Google just unveiled Android Auto at its annual developers conference in San Francisco.
With cars compatible with Android Auto, you simply connect your Android phone to your car, and your car’s screen will display a modified version of Android with simplified features that are easy to use at-a-glance.
You can use Android Auto to play music from your phone, send and receive text messages, and use other applications like Google Maps.
So that means you’ll be able to see traffic updates, navigation, etc. in your car. And since Android Auto is fully voice-enabled, you’ll never have to take your hands off the steering wheel.
Android Auto will be available later this year. Already, over 40 car makers like Acura, Ford, Audi, and Chevrolet will have Android Auto. The first cars with Android Auto will be available at the end of this year.
Google will soon release an Android Auto SDK so that developers can build additional audio and messaging apps for your car.
Here’s how it works.
The first step is connecting your Android phone to your car.
YouTube
Once it’s connected, you’ll be able to tap a button and speak commands for navigation, search, and messaging.
Since Android Auto is fully voice-enabled, you can navigate without ever needing to take your hands off the steering wheel. And it’s all powered by your Android phone, so applications you update through Google Play will update in the car, as well.
A poet and a scientist were traveling together on a plane. The scientist was bored and said to the poet, “Hey, you, do you want to play a game? I’ll ask you a question, and if you get it wrong, you give me $5. Then, you ask me a question, and if I can’t answer it, I’ll give you $5.”
The poet thought about this for a moment, but he decided against it, seeing that the scientist was obviously a very bright man. He politely turned down the scientist’s offer.
The scientist, who was really bored, tried again. “Look, I’ll ask you a question, and if you can’t answer it, you give me $5. Then you ask me a question, and if I can’t answer it, I’ll give you $50.”
The poet agreed. “Okay,” the scientist said, “what is the exact distance between the Earth and the Moon?”
The poet, obviously not knowing the answer, didn’t stop to think about the scientist’s question. He took a $5 bill out of his pocket and handed it to the scientist.
The scientist happily accepted the bill and promptly said, “Okay, now it’s your turn.”
The poet thought about this for a few minutes, then asked, “All right, what goes up a mountain on three legs, but comes down on four?”
The bright glow quickly vanished from the scientist’s face. He thought about this for a long time, taking out his notepad and making numerous calculations. He finally gave up on his notepad and took out his laptop, using his Multimedia Encyclopedia. As the plane was landing the scientist gave up. He reluctantly handed the poet a $50 bill.
The poet accepted it graciously, getting ready to stand up. “Wait!” the scientist shouted, “you can’t do this to me! What’s the answer?”
The poet looked at the scientist and calmly put a $5 bill into his hand.
It only took 8 hours to build the app, and the only thing it does is allow you to send the word ‘Yo’ to your friends. To many, it seems like a joke. But its inventor, Or Arbel, is totally serious.
Arbel, who built the app three months ago, has quit his job and moved halfway around the world — from his native Israel to San Francisco — to work on Yo full time. He’s opening an office, hiring staff and seeking “strategic partners.” And oh yeah: He’s already raised $1 million from investors.
So is Arbel right? Is Yo, which he calls “context-based communications,” the future of messaging? Or is investor interest in Yo an unmistakable sign that we are in the midst of another internet bubble?
Yo is a very simple app. It allows you to send a push notification to anyone else with the app. All of those notifications say the same thing: “Yo.” Arbel says that “you usually understand what the Yo means based on who you get it from and when you get it.” According to Arbel, once you start using Yo “the way it affects your life is profound.” He noted that many of the reviews of Yo in the app store say things like “Yo changed my life.”
Some of these reviews, however, do seem a bit sarcastic: “Not just a means of simple but effective communication, Yo is a way of life,” one review says. “Since downloading Yo, all my relationships have improved and I’ve regrown most of my hair.”
Yo was launched in the App Store on April Fool’s Day of this year. (It was initially rejected by Apple because they thought the App wasn’t finished yet.) It took off when tech evangelist Robert Scoble called it “the stupidest but most addicting app ever.” Thus far, it has attracted over 50,000 users who have sent about 4 million Yos. It’s particularly popular among other start-ups like Kickstarter and Four Square. Once it gets into an office, Arbel says, “it goes viral.”
Why not just send the word “Yo” using an existing messaging app? Arbel says the primary benefit is efficiency. With WhatsApp, an extremely popular messaging app that allows you to send words of your choosing, it takes 11 taps to send a Yo. With the Yo app, it only takes two taps.
