter Bhagavan avers that ” The human body originates from food, food grains grow because of rains, rain showers because of performance of Yajnas(Vedic Sacrifices), these Yajnas are prescribed in the Veda and that the Veda has emanated from Brahman who is in the form of Akshara(Sound recorded as letter of the alphabet)”. Thus, the Dharma Chakra explains to us that the supreme Brahman is manifest in Vedic sacrifices. May this Independence, dawning with the rightful remembrance of Emperor Ashoka, grant us such fruits as Aram(Dharma or Righteousness) Porul(Wealth), Inbam(Happiness) and Veedu(Moksha – deliverance), by the grace of God.
There are three stripes in our National Flag. They are of dark green, white and orange colours. These colours seem to indicate to us, that military strength for protection from enemies and evil, wealth for welfare and prosperity, and knowledge for the sake of proper administration are essential for the nation. It may be remembered that dark green is the colour of Durga – the Parasakti who is the mother protector, Mahalakshmi, the goddess of wealth and prosperity is of orange colour(golden hue) and Saraswathi the source divine of all knowledge is white in colour. It is a happy coincidence that the colour of the three Shakthis(Goddesses of Power) are seen in the three stripes of the National Flag.
For long, the Indian Nation has strived hard for winning freedom. By the grace of God, by the blessings of great men, and by the unique sacrifice of the people, independence has been won. Let us all pray to the Omnipresent God to shower his grace so that with the hard won freedom, our country becomes prosperous, is rid of famine, and there are no social skirmishes and the entire nation lives in an atmosphere of amity and kindness.
Now that freedom has been attained by the nation, all of us must also try to develop Independence. If we understand ourselves fully we may consider ourselves as independent. We are not capable of controlling the senses. We are unable to suppress desire and control anger, which always troubles us. Whichever thing in whatever measure we obtain does not lead us to contentment. Worldly sufferings cause worry to us. The mind gets confused on noticing these sufferings. What is the way out of all these? we must try to control, albeit gradually the mind which has been functioning vigorously for such a long time. Once the mind is set at rest, we will not be in need of anything. That state of mind which ensures complete freedom is what we must attempt to achieve.
Every day atleast some time should be set APART for practising the control of mind and bereft of other thoughts, we must meditate upon God. Then gradually, the mind will become calm, whereupon we will have the mental power to subjugate desire and anger. Spiritual knowledge will accrue fast for him who practises such meditation. Only these who attain such true spiritual knowledge can truly be independent citizens.
Any woman other than one’s wife must be respected as one’s own mother. We must regard other living beings as we would regard ourselves. Even at the risk of death, truth alone must be spoken. Petty social feuds must be averted totally, Every one must strive for improving his knowledge and his spiritual attainments and move with others in an atmosphere of kindness. We must sincerely wish that all people should live happily and peacefully.
Dharmo Rakshati Rakshitaha
Attachments:
Source::::www.periva.proboards.com
Natarajan
Read more: http://www.periva.proboards.com/thread/4889/message-periyava-given-independence-august#ixzz3A9sk0EjA
” தயங்காதே…தளராதே…ஒரு தன்னம்பிக்கை தமிழனின் வெற்றி கதை …”
நன்றாக படிக்கக் கூடிய எட்டாம் வகுப்பு மாணவன் அவன்; ஆனால், குடும்பத்திலோ வறுமை. தினம், 10 கி.மீ., நடந்து போய் தான், படிக்க வேண்டும்.
சில சமயம் சைக்கிளிலும், எப்போதாவது பஸ்சிலும் செல்வான். அப்போது, பஸ் கட்டணம் கால் ரூபாய் தான் என்றாலும், அதையும் கணக்கு பார்க்க வேண்டிய குடும்ப சூழல்.
பிராமணர் என்பதால், ஊக்கத்தொகைக்கும், உதவி தொகைக்கும் வழியில்லை; விடுதியில் தங்குவதற்கோ விதி இடம் தரவில்லை. இதனால், பள்ளித் தலைமையாசிரியரிடம் சென்ற அவன், ‘சார்… தினமும் 10 கி.மீ., நடந்து, பள்ளிக்கு வந்து போவது சிரமமாயிருக்கிறது; பஸ்சை எதிர்பார்த்தா, அம்மா பட்டினி கிடக்க வேண்டி வரும். இலவசமாய் விடுதியில் இடம் கிடைக்குமானால், எங்கள் குடும்பமே உங்களுக்கு நன்றி உடையவர்களாக இருப்பர்…’ என்று, கெஞ்சினான்.
