Education

The Fascinating History of the Iconic Mysore Sandal Soap…

NatarajanLeave a comment

A soap that has held a special place in the hearts of Indians for more than a century, Mysore Sandal Soap’s legacy is intricately interwoven with Karnataka’s history and heritage.

There is something beautifully Indian about the fragrance of sandalwood. Sweet, warm, rich and woody, it is a scent that is deeply interwoven with the nation’s history and heritage. This is, perhaps, one of the many reasons why the Mysore Sandal Soap has held a special place in the hearts of Indians for more than a century.

Here’s the fascinating story behind India’s most-loved sandal soap.

One hundred and one years ago, in May 1916, Krishna Raja Wodiyar IV (the then Maharaja of Mysore) and Mokshagundam Visvesvaraya (the then Diwan of Mysore), set up the Government Sandalwood Oil factory at Mysore for sandalwood oil extraction.

The primary goal of the project was to utilise the excess stocks of the fragrant wood that had piled up after World War I halted the export of sandalwood from the kingdom of Mysore (the largest producer of sandalwood in the world at the time).

Two years later, the Maharaja was gifted a rare set of sandalwood oil soaps. This gave him the idea of producing similar soaps for the masses which he immediately shared with his bright Diwan. In total agreement about the need for industrial development in the state, the enterprising duo (who would go on to plan many projects whose benefits are still being reaped) immediately got to work.

A stickler for perfection, Visveswaraya wanted to produce a good quality soap that would also be affordable for the public. He invited technical experts from Bombay (now Mumbai) and made arrangements for soap making experiments on the premises of the Indian Institute of Science (IISc). Interestingly, the IISc had been set up in 1911 due to the efforts of another legendary Diwan of Mysore, K Sheshadri Iyer!

From the talent involved in the research happening at IISc, he identified a bright, young industrial chemist called Sosale Garalapuri Shastry and sent him to England to fine tune his knowledge about making soap. Affectionately remembered by many as Soap Shastry, the hardworking scientist would go on to play a key role in making Visveswaraya’s dream a reality.

After acquiring the required knowledge, Shastry quickly returned to Mysore where the Maharaja and his Diwan were waiting anxiously. He standardized the procedure of incorporating pure sandalwood oil in soaps after which the government soap factory was established near K R Circle in Bengaluru.

The same year, another oil extraction factory was set up at Mysore to ensure a steady supply of sandalwood oil to the soap making unit. In 1944, another unit was established in Shivamoga. Once the soap hit the market, it quickly became popular with the public, not just within the princely state but across the country.

However, Shastry was not done yet. He also created a perfume from distilled sandalwood oil. Next, he decided to give the Mysore Sandal Soap a unique shape and innovative packaging. In those days, soaps would normally be rectangular in shape and packed in thin, glossy and brightly coloured paper. To help it stand out from the rest, he gave the soap an oval shape before working on a culturally significant packaging.

Cognizant of the Indian love of jewels, Shastry designed a rectangular box resembling a jewellery case— with floral prints and carefully chosen colours. At the centre of the design was the unusual logo he chose for the company, Sharaba (a mythical creature from local folklore with the head of an elephant and the body of a lion. A symbol of courage as well as wisdom, the scientist wanted it to symbolise the state’s rich heritage.

The message ‘Srigandhada Tavarininda’ (that translates to ‘from the maternal home of sandalwood’) was printed on every Mysore Sandal Soapbox. The aromatic soap itself was wrapped in delicate white paper, similar to the ones used by jewellery shops to pack jewels.

This was followed by a systematic and well-planned advertising campaign with cities across the country carrying vibrant signboards in neon colours. Pictures of the soapbox were noticeable everywhere, from tram tickets to matchboxes. Even a camel procession was held to advertise the soap in Karachi!

The out-of-the-box campaign led to rich results. The soap’s demand in India and abroad touched new heights, with even royal families of foreign nations ordering it for themselves. Another important turning point for the company was when, in 1980, it was merged with the oil extraction units (in Mysuru and Shivamoga) and incorporated into one company called Karnataka Soaps and Detergent Limited (KSDL).