The comparison to WhatsApp also may point to Arbel’s larger strategy. In February, Facebook acquired WhatsApp for $19 billion, even though the company’s revenue is negligible. Arbel says that anyone who uses WhatsApp will also want Yo. If Arbel can grow Yo into something a larger company believes is even 1 percent as valuable as WhatsApp, that’s still $190 million.
Some analysts believe the WhatsApp sale and the flood of venture capital seeking out the next big thing represents a new tech bubble. Hedge fund manager David Einhorn, speaking to the Los Angeles Times recently, said “[t]here is a clear consensus that we are witnessing our second tech bubble in 15 years. What is uncertain is how much further the bubble can expand, and what might pop it.”
During the last tech bubble, in 2000, the Nasdaq Index — which features many technology stocks — lost nearly 80 percent of its value and “Silicon Valley saw 200,000 jobs evaporate overnight.” In the first quarter of 2014 “venture capitalists invested $9.5 billion in 951 U.S. companies,” a level not seen since the last bust.
Many people within the tech industry, however, remain bullish. The internet is much more mature than at the turn of the century, the smartphone plays a central role in modern life, and people much more willing to spend money to enhance their online experience.
So how do you convince investors that there is money to be made in the Yo-delivery business? Arbel is working on developing an API that will allow him to “partner with brands.” In our Yo-enhanced future you would get Yos from “things that interest you.” When the Gap has a sale, for example, it would send you a Yo. When your friend’s plane lands, Delta will send you a Yo. Arbel is particularly excited about the prospect of getting a Yo into Starbucks. When your order is ready, Starbucks could send you a Yo.
“Shouting your name is old fashioned,” he says.
The first $1 million has come from group of investors associated with Moshe Hogeg, the CEO a social network similar to Instagram, Mobli, where Arbel worked for two years. (He initially created the app at the request of Hogeg, who wanted an easy want to tell his personal assistant he needed to talk to her.) Arbel said he’d like to raise some more money from “strategic partners.”
One thing that Arbel won’t be doing is adding more features. He believes that simplicity is the key to its success. (There are some hidden features, or “Easter eggs,” in the app. You can double tap someone’s name to send a “YoYo.” And adding a plus sign between usernames sends Yos to a group.) The simplicity also provides some benefits to users. Unlike most other messaging apps, Yo doesn’t collect any personal information from users. In comparison to photo messaging apps like SnapChat, it’s hard for kids to get into trouble using Yo. You cannot sext on it.
“We do have some users who don’t get it and think it’s a joke,” Arbel admits. He thinks that even if users initially download the app because they think its funny, they’ll keep using it because it will “change their everyday life.” He describes the perception of Yo as a joke as a “problem we need to solve.”
The larger problem is whether an economy built on seven-figure investments in Apps like Yo is sustainable. If Arbel can convince sophisticated investors that Yo already merits a $1 million investment, maybe he is onto something. Or maybe the potential of Yo is not in the product itself, but on the ability in a frenzied marketplace to quickly flip Yo to another company for a profit and move onto the next app. It was too many of those kinds of transactions — divorced from revenue or value of the consumer — that caused the entire system to crash at the turn of the century.
Where does Yo fit into this equation? We’ll need to wait and see. Until then, Arbel has been waiting for a Yo when this piece gets published.
இரண்டு இளைஞர்கள் – ஆங்கிலக் கல்வியுடன் நாட்டியக் கலையையும், கர்நாடக இசையையும் கசடறக் கற்றவர்கள். ஒருவர் பரத நாட்டியத்திலும், மற்றவர் கர்நாடக இசையிலும் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றிருந்தனர். பல்கலைக்கழக மேற்படிப்பு படித்து முடித்ததும், படிப்புக்கேற்ற வேலை கிடைக்கும் வரை, சென்னையிலிருக்கும் தங்கள் நாட்டியக் கலா நிலையத்தில் தங்கி இருந்தனர். அங்கு பாடங்கள் நடத்துவதில் உதவியாக இருந்துகொண்டு, எதிர்காலத்தைக் குறித்த கவலையுடன், நாட்களை நடனமும் கர்நாடக இசையும் பயில்வதிலும், கற்றுக் கொடுப்பதிலும் கழித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
இவ்விருவரில் ஒரு இளைஞர் வேதவித்தகரின் மகன். சிறுவயதிலிருந்தே மஹாபெரியவர் மீது மரியாதையும் பக்தியும் நிறைந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.
