Jack and Max were walking near a church for the Sunday prayer..Jack wonders whether it would be all right to smoke while praying.Max replies, “Why don’t you ask the Priest?”So Jack goes up to the Priest and asks, “Father, may I smoke while I pray?”The Priest replies, “No, my son, you may not! That’s utter disrespect to our religion.”Jack goes back to his friend and tells him what the good Priest told him.Max says, “I’m not surprised. You asked the wrong question. Let me try.”And so Max goes up to the Priest and asks, “Father, may I pray while I smoke?”To which the Priest eagerly replies, “By all means, my son. By all means.You can always pray whenever you want to.”Moral of the story: The approval you want depends on the way you ask for it!!Source:::::::: input from a friend of mineNatarajan
Art
Image of the Day…Spacecraft Launch on March 27 2015…
One-year crew lift-off success
NASA astronaut Scott Kelly and Russian Federal Space Agency (Roscosmos) cosmonaut Mikhail Kornienko will spend a year aboard the International Space Station.
Media photograph the Soyuz TMA-16M spacecraft as it launches to the International Space Station with Expedition 43 NASA astronaut Scott Kelly, Russian cosmonauts Mikhail Kornienko and Gennady Padalka of the Russian Federal Space Agency (Roscosmos) onboard.
Liftoff was at 3:42 p.m. EDT Friday, March 27, 2015 (March 28 Kazakh time) from the Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan.
As the one-year crew, Kelly and Kornienko will return to Earth on Soyuz TMA-18M in March 2016.
The goal of the mission is to help scientists better understand how the human body reacts and adapts to the harsh environment of space.
Source:::: http://www.earthskynews.org
Natarajan
Message For the Day…”Your Journey will be Smooth , if Your Axle is Truth and Your Goal is Peace…”
The vehicle of human life is drawn by the senses, driven by the intellect, with discrimination and detachment as the reins on the two wheels of Time and Action. The spokes of the wheel are the rules of righteousness, bound by the rim of Love. Your journey will be smooth, if your axle is Truth and your goal is Peace. Be careful to not exaggerate the importance of things that have material utility. They fade, even while you grasp them. Search for truth (Sath) – that which suffers no change, and Awareness (Chith) – the state of consciousness which is pure, unaffected by gusts of passion and is free from egoism or the desire to possess. Then you will experience Light, and illumine the Path for others. Experience the joy that emanates from Love with no blemish of attachment.
One of the History’s Best Hoaxes …World”s Longest Running Hoax!!!
Cottingley Fairies
This story deserves some kind of award for being the world’s longest-running hoax. This one started way back in 1917, perpetrated by two young girls, Elsie and Frances, aged 16 and 9. They took five photographs of themselves in the woods, but something weird happened when these images were developed: the girls were surrounded by fairies.
Right off the bat, the girls received support from a peculiar source – Sir Arthur Conan Doyle. The Sherlock Holmes creator was a keen spiritualist and complete believer in fairies, so he immediately accepted the pictures as genuine despite skeptics pointing out that they were faked.
Interest in the pictures lasted for a few years, but eventually died down. By then, the two cousins grew up and went on with their lives. Every now an then, a newspaper would track one of the girls down and do a story on the once-famous Cottingley Fairies. The girls would again claim that the pictures are genuine and interest in the story is briefly rekindled.
By the 1970s new technology allowed careful analysis of the photographs, which had been completely dismissed as fakes. A closer look reveals a series of strings holding the fairies up. However, it wasn’t until 1983 that the girls confessed to the hoax, admitting that the fairies were nothing but cardboard cutouts from a children’s book.
