Self Improvement

Meet Shriya Rangarajan… From Illinois to Village Jawhar in Maharashtra…!!!

NatarajanLeave a comment

India is witnessing a radical transformation where highly qualified youngsters are giving up cushy jobs to make a difference in the lives of people in rural areas.

Manu A B/Rediff.com tracks the stories of some of the remarkable people who are working in remote villages to change the profile of rural India.

After doing her Masters in Urban Planning from the University of Illinois at Urbana-Champaign, Shriya Rangarajan is now working on improving the living conditions of tribal women in remote villages of Maharashtra.

Shriya Rangarajan in Jawhar.

Shriya Rangarajan has come a long way from the comforts of the western world to a remote village in Maharashtra where people struggle to make both ends meet and live in sub-human conditions.

Struck by the poverty and desolation of the villagers in Jawhar in Thane district — many of whom are really talented in arts and craft — Shriya is now training them to create beautiful pieces of paper-quilled jewellery as a better source of income.

She is already in touch with online stores and other retailers who have expressed their willingness to provide a platform for selling these products.

Shriya (centre) trains women to make jewellery.

Shriya did her BTech from NIT, Warangal, and then pursued her Masters in Urban Planning from the University of Illinois at Urbana-Champaign after which she chose to come back and join the movement to build a better India. The country’s myriad problems have been a trigger for her to work in the rural development sector.

Instead of being in a cushy corporate environment, she looked forward to an experience in rural India to understand its pulse and take small initiatives that may help those who are untouched by development.

The SBI Youth for India fellowship, which she won, was one of the best platforms for a stint in remote parts of the country. She was assigned a project in Jawhar, Maharashtra, a predominantly tribal area where she has been working with the support of an NGO, BAIF.

Shriya found that women in Dhanoshi and Nandgoan villages, who lived on meagre earnings from agriculture and daily wage labour, were keen on an alternate source of income.

Being largely unskilled and given their poor levels of literacy, there were not many options open to them. Sriya started by teaching them simple jewellery making through paper quilling as well as basic maths and financial training.

Though I tried to teach them to make terracotta jewellery which they had initially expressed an interest in, it was too tedious and time-consuming since many of them have small kids too. Then I switched to paper quilling. They expressed greater interest in this, it was supposed to be just for practice but which they found way easier. I also taught them some basic maths like profit-loss as well as record-keeping as it was is essential for them to learn to sell their products,” says Shriya.

As most many of the women only had basic literacy levels, it was a daunting task to make them understand even simple maths. But they turned out to be very good at jewellery-making. They could see the designs and pick up the skill fast, were willing to experiment, and created a number of designs of their own after being trained. They ended up making fine pieces of jewellery, which were well received at exhibitions.

I have initiated talks with an online store, which has agreed to buy products made by these women. I am also looking at building marketing linkages for their products in cities. Currently, they are available at a local Warli artist’s store in Jawhar,” says Shriya.

A full day’s wage for a woman labourer is just Rs 100 while net household incomes are often less than Rs 3000-4000 a month. With Shriya’s project coming through, she wants to make sure that each woman gets at least Rs 40 per hour’s work. As a part of their exposure to the world outside, Shriya took six members of the self-help group to Mumbai to meet the suppliers of goods.

It was a great experience taking them by local trains. It was a bit scary because I was sure I would lose one of them by the end of the day, but funny as well. A couple of them who had never been to the city were awestruck by Mumbai. Once I told them how to talk with shopkeepers and suppliers, they quickly learnt how to deal with them, collect business cards and talk through the supply details with relevant questions,”says Shriya.

With Shriya’s support, the women participated in two exhibitions of their products.

Earlier, Shriya also had made an attempt to mobilise Warli artists to make them understand the value of art exposure. Warli art, which was originally initiated by women, now seems to be dominated by the men.

Warli paintings have a unique story to tell but most of the printed motifs used in textiles and other products etc do not convey the real story. I travelled across 25 villages and made a database of all the Warli artists I could find, but it was really difficult to convince them to work together. If they stay united and get better commercial exposure it will benefit the entire community,” says Shriya.

The pace of development in India is very slow, laments Shriya, and the everyday struggles of people living in this area seem to have no end.

Everyday women and children spend hours carrying water across two-three kilometres. It is heartbreaking to see the drudgery. Toilets and bathrooms built in the villages are often unused because of both cultural issues as well as the additional effort required to carry water and use them. It would have been better if toilets were built near the source of water. A lot of things can be run smoothly if planned well,” says Shriya.

Lack of planning and improper implementation have led to more stagnation in villages.

There is a complete disconnect between policy-makers, administrators and ground realities. Each seems to be in conflict with the other, and as a result everything takes much longer to shape up,” says Shriya.

For instance, in Jawhar, people sometimes end up waiting for two hours for a bus; filling water is another time-consuming exercise, hours are wasted in utter darkness if there is no electricity. Lack of infrastructure and efficiency in the system lead to several hours being wasted on mundane things. How can students devote time to studies when they are caught in a web of problems,” asks Shriya.