ஒரு நாள் காலை, “புறப்படு; நாம் இருவரும் காஞ்சிபுரம் சென்று மஹாபெரியவரைத் தரிசித்து வருவோம். அவருக்குப் பாடலில் உள்ள அளவுக்கு ஆடலில் அவ்வளவு விருப்பம் உண்டா என்று எனக்குத் தெரியாது. இருந்தாலும், நீ நடனமாடுவதற்கேற்ற வேஷ்டியும் மேலாடையும் எடுத்து வா…. அவர் அருளிருந்தால், அவர் முன் நீ ஆடும் பாக்யம் உனக்குக் கிடைக்கும். நீ ஆடுவதற்கு நான் பாடும் பாக்யமும் எனக்குக் கிடைக்கும்” என்றார்.
இருவரும் பேருந்தில் காஞ்சியை அடைந்தனர். மஹாபெரியவர் அப்போது ஓரிக்கையில் இருப்பதாகத் தெரிந்து, ஓரிக்கை அடைந்தனர். அங்கு மஹாபெரியவர் ஒரு சிறு சிவன் கோவில் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தார். அந்தச் சிறிய இடத்தில் அவரைக் காண, அருள் பெற பக்தர்கள் கூடியிருந்தனர்.
நம் இளைஞர்கள் இருவரும் மஹாபெரியவரை நெருங்கி, வணங்கி எழுந்தனர். மஹாபெரியவர் அன்று மெளனம் கடைப்பிடிக்கிறார் என்று அறிந்தனர். வெகு சில சைகைகள் மூலமாக மிக முக்யமானவைகளை மட்டும் மற்றவருக்குத் தெரிவிக்கும் விதமான மெளனத்தில் இருந்தார்.
கர்நாடக இசையில் தேர்ச்சி பெற்ற நம் இளைஞர், மஹா பெரியவரிடம் நெருங்கி, “என் நண்பன் பரதநாட்டியம் கற்றிருக்கிறார். தங்கள் முன்னிலையில் ஆட வேண்டுமென்று விருப்பம்… நீங்கள் ஆணையிட்டால்….” என்று சொல்லி முடிக்கு முன்னாக, பெரியவர், “நடக்கட்டும்” என்பதற்கான சைகையைச் செய்ய, நம் இளைஞருக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. தன் நண்பனிடம் வந்து, “சீக்கிரம் நடனமாடுவதற்கேற்ப உடைமாற்றி வா… பெரியவர் ஆக்ஞை தந்துள்ளார்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்தார். நாட்டியத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற இரண்டாவது இளைஞர், அப்பொழுது தயாராகவே இருந்தார்.
ஒருவர் பாட, மற்றவர், “நடனம் ஆடினார்” என்ற பாடலுக்கு ஆடத் தொடங்கினார்.
அந்தச் சிறிய இடத்தில், பெரியவர் உட்கார்ந்திருந்த இடம் போக, மற்ற பக்தர்கள் அமர்ந்திருந்த இடமும் போக, மீதமுள்ள மிகச் சிறிய இடத்தில், நடராஜரின் மேல் அமைந்திருந்த அந்தப் பாடலுக்கு, “குதித்த மெட்டு” என்றழைக்கப்படும் ஜதியுடன் ஆடல் ஆரம்பித்தது. இந்த ஜதியுடன் காலைத் தூக்கி நடராஜர் அபிநயம் பிடிக்கவும், அவரது, கால்விரல்கள் மஹாபெரியவருக்கு மிக அருகில் வரவேண்டியதாயிற்று.
அருகிலிருந்த மற்ற பக்தர்கள், “நிறுத்து, நிறுத்து, அபசாரம், அபசாரம்” என்று கூவ, மஹா பெரியவரோ, தன் திருக்கைகளில் ஒன்றால், மற்ற பக்தர்களை நோக்கி “நிறுத்துங்கள்” என்பதாகவும், நம் இளைஞரைப் பார்த்து, “ஆடுவதைத் தொடரலாம்” என்பதாகவும் ஒரே நேரத்தில் அபிநயம் செய்தார்.
இளைஞர் ஆட, மற்றவர் பாட, அற்புதமான நடனம் பெரியவர் முன் அரங்கேறியது.