அவனது நிலையை அறிந்த ஆசிரியர், ‘உனக்கு உதவணும்ன்னு எனக்கும் விருப்பம்தாம்பா…ஆனா, நான் சிபாரிசு செய்யணும்ன்னா, நீ வகுப்புல முதல் மாணவனாக வரணும்; நல்லா படிச்சு, மார்க் எடு பாக்கலாம்…’ என்றார்.
அவனும் சந்தோஷத்துடன், ‘எல்லா பாடத்திலயும் நிச்சயமாய் முதலாவதாக வருவேன்…’ என்று கூறிச் சென்றான்.
அதே போன்று உற்சாகமாய் படித்து, தேர்வு எழுதினான்.
அன்று கடைசி தேர்வு…
முதுகில் புத்தக மூட்டையுடனும், நெஞ்சில் கனவுகளுடனும் பஸ்சிற்காக காத்திருந்தான். 10:00 மணிக்கு தேர்வு; 9:00 மணிக்கு வர வேண்டிய பஸ், 9:30 மணி வரை வரவில்லை.
‘கடவுளே… இது என்ன சோதனை. நேரத்திற்கு போகவில்லையென்றால் தேர்வு எழுத விடமாட்டார்களே… இனியும் பஸ்சை நம்பி பிரயோஜனமில்ல…’ என்று நினைத்து வீட்டிற்கு ஓடியவன், சுவரில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஓட்டை சைக்கிளை எடுத்து, மிதிக்க ஆரம்பித்தான்.
சுமார், 2 கி.மீ., போயிருப்பான்; டயர் பஞ்சர். இன்னும், 8 கி.மீ., போக வேண்டும். நேரமோ, 10:00 மணியாகி விட்டது.
சைக்கிளை அப்படியே கடை ஒன்றில் போட்டுவிட்டு, முதுகில் இருந்த புத்தக மூட்டையுடன் ஓட ஆரம்பித்தான், ஓடுகிறான்… ஓடுகிறான்… அப்படி ஒரு பேயோட்டம்.
அவன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கட்டும்; அவன் இலக்கை அடைந்தானா என்பதை, பிறகு பார்ப்போம்.
உலக நாடுகளில், இந்தியாவைச் சேர்ந்த, அதிலும் தமிழகத்தை சேர்ந்த சாதனையாளர்கள் பலர், நம் நாட்டிற்கு பெருமை சேர்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அரபு நாடுகளில் மட்டும் இந்தியர்கள் தொழில், அறிவியல், மற்றும் கல்வித்துறை போன்றவற்றில் முதன்மை பதவியில் அமர்த்தப்படுவது அபூர்வம். எல்லாமே நாம் செய்து கொடுத்தாலும், பதவி மட்டும் உள்ளூர்வாசிகளுக்குத் தான்!
இதற்கு விதிவிலக்காக இருப்பவர் கும்பகோணத்தைச் சேர்ந்த டாக்டர் ஆர்.சீதாராமன். தோஹா வங்கியின் தலைவராக, உலக அளவில் அவ்வங்கியை வளர்த்து, எல்லாராலும் வியந்து பார்க்கப்படும் மனிதர்.
அவரது மிடுக்கும், கம்பீரமும் பிறரை அசர வைத்தாலும், இந்தியர்கள் என்றால், அதிலும் தமிழர் என்றால் அப்படியே உருகி விடுவார்.
கத்தார் நாட்டில் எந்த இந்திய நிகழ்ச்சி என்றாலும், உடனே கை கொடுப்பார். எளிமையும், இளகிய மனமும் கொண்ட இவர், எளிதில் பிடிக்க முடியாத அளவிற்கு, எப்போதும் பிசினஸ் விஷயமாய் உலகத்தை சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் வாலிபர்.
குவைத்தில், ‘பிரன்ட் லைனர்ஸ்’ விழாவிற்கு தலைமை விருந்தினராக அழைத்தவுடன், தன் மற்ற பயணங்களை மாற்றி வைத்து, உடனே ஒப்புதல் தந்தார்.
சீதாராமன் வருகிறார் என்றதும், பல அமைப்பினரும், இந்தியப் பள்ளிகளும் அவரை உரையாற்ற அழைத்தனர். ஆனால், குவைத்தில் அவர் தங்கப் போவது ஒரு நாள் தான் என்றதும், பலருக்கும் ஏமாற்றம்.
