சமீபத்தில் வாசகர் ஒருவர் கேட்ட கேள்வி இது. பல பெயர்களிலும் பல உருவங்களிலும் கடவுள்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களா?
–
இந்தக் கேள்வியைப் படித்ததும் எனக்கு காஞ்சி ஸ்ரீ சந்திரசேகர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் சொன்ன வரிகள்தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தன. “கடவுள் ஒருவரே… ஆனாலும் பல பெயர்களிலும் பலவித உருவங்களிலும் கடவுளை வழிபடுவது கேலிக்குரிய ஒன்றல்ல. ஒரு பிள்ளையை அவனுடைய அம்மா ஒரு பெயரிலும், அப்பா இன்னொரு பெயரிலும், நண்பர்கள் பிறிதொரு பெயரிலும் அழைப்பார்கள். பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர் வேறு ஒரு பெயரைச் சொல்லி அழைப்பார். அந்தப் பிள்ளையோ ஒவ்வொரு வேளைக்கும் ஒவ்வொரு உடையாக அணிந்து செல்லும். விதவிதமாய் அலங்கரித்துக் கொள்ளும். இத்தனைக்கும் ஆள் மாறுபடுவதில்லை. பெயர் மாறும், உடை மாறும். அதைப் போலத்தான் பலப்பல பெயர்களிலும் உருவங்களிலும் இருந்தாலும் கடவுள் ஒருவரே! ஒவ்வொருவரும் எப்படியும் இதைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக கடவுளுக்கு பல உருவங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன.
சிலர் இந்த உருவ வழிபாடுகளில் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உலகத்தை படைத்து நடத்துகிற ஒரு தெய்வீக சக்தி இருப்பதாக நம்பி, கசிந்து உருகிய மனதோடு ஒருவன் ‘பகவானே! உன்னுடைய உருவம் எது என்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு உன்னுடைய உண்மையான உருவத்தைப் பார்க்கஆசை. என்னுடைய இந்த ஆசையை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும்’ என்று மனம் உருகி பிரார்த்தனை செய்தால் சர்வ நிச்சயமாய் கடவுள் ஏதாவது ஒரு வகையில் கனவிலாவது தோன்றி தன் உருவத்தைக் காட்டுவார்.
–
கடவுள் எல்லாவற்றையும் அறியும் தன்மை கொண்டவர். சிறு துரும்பு கீழே விழும் சத்தத்தையும் அவர் அறிவார். எனவே உங்கள் பிரார்த்தனை ஒவ்வொன்றும் சர்வ சத்தியமாய் அவர் காதுகளில் விழும். சிலருக்கு மனிதனைப் படைத்தது கடவுள்தானா என்பதில் சந்தேகம். ஒரு வீட்டை வடிவமைத்துக் கட்டியது ஒரு எஞ்ஜினியர் என்று சொன்னால் ஒப்புக் கொள்ளும் நாம், மனிதனைப் படைத்தது இறைவன்தான் என்பதை ஒப்புக் கொள்ள மறுத்து விஞ்ஞானம் பேசுகிறோம்.
–
கடவுள் மனிதனைப் பார்த்துப் பார்த்துப் படைத்திருக்கிறான். ஒரு சாண் வயிறு,பார்க்கஇரண்டு கண்கள், கேட்க இரு காதுகள், சுவாசிக்க நாசி, உணவு உண்ண வாய், பற்கள், நாக்கு, பேசக் குரல் நாண்கள். இந்த ஆச்சர்யங்களைக் காட்டிலும் பெரிய ஆச்சர்யம் எது என்றால், உரலில் அரசி போட்டு தண்ணீர் விட்டு ஆட்டுவார்கள். ஆனால் நாம் சாப்பிடும்போது, நமது உணவை வாயில் அரைப்பதற்கு நீர் எங்கிருந்து வருகிறது? அந்த உமிழ்நீரைச் சுரக்கச் செய்தது இறைவன் அல்லவா!