இருவரும் மஹாபெரியவரிடம் ஆசிபெற்று சென்னை வந்து சேர்ந்தனர்.
நடனமாடிய இளைஞர், பனாரஸ் ஹிந்து பல்கலைக்கழகம் மற்றும் பரோடா எம்.எஸ்.பல்கலைக்கழகத்திலும் பணிபுரிந்து, 1992 ஆம் வருடம் பணி நிறைவு Head of the Faculty of Performing Arts of M.S. University, Baroda பெற்றார்.
அவருக்கு 1993 வருடம் சங்கீத நாடக அகாடமி விருதும், 2008 ஆம் வருடம் காளிதாஸ் ஸம்மான் எனப்படும் விருதும், 2011 ஆம் வருடம் பத்ம பூஷன் விருதும் கிடைத்தன..
கடந்த 60 ஆண்டுகளாகப் பல உலக மேடைகளிலும் தான் ஆடியதும், விருதுகள் பெற்றதும், தனது 80ஆவது வயதிலும், பரதநாட்யம் ஆடுவதும், அந்த ஒரு மதியம் மஹாபெரியவர் “தொடர்ந்து ஆடு” என்று உத்தரவு அளித்ததின் விளைவே என்று மிக அடக்கத்துடன் கூறும் அந்த இளைஞர் பத்மபூஷன் ஸி.வி.சந்த்ரசேகர் அவர்களே.
If you are established in peace, you will find that Love arises from it. Peace and love are intimately related. Many pretend as if they love all. Their actions represent how dramatic one can get in the field of love. This is not true love. True love finds fulfilment only when it is with peace. Once you develop true love, Non-violence will naturally manifest from within and you will not hurt or harm anyone. Love is present everywhere, in every being in this world. Love is beyond a specific name, form or action. Love is God, Live in Love. This is taught to you by Educare. The process of education inculcates desire, hatred, jealousy, lust, greed and avarice, which are worldly traits or behavioural tendencies. Educare on the other hand, consists of adherence to Truth, Non-Violence, Love, Peace and Righteousness – qualities that are present within you.
International Space Station sends a laser message from space
On June 5, astronauts aboard ISS used a beam of laser light to send an HD video to researchers waiting below.
Anyone who remembers dialup internet can sympathize with the plight of NASA mission controllers. Waiting for images to arrive from deep space, slowly downloading line by line, can be a little like the World Wide Web of the 1990s. Patience is required.
A laser on the International Space Station (ISS) could change all that. On June 5, 2014, the ISS passed over the Table Mountain Observatory in Wrightwood, California, and beamed an HD video to researchers waiting below. Unlike normal data transmissions, which are encoded in radio waves, this one came to Earth on a beam of light. Matt Abrahamson, who manages the Optical Payload for Lasercomm Science at NASA’s Jet Propulsion Laboratory, said:
It was incredible to see this magnificent beam of light arriving from our tiny payload on the space station.
Better known as OPALS, the experimental laser device was launched to the space station onboard a Space-X Dragon spacecraft in the spring of 2014. Its goal is to explore the possibility of high-bandwidth space communications using light instead of radio waves. If successful, researchers say OPALS would be like an upgrade from dial-up to DSL, achieving data rates 10 to 1,000 times higher than current space communications.
So far so good.
The entire transmission on June 5 lasted 148 seconds and achieved a maximum data rate of 50 megabits per second. It took OPALS 3.5 seconds to transmit a single copy of the video message, which would have taken more than 10 minutes using traditional downlink methods. The message was sent multiple times during the transmission. Abrahamson said:
The video is an homage to the first output of any standard computer program: ‘Hello, World.’
Because the space station whips around Earth at 17,500 mph, laser-tagging a telescope on the fast-moving ground below can be tricky. To accomplish the precision tag-up, a laser at the ground station illuminated the station. OPALS responded by sending its own 2.5 watt encoded laser signal right back in the same direction, carrying the HD video. During the 148-second transmission, OPALS maintained pointing to the ground station within 0.01 degrees while tracking at speeds up to 1 degree per second. Abrahamson commented:
NASA missions collect an enormous amount of data out in space. Laser communications is a faster alternative for getting those data to the ground.
With this demonstration, we’re paving the way for the future of communications to and from space.
Bottom line: On June 5, astronauts aboard ISS used a beam of laser light to send an HD video to researchers waiting below. The experimental laser device aboard ISS is known asOPALS. Its goal is to explore the possibility of high-bandwidth space communications using light instead of radio waves.