There is also a general perception that if you give money to villagers their problems will be solved. She is highly critical of the government doling out subsidies and leaving the villagers to fend for themselves. Money helps, but it doesn’t help to solve their problems, she says.

It has been a grounding experience for a city-bred person like me. I had prepared myself for the worst but things were not as bad as they are portrayed,” says Shriya.

Unlike the general perception of girls not being encouraged to study, here, despite all the hardships, there are a fair number of women and children who do think of a better future. “I came across a confident girl who scored 85 per cent in her 10th standard and is studying science with hopes of becoming a doctor,” says Shriya, who believes that the students in rural areas have great potential. “If they get the right opportunities and exposure, they can really come up well in life,” she adds.

Language is a huge barrier for these tribal students. “The lack of qualified teachers, poverty and lack of facilities make matters worse for them,” explains Shriya.

Shriya plans to continue her work in the development sector. As an urban planner, she hopes to put into practice small ideas, take baby steps to bring about changes in cities and villages.

She hopes to see cleaner cities and better infrastructure in India. “Building smart cities is a good idea: it harnesses technology and facilitates better dialogue between people and their places to make things more efficient. So it’s a good initiative. But India has to improve on a range of things from proper drainage, good transport, better restructuring of the informal workforce, the list goes on,” says Shirya.

Education is one field close to her heart. In future, she hopes to be able to contribute to making school-level education more kinesthetic and application-oriented and university education more research-oriented and productive.

Indians are still obsessed with engineering and medicine, with very few opting for non-traditional fields; also, there are not many avenues for students to pursue good research. The research output is minimal, which needs to be changed,” says Shriya.

To know more about Shriya’s work, mail her at shriya.rangarajan@gmail.com

If you wish to join the movement to bring about a change in rural India or would like to contribute in any way, you can send a mail to shuvajit@youthforindia.org

Source…MANU .A.B. in http://www.rediff.com

Natarajan

 

ரமலான் நோன்புத் தொடக்கம்: இறையாற்றல் பெருகும் ரமலான்…

NatarajanLeave a comment

மக்காவுக்கு வெளியே இருந்தது ‘நூர்’ மலை. அதில் ஒரு குகை. ‘ஹிரா’ என்பது அதன் பெயர். அதை நோக்கி நபிகள் சென்று கொண்டிருந்தார். கையில் சிறிது உணவு மற்றும் குடிநீர். பார்வையோ பாதையில் பதிந்திருக்க நினைவுகளோ மக்காவாசிகளைச் சுற்றி வட்டமிட்டவாறு இருந்தன. அந்த நினைப்பால் இதயம் கனத்து வலித்தது. தொலைவில் ‘கஅபா’ இறையில்லம் தெரிந்தது.

மனம் முள்ளில் சிக்கிக்கொண்ட மலராய் வலிக்க.. மனக்குரலோ உதடுகளை அசைத்து, “இறைவா! நேர்வழி காட்டுவாயாக!” என்று தவத்தில் லயித்திருந்தது. அது ரமலான் மாதத்தின் பின்னிரவு நேரம். இன்னும் சில மணித்துளிகளில் பொழுது புலர்ந்துவிடும்.

இந்நிலையில், சட்டென்று குகை இருட்டின் திரையைக் கிழித்துக் கொண்டு ஒளிக்கற்றைகளின் பிரகாசப் பேரொளி கண்களைக் கூசச் செய்தது. அந்தக் குகையின் ஏகாந்த அமைதியைக் கலைத்தவாறு ஒளிமலர்கள் கோடிகோடியாய்ப் பூத்தன. வானவர் தலைவர், ஜிப்ரீல் அங்கு தோன்றி அவரது திருவாயிலிருந்து “ஓதுவீராக!” என்ற திருக்குர்ஆனின் முதல் வசனம் இறைவனின் அருளாய் இறங்கிய நன்னாள் அது.

இதுவரை ஏற்படாத குகை அனுபவத்தில் பாதிக்கப்பட்ட நபிகள், பதறியவராய் வீட்டுக்குச் சென்றவர் தம் அன்பு மனைவியிடம், “போர்த்துங்கள்..! போர்த்துங்கள்!” என்கிறார்.

அதன்பின் சில நாள் வெறுமையில் கழிய, ஒரு நாள் மீண்டும் அதே போன்றதொரு சம்பவம். “போர்த்தி மூடி உறங்குபவரே! எழும்! எச்சரிக்கை செய்யும்; உம் இறைவனின் மேன்மையை!” என்று சமூகத்திற்கு அறவழி போதிக்கப் பணித்தது.

இப்படி நபிகளார் மூலமாய் திருக்குர்ஆன் அருளப்பட்ட மாதமே ரமலான்.

அம்மாதத்தைக் குறித்து திருக்குர்ஆன், “ரமலான் மாதம் எத்தகையது என்றால், அம்மாதத்தில்தான் மனிதர்களுக்கு முழுமையான வழிகாட்டியாகவும், மேலும், நேர்வழியின் தெளிவான அறிவுரைகளைக் கொண்டதும், சத்தியத்தையும், அசத்தியத்தையும் பிரித்துக் காட்டக்கூடியதுமான குர்ஆன் இறக்கியருளப்பட்டது. எனவே, இனி உங்களில் எவர் அம்மாதத்தை அடைகிறாரோ அவர் நோன்பு நோற்க வேண்டும்.”