இறைவனின் படைப்பில் மனிதன் மட்டும் அதிசயமானவன் கிடையாது. அவன் படைத்த எல்லாமே அதிசயமானது, பாதுகாப்பானது. புளி பிசுபிசுப்பாக உள்ள ஒரு பொருள். அது மரத்திலிருந்து கீழே விழுந்தால், அந்த பிசுபிசுப்பில் மண் ஒட்டிக் கொண்டு யாருக்குமே உபயோகப்படாமல் போய்விடுமே என்பதற்காக அதற்கு ஒரு உறையைக் கடவுள் போட்டுள்ளார். உயரத்தில் காய்க்கின்ற தேய்ங்காய்க்கு கெட்டியான ஓடு, அந்த ஓட்டுக்கு மேல் ‘ஷாக் அப்சர்வர்’ மாதிரி கெட்டியான நார். இவையெல்லாம் ஏன் தெரியுமா? தேங்காய் எவ்வளவு உயரத்திலிருந்து விழுந்தாலும் உடையாமல் இருப்பதற்காகத்தான். இப்படி நாள் முழுக்க இறைவன் படைத்த பொருள்களையும், அந்தப் பொருள்களுக்கு அவன் செய்து வைத்துள்ள பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.
–
நான் என்னுடைய பனிரெண்டாவது வயதிலேயே இந்த உலகத்தில் கடவுள் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பதையும், அந்தக் கடவுள் ஒரு தாயின் அம்சமாக இருந்து அருள்பாலிக்கத் தயாராக இருக்கிறார் என்பதையும் புரிந்து கொண்டேன். கோவையில் தெப்பக் குளம் மைதானம் என்ற இடம் மிகவும் பிரசித்தமானது. காரணம், கோவையில் ஒரு பெரிய பொதுக்கூட்டம் நடத்த வேண்டுமென்றால், எந்த அரசியல் கட்சியாவது விருப்பப்பட்டால் கைகொடுக்கக் கூடிய ஒரே இடம் இந்த தெப்பக் குளம் மைதானம்தான். இந்த மைதானத்தில் மைக் பிடித்துப் பேசாத அரசியல் கட்சித் தலைவர்களே கிடையாது. தங்களை நாத்திகவாதிகள்
என்று பெருமையாய் சொல்லிக் கொண்டவர்கள், பிள்ளையார் சிலைகளை போட்டு உடைத்ததும் இந்த தெப்பக் குளம் மைதானத்தில்தான். பின் அதே நாத்திகவாதிகள், மார்கழி மாத பஜனையில் கலந்து கொண்டு திருப்பாவை, திருவெம்பாவை பாடல்களை சத்தம் போட்டுப் பாடி வந்ததையும் அதே மைதானத்தில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இந்த தெப்பக்குள மைதானத்தில்தான் எனக்கு வீடு.
–
மைதானத்தின் மேற்குப் பகுதியில் அன்னை ஸ்ரீ ராமலிங்க சௌடேஸ்வரியின் கோயில் அமைந்து இருந்தது. என்னுடைய பனிரெண்டாவது வயது வரையிலும் இந்தக் கோயில் என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் பிரசாதம் வழங்கும் இடம். நவராத்திரி நாட்களில் புளியோதரை, சுண்டல், மார்கழி மாத காலைகளில் சர்க்கரைப் பொங்கல், வெண் பொங்கள். அமாவாசை நாட்களில் இலைபோட்டு அன்னதானம், ஏகாதசி, சிவராத்திரி நாட்களில் தொன்னைகளில் பால் பாயாசம். இந்த மெனு எனக்கு மட்டுமல்ல, அந்த நாட்களில் என் வயதையொத்த
எல்லாருக்குமே மனப்பாடம்.
–
பிரசாதங்களைப் பெற்று சாப்பிடுவதற்காக மட்டுமே கோயிலுக்குச் சென்று வந்து கொண்டிருந்த நான், என் பனிரெண்டாவது வயதில் முதல் முறையாக ஒரு பர்சனல் கோரிக்கையோடு, அம்பாளைக் கும்பிடப் போனேன். அம்பாளிடம் நான்வைத்த பர்சனல் கோரிக்கை இதுதான்: “அம்மா தாயே.. இப்ப எனக்கு கணக்குப் பாடம் சொல்லித் தர்ற வாத்தியார் ரொம்ப கோவக்காரர். கணக்கை தப்பா போட்டுட்டால் கண் மண் தெரியாமல் அடிக்கிறார். வகுப்புக்குப் போகவே பயமாய் இருக்கு. அந்த கோபக்கார கணக்கு வாத்தியாருக்கு பதிலாக வேறு ஒரு நல்ல கணக்கு வாத்தியாரை அனுப்பி வைக்கக் கூடாதா…? அப்படி நீ அனுப்பி வச்சா, இந்த கோயிலுக்கு தினசரி வந்து உன்னைக் கும்பிடறேன்!’ இப்படி பிரார்த்தனை செய்து விட்டு மறுநாள் காலை பள்ளிக்குப் போனேன். 11 மணிக்கு கணக்கு வகுப்பு. நம்பினால் நம்புங்கள். அந்த முரட்டுக் கணக்கு வாத்தியார் வரல. அவருக்குப் பதிலாக சிரிக்கச் சிரிக்கப் பேசும் புது கணக்கு வாத்தியார் கணக்குப் பாடம் எடுத்தார்.