Source:::: http://www.all-that-is-interesting.com
Natarajan
பெற்றோர் போற்றுதும்! …
நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கட்டத்தில் பெற்றோராகிறோம் என்றாலும், அந்த நேரத்தில் நம்மைப் பெற்றோரை நினைத்துப் பார்க்கும் போதுதான் அவர்கள் பட்ட கஷ்டம் நமக்குப் புரிகிறது. வாழ்க்கையில் வயது கூடக் கூட பாசமும் பயமும் பக்குவமும் அதிகரிக்கும் என்பது பொதுவான விதி. தன்னுடைய பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் சிறப்பாக அமைய வேண்டும் என்பதற்காக தங்களுடைய நிகழ்காலத்தின் சுமைகளைத் தாங்கும் உறவுகள் தாய், தந்தையைத் தவிர வேறு உண்டா? வாழ்க்கையில் எத்தனையோ வளர்ச்சிகளைப் பிள்ளைகளுக்கு உரித்தாக்கி அவற்றைக் கண்ணாரக் கண்டு மகிழ்வோர் பெற்றோர் மட்டுமே.
அறிவியல் வளர்ச்சி மனிதனை ஆகாயம் வரை உயர்த்தி விட்டது. அந்த அபார வெளிச்சத்தில் உறவு, பந்தம், பாசம், நேசம் அன்பு எல்லாம் பொசுங்கிப் போய் விட்டன. மனித நேயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மரித்துப் போய் விட்டது. ஆனால், இன்றளவும் அதற்கு விதி விலக்காக இருப்பது பெற்றோர் – பிள்ளைகள் உறவு மட்டும்தானே. தாயும், தந்தையும் தன் பிள்ளைகள் மேல் வைத்திருக்கும் அன்பையும் பாசத்தையும் எந்த அறிவியலால் பிரிக்க முடியும்?
பிள்ளைகள் உதட்டில் புன்னகையைப் பார்த்தால் பரவசப்படுவதும், கண்களில் கலக்கத்தைக் கண்டால் ஓடி வந்து தாங்கிப் பிடிப்பதும் ஈன்றெடுத்த தாயும், பேணி வளர்த்த தந்தையும்தானே.
உணவு – உடை – பண்பாடு – கலாசாரம் எல்லாம் மாறிப் போனாலும், தலைமுறைகளைக் கடந்தும் மாறாதவை அன்னையின் அன்பும் தந்தையின் பாசமும்தான். அந்தத் தூய்மையான அன்பிலும் கலப்படமில்லாத பாசத்திலும் திளைத்த பிள்ளைகள், தங்கள் பெற்றோரைக் கொண்டாட வேண்டாமா? விழா எடுத்து மகிழ வேண்டாமா? பெற்றோரைக் கொண்டாடப் பிள்ளைகளுக்குக் காரணம் தேவையில்லை என்றாலும், சமூகம் சில காரணங்களைக் கண்டுபிடித்து வைத்திருக்கிறது. மணி விழா, முத்து விழா, வைர விழா, அறுபதாண்டு விழா, எண்பதாண்டு விழா என, ஏதாவது ஒரு பெயரில் விழா எடுக்கலாம். பெயர் முக்கியமல்ல; பெற்றோரைப் போற்றுவதே முக்கியம்.
அடுத்த பிறவியிலும் இவர்களுக்கே மகனாகவோ, மகளாகவோ பிறக்க வேண்டும் என்று மனமுருகி வேண்ட வேண்டும். பெற்றோரின் மறைவுக்குப் பிறகு அவர்களுக்கு நினைவு நாள் கடைப்பிடிப்பது இவற்றையெல்லாம் விட, பெற்றோர் வாழும் போதே அவர்களைப் போற்றிக் கொண்டாட வேண்டும். காரணம், பெற்றோரைப் போற்றிக் கொண்டாடுவோரே நிறைவான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவராவர்.
நம்மில் எத்தனை பேர் நம்முடைய பிறந்த நாள், திருமண நாள் மற்றும் பண்டிகை நாள்களில் நமது பெற்றோரின் கால்களில் விழுந்து ஆசி பெற்றிருக்கிறோம்? கட்சித் தலைவர்கள், திரைப்பட நடிகர்களின் கால்களில் கூச்சப்படாமல் விழுபவர்கள் கூட, பெற்றோர் காலில் விழுவதற்குக் கூச்சப்படுகிறார்கள் அல்லது தயங்குகிறார்கள்.