நோன்பு ஏன் நோற்கப்படுகிறது?

நோன்பின் மூலமாக இறையச்சமுடையோராய் மாறிவிடக் கூடும் என்று இதற்கு திருக்குர்ஆன் விளக்கமளிக்கிறது.

முட்புதர்கள் நிறைந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் வழிப்போக்கன் தன்னுடலை ஒடுக்கிக்கொண்டு நடப்பதைப் போல, உலகில் ஒழுக்க வரம்புகளைப் பேணி எச்சரிக்கையுடன் வாழ்வதற்கான ஒரு மாதப் பயிற்சிக் காலம் அது.

ஆற்றல் குறைந்துபோன மின்கலத்தை மீண்டும் சக்தி ஏற்றம் செய்வதைப் போல இறையடியானுக்கு இறையச்சம் என்னும் ஆற்றலைப் பெருக்கிக்கொள்ளும் பயிற்சிக்கான களமே ரமலான்.

கடைசியில் நோன்பைக் கடைப்பிடித்து இறைக்கட்டளையை நிறைவேற்றிய மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாகக் கொண்டாடப்படும் விழாவே ரமலான் எனப்படும் ஈகைத்திருநாள்; ஷவ்வால் மாத முதல் பிறையைக் காணும் நன்னாள்.

அதிகாலையில் விழிப்பது, குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் உண்டு முடிப்பது, அதிலிருந்து அந்தி சாயும்வரை 12-14 மணி நேரம் உண்ணாமல் பருகாமல், இல்லற இன்பங்களில் ஈடுபடாமல், தீமைகளிலிருந்து விலகி இறை நினைவு களிலேயே லயித்திருப்பது, இரவில் விழித்திருந்து ‘தராவீஹ்’ எனப்படும்.

சிறப்புத் தொழுகையில் திருக்குர்ஆனை முழுவதுமாய் அந்த மாதத்தில் ஓதித் தொழுவது, ரமலானின் கடைசி பத்து நாட்களில் ஓரிரவாக மறைந்திருக்கும், திருக்குர்ஆன் இறக்கியருளப்பட்ட ஆயிரம் மாதங்களைவிடச் சிறப்பான அந்த ஒற்றைப்படை இரவைத் தேடி அதிகமான இறைவணக்கங்களில் ஈடுபடுவது, தனக்கும், தனது குடும்பத்தார்க்கும், தன்னைச் சுற்றி வாழும் சமூக மக்களுக்கும், வசிக்கும் தாய் நாட்டுக்கும் நலன் வேண்டிப் பிரார்த்திப்பது, தவறுகளுக்கு மனம் வருந்து அழுது பாவமன்னிப்பு கேட்பது, தான தர்மங்களில் அதிகம் அதிகமாகச் செலவழிப்பது, நலிந்தவர் துயர் களைவது என்று தொடர்ச்சியான சுழல்வட்டப் பயிற்சிப் பாசறையே ரமலான்.

Source…..இக்வான் அமீர் in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

International Yoga Day…June 21 …” This Day may Pave the Way for Positioning India as the Spiritual Capital of the World…”

NatarajanLeave a comment

It was none other than Prime Minister Narendra Modi on whose behest the United Nations decided to declare 21 June 2015 as ‘International Yoga Day’.

Export of Indian spirituality to the West started with Swami Vivekananda’s historic speech at the Parliament of Religions at Chicago in 1893.

It was followed by setting up of a Vedanta Society in New York in 1894, in Northern California in 1900 and in Boston 1910. Thereafter many respected sages visited the US — for e.g. Swami Turiyananda/Swami Trigunatita of the Ramakrishna Mission Order, Paramhansa Yogananda, Swami Prabhupada, Mahesh Yogi, Swami Rama, Swami Vishnudevananda and many others who planted the flag of Vedanta and Yoga in North America.

Depression in the 1930’s and World War II brought an overemphasis on material advancement. But soon the tide turned again as disenchantment with the existing forms of worship, the desire for healthy and joyful living, and the rise of the hippie generation of the 1960-70’s resulted in Americans seeking refuge in eastern spirituality. Many visited pilgrimage towns – including Steve Jobs, who went to Kashi.

In this century, Baba Ramdev broke man-made barriers to bring Yoga into our homes. He used TV and shibhirs(camps) to make it immensely popular worldwide.

So what is the importance of this unique initiative?

One, as Swami Vivekananda said, “Life is expansion, and if you stand against it, you become decadent or you die. It is the sign of our recovery of the spirit of ancient India – that we have begun to send representatives of our culture to foreign lands with the gift of our rich traditions.” Selfless sharing of her philosophy and spirituality has always been part of India’s Svadharma. India is once again getting closer to its true nature.