இந்த விவரத்தை அவருக்கு தெரிவித்ததும், நிகழ்ச்சிக்கு இரண்டு வாரத்திற்கு முன்பு, சீதாராமனிடமிருந்து அழைப்பு. ‘குவைத்திற்காக நான் மூன்று நாட்கள் ஒதுக்கியிருக்கிறேன்; எங்கள் வங்கி நிகழ்ச்சியை முதல்நாள் ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லியிருக்கிறேன். மீதம் இரண்டு நாள், உங்களுக்காக… என்னுடன் என் தாயார், மனைவி மற்றும் மகளும் வருகின்றனர்…’ என்றார்.
அன்று வங்கி சார்பாக, பலரின் அப்பாயின்மென்ட்கள் இருக்க, சீதாராமன் அவர் களுக்கு, ‘கடுக்காய்’ கொடுத்து, இந்திய பள்ளி மற்றும் இந்திய தூதுவர் சந்திப்பு என, நேரம் ஒதுக்கித் தந்தார்.
‘பிரன்ட் லைனர்ஸ்’ புத்தகத்தின், 17ம் தொகுதியை நீதியரசர் ஏ.ஆர்.லட்சுமணன் வெளியிட, சீதாராமன் பெற்றுக் கொள்வதாக ஏற்பாடு; இருவருக்கும் பல ஆண்டு நட்பு இருந்ததால், இருவருமே ரொம்ப ஒத்துழைப்பு கொடுத்தனர்.
காலையில் கலந்துரையாடல்; மாலையில் புத்தக வெளியீடு மற்றும் கலை நிகழ்ச்சிகள். இரண்டுக்குமே சீதாராமனின் தாய், மனைவி மற்றும் மகள் வந்திருந்து ரசித்தனர்.
மலர்ந்த முகத்துடன் காட்சியளித்த அவரது தாயை மேடைக்கு அழைத்து நாங்கள் கவுரவிக்க, கைதட்டல் ஓயவில்லை. அதற்கு காரணம், வறுமையிலும் கூட, சீதாராமனை வளர்த்து, வளப்படுத்தி, உலக அளவில் உயர்த்தியுள்ள அந்த தாயின் சாமர்த்தியமும், கஷ்டத்தை பொருட்படுத்தாமல் படிக்க வைத்து, ஆளாக்கின அவரது வைராக்கிய மாண்பும் தான்!
ஆம்… இன்று தன் உழைப்பாலும், திறமை மற்றும் தன்னம்பிக்கையாலும் சிகரத்திலுள்ள சீதாராமன் தான், அன்று எட்டாம் வகுப்பு தேர்வுக்காக, ஓட்டமாக ஓடியவர். திரும்ப அந்த கதைக்கு வருவோம்…
அன்று —
கை, கால்கள் மற்றும் உடல் தளர்ந்தாலும், அவனது உள்ளம் தளரவில்லை.
வென்றாக வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன் ஓடிக் கொண்டிருந்தவன், பள்ளியை அடைந்த போது, மணி, 10:30; தேர்வு ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்போதும் அவன் தளர்ந்து விடவில்லை; நம்பிக்கையை இழக்காமல் தலைமையாசிரியர் அறையை நோக்கி ஓடினான். அழுகையும், பதட்டமுமாக ஓடி, வந்தவனைப் பார்த்த தலைமையாசிரியர், அவனை அமைதிப்படுத்தி அரவணைத்து அழைத்துப்போய் தேர்வு எழுதச் சொன்னார்.
ஓடிவந்த களைப்பில் கை நடுங்க அவன் எழுத ஆரம்பித்தான். தேர்வு நேரம் முடிய ஒரு மணி நேரம் இருக்கும் போதே முழுதாய் எழுதி கொடுத்துவிட்டு, தலைமையாசிரியரிடம் நன்றி கூறி, அழ ஆரம்பித்தான்.
அந்தத் தேர்வில் அவன் நினைத்தபடியே முதலிடம் பெற்றான்; தகுதி அடிப்படையில் விடுதியிலும் இடம் கிடைத்தது.
அவன் எந்த தருணத்திலும், தன் சூழலையோ, வறுமையையோ நொந்து கொண்டதில்லை. இல்லாததை நினைத்து புலம்பிக் கொண்டிருக்கவில்லை. இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை அவனது தந்தை, அவனுக்கு கற்றுத் தந்திருந்தார்.
சீதாராமனுடைய தந்தை ஒரு சமஸ்கிருத பண்டிட்!