However, in the early 1990s, the state-run firm did face a rough patch due to multinational competition, declining demand and lack of coordination between sales and production departments. As losses started rising, it was given a rehabilitation package by BIFR (Board for Industrial & Financial Reconstruction) and KSDL grabbed the lifeline with both hands.

The company streamlined its way of functioning and soon it had started showing profits again. Thanks to rising profits year after year, it had soon wiped out all its losses and repaid its entire debt to BIFR by 2003. The company also successfully diversified into other soaps, incense sticks, essential oils, hand washes, talcum powder etc.

Nonetheless, the Mysore Sandal Soap remains the company’s flagship product, the only soap in the world made from 100% pure sandalwood oil (along with other natural essential oils such as patchouli, vetiver, orange, geranium and palm rose). Due to tremendous brand recall and loyalty associated with the soap, it also bags a prized position on the shopping lists of visiting NRIs.

In 2006, the iconic was awarded a Geographical Indicator (GI) tag — that means anyone can make and market a sandalwood soap but only KSDL can rightfully claim it to be a ‘Mysore Sandalwood’ soap.

Thanks to this near-monopolistic presence in the market for sandalwood bathing soaps, KSDL has also become one of Karnataka’s few public sector enterprises that turns consistent profits. In fact, the company registered its highest gross sales turnover (of ₹476 crore) in 2015-16.

Such is the legacy of sandalwood and this earthy, oval-shaped soap in the state that even Karnataka’s thriving film industry calls itself Sandalwood!

Today, there are a multitude of branded soaps in the market but Mysore Sandal Soap continues to hold a distinctive place among all of them. Its production figures continue to rise, even as the availability of sandalwood is on the decline.

To counter this, KSDL has been running a ‘Grow More Sandalwood’ programme for farmers, that provides affordable sandalwood saplings along with a buy-back guarantee.Working in partnership with the forest department, it is also working to ensure that for every sandalwood removed for extraction, a sandalwood sapling is planted to replace it.

The story of Mysore Sandal Soap and its enduring appeal is an inspiration not just for Indian PSUs but for the entire FMCG sector. Here’s hoping that its future is aromatic as its history!

Source….www.the betterindia.com

Natarajan

 

The Stockholm Telephone Tower….

NatarajanLeave a comment

 

By the late 19th century, the miracle device called the telephone had been invented but the simple concept of undergrounding telephone cables had eluded engineers. Clumps of telephone wires strung from monstrous towers hung above the heads of pedestrians in all major cities with a sizable number of subscribers.

Telephone service was expensive at that time, and only the wealthy could afford it. In Sweden, the first public telephone exchange was opened in the capital city Stockholm, in 1880, by the Bell Telephone Company. It originally had only 121 subscribers. The telephone company charged subscribers between 160 and 280 Swedish Krona, depending on the subscriber’s location and distance to the exchange. This was equivalent to paying a subscription fee of 9,000 to 16,000 Krona (USD 1,100 to USD 1,966) in today’s value, which was a very high rate.

The Bell Telephone Company with their high rates soon got a competitor in Stockholm General Telephone Company (SAT), which was founded in 1883 by the engineer and businessman Henrik Tore Cedergren. His mission was to put a telephone in every household. Cedergren’s charged very low fees for a connection and monthly subscription, and the number of subscribers increased rapidly. By 1886, Stockholm had more telephones than any of the major cities in the world, with 4,832 subscribers, including about 1,600 at Bell Telephone Company. In 1887, SAT became the world’s largest telephone company, large enough to buy out Bell Company’s business in Stockholm in 1888.

In this early days of telephony, there were no substations and every subscriber was physically connected to the central exchange with an overhead wire. The Stockholm telephone exchange had thousands of wires converging in from every direction. A massive tower held these wires together.

This iconic Phone Tower, or Telefontornet, was opened in 1887, and had over 5,500 telephone lines whose collective length came to around 5,000 kilometers. As you can see from these pictures, it was quite a mess, and the network was extremely vulnerable to the elements. The locals thought the tower looked hideous and even complained that it darkened out the sun.

With the public and the press lambasting the tower at every opportunity, the telephone company decided that the tower needed a makeover. A decoration competition was announced, and in 1890 the tower got the four corner turrets. At all major events in Stockholm, the city’s flags were hoisted there.