Two, the internationalisation of Yoga will aid harmony and peace. India’s expansion has never been fuelled by conquest of nations or the power of the sword. The high regard that resident Tibetans, Thais, etc., have to this day for India’s spiritual heritage proves the non-aggressive nature of India’s interactions. Yoga is timeless and there is something that today’s entrepreneurs can learn from India’s past.

In a deeper sense the practice of Yoga brings balance, inner peace and contentment. It reduces conflict in human interaction, promotes creative thinking and innovation. As its practices and thoughts take root in humankind, an era of transformation can take place worldwide.

Three, it is known that India is the home of Yoga. With this new global zeal towards Yoga, its origin and association with Sanatan/Buddhist/Jain Dharmas now stands reinforced.

Four, Yoga Day also refers to the various schools and the eight limbs of Yoga before instructions are given for asanas. It dispels the often held belief that Yoga is only asanas.

Every nation is like a brand and has to be associated with key attributes. For example Italy is known for Nostradamus/pizza, Russia for Tolstoy/vodka, Japan for zen/cars, China for Confucianism/low-cost products, Germany for Marx/engineering, etc. So also India’s attribute is spirituality among other things.

Five, just like the Y2K problem did wonders for India’s IT industry, International Yoga Day could position India as the spiritual capital of the world. This could lead to renewed interest in spirituality and has huge employment potential. There would be a greater demand for Yoga instructors and possibly teachers of Darshanas (schools of Indian philosophy).

Six, the government must play the role of facilitator for more training schools and improve infrastructure in pilgrimage towns. For example a school for yoga instructors in Arunachal Pradesh and Manipur would give locals a skill that makes them employable worldwide. (Read Shad Darshanas).

Seven, for probably the first time, Indian embassies worldwide are tuned to promote India’s rich spiritual tradition. There is no denying that improving the well being of people is a great way to connect and bond.

It is well established that numerals originated in India but are called Arabic numerals. June 21 will ensure that Yoga cannot be appropriated by any other nation as its own. What is left unsaid is that 177 of the 193 countries in the UN General Assembly supported a India-sponsored move to celebrate International Yoga Day for the benefit of mankind. The jingoistic must not believe this support will get us a Security Council seat!

Should India market Yoga like a product? The moment you hardsell something it runs a danger of rejection. People discovered Yoga through word of mouth, liked it and spread the word.

Indians must become messengers of harmony and peace and not Yoga evangelists. We must accept that the world will first turn to Yoga for its physical benefits. Those who chose to delve deeper might discover Indian spirituality. The key is to let the user discover at his or her pace what yogha has to offer, just as Sanatana Dharma is meant to be, a journey of self-discovery.

Now, a few points on impact in India.

One, wholehearted celebration of the International Yoga Day was a Allah-given opportunity for Indian Muslims to put behind the bitterness of the Ayodhya movement and reconnect with the ‘Followers of Dharma’ at a deeper level. Protests against Surya Namaskar meant the conservatives have won once again.

Can someone tell Muslims that the posture in which namaz is offered is Vajrasana. It is surprising that a secular Yoga became a problem for some religions.

Nevertheless a closer look at a picture of Muslim girls doing Yoga at an Ahmedabad school shows their fingers are in Gyan Mudra pose. Once a child knows this mudra is good for ‘stresses and strains, insomnia, emotional instability, indecisiveness, idleness, laziness, indolence, increasing memory and IQ’, she will be keen to follow it.

For too long have Indian Muslims viewed the followers of dharma through British and Arabic eyes. They need to reflect and realise that dharma is beyond the religious concepts they are familiar with.

Two, popularity of Yoga in urban India is due to its practice in the West and channels like Aastha. June 21 has ensured that lakhs of Indians, across government offices and homes, take to Yoga and realise its benefits in everyday living.

Sadhguru Jaggi Vasudev put it nicely, “Yoga means to be in perfect tune with yourself—your body, mind and inner nature are in absolute tune. When you fine-tune yourself to such a point where everything functions so beautifully within you, naturally the best of your abilities will flow out of you.”

Practice of Yoga is inclusive and will help every Indian realise his or her potential. Spiritual progress invariably leads to material progress.

Proponents of Yoga must emphasise its scientific basis and call for Yoga departments in medical colleges and business schools.

Yoga points the road to peace and harmony, and a shloka is instructive.

Shanti Path

Om Sarve Bhavantu Sukhinah,

Sarve Santu Nirāmayah

Sarve Bhadrani Paśyantu,

Maa Kascit Duhkha Bhāgbhavet

Om Shantih Shantih Shantih

(May All become Happy, May All be Free from Illness.

May All See what is Auspicious, May no one Suffer.

Om Peace, Peace, Peace)

By Sanjeev Nayyar (The author is an independent columnist and founder of www.esamskriti.com)

Source…www.firstpost.com

Natarajan

” ‘யோகாசன சக்கரவர்த்தி’ பி.கே.எஸ் ஐய்யங்கார் “….