ஒரு கையை நீட்டி எந்தப் பொருள்களும் கொடுக்கக் கூடாது. அந்தக் கையை மறு கையால் பிடித்துக் கொண்டே கொடுக்க வேண்டும். பெரியவர்கள் முன்பாக கால் மேல் கால் போட்டபடியோ, கால் ஆட்டியபடியோ உட்காரக் கூடாது.
பிறந்த நாள், பண்டிகைக் காலங்களில் பெற்றோர் காலில் விழுந்து ஆசி வாங்க வேண்டும். கோயிலுக்குப் போகும் போதும் பெரியவர்களைப் பார்க்கப் போகும்போதும் வெறுங்கையுடன் போகக் கூடாது. இவற்றையெல்லாம் பின்பற்றிப் பார்த்தால்தான் அருமை புரியும். தமிழர் பண்பாடே இப்படி என்றால் தமிழர்கள் பெற்றோரைப் பராமரிக்கும் விதம் எப்படி இருக்க வேண்டும்.
இது போன்ற நல்ல விஷயங்களையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லி நம்மை வாழ்க்கையில் வழி நடத்த அனுபவம் மிக்க நமது பெற்றோரால் மட்டுமே முடியும். அப்படிப்பட்ட பெற்றோரைப் போற்றி வாழ்ந்தால் நம் வாழ்க்கை இனிதாக அமையும் என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை!
source::: மன்னை பாஸ்கர், சென்னை. in http://www.dinamani.com
Natarajan
Message For the Day…” Need of the Hour is Harmony of Religions and Faith…”
Since many separate religions have spread worldwide, they have lost fraternal feelings and thereby have suffered in validity. There is an urgent need for harmony. The principle of harmonizing is the very heart of all religions and faiths. The principles of coordination and reconciliation must be expanded and expounded. Though religions have separate names and distinct doctrines, in essence, all are one emphasising a common core. The experience and wisdom of great seers who have unveiled the mystery of the cosmos and their feelings of universal love are not appreciated, accepted, and respected. The same God is extolled and adored in various names through varied ceremonial rituals. In every age, in every race, God sent prophets to establish peace and goodwill. All great people are images of God. They form one single caste in the realm of God; they belong to one nation, the Divine Fellowship.
” பையனுக்கு புத்தி சொல்லலாம் …இப்போ உனக்குதான் சொல்லணும் …” !!!
பெரியவா எல்லாம் அறிந்தவர் என்பதற்கு இன்னொரு நிகழ்ச்சி.
மூலம்——-மஹாபெரியவாள் தரிசன அனுபவங்கள்—–ஆறாம் தொகுதி
சொன்னவர்——ஸ்ரீமடம் பாலு மாமா.
தொகுத்தவர்—–டி.எஸ்.கோதண்டராம சர்மா.
பதிப்பகம்——வானதி பதிப்பகம்.
நவநீதசோரன்.
சந்தானராமன், பெரியவாளை நமஸ்கரித்துவிட்டு தன்னுடைய பூர்வீகம், பெயர் போன்ற விவரங்களைச் சொன்னார்.
“நீ நவநீதசோரநன்தானே?”
சந்தானராமனுக்கு ஒரே திகைப்பு!.
“ஆமாம்”
“இப்போ எங்கே இருக்கே? என்ன பண்றே? பத்னி, குழந்தைகள்…?”
“டில்லியிலே இருக்கேன். பெரிய உத்யோகம், மனைவி, குழந்தைகள் சௌக்கியம்…”
பெரியவாள் அணுக்கத் தொண்டர்களைப் பார்த்தார்கள்.
“இவன் கதை தெரியுமோ?”
‘தெரியாது’ என்று எல்லோரும் தலையாட்டினார்கள்.
பெரியவா கதை சொன்னார்கள்.
“சந்தானராமன் வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரே பையன். பெற்றோர்கள் படு சிக்கனம். குழம்பு, ரஸம், மோர்—–அவ்வளவுதான் தினமும்.