However, by the turn of the 19th century, the tower was already on its path to obsolescence. The telephone company realized that laying cables underground was a far more elegant solution than stringing them from towers. By 1913, the entire network had gone underground and the Telefontornet lost its function. The remaining shell stood as a landmark for the several decades. At one point, the telephone company hung advertisement banners from the tower. In 1952, the tower caught fire which weakened the structure, and was demolished the following year on safety grounds.

Source….Kaushik in http://www.amusingplanet.com

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை….” பறவையின் மனசு “

Natarajan1 Comment

 

பறவையின் மனசு
——————–
பறவைக்கும் உண்டு மனசு ..
சிறகு கட்டிப் பறக்கும் அதன்
மனசும்… ஆசையும் பாசமும்
பறவைக்கும் சொந்தமே !
ஆனால் இலக்கு  ஒன்று மட்டுமே
பறவைக்கு குறி ! விதி விலக்கு
இல்லையே இதில் எந்த ஒரு பறவைக்கும் !
கண்டம் விட்டு கண்டம் பறக்கும்
பறவை எந்த பள்ளியில் படித்தது ?
எங்கே பாடம் கற்றது விண் வெளியில்
தன் பயண  வழி தேட ?
மனிதன் கற்க வேண்டும் பாடம்
ஒரு பறவையிடம் இன்று
தன்  இலக்கு நோக்கி சரியான
வழியில் பயணிக்க !
இங்கும் அங்கும் அலையாமல்
ஒரு  வழி அதுவும் நேர் வழியில்
பயணித்து  தன் வாழ்வின்  சிகரம்
தொட  இன்று மனிதனுக்கு  தேவை
பறவை சொல்லும் பாடம் !
Natarajan
in http://www.dinamani.com dated 25th Sep 2017

“மிகவும் தொன்மை வாய்ந்த வாய்ஸ் ரெக்கார்டர் எது தெரியுமா …? “

NatarajanLeave a comment

 

விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் நமக்கு எப்படி கிடைத்தது…

1950-களில் ஒருநாள் ஒரு வானொலி நிருபர் ஸ்ரீமஹாபெரியவாளை பேட்டிகண்டு அதனை டேப்ரிகார்டரில் பதிவு செய்துகொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று பெரியவா அவரிடமும்,அங்கு இருந்தவர்களிடமும்,”மிகவும் பழைய காலத்து வாய்ஸ் ரிகார்டர் எதுவென்று யாருக்காவது தெரியுமா” என்று கேட்டார்.

யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.

பெரியவா மற்றொரு கேள்வியைக் கேட்டார், ”விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் நமக்கு எப்படி கிடைத்தது?”

யாரோ ஒருவர்,”விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை பீஷ்மர் நமக்குத் தந்தார்” என்றார்.

அனைவரும் “ஆம்” என்று ஒப்புக்கொண்டனர்.

பெரியவா சிரித்துக்கொண்டே தலையசைத்து விட்டு, மற்றொரு கேள்வியை வீசினார்,

”குருக்ஷேத்திரத்தில் அனைவரும் பீஷ்மர் சொன்ன விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை பக்தியோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அதனை குறிப்பெடுத்ததோ, எழுதிக்கொண்டதோ யார்?” மீண்டும் அமைதி.

ஸ்ரீசரணர் புன்னகையுடன் சொல்ல ஆரம்பி த்தார்

“பீஷ்மர், ஸ்ரீகிருஷணரின் புகழையும், பெருமைகளையும் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தால் விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஸ்ரீகிருஷணரும், வியாசரும் உட்பட அனைவரும் வேறு எந்த நினைப்புமின்றி அவரையே உன்னிப்பாக கவனித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

பிதாமகர் பீஷ்மர் ஆயிரம் நாமங்களையும் சொல்லி முடித்தபின்பு அனைவரும் விழிப்படைந்தனர்.

முதலில் யுதிஷ்ட்டிரர் பேசினார்,

”பிதாமகர், ஸ்ரீவாசுதேவரின் ஒப்பற்ற பெருமை வாய்ந்த ஆயிரம் புனித நாமாக்களை சொன்னார். அவற்றைக் கேட்பதில் கவனமாக இருந்த நாம் அனைவரும் அவற்றை குறிப்பெடுக்கவோ, எழுதிக்கொள்ளவோ தவறிவிட்டோம்.