NatarajanLeave a comment

வாழும்போது சந்தோஷமாக வாழுங்கள். கம்பீரமாக மரணத்தைத் தழுவுங்கள்’

                    – யோகா குரு பி.கே.எஸ் ஐய்யங்கார்

குருஜி என்று இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள யோகா கற்றவர்களால் அன்புடனும், மரியாதையுடனும், அழைக்கப்பட்ட பெல்லூரு கிருஷ்ணமாச்சார் சுந்தரராஜ ஐய்யங்கார் என்கிற பி.கே.எஸ். ஐய்யங்கார் சென்ற ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் (20.8.2014) தனது 95-வது வயதில் பூனாவில் இயற்கை எய்தினார் என்ற செய்தி வந்தபோது மிகவும் நெருங்கிய ஒருவரை இழந்ததுபோல நான் மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். காரணம் நான் இப்போது கற்றுவரும் யோகா அவர் வடிவமைத்துக் கொடுத்ததுதான். எனது ஆசிரியை அவரது சிஷ்யை. எங்கள் வகுப்பில் அடிக்கடி தனது ‘குருஜி’யை அளவில்லா மரியாதையுடன் நினைவு கூர்வார். ஒவ்வொரு ஆசனத்தையும் மிக நிதானமாக மிக எளிதாக செய்யும்படி அவர் வடிவமைத்ததையும் சொல்லி சொல்லி வியப்பார்.

குருஜி இளம் வயதில் மிகவும் சீக்காளிக் குழந்தையாக இருந்தவர். இவர் பிறந்த 1918-ம் ஆண்டு உலகெங்கும் ஃப்ளூ தொற்று பரவியிருந்தது. இவரது பெற்றோருக்கு 11-வது குழந்தை இவர். இளம் வயதில் மலேரியா, டைபாய்ட், காச நோய் இவற்றால் பாதிக்கப்பட்டு இவர் பிழைப்பாரா என்பதே பெரிய கேள்விக்குறியாக இருந்ததாம். பார்க்கவே பரிதாபமாக, எலும்பும் தோலுமாக இருப்பாராம். ‘அப்போது என்னைப் பார்த்திருந்தால் யாரும் என்னிடம் யோகா கற்றுக் கொள்ளவே வந்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு நாள் வெளியே விளையாடிவிட்டு வந்தால் 9 நாட்கள் படுக்கையில் விழுந்துவிடுவேன்’ என்று அந்த நாள்களைப் பற்றி வேடிக்கையாகக் குறிப்பிடுவார்.

இவரது அக்காவின் கணவரும், புகழ் பெற்ற யோகா ஆசிரியரும் ஆன டி. கிருஷ்ணமாச்சார் (இவர் நவீன யோகாவின் தந்தை என்று பெயர் பெற்றவர்) மைசூரில் தாம் நடத்தி வந்த யோகா பாடசாலையில் இவரை சேரும்படி யோசனை சொன்னதுதான் இவரது வாழ்வை திசை திருப்பியது. இந்த யோகபாடசாலை அரச குடும்பத்தினருக்காக என்றே நடத்தப்பட்டு வந்தது. வெளியாள்கள் சேரமுடியாத இந்தப் பாடசாலையில் சேர்ந்து யோகப் பயிற்சி செய்யுமாறு கூற ஐயங்காரின் வாழ்க்கை மாற ஆரம்பித்தது.

தனது 14-வது வயதில் யோகா கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்து 18-வது வயதில் ஆசிரியர் ஆனார். ‘பத்து அல்லது பதினைந்து தினங்கள் கற்றுக் கொண்டேன். அந்தத் தினங்கள்தான் நான் இப்போதிருக்கும் நிலைமையைத் தீர்மானம் செய்தன’ என்று ஒரு பேட்டியில் கூறி இருக்கிறார் ஐய்யங்கார். பூனாவுக்கு வந்து தனது சொந்த யோகபாடசாலையை ஆரம்பித்தார். அங்கு ஒரு யோகாச்சார்யராக தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள மிகவும் கஷ்டப்பட வேண்டி வந்தது.

ஐய்யங்கார் தன்னுடைய உடலையே சோதனைக் களமாகக் கொண்டு விடாமுயற்சியுடன், வைராக்கிய மனத்துடன், இடைவிடாத பயிற்சி மூலம் ‘ஆரோக்கியத்துக்கு யோகா’ என்ற தனது கோட்பாடை நிறுவினார். அடுத்து அவருக்கு இன்னொரு எண்ணம் வந்தது. நாற்பது வயது வரை ஒருவர் இந்த ஆசனங்களை சிரமமின்றிச் செய்யமுடியும்; அதற்குப் பிறகு? அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் என்ன செய்யமுடியும்? அவர்களுக்கு யோகா என்பதே கிடையாதா? ஏற்கெனவே இருந்த யோகா முறைகளை மிகுந்த கவனத்துடன் சீர்திருத்த ஆரம்பித்தார். ஹட யோகா என்பதில் இருக்கும் ஆசனங்களை எல்லா வயதினரும் செய்யும்படி மாற்றி அமைத்தார்.