பத்து வயதுப் பையன், மற்றப் பையஙன்கள் போண்டா, வடை, பஜ்ஜி, தோசை, இட்லி என்றெல்லாம் சாப்பிடுவதைப் பார்க்கும்போது, ஏங்கிப்போவான்.
நாக்குச் சபலத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளணுமே?…
வழி கண்டுபிடித்தான்.
அப்பாவின் சட்டைப்பையில் கைவிட்டான். நிறைய காசுகள் இருந்தன. ஒரு அணா( இன்றைய 12 பைசா) மட்டும் எடுத்துக்கொண்டான். ஒரு வடை—ராமு ஐயர் காப்பி கிளப்பில்!
மறுநாள் ஓர் அணா——–பஜ்ஜி!
அடுத்த நாள் ஓர் அணா—போண்டா.
இவன் அப்பாவுக்கு சந்தேகம் தட்ட ஆரம்பித்தது. ‘பையில் காசு குறைகிறமாதிரி இருக்கே…’
ஒருநாள் கையும் களவுமாக அகப்பட்டுக்கொண்டான், சந்தானராமன்.
வழக்கம்போல் பெரியவா தரிசனத்துக்கு வந்தார்கள் அந்தக் குடும்பத்தினர்.
தகப்பனார், பெரியவாளிடம் முறையிட்டார்.
“…பையன் திருட ஆரம்பிச்சுட்டான். இப்பவே இப்படி இருந்தால், பிற்பாடு திருட்டுப் பழக்கம் வந்துடுமோன்னு கவலையாயிருக்கு…பெரியவா புத்தி சொல்லணும்….”
பெரியவாள் உதடு பிரியாமல் சிரித்தார்கள்.
“பகவான் கிருஷ்ணன் கூட சின்ன வயசில், வெண்ணெய், தயிர், பால் திருடியதாகச் சொல்வார்கள். அதனால் அவனுக்கு, நவநீதசோரன்னே பேர் வந்துடுத்து. உன் பிள்ளை சின்னப்பையன். நாக்கு கிடந்து அலையறது. சகஜம்தானே…. வாய்க்கு ருசியாக பட்சணங்கள் பண்ணிக் கொடுக்கச் சொல்லு. வசதியில்லாத குடும்பமா இருந்தா—–‘அப்பாவைத் தொந்திரவு செய்யாதே; திருடாதே’நன்னு பையனுக்கு புத்தி சொல்லலாம். இப்போ உனக்குத்தான் சொல்லணும். Pocket expense—க்கு அப்பப்போ ஓரணா—-ரெண்டணா கொடு. இனிமேல் திருடமாட்டான். பெரிய உத்யோகம் பார்ப்பான்….
என்று சொல்லி கதையை முடித்தார்கள் பெரியவா.
பெரியவ குரலை ஏற்றி இறக்கி, கைகளை ஆட்டி அசைத்துக் கதை சொன்னதை எல்லோரும் சுவைத்தார்கள்.
‘நவநீதசோரன்’ கண்களில் யமுனை பெருகிக்கொண்டிருந்தது!
Read more: http://periva.proboards.com/thread/2781/mahaperiavas-sarvagnathvam#ixzz3Vob004rL
source:::: http://www.periva.proboards.com
Natarajan
” Saina Nehwal …World No 1 in the Badminton Rankings Now…”
Saina Nehwal, Best in the World, Made in India
Saina Nehwal became the World No. 1 in the badminton rankings with the defeat of Carolina Marin to Ratchanok Intanon in the India Open semifinal. She is the first Indian woman badminton player to attain the feat.
A World No. 1 badminton player from India?