பொங்கியெழும் ஜனத்திரள் சமுத்திரத்தின் நடுவே, மனிதத் தலைகளைத் தாண்டி பிரம்மாண்டமான கலைப்பொருளாக அசைந்தாடி வரும் தேரைக் கண்டு ரசிக்கும் கண்கள் பாக்கியம் செய்தவை. கலாச்சாரம், பக்தி ஆகியவற்றுடன் பிரமிப்பூட்டும் கலைநுட்பங்களைக் கொண்டவை கோயில் தேர்கள்.
தமிழகமெங்கும் உள்ள கோயில்களில் ஆயிரக் கணக்கான தேர்கள் உள்ளன. மாசிமகம், ஆடிப்பூரம், பங்குனி மாதம், தைப் பூசம், சித்திரை மாதம், மார்கழி உற்சவம் போன்ற பல நிகழ்ச்சிகளில் நான்கு வீதிகளிலும் தேரோட்டங்கள் நடைபெறுவது பல ஊர்களில் இன்றும் வழக்கமாக உள்ளது. பிரம்மாண்டமான திருவாரூர் ஆழித்தேர், கும்பகோணம் சாரங்க பாணி கோயில் தேர், வில்லிபுத்தூர் பெருமாள் கோயில் தேர் போன்ற பல தேர்களை வடகயிற்றால் இழுத்துச் செல்பவர்களின் முகத்தில்தான் எத்தனைப் பிரகாசம்!
பெருமாள், சிவன் கோயிலுக்கு ஏற்ப பத்து தாளம் எனும் தசதாள அளவிலான தேர்கள், நவதாளம் எனப்படும் ஒன்பது தாளத்தில் செய்யப்பட்ட அம்மன் கோயில் தேர்கள், பஞ்ச தாளம் எனப்படும் ஐந்து தாளத்தில் குறுகிய வடிவில் செய்யப்படும் விநாயகர் கோயில் தேர்கள் என்று விதவிதமான தேர்களைப் பவனிவரச் செய்து இன்றும் அழகுபார்ப்பவர்கள் தமிழர்கள். கோயில் தேர்களுக்கென்றே படிகளுடன் கூடிய தேரேற்றுக் கூடங்களும் நாயக்க மன்னர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளன.
அலங்கரிக்கும் அதிசயங்கள்
தேரைச் சுற்றி நான்கு புறமும் ஆடும் அசைந்தாடிகள், நான்கு முகப்பிலும் வாச மாலைகள், சுவாமிக்கு மேல் விதான ஓவியங்கள், தேர்களின் எட்டுப் புறமும் பட்டங்கள், சிவ வைஷ்ணவக் கொடிகள், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகக் கூம்பிய வடிவில் கலசம் போன்ற துணிகளால் ஆன கலங்கரி ஓவியத் துணிகள், தேரை இழுத்துச் செல்வது போன்ற வடிவில் மூங்கிலால் உருவாக்கப்பட்ட குதிரைகள் என்று தேருக்குத் தெய்வீகக் களை சேர்க்கும் விஷயங்கள் பார்க்கத் திகட்டாதவை.
தேர்களின் நான்கு வெளிப்புறத்திலும் சித்திர வேலைப்பாடுகள் அழகு சேர்க்கும். வைணவத் தேராக இருந்தால் பெருமாளின் தசாவதாரங்களைக் காட்டும் மரச் சிற்பங்களும், சிவன் கோயில் தேர்களாக இருந்தால் சிவபுராணக் கதைகள், சிவத்தொண்டர்களான 63 நாயன்மார்களின் கதைகளைச் சித்தரிக்கும் அழகிய மரச் சிற்பங்கள் வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கும். அவற்றைக் காணும் வெளிநாட்டுப் பயணிகளின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிவதைப் பார்ப்பதே தனி அழகு.
பிரான்ஸைப் பின்பற்றலாமே!
தேரோட்டம் முடிந்த பிறகு, தேரின் அத்தனை அலங்காரங்களையும் பிரித்து, இரும்புத் தகடுகளால் தேரை முழுவதுமாக மறைத்துப் பயணிகள் பார்க்க இயலாமல் கோயில் அதிகாரிகள் மூடிவிடுகின்றனர். இதனால் தோ்த் திருவிழா முடிந்த மற்ற நாட்களில், இதனைப் பார்க்க வரும் பயணிகளால் அவற்றின் கலை அழகைக் காண இயலாமல் போய்விடுகிறது.