உடல், புலன்கள், மனது, அறிவு, உள்ளுணர்வு இவற்றை வெற்றி கண்டுவிட்டால் ஒருவருக்கு நன்னெறியுடன் கூடிய முறைசார் மனநலம் கிடைக்கிறது என்பார் ஐய்யங்கார். இத்தகைய நிலைக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டால் ஒருவருக்கு தெய்வீகத்துடன் கூடிய ஆரோக்கியம் அதாவது நோய்கள் இல்லாத ஆரோக்கியம் கிடைக்கிறது. இது உள்ளிருந்து வாழும் வாழ்க்கை.

வயலின் மேதை யாஹுதி மெனுஹின் அவர்களை 1952-ம் ஆண்டு சந்தித்தது ஐய்யங்கார் வாழ்க்கையில் மற்றுமொரு திருப்புமுனை. வயலின் மேதை இந்த ஆசனங்களின் சக்கரவர்த்தியை மேலைநாடுகளுக்கு அறிமுகம் செய்தார்.

‘50 வருடங்களுக்கு முன் நாங்கள் யோகா சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தபோது யோகா என்பது பலரும் அறியாத ஒரு விஷயமாக இருந்தது. நான் யோகா சொல்லிக்கொடுக்கிறேன்’ என்று சொன்னால் நான் ஏதோ யோகர்ட் (yogurt) பற்றிப் பேசுகிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்வார்கள். நான் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்றே புரியாது அவர்களுக்கு!’ என்று தனது மேலைநாட்டு ஆரம்ப அனுபவங்களை வேடிக்கையாகக் குறிப்பிடுவார் ஐய்யங்கார்.

வெகு சீக்கிரமே ஐய்யங்கார் தனது யோகா வகுப்புகளை ஐரோப்பிய அமெரிக்க நகரங்களில் நடத்த ஆரம்பித்தார். இவரது மேலைநாட்டு பெருமையின் மூலமே இந்தியாவுக்கு மறுபடியும் யோகக்கலையின் அருமை தெரிய வந்தது. ‘ஜிட்டு’ கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் என்று பல விஐபி-க்களுக்கு சொல்லிக்கொடுத்தவர் ஐய்யங்கார். புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் ஆல்டஸ் ஹக்ஸ்லி, நாகரிக உடை வடிவமைப்பாளர் டோனா கரன் ஆகியோர் ஐய்யங்காரிடம் யோகா பயிற்சி பெற்றவர்கள்.

இவரது பெயர் ஆக்ஸ்போர்ட் அகராதியில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. டைம் பத்திரிகையின் பெரும் செல்வாக்கு படைத்த 100 பேர்களில் இவர் பெயரும் உண்டு. 1966-ல் இவர் எழுதிய ‘லைட் ஆன் யோகா’ என்ற புத்தகம்தான் யோகப்பயிற்சி செய்பவர்களின் பகவத்கீதை! இந்தப் புத்தகம் இதுவரை 17 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருக்கிறது.

நூறு வயது வரை வாழ்ந்த இவரது குருவிடமிருந்து இவர் கற்ற பாடம்: ‘அவரவருக்கு ஏற்ற வகையில் ஆசனங்களைக் கற்றுக்கொடு’ என்பதுதான். குருவின் சொல்படியே ஒருவரின் தேவைக்கேற்ப ஆசனங்களை வடிவமைத்தார். ‘யோகாசனங்களில் அலைன்மென்ட் என்று சொல்லப்படும் சீரமைப்பு அதாவது நேர்படுத்துதல் மிகவும் முக்கியம். அது இல்லாமல் போனால் மன அமைதி கிட்டாது’ என்பார் ஐய்யங்கார். பதஞ்சலி முனிவரின் யோகாசனங்களை சாதாரண மக்களும் சுலபமாகச் செய்யும் வகையில் எளிமைப்படுத்தினார்.

இவரது தாக்கம் சீன தேசத்தையும் எட்டியது. குருஜிக்கு அங்கும் ஏகப்பட்ட மாணவர்கள். இவரது பெருமையைக் குறிக்க எட்டு தபால்தலைகளை வெளியிட்டது சீனா. ‘யோகா நம் இரு தேசங்களையும் ஒன்று சேர்க்கிறது. யோகா மூலம் நான் ஒரு நட்புணர்வை இருநாடுகளுக்கும் இடையில் ஏற்படுத்தியிருக்கிறேன். நீங்கள் யோகா பயிற்சி செய்தால் உங்கள் எண்ணங்களே வித்தியாசமாக இருக்கும். உங்கள் கால்களில் நீங்கள் நின்றால் உலகம் ஒன்று என்பதைப் பார்க்கமுடியும். நீங்கள் தலைகீழாக நின்றால் உலகமும் அப்படித்தான் தெரியும்’ என்று சீனத் தலைநகர் பீஜிங்-ல் பேசும்போது சொன்னார் குருஜி.