நாம் அற்புதமான விஷயத்தை இழந்து நிற்கின்றோம்” என்றார்.

அப்போதுதான் அனைவரும் எப்படிப்பட்ட தவறு நேர்ந்துவிட்டதென்று உணர்ந்து திகைத்தனர்.

பிறகு யுதிஷ்டிரர் ஸ்ரீகிருஷணரிடம் திரும்பி,”ஆயிரம் புனித நாமாக்களை மீட்டுத்தர தாங்களாவது உதவக்கூடாதா” என்று கேட்டார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வழக்கம்போல், “என்னால் மட்டும் என்ன செய்ய முடியும்? உங்கள் எல்லோரையும் போல நானும் ஆச்சார்யர் பீஷ்மரைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் என்றார்.

அனைவரும் சேர்ந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம், “ஹே.. வாசுதேவா, நீ ஆனைத்தும் அறிந்தவர். உம்மால் இயலாததென்பது எதுவுமே இல்லை. தாங்கள் தயைகூர்ந்து எங்களுக்கு உதவ வேண்டும்.

அந்த ஒப்புயர்வற்ற பெருமைவாய்ந்த பரந்தாமனின் ஆயிரம் புனித நாமாக்களை மீட்டுத்தர வேணடும். அது தங்களால் மட்டுமே முடியும்” என்று வேண்டினர்.

அதற்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர்,”இதனை செய்ய முடிந்த ஒருவர் உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கின்றார்” என்றார்.

எவருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை.

ஸ்ரீவாசுதேவர் தொடர்ந்தார்,”சகாதேவன் அதனை மீட்டு சொல்ல, வியாசர் எழுதுவார்” என்றார்.

அனைவரும் சகாதேவனால் எப்படி சஹஸ்ர நாமத்தை மீட்க முடியும் என்பதை அறிய ஆவலாக இருந்தனர்.

ஸ்ரீவாசுதேவர் கூறினார்,”உங்கள் அனைவருள்ளும் சகாதேவன் மட்டுமே ‘சுத்த ஸ்படிக’ மாலை அணிந்திருந்தான்.

சகாதேவன் சிவபெருமானை பிரார்த்தனை செய்து தியானித்து ‘சுத்த ஸ்படிகம்’ உள்வாங்கியுள்ள சஹஸ்ரநாமத்தை சப்த அலைகளாக மாற்ற, அதனை வியாசர் எழுதிக்கொள்ளுவார்” என்றார்.

‘சுத்த ஸ்படிகம்’ அமைதியான சூழ்நிலையில் எழும் சப்தங்களை கிரகித்துக்கொள்ளும்.

இது ஸ்படிகத்தின் குணம், தன்மை.

‘ஸ்வதம்பரராகவும்’ ‘ஸ்படிகமாகவும்’ இருக்கும் சிவபெருமானை தியானித்து அந்த சப்தங்களை மீட்க முடியும்.

உடனே சகாதேவனும் வியாசரும், பீஷ்மர் சஹஸ்ரநாமம் சொல்லிய அதே இடத்தில் அமர்ந்தனர்.

சகாதேவன் மஹாதேவரை பிரார்த்தித்து, தியானம் செய்து சஹஸ்ரநாமத்தை மீட்கத் துவங்கினர்.

அந்த ‘சுத்த ஸ்படிக’ மாலையே உலகின் முதல் ‘வாய்ஸ் ரிகார்டராக’, அற்புதமான விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை நமக்குத் தந்தது………..”

என்று சொல்லி குழந்தைபோல சிரித்தார் ஸ்ரீசரணர்.

ஹர ஹர சங்கர, ஜய ஜய சங்கர.

Source….FB input from Mohan Krishnaswamy and Subramanian Thanappa

Natarajan

நவராத்திரியை புரட்டாசியில் கொண்டாடுவது ஏன்?…

NatarajanLeave a comment

 

நவராத்திரியை புரட்டாசியில் கொண்டாடுவது ஏன்?