அந்நாட்களில் தமிழகத்தில் இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம் வலுத்து, வெறுப்புடன் இந்தியை விரட்டியடிக்க, இந்தி, சமஸ்கிருத ஆசிரியர்களுக்கு வேலையில்லாமல் போனதால், அவரது சம்பாத்யம் பறிபோயிற்று. அதன்பின், அவர் பிழைப்பு தேடி பம்பாய் சென்றுவிட, சீதாராமனுடைய அம்மாவும், பாட்டியும் குடும்பத்தை சுமக்க வேண்டியதாயிற்று.
பாட்டியும், இளம் வயதிலேயே முதுமை அடையும் அளவிற்கு உழைத்து, ஓடாய்ப் போனவர். அம்மாவும், பிள்ளைகளுக்கு கஷ்டம் வரக்கூடாது என, அக்கம் பக்கம் வீடுகளில் வேலைபார்த்து, வயிற்றை கழுவும் நிலைமை. அந்த சூழலிலும் கூட சீதாராமனின் விருப்பத்திற்கும், லட்சியத்திற்கும் அவர்கள் குறுக்கே நின்றதில்லை.
எப்போதும் ஊக்கமும், உற்சாகமும் ஊட்டி படிக்க வைத்தனர். சீதாராமனும் வீட்டினரை கஷ்டப்படுத்தாமல், தன்னை விட ஓர் ஆண்டு மூத்த, 10ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு, டியூஷன் சொல்லித் தருவார். இதனால், காசுக்கு காசும், அடுத்த ஆண்டுக்கான பாடப் புத்தகங்களும் இலவசமாய் கிடைத்தன. பின்னால் சீதாராமன், பி.காம்., முதலாமாண்டு படிக்கும் போதும், மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு பாடம் சொல்லித் தருவார்.
அத்துடன், அதிகாலையில் எழுந்து, வீடுவீடாய் பேப்பர் போடுவது, ஓட்டல்களில் வேலை, சினிமா போஸ்டர் ஒட்டுவது என, பல்வேறு பொருளாதார கஷ்டங்களுக்கிடையே படித்த சீதாராமன், பி.காம்.,மில் கோல் மெடலிஸ்ட். அதன்பின், சி.ஏ., படிப்பை, தன் சொந்த முயற்சியாலே படித்து முடித்தவருக்கு, ஓமனில் வேலை கிடைத்தது.
அதன்பின், கத்தாரில் நலிவடைந்திருந்த, தோஹா வங்கியின் பொறுப்பை ஏற்று, அதன் உயரத்தை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்.
இயல், இசை, நாடகம் என, அவருக்கு சின்ன வயதிலிருந்தே ஈடுபாடு; படிக்கும் போதே, பெண் வேடம் போட்டிருப்பதுடன், பல குரல் வித்தகர். பொதுவாய் ஒருவர் பெரிய பதவியை வகித்து விட்டாலே, கற்ற கலைகளை விட்டு விடுவர்; ஆனால், சீதாராமன் இதற்கு விதிவிலக்கு. குவைத்திலும் மேடையில், சிவாஜி வசனம் பேசி, அசத்தினார்.
வசதி வாய்ப்புகள் இருந்தாலும், அவற்றை பயன்படுத்தாமல் வீணாய்ப் போனவர்களுக்கு மத்தியில், ‘வறுமையும் கஷ்டமும், படிப்பிற்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் தடையல்ல…’ என்று நிரூபித்திருக்கும் சீதாராமன், ஒரு முன்னுதாரண தமிழர்; உலக அளவில், இந்தியர்களின் பெருமையை உயர்த்தி பிடித்திருப்பவர்.
— என்.சி.மோகன்தாஸ் ….in Dinamalar…Vaara malar
Natarajan
” When I Started Loving Myself….”
When I started loving myself ….
A poem by Charlie Chaplin written on his 70th birthday on April 16, 1959:
I understood that I’m always and at any given opportunity
in the right place at the right time.
And I understood that all that happens is right –
from then on I could be calm.
Today I know: It’s called TRUST.
When I started to love myself I understood how much it can offend somebody
When I tried to force my desires on this person,
even though I knew the time is not right and the person was not ready for it,
and even though this person was me.
Today I know: It’s called LETTING GO
When I started loving myself
I could recognize that emotional pain and grief
are just warnings for me to not live against my own truth.
Today I know: It’s called AUTHENTICALLY BEING.
When I started loving myself
I stopped longing for another life
and could see that everything around me was a request to grow.