தனது பெயரில் ஐய்யங்கார் யோகா என்று யோகக்கலைக்கு பெயர் குத்தப்படுவதை இவர் விரும்பவே இல்லை. ‘யோகா என்பது தீடீர் காப்பி இல்லை. ஒரு பிராண்ட் பெயர் கொடுக்க. மனதையும் உடலையும் சிரத்தையுடன் பண்படுத்த வேண்டுமென்றால் அதற்கு முதலில் தேவை ஒழுங்கும், மன உறுதியும்’ என்பது அவரது கருத்து.

இவரது சாதனைப் பட்டியல் மிகவும் நீண்டது. கர்நாடக அரசு இவருக்கு ராஜ்யோத்சவ விருதும், இந்திய அரசு இவருக்கு பத்மபூஷண் விருதும் கொடுத்து கௌரவித்தன. அமெரிக்க ஃபெடரல் ஸ்டார் ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் அமைச்சரகம் வடபாதியில் இருக்கும் ஒரு நட்சத்திரத்துக்கு யோகாச்சார்யரான இவரது பெயரை சூட்டியிருக்கிறது. புண்ய பூஷண், பதஞ்சலி விருது, வசிஷ்ட விருது என்ற பல பட்டங்களும் விருதுகளும் இவரை நாடி வந்தன. இவரைப் பற்றி திரைப்படம் மற்றும் தொலைக்காட்சி நிறுவனம் தயாரித்த 22 நிமிட ‘சமாதி’ என்கிற திரைப்படம் வெள்ளித் தாமரை விருது பெற்றது.

என்னைப்போல இந்த யோகப் பயிற்சியினால் பலன் அடைந்தவர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள் உலகெங்கும் உள்ளார்கள். கற்றவர்கள் பலர் ஆசிரியர்களாகி, அவர்களின் மூலம் மேலும் பல தலைமுறைகளுக்கு இந்த யோகப்பயிற்சி பரவும். இந்த உலகம் உள்ளவரை ஐய்யங்காரின் புகழும், யோகாவும் இணைந்து இருக்கும்.

ஒருவரின் ஆரோக்கியம் என்பது அந்தச் சமுதாயத்துக்கே நன்மை செய்யும். இத்தகைய சமுதாய நன்மைக்கு பெரும் தொண்டு செய்த ஐய்யங்காருக்கு இந்த சர்வதேச யோகா தினத்தில் என்னால் சொல்ல முடிவது இது தான்: ‘நன்றி குருஜி!’

source….ரஞ்சனி நாராயணன்  in http://www.dinamani.com

Natarajan

Message for the Day…” Your Body is the Temple of God …”

NatarajanLeave a comment

Deho Devalaya – The body is the temple of the Lord. You are going about your daily journey with a temple where God is present in your innermost shrine. The body is not a mass of flesh and bone. It is a medium for sacred vibrations(mantras) which save you when they are meditated upon. The body is a sacred instrument earned after long ages of struggle. It is equipped with reason and emotion, and is capable of being used for deliverance from grief and evil. Honour it as such; keep it in good condition so that it might serve that high purpose. Maintain it even more carefully than the brick and mortar houses you live in, and always preserve the conviction that it is a divine instrument and nothing more. Use it for that pure purpose for which it has been designed and gifted to you. 

Sathya Sai Baba

 

Message for the Day…” Resolve This day to engage only in Virtuous Deeds, Good Thoughts,&Good Company…”

NatarajanLeave a comment

God is All-pervading (Sarvavyapi). He loves His devotees (Bhakta-Vatsala). Make your heart the Seat of the Lord. Soil which has veins of mica is valuable, but that which has veins of gold is even more precious. The soil is valued according to the preciousness of the metal in its fold. So too, hearts are evaluated by its contents. Keep God in your hearts; then they will become precious possessions. If God is implanted in the heart, you will see only God everywhere. For,Sarvam Brahmamayam (All is Divine) is a fact. Resolve this day to engage only in virtuous deeds, good thoughts and good company. Let your mind dwell on elevating thoughts. Do not waste a single moment of your waking time in vain boasting or idle gossip or demeaning recreations. While life persists, do good things, speak softly and sweetly, never injure or insult another, serve those in need and keep the image of God ever before the mind’s eye.

Sathya Sai Baba

” When Pandit Nehru Stood on his Head …”

NatarajanLeave a comment

Ahead of International Yoga Day, it seems the entire world has been swept up by the yoga craze.

As the world gears up for this one-of-a-kind event, where people across the world will contort their bodies into various postures, here’s a rare image of the country’s first Prime Minister Pandit Jawaharlal Nehru practising the sirsasana (supported headstand).

This is what what the former PM wrote on the sirsasana. “Among my exercises one please me particularly — the shiorshasana, standing on the head with the palms of the hands, fingers interlocked, supporting the back of the head, elbows on the floor, body vertical, upside down. I suppose physically this exercise is very good; I liked it even more for its psychological effects on me. The slightly comic position increased my good humour and made me a little more tolerant of life’s vagaries.”

Source….www.rediff.com

Natarajan

This Ramzan , Hindu , Muslims to Fast Together in Uttar Pradesh Town…

NatarajanLeave a comment

 

At a time when controversy over performing yoga is on, a group of Hindus in Uttar Pradesh’s Mahoba district has decided to observe Roza with their Muslim neighbours during the holy month of Ramzan starting on Friday.