புரட்டாசி, ஐப்பசி மாதங்களிலும், சித்திரை மாதத்திலும் நவராத்திரி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என, இந்து சாஸ்திரம் கூறுகிறது. இவை முறையே, சரத் ருது, வசந்த ருது என்றழைக்கப்படுகின்றன.ஏன் இப்படி என்ற கேள்விக்கு, இந்த மாதங்கள், எமனின் கோரைப் பற்கள் என்றும், மனித குலம், கடுமையான நோய்களால் பீடிக்கப்படும் காலம் என்றும் பதில் வருகிறது.

சண்டிகையை வழிபட்டால், நோய்களைத் தவிர்க்கலாம். சண்டிகை என்பவள் சாதாரணமானவள் அல்ல. 18 கைகளை உடையவள்; ஆயுதம் தரிப்பவள். மகா வீரியம் கொண்டவள். எப்பேற்பட்ட துக்கங்களையும் துாக்கி எறிபவள். இவளை வழிபடுவதற்கான காலமாகவே, நவராத்திரி ஏற்படுத்தப்பட்டது. மகாளய பட்சம் முடிந்த அடுத்த தினத்திலிருந்து கொண்டாடினால், நோய் வரும் முன் விரட்டலாம்.

வட மாநிலங்களில் நவராத்திரி, துர்கா பூஜையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. கல்வியில் சிறந்து விளங்க விரும்புபவர்கள், எதிலும் வெற்றி வாகை சூட விரும்புபவர்கள், அதிகாரத்தில் தொடர்ந்து இருக்க விரும்புபவர்கள், சுக வாழ்வு வாழ விரும்புபவர்கள், நவராத்திரியைக் கொண்டாட வேண்டும் என, வியாசர் சொல்கிறார்.நவராத்திரி, பெண்களுக்கு மட்டுமே உரிய பண்டிகை என நம்பப்படுகிறது. ஆனால், மேலே சொன்ன பராக்கிரமங்களை பெரும்பாலும் விரும்புபவர்கள் ஆண்களே. எனவே, அவர்களுக்கு இந்த பண்டிகை மிகவும் முக்கியம்.

நவராத்திரி விரதம், பிரதமையில் துவங்கி நவமியில் முடிகிறது. இந்த நாட்களில், அம்பிகையை பூஜித்தால், அம்மை நோய் வராது என்றும், கிரக தோஷங்கள் நீங்கும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. எதிர்மறையான விளைவுகள் எதுவும் வாழ்க்கையில் அண்டாது.

அழகு, அன்பு, ஆற்றல், அருள், அறிவு ஆகியவற்றை, பெண் வடிவமாக கருதுவது நம் மரபு. கல்லையும், பெண்ணுருவாக்கி வழிபடுவது, நம் கலாசாரம். இவை இப்படி இருக்க, பெண் என்றால் பலவீனம் என நினைத்து, சுயஅழிவை தேடிக் கொண்ட மகிஷாசுரனின் கதை தான், நவராத்திரி விழாவின் துவக்கம். அன்னை பராசக்திக்காக, ஒன்பது நாட்கள் இரவில் தொடர்ந்து செய்யப்படும் பூஜையாகும். பொதுவாக, நவராத்திரி பூஜை, ஆண்டிற்கு நான்கு முறை கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்பது புராண வரலாறு.

நான்கு வகை நவராத்திரி

ஆடி மாத அமாவாசைக்கு அடுத்து வரும் பிரதமை முதல் ஒன்பது நாட்கள் – வராஹி நவராத்திரி

புரட்டாசி மாத அமாவாசைக்கு அடுத்து வரும் பிரதமை முதல் நவமி வரை ஒன்பது நாட்கள் – சாரதா நவராத்திரி

தை மாத அமாவாசைக்கு அடுத்து வரும் பிரதமை முதல் ஒன்பது நாட்கள் கொண்டாடப்படும் நவராத்திரி – சியாமளா நவராத்திரி

பங்குனி மாத அமாவாசைக்கு அடுத்து வரும் பிரதமை முதல் ஒன்பது நாட்கள் – வசந்த நவராத்திரி

இந்தியாவில், புரட்டாசி மாத மகாளய அமாவாசைக்கு பின் வரும், பிரதமை நாள் முதல் ஆரம்பிக்கும் சாரதா நவராத்திரி பெரும்பாலானோரால் கொண்டாடப்படுகிறது. புரட்டாசி மாதம் பிறந்தால், புது வாழ்வு அமையும் என்பது புதுமொழி.