100 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழமைவாய்ந்த கலைப் பொருட்கள், கட்டிடங்கள் போன்றவற்றை பிரான்ஸ் நாட்டினர் திறந்தவெளி அருங் காட்சியகம் எனும் முறையில் இன்றும் பாதுகாத்துவருகின்றனர்.
தமிழகத்திலோ 350 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் பழமைவாய்ந்த 100-க்கும் மேற்பட்ட தேர்கள் சிதிலம் அடைந்தும், கேட்பாரற்றுக் கிடப்பதும் வேதனை யளிக்கிறது. இவற்றைப் புத்தாக்கம் செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், அழகிய நிலையில் உள்ள தேர்களை, தேரோட்டத்துக்குப் பிறகு மக்கள் அவற்றின் கலை அழகைக் கண்டுகளிக்கும்படியாகத் திறந்தவெளி அருங்காட்சியமாக வைக்கலாம். ஏனெனில், தேர் ஓடினால் மட்டுமல்ல, நின்றாலும் அழகுதான்!
– தேனுகா, கலை விமர்சகர், தொடர்புக்கு: dhenuga.srinivasan@gmail.com
நண்பர் ஒருவர் சொன்னார்: ‘‘இப்போ இருக்கிற குழந்தைகள்லாம் அதிசயமா எதையுமே பார்க்க மாட்டேங்குறாங்க, கேட்க மாட்டேங்குறாங்க” என்று. அவர் சொன்னதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. எல்லாமே கணினியில், தொலைக்காட்சியில் இன்றைய குழந்தைகளின் விழிகளின் முன் விரிந்துவிடுகின்றன. ஆனால், இன்று 40 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் முன்பு அண்ணாந்து பார்த்து ரசித்த பொருட்களில் பலவற்றைக் காலம் தன் சுருக்குப் பையில் போட்டு எங்கோ தூர வீசியெறிந்துவிட்டது.
தஞ்சாவூர் ஜில்லாவில் முடிகொண்டான் என்கிற சிற்றூர் அது. ஒரு காலைவேளை. நாங்கள் பள்ளியில் இருந்தோம். நாங்கள் என்பது – அப்பாகுண்டு, மணிவண்ணன், நட்டு, என்னையும் சேர்த்த நால்வர் அணி. ஒருவர் சட்டையை ஒருவர் பிடித்துக்கொண்டு ரயில் வண்டியாய் காலம் எங்களை நகர்த்திய நாட்கள் அவை.
உடைந்த பாதி பிளேடை வாயில் வைத்து மோர்சிங் வாசித்துக்கொண்டிருந்த நட்டுவின் காதில் அப்பாகுண்டு ஏதோ கிசுகிசுக்க, அது மெல்ல நகர்ந்து எங்கள் காதுக்கு வந்தபோது எங்களால் வகுப்பில் உட்காரவே முடியவில்லை.
‘‘டேய்! நம்ம ரோட்டுக்கு கப்பி கார் வந்திருக் காம்…” என்பதுதான் அந்த ரகசிய சேதி.
சரியாக ஒரு மணிக்கு பள்ளியில் ஒரு மூலையில் தொங்கும் தண்டவாளத் துண்டில் மணியடிக்கப்பட, நாங்கள் மு.ரா.சன்ஸ் மஞ்சப் பையை (அதுதான் அப்போது எங்களின் ‘ஸ்கூல் பேக்’) தோளில் சாய்த்துக்கொண்டு சாலையை நோக்கி ஓடினோம். அய்யனார் சிலை உயரத்துக்குச் சாலையை அடைத்துக்கொண்டு கப்பி கார் நின்றது.
முன்னும் பின்னும் ராட்சஸ இரும்பு ரோலர்களைக் கால்களாகக் கொண்டு பிரம் மாண்டமாக அது நின்றது. அதன் மேலே ஓர் ஆள் உட்கார்ந்திருந்தார். அவர்தான் கப்பி காரின் பாகன். ஊரே அதை அதிசயமாகப் பார்த்தது. நாங்கள் அதைத் தொட்டுத் தொட்டுப் பார்த்தோம். யானையைத் தொட்ட சந்தோஷம்.