Today I know: It’s called MATURITY.
When I started loving myself
I stopped depriving myself of my free time
and stopped sketching further magnificent projects for the future.
Today I only do what’s fun and joy for me,
what I love and what makes my heart laugh,
in my own way and in my tempo.
Today I know: it’s called HONESTY.
When I started loving myself
I escaped from all what wasn’t healthy for me,
from dishes, people, things, situations
and from everyhting pulling me down and away from myself.
In the beginning I called it the “healthy egoism”,
but today I know: it’s called SELF-LOVE.
When I started loving myself
I stopped wanting to be always right
thus I’ve been less wrong.
Today I’ve recognized: it’s called HUMBLENESS.
When I started loving myself
I refused to live further in the past
and worry about my future.
Now I live only at this moment where EVERYTHING takes place,
like this I live every day and I call it CONSCIOUSNESS.
When I started loving myself
I recognized, that my thinking
can make me miserable and sick.
When I requested for my heart forces,
my mind got an important partner.
Today I call this connection HEART WISDOM.
We do not need to fear further discussions,
conflicts and problems with ourselves and others
since even stars sometimes bang on each other
and create new worlds.
Today I know: THIS IS LIFE!
Source:::: Ba-ba mail site
Natarajan
” நம்ம சென்னை … ஒரு புகைப்பட தொகுப்பு …”
 |
01
Chennai, or Madras as it was formerly known, lies on the Coromandel Coast. As the capital of Tamil Nadu, it has been an important centre of regional politics and economy, but it is equally well-known for its vibrant culture and culinary landscape.
 |
02
Chennai’s Marina Beach covers a distance of 13 km, making it the longest natural city beach in India and the second longest in the world. It runs from Fort St. George in the north to Besant Nagar in the south. It’s one of the most popular hangouts for Chennai residents. Here, a boy somersaults at Marina beach, early in the morning.
 |
03
The Marina beach is dotted with numerous food stalls, statues and memorials of political leaders, shops and joyrides. Here, a vendor carries a basket containing onions and potatoes to prepare Chilli Bhaji, a popular local snack, at his stall which has been decorated with green chillies to attract customers.
 |
04
Chennai has numerous beautiful Dravidian-style temples. The Kapaleeshwarar Temple is one of the city’s oldest and best-known temples. Originally built in the 7th century, it is dedicated to Shiva and located in the neighbourhood of Mylapore.
 |
05
The San Thome Basilica is the best testament to Chennai’s vibrant and multi-cultural history. This Roman Catholic basilica was built in the 16th century by Portuguese explorers, over the tomb of St Thomas, an apostle of Jesus. It was rebuilt in its present Neo-Gothic architectural style by the British in 1893.
 |
06
Tamil cuisine has a wide range of vegetarian as well as non-vegetarian delicacies. Its flavourful and makes liberal use of local spices and condiments. Chennai is blessed with restaurants that cater to all budgets, and offer local dishes from within Tamil Nadu, as well as the cuisines of its neighbouring states.
 |
07
Tamil Nadu has a vibrant tradition of textile weaving. Chennai has innumerable shops selling the region’s famous silk saris. The most popular among these are the Kanchipuram variety, which are named after the city in which they are woven. Made with heavy silk and zari, these make for excellent gifts and heirlooms.
 |
08
The Spencer Plaza is an important Chennai landmark that dates back to colonial times. Originally built as a departmental store in the 19th century, it was reconstructed in 1985. It contains over 400 stores, while its atrium has been built in the Indo-Saracenic style of the original building.
 |
09
Chennai has a vibrant music, dance and theatre scene. It is one of the important centres for Bharatanatyam, a classical dance form. It’s also known as a hub for Carnatic music and hosts the annual Madras Music Season, which includes performances by hundreds of artists.
 |
10
The Kalakshetra Foundation is a cultural academy dedicated to Bharatanatyam, one of the oldest classical dance forms taught and practiced in India. It was founded by dancer Rukmini Devi Arundale in 1936, and has had a long and illustrious history as a centre for the arts. The campus is open to visitors, who can see its museum and crafts centre, and learn about the rich living traditions that are practised here.
 |
11
The vast complex of the Theosophical Society is located next to the Adyar River in south Chennai. It houses shrines of various faiths, such as Hinduism, Christianity, Islam and Buddhism. Its gardens contain a huge variety of trees, but their highlight is undoubtedly the 400-year-old Adyar Banyan Tree with vast, sprawling roots.
 |
12
Spread across ten acres, Dakshinachitra is a heritage village located south of Chennai. It recreates the traditional architecture of homes in several south Indian states, and has demonstrations by potters and craftspersons, and performances by folk dancers.
 |
13
Chennai is also a convenient base to make trips to some of southern India’s most important heritage sites. Mahabalipuram, also known as Mamallapuram, is an ancient port town, located close to Chennai. Now a UNESCO World Heritage Site, it is dotted with beautiful temples and monuments built between the 7th and the 9th centuries.