அரிசி மாவு கோலம்

சுண்ணாம்பு மாவு பயன்படுத்தாமல், அரிசி மாவு மற்றும் செம்மண் கோலமிட்டால், குடும்ப ஒற்றுமையும், செல்வமும் வளரும். நவக்கிரக கோலம் போட்டால், அம்பாள் அனுக்கிரகமும், நவக்கிரகப் பலன்களும் கிடைக்கும்.இரவு, 7:00 மணி முதல், 9:30 மணி வரை தேவி வழிபாடு செய்ய உகந்த நேரமாகும்.

பூஜையில் கலந்து கொள்ளும் கன்னிப் பெண்களுக்கு புதிய ஆடை, பல விதமான மங்கலப் பொருட்கள், மஞ்சள், குங்குமம், வளையல், ரிப்பன், பொட்டு என, அளிப்பது நன்மை தரும்.

ஒன்பது நாட்களின் மகிமை

இந்த ஒன்பது நாட்களும், பராசக்தி, ஒவ்வொரு தேவியின் வடிவில், ஒரு வயது முதல் 10 வயது கன்னிப்பெண் வடிவில் அவதாரம் செய்கிறாள்.கன்னியின் வயதிற்கேற்ப, ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கன்னிகையாக ஒன்பது நாள் ஒன்பது கன்னிகைகளையும், ஒன்பது சுமங்கலிகளையும் பூஜை செய்வது, அளவிட முடியாத புண்ணியம் உண்டாகும்

குமாரி, திருமூர்த்தி, கல்யாணி, ரோகிணி, காளி, சாண்டிகா, சாம்பவி, துர்க்கா, சுபத்திரா
என்ற பெயர்களால் ஒன்பது நாட்களும் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்.அனைத்திலும் தேவியே உள்ளாள் என்பதை, உலகுக்கு உணர்த்தவே நவராத்திரி நாட்களில் கொலு வைக்கப்படுகிறது. பராசக்தி, அசுரர்களுடன் சண்டையிட்ட போது, தேவர்கள், பொம்மை மாதிரி நின்று கொண்டிருந்ததைக் காட்டத்தான், ‘பொம்மை கொலு’ வைப்பதாகவும் சொல்வதுண்டு.

இந்த ஒன்பது நாட்களில், தினமும், பகலில் சிவ பூஜையும், இரவில் அம்பிகை பூஜையும் செய்வதே சரியான வழிபாடாகும். பகலில், 1008 சிவ நாமாவளிகளை ஜெபித்து வழிபட்டால் பலன்கள் கிடைக்கும்.தசரதனின் மகன் ராமர் தான், முதன்முதலில் கொண்டாடினார். அதன் பின் தான், அவருக்கு சீதை இருக்குமிடம் தெரிந்தது என்று கூறப்படுவதும் உண்டு.

Source….www.dinamalar.com

Natarajan

Why you can’t fly a plane to space…?

NatarajanLeave a comment

 

Why can’t you fly a plane to space?

Turns out, you couldn’t even make it halfway. Part of the problem is Earth’s gravity. You need to escape it in order to reach space.

This requires a minimum speed of mach 33 (25,000 mph). The current world record for fastest plane is only mach 6.7 (5,140 mph). The other problem is the atmosphere.

As you fly higher, the atmosphere grows thinner. This creates two serious issues:

Issue 1: Fewer air molecules means it’s harder for the plane to stay airborne.

Issue 2: Less oxygen means less combustible fuel to power the engine.

So how high can planes actually fly? Commercial airliners generally don’t surpass 45,000 feet. But some pilots have pushed their planes to extreme limits.

In 1977, Alexandr Fedotov flew to 123,532 feet. This is the highest any ground-launched plane has reached. Yet, Fedotov only made it about 1/3 the way to space.

Another plane, SpaceShipOne reached 367,500 feet in 2004. It had rocket engines and was flown to an initial 43,500 feet before launch.

Looks like its best to leave spaceflight to the real rocket ships.!!!