“We have decided to observe fast with our Muslim brothers from Friday at Udal Chowk crossing in Mahoba. We will be sitting in a group of about 60 persons including at least 25 Hindus and will attend ‘Sehri’ and ‘Iftar’…,” Tara Patkar, coordinator of Bundeli Samaj, said.

Patkar said that the move would serve dual purpose: On one hand it will spread the message of religious harmony and on the other it will boost their campaign for setting up of All India Institute of Medical Sciences in Mahoba.

“We want policy makers to acknowledge our unity and take a positive decision for setting up of AIIMS in the district as poor health services in this area affect all, irrespective of caste and creed,” he said.

“Though politics is going on over the issue of performing yoga on International Yoga Day (on June 21), we have invited politicians of all parties to show our unity for a cause,” he added.

He said that this would be part of their AIIMS-Mahoba campaign under which they wrote over one lakh letters to Prime Minister Narendra Modi in 18 languages.

“Under this campaign, Muslim youths and children wrote to the PM in Sanskrit while Hindus wrote in Urdu, besides in other languages like Sindhi, Punjabi and Malayalam.

“Camps were set up at many prominent places like railway stations, bus stops and hospitals to make the campaign a success. Even schools were involved in the campaign,” he said.

Explaining the logic behind the demand, Patkar said the district is situated at the heart of Bundelkhand and does not have proper health care facilities.

“Patients admitted to primary health centres are referred to Kanpur, Lucknow, Agra and to districts of neighbouring Madhya Pradesh. Setting up AIIMS will help the entire region spread over seven districts in UP and five of MP,” he said.

Patkar claimed that their voice had reached the Prime Minister’s Office, which sought details of their campaign.

Source….www.rediff.com

Natarajan

” Never Imagined My Son would come this far….” Thanks to Anand Kumar of Super 30 of Bihar…

NatarajanLeave a comment

Photographs: M I Khan

Yet another year, and yet another tale of success for Super 30, the scheme run by Anand Kumar in Bihar that tutors children from poor and modest backgrounds to gain entrance into the hallowed Indian Institutes of Technology (IITs).

Twenty-five out of the 30 students made the grade this year when the results of JEE-Advance were announced Thursday, June 18.

The mood at Anand Kumar’s residence, from where he runs Super 30, was upbeat. The successful students basked in the glory of their considerable achievements.

One of the Super 30 students got into the University of Tokyo this year and so did not take the JEE-Advance, and gave his place to another student.

Anand Kumar selects 30 meritorious students every year, mostly from poor families, and grooms them for the IIT entrance test. The students live with him for the duration, entirely at his expense.

The aim of the exercise is to ensure that anyone with the requisite ability can make it to the prestigious institutes.

Students whose fathers are daily wage earners, roadside vendors, and drivers have passed the test and ensured a bright future for themselves.

“Super 30 is just a big family for me. My wife, brother, mother and all my team members are attached to it. In today’s materialistic world, this is what gives me solace and strength to carry on,” says Anand Kumar, the remarkable man behind this successful venture.

Among the successful students this year is Dhananjay Kumar, whose father is unemployed. His mother runs a small shop in the village of Patori in Samastipur. He has just one pair of clothes that he wears all year round.

Another student is Sumit Kumar, a resident of Masaurhi. His father, Satyendra Kumar, is an agricultural labourer.

Abhinav Verma is from Nalanda. His father too is an agricultural labourer and the family is very badly off.

“Had it not been for Anand Sir’s Super 30, my son would not have been able to study at all. How can I afford all this? He was another father for my son,” said Yogeshwar Kumar, an agricultural labourer whose son Prem Pal made it to the JEE-Advance.

Neeraj Kumar Jha from Madhubani got a good rank. His father, Bhagwan Jha is a driver in Kolkata. “I had never imagined that my son would come this far.

“He was bright, but I did not have the resources. It was sheer good fortune of my child that he got Anand Sir, who took the burden off me. Today, what he has done for my son is something I could have never imagined doing even for my closest relatives,” said an emotional Bhagwan Jha.

“We worked hard. We could seek any help from Anand Sir or other teachers at any time. He was always there. If any of us fell ill, he took personal care of us,” Neeraj Kumar said.

One of the students, Sujit Kumar, was doing the test again this year after failing last year.

“He was our 31st student as he wanted to appear for the JEE again, but could not do so by staying at home due to poverty. He stayed here and made it. His passion helped the other students too,” Anand Kumar said.

Bhagawan Jha said he heard of Super 30 from the newspapers. “Luckily, my son impressed Anand Sir and that was the turning point in his life.”

Satyam Kumar had to stop studies twice because there was no money to pay his fees.

“At Super 30, the only pressure was to study well. Everything else was taken care of. My parents did not have to bother about anything,” says Kumar who is happy with his performance.

At a time when government funding for education is meagre and the quality of education poor, children from disadvantaged backgrounds who have a concerned, caring mentor can truly count themselves blessed.

M I Khan in Patna

Source….www.rediff.com
Natarajan