ரோடு ரோலரை எங்கள் ஊர்க்காரர்கள் கப்பி கார் என்றார்கள். ரோடு முழுக்க நிரவப்படும் கருங்கல் ஜல்லிகளுக்குக் கப்பிக் கல் என்று பெயர். கப்பிக் கல்லைத் தன் இரும்புப் பாதங்களால் நசுக்கி நகரும் ரோடு ரோலருக்கு கப்பி கார் என்கிற பெயர் எவ்வளவு பொருத்தம்!
கப்பி கார் வந்த நாளில் ஊருக்கே ஒரு திருவிழா முகம் வந்துவிட்டது. ஊரே சாலையில் திரண்டது. நாங்கள் பள்ளிக்கூடத்தை மறந்தோம்.
‘‘டேய்! இது பத்து நாளைக்கு முன்னால திருவாரூர்ல கிளம்புச்சாம். இன்னிக்குத்தான் நம்மூருக்கு வந்திருக்கு” என்று கப்பி காரின் இயந்திரவியலைப் புட்டுப்புட்டு வைத்தான் மணிவண்ணன்.
“அப்படின்னா, இது டெல்லிக்குப் போக எத்தனை மாசம் ஆகும்” என்று நான் விரல் விடாமல் எண்ணிப் பார்த்தேன்.
‘‘எனக்கு கப்பி கார் ஓட்டுற வேலை கெடச்சா போக மாட்டேம்பா. எல்லா காரும் இத முந்திக்கிட்டுப் போயிடும். இது டொடக்கு டொடக்குனு நவுரும்” என்றான் அப்பாகுண்டு.
எங்கள் ரோட்டில் கப்பிக் கல்லை நிரப்பி தார் போட்டு முடிக்கப் பத்து நாட்கள் ஆயின. அங்குலம்அங்குலமாக நகர்ந்து சாலையைச் சமன்படுத்திக் கம்பீரமாக நின்றது கப்பி கார். ஊர்க்காரர்களின் பொழுதுபோக்கே அதை வேடிக்கை பார்ப்பதுதான். அது நின்ற இடத்தில் தற்காலிகமாகப் பட்சணக் கடையும், கடலைக் கடையும் முளைத்திருந்தன. யானையின் முதுகில் சுண்டெலிகள் துள்ளிக் குதிப்பதைப் போல மாலைவேளைகளில் அமைதியாக நிற்கும் கப்பி காரின் மேலே ஏறி நாங்கள் விளையாடுவோம்.
‘‘கப்பி காருக்கு நான்தான் டைவர்” என்றான் நட்டு.
‘‘நான்தான் கண்டக்டரு” என்றேன் நான்.
நாங்கள் கப்பி காருக்கு பக்கத்தில் நிற் பதையே பெருமையாக நினைத்து நின்று கொண்டிருந்தபோது எங்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் மூணு வருஷமா எட்டாங்கிளாஸிலேயே இருக்கும் சுப்பிரமணி அங்கு வந்தான். மேலும் கீழும் அதைப் பார்த்தவன், அதன் பின்னால் சென்று தம்கட்டித் தள்ளினான். அதுவா நகரும்? என்ன நினைத்தானோ, கப்பி காரின் ரோதையை ஓங்கி உதைத்துவிட்டு, ‘‘இதுக்குத் திருட்டுப் பயலே வர மாட்டான்டா…” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான்.
தூரத்தில் கப்பி காரின் ஓட்டுநர் வருவதைப் பார்த்து நாங்கள் மிரண்டுபோனோம். அருகில் வந்த அவர், ‘‘பயல்களா… வர்றீங்களாடா… ஒரு ட்ரிப் அடிக்கலாம்” என்று அழைத்தார். அவருடன் தொற்றிக்கொண்டோம். எங்களைச் சுமந்தபடி மெல்ல நகர்ந்தது அந்தப் பேரதிசயம். சில நூறு சென்டிமீட்டர் தூரம் போன பிறகு எங்களைக் கப்பி காரிலிருந்து இறக்கிவிட்டார் பாகன்.
அதன் பிறகான காலங்களில் நான் பல நூறு மைல் தூரங்களைக் கடந்துவிட்டேன். என் நினைவின் சாலையில் அந்தக் கப்பி கார் இப்போதும் எங்கள் ஊரைவிட்டுத் தாண்டவே இல்லை!
Take off with Natarajan 