Source….NATHANIEL LEE,JESSICA ORWIG  in http://www.businessinsider.in

Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை…” சேர்த்து வைத்த கனவு “

NatarajanLeave a comment

 

சேர்த்து வைத்த கனவு…
———————–
காணலாம் கனவு …நீ ..தம்பி.! சேர்த்து வைக்க மட்டும் அல்ல
உன் கனவு ! கனவு நனவாக நீ கட்ட வேண்டும் ஒரு
படிக்கட்டு ..திட்டமிட்டு நீ தாண்டவேண்டும் படிகள் அத்தனையும் !
பெரிதாக யோசி என்று சும்மாவா சொன்னார்கள் நம்
ஆன்றோர்  சான்றோர் ! வானமே உனக்கு எல்லை !
விண்ணில் வெற்றிக்கொடி நாட்ட வேண்டிய  நீ
இந்த மண்ணில் ஒரு வட்டத்தில் மட்டும் சுழல வேண்டுமா ?
தன் கூடுதான் தன் உலகம் என்று ஒரு பறவை நினைத்தால்
இந்த மண்ணிலிருந்து விண்ணில்  அது பறப்பது எப்படி ?
சிறகடித்து பறக்கும் அந்த பறவையைப் பார்த்து நீ
கற்றுக்கொள்  தம்பி..இந்த மண்ணில் மட்டும் அல்ல
விண்ணிலும் வெற்றிக் கொடி நாட்டப் பிறந்தவன் நீ என்று !
உன் கனவு எல்லாம் நனவாக வேண்டுமே அல்லாமல்
சேர்த்து வைத்து மறக்க அல்ல  உன் கனவு !  பார்த்து
நடக்க வேண்டும் தம்பி நீ ! கடக்க வேண்டும் தடைக்
கற்களையும் உன் வெற்றிப் படிகளாக்கி !
வானமே உனக்கு எல்லை …இல்லை உனக்கு
எதுவும் தொல்லை என்று நடுவில் !
My Tamilkavithi in www. dinamani.com  dated 10th Sep 2017
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை…” நிலைக்கும் என்றே ….”

Natarajan1 Comment

 

நிலைக்கும் என்றே …
———————
மாற்றம்  ஒன்றே நிரந்தரம் …அது ஒன்றே
நிலைக்கும் என்றென்றும் என்ற ஆன்றோர்
வாக்கு பொய்க்காதே தம்பி …
ஆன்றோர் சான்றோர் சொல் மறந்து என்றும்
நிலைக்கும் என் பதவியும் பணமும் என்று
நீ நினைக்க வேண்டாம் தம்பி !
மாற்றம் கொடுக்கும் ஏற்றம் ஒருவனுக்கு !
அதே மாற்றம் ஒருவனுக்கு ஏமாற்றம் !
இது உலக நியதி !  விதி விலக்கு ஏதும்
இல்லையே இதில் !
வாழ்வில் சுகமும் துக்கமும் என்றும் உன் வாழ்வில்
நிலைக்கும் என்றே எண்ணி விடாதே தம்பி !
“இதுவும் எதுவும்  கடந்து போகும்” என்று சொல்லி
நீ நேர்  வழி நடந்தால் உன் பெயர் மற்றவர்
மனதில் நிலைத்து நிற்கும் இன்றும் என்றும்
என்றென்றும் !
My Kavithai in http://www.dinamani.com dated 3rd Sep 2017
Natarajan

Legends of Onam: Let us all welcome Maveli, the righteous king!…

NatarajanLeave a comment

 

Onam is one the most anticipated festivals celebrated with much fanfare and merriment by the people in Kerala, irrespective of one’s caste or creed.

Usually coinciding with crop harvests in the region, the story behind how the festival came into being goes all the way back to Vedic and Puranic ages.

The mythical King Mahabali, considered to be one of the greatest kings to have ever ruled Kerala, is believed to ascend to Earth from the netherworld to meet his subjects once every year.

It is his homecoming that is celebrated as the festival of Onam, as we know it today.

The king remains quite popular in Kerala even to this day, as testified by the folk song, Maaveli Naadu Vannidum Kaalam (When Maveli, our King, ruled the land), that speaks of his reign being one where all were equal.

According to the traditional legend, the king’s growing popularity amidst the common people became a rising concern for the jealous gods, Indra in particular.

According to Hindu beliefs, when a king or an emperor has a considerable number of fair and just deeds to his credit, he has the power to dethrone even Indra, who is the god of the gods.