Source::::: http://www.happytrips.com/ and The Hindu
Natarajan
When Bharathi Came Third in a Poetry Contest … !!!
Bharathi and his wife Chellammal. Photo: N. Sridharan…THE HINDU
When the poem, Senthmizh Naadenum Pothiniley Inbathen Vanthu Payuthu Kaathinile, was submitted for a competition in the early 1900s, it secured only the third place.
Senthmizh Naadenum Pothiniley Inbathen Vanthu Payuthu Kaathinile, is among the most famous songs of Tamil nationalist poet Subramania Bharathi. Few in Tamil Nadu will fail to recognise the song, or not be carried away by its tune. Yet, can you believe that when the poem was submitted for a competition organised by a city-based association in the early 1900s, it secured only the third place?
“The prize money was Rs. 100. V.V.S. Iyer was upset with the decision of the association. But, Bharathi did not take it seriously. He consoled us by saying that the association might have decided the winner in advance,” reminisced Yathugiri Ammal, the daughter of Mandayam Srinivasachariyar, who ran the India weekly.
Bharathi was the magazine’s editor and the families of the poet, Srinivasachariyar and V.V.S. Iyer, had moved to Puducherry to escape persecution by the British government in Madras. At that time, the young poet was in dire straits and had agreed to participate in the competition after being persuaded by Yathugiri Ammal and others.
Her book Bharathi Ninaivugal, covering the period between 1912 and 1918, gives rare insights into the poetic mind of Bharathi, his ability to compose poems set to Carnatic tunes that flew spontaneously from his mind and his extraordinary concern for fellow human beings.
Noted Bharathi scholar late R.A. Padmanabhan, in the preface to the memoir, which was first published in 1954, regretted that the book could not see the light of the day when the author was alive.
The families of Bharathi and Yadhugiri Ammal returned to Chennai after a few years in French-ruled Puducherry. While Bharathi’s family lived in Thulasinga Perumal Street in Triplicane, Yathugiri Ammal’s family moved to a house at Peyazhwar Street.
While in Puducherry, Yathugiri Ammal, a child, used to accompany Bharathi and his daughters to the beach and on one occasion, he shocked everyone with his gesture towards a snake-charmer who was clad in only a loincloth. Without a second thought, Bharathi removed his dhoti and gave it to the poor man after covering his body with the shawl on his shoulder. The poet had also chided Yadhugiri Ammal for dropping a coin in the sea as a ritual, instead of giving it to the snake-charmer.
Source:::::The Hindu
Natarajan
” To School …with Love … ” !!!
No matter who you are, what you do, how old you get, your memories from school will always remain one of your most prized possessions.
We’re sure you remember your days at school – the times when you and your friends sat on the last bench and ate your tiffin during class; the times when your best friend ‘helped’ you with the answers to a test and all you had to do in return was buy him an ice cream; the detentions that gave you some of your best friends; the first taste of rebellion you got from bunking a class; the first crushes; the first heartbreaks; the most wonderful memories from the best time of your life.
Well get ready to be reminded of all that and more. This video by Pepsi India will transport you back to school – and believe us; it’s resultant wave of nostalgia will sweep you over.
Travel back to your farewell with this one. You’ll be reminded of the time when you and your friends signed each others uniforms, took strolls in the hallowed corridors of your alma mater, took one last ride on the merry-go-round and even sat in those old classrooms to discuss the days gone by…
“This Friendship Day, celebrate those school besties and the memories you have with them,” it says on the video. So forget Facebook for once and just phone some of those friends this time. Because this one’s for those who taught you friendship.
Take a trip down memory lane and transport yourself back to school with the video below. You might want to dust those scrapbooks and check out all those class photographs again after this one. And remember – School khatam hua hai… dosti nahin.
Source::::NDTV.COM
Natarajan
Why no experience could really be a bad experience !!!
Why no experience could really be a bad experience –
Pl click the above link and read an interesting story contributed by . S.Rangarajan in THE HINDU.
Natarajan
Take off with Natarajan 