Ten years ago, anyone who followed Indian badminton even remotely would’ve laughed it off. Yes, India did produce a World No. 1 in Prakash Padukone. Way back in 1980. Yes, another Indian did win the All England title after him. Pullela Gopi Chand in 2001. A feat that got overshadowed by Harbhajan Singh’s hat-trick against Australia at the Eden Gardens in Kolkata on the very same day. But nothing as impactful, impressive or even promising in several years after that. (Saina Celebrates World No. 1 Rank with Crushing Win over Hashimoto)
But sport has its own way of scripting history. A promising youngster from Hisar in Haryana, who had badminton players for parents, Saina Nehwal shifted to Hyderabad midway through her school years. Waking up before anyone else in her class to make it to badminton training to Govardhan Reddy, one of her initial coaches, often falling off to sleep on her father’s scooter on her way back, but still managing to maintain her grades in school. That defined Saina’s first few years, as she started playing junior nationals and satellite tournaments across the country. (Want to be the Best, Says Saina Nehwal)
He’d spent all his savings on his daughter’s training, getting her shoes and racquets, but Dr Harvir Singh, an agricultural scientist, knew it would all be worth it. In 2006, Saina finished as a runner up in the Junior World Championships. But it was only in 2008, when she became the first Indian woman to reach the quarter final of the Olympics, is when the world sat up and took notice of Saina Nehwal. When she lost to Indonesia’s Maria Kristin Yulianti in 3 games in the quarter finals in Beijing, many told Saina this was her best shot at glory and fame, and she’d lost it. Saina still remembers those remarks.
But she knew, as did another man, that this was just the start. In Pullela Gopichand, Saina found the perfect mentor. And in Saina, Gopi found the ward who was forever willing to listen to him, to work as hard as he wanted her to, and follow the path he had chalked out for her future as a world class badminton player.
Under Gopi’s tutelage, Saina blossomed. The Super Series titles started rolling in, starting with the one in Indonesia in 2009. By the next year, Saina had added four more Super Series title to her kitty, and a Commonwealth Games gold and a career high world ranking of 2 to go with that.
More girls around the country started picking up racquets, badminton tournaments started getting televised regularly, and in what is extremely rare for sportspersons in India who are not cricketers, Saina even had endorsements. Yes, she was truly a game-changer.
But there was no time to stand and stare. An Olympic medal had to be won. And win she did in London in 2012, a bronze albeit. A brief split with her coach was pointless, as she later admitted.
“I realised after leaving Gopi Sir that I could not move ahead without his help. So I came back to him, I don’t know what had happened, but I want to say sorry now. This medal is my gift to him,” Saina said after the Olympics.
The episode would return to haunt her in a couple of years though. The two years following her Olympic bronze saw Saina go through a very lean patch. She was losing to lower ranked players regularly, and was sluggish on court. Some or the other injury bothered her throughout. And it was during this time that a young and a very hungry PV Sindhu, also a protege; of Gopichand, was snapping at her heels. It didn’t take the media too long to take their knives out, and start writing ‘The End’ to the career of a girls who had several firsts in Indian badminton.
They say that the mind can accommodate either worries, or faith. Not both. Saina chose the latter. And she had the guts to go with that.
In the summer of 2014, she took the decision of changing coaches in order to improve her game, and try something new. Indian badminton’s most successful partnership was thus brought to an end, as Saina chose Vimal Kumar, former national champion and coach to guide and help her out. It was a bold decision in Saina’s words, a risk that she was taking.
And boy did it pay off. In a new training environment with new players, and under a coach she was exchanging more ideas with, Saina was back. And on top of her game. By the end of the year, India’s shuttle queen had won the China Open Super Series, crawled back from 9th in the beginning of the year to 3rd by the end of it, in the world rankings.
Now on top of the world rankings, the first non-Chinese to do so since Tine Baun in 2010, Saina has shown yet again, that she is still the best India has, and the rest have a lot of catching up to do.
Saina has learnt and honed her talent right here in India, under an Indian coach, and made things work for her, just on the basis of sheer hard work and dedication. Yes, it’s come at a price. Hers is almost a monk-like life with no time or space for anything barring badminton.
But that’s how the best in the world get there, isn’t it?
source…www.sports.ndtv.com
Natarajan
Picture of the Day… ” Spider and its Web ” …..
Spider and its web after a drizzle…
Photo Credit ….Senthil Natarajan
Natarajan
Not Only You Laugh …You will Spread Your Laugh …Because it is contageous…!!!
|
|
Take off with Natarajan 