Threatened by Mahabali’s rising greatness, they decided to hatch a scheme against the king and rope in the supreme god Vishnu.

Taking the form of a poor Brahmin monk named Vamana, Vishnu approached the king and asked to be granted a boon. Mahabali, who was known for his altruistic qualities, readily agreed to the monk’s request. 

An ancient illustration depicting Vamana casting the king to netherworld. Source: Wikimedia. 
Vamana wished for a parcel of land that he could cover in three paces or steps. Amused by such a trivial request, the king granted his wish. However, the ‘simple’ monk soon transformed into a giant – and covered all of the king’s lands in just two steps.

Where to put the third step? The king could not go back on his word. Having nothing left that he could pledge, Mahabali offered his head to the monk as the third step. Vamana’s final step pushed the king to the netherworld, thus robbing him of his earthly commitments and his throne to heaven.

Vishnu offered the king a chance to visit his kingdom once every year, for his attachment to his subjects was well known even amidst the gods.

And thus, the festival of Onam came into being, marking the homecoming of the noble king, who is lovingly called Maaveli by his people.

Different rituals are practised even today that celebrate the reign of the king, which is considered to be a golden era in the history of Kerala.

Interestingly, despite the role that Vamana had in the banishment of Mahabali, he is not written off as a villainous character in the state.

In fact, one of the major instalments of the festivities includes statues of both figures. These are circulated in homes of people as a representation of the king’s visit as well as the god’s.

While the statue of Mahabali is known as Onathappan, Vamana’s form goes by the name of Thrikkarayappan, the lord of the land covered in three paces. And both make way into the floral arrangement of Pookalam on Pooradam, the eighth day of Onam.

And as the month of Chingam falls by year after year, the people of Kerala continue to await the visit of their beloved king and seek his blessings.

Source….LekshmiPriya .S in http://www.betterindia.com

Natarajan

 

 

 

 

வாரம் ஒரு கவிதை…” கண்ணால் காண்பதும் …”

NatarajanLeave a comment

 

கண்ணால் காண்பதும் …
——————–
கண்ணால் காண்பதும் பொய் …காதால்
கேட்பதும் பொய்… தீர விசாரிப்பதே மெய் !
இது சான்றோர் வாக்கு !
பதவியும் பணமும் இருக்கும் வரை உன்னை சுற்றி
ஒரு கூட்டம் இருக்கும் எப்போதும் !…நீ உன் கண்ணால்
பார்த்தாலும்  அந்த கூட்டம் ஒரு பொய் !
நீ உன் காதால் கேட்டாலும் உன் புகழ் பாடும்
அந்த கூட்டத்தின் பாட்டும் ஒரு பொய்தான் !
மயங்கி விடாதே தம்பி  நீ …ஒரு பொய்யின்
அழகில் ! மதி மயங்கி உன்னை இழந்து விடாதே
ஒரு மாய வலையில் சிக்கி !
கண் கொண்டு எதை நீ பார்த்தாலும் , உன்
காதால் எதை நீ கேட்டாலும்
உன் கண்ணுக்கு தெரியாத உன் மனம் மட்டும்
சொல்லும் நீ செய்வது சரியா இல்லை தவறா என்று !
உன் மனது சொல்லும் வாக்கே மெய் வாக்கு !
கண்ணுக்கு தெரியாத உன் மனத்தின் மெய் வாக்கை
நீ காது கொடுத்து கேட்கவேண்டும் தம்பி …
கேட்டு உன் மனம் காட்டும் நல் வழியில் நீ நடந்தால்
கூட்டத்தில் ஒருவனாய் நீ இருக்க மாட்டாய் தம்பி !
உன் வீட்டையும்  நாட்டையும் நல்  வழி நடத்தும்
ஒரு நல்ல தலைவனாய் நீ மிளிர்வாய்  தம்பி !
உன் மனம் சொல்லும் மெய் வாக்கு  கேட்டு  நீ நடந்தால்
நீ சொல்லும் ஓவ்வொரு சொல்லும் ஒரு
வேத வாக்கு …அதுவே உன் செல்வாக்கு !
K.Natarajan
as appeared in http://www.dinamani.com dated 27th august 2017