அவர் கணக்குப் பாடத்தைச் சொல்லிக் கொடுக்கும் முறையும் சுலபமாக இருந்தது. எல்லா மாணவர்களும் ‘ஹோம் ஒர்க்கை’ ஒழுங்காகச் செய்து முடித்தால், பீரியட் முடிவில் ஒரு பத்து நிமிஷம் ஒரு குட்டிக் கதை சொல்வார். என் வேண்டுகோளை ஒரு நாளில் நிறைவேற்றி வைத்த அம்பாள் கோயிலுக்கு அன்று முதல் மாலை வேளைகளில் செல்ல ஆரம்பித்தேன். அதன்பிறகு, நான் அம்பாளிடம் வைத்த சின்னச் சின்ன கோரிக்கைகள் எல்லாம், கோரிக்கைகள் வைத்த அடுத்த சில நாள்களிலேயே நிறைவேறின.
–
இப்போது நான் அந்தக் கோரிக்கைகளை எல்லாம் நினைத்துப் பார்த்தால், அவைகளில் பொதிந்து இருந்த ஒரு உண்மை பிடிபட்டது. நான் அம்பாளிடம் வைத்த எல்லா கோரிக்கைகளிலும், ஒரு தார்மீக நியாயம் இருந்தது. “கடவுள் ஒருவர் நிச்சயமாய் இருக்கிறார்” என்று நான் ஆணித்தரமாய் நம்புவதற்கு இன்னொருவரும் காரணமாயிருந்தார். அவர் வேறு யாருமில்லை. திருமுருக கிருபானந்த வாரியார் அவர்கள்.
–
அப்போது பள்ளிக்குப் பின்புறம் இருந்த மைதானத்தில் ஒரு பெரிய பந்தல் போடப்பட்டு, அங்கே வாரியார் ஸ்வாமிகளின் மஹாபாரத கதாகாலட்சேபம் தினசரி நடைப் பெற்றுக் கொண்டிருந்தது. (மாலை 6 மணியிலிருந்து இரவு 8 மணி வரையிலும்) வாரியார் ஸ்வாமிகள் கதாகாலட்சேபம் நடத்தும்போது அவருக்கு முன்பாய் பத்து பதினைந்து சிறுவர்கள் எப்போதும் உட்கார்ந்து இருப்பார்கள். அவர் ஏதாவது ஒரு கேள்வி கேட்டுவிட்டு சிறுவர்களிடம் பதில் என்ன என்று கேட்பார். சரியான பதில் சொல்லும் சிறுவனுக்கு அவர் ஒரு சிறிய பாக்கெட் சைஸ் கந்தர் சஷ்டி புத்தகத்தைக் கொடுப்பார். நானும் அந்த கும்பலில் இருப்பேன். ஆனால் ஒரு தடவை கூட பரிசு வாங்கியது கிடையாது.
ஆனால் வாரியார் சுவாமிகள் ‘கடவுள் இருக்கிறார்’ என்பதற்கு அவர் சொல்லும் எளிமையான உதாரணங்கள் என்னுடைய மனதுக்குள் அப்படியே சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்து கொள்ளும். அவர் ஒரு முறை இப்படிச் சொன்னார். “சில பேர் கோயிலுக்குப் போவாங்க. விழுந்து விழுந்து கும்பிடுவாங்க. கும்பிடும்போதே மனசுக்குள் ஒரு சந்தேகம் லேசா எட்டிப் பார்க்கும். கடவுள் உண்மையிலேயே இருக்கிறாரா இல்லையாங்கற சந்தேகம்தான் அது. என்னோட தலைக்கு மேல வெளிச்சம் கொடுத்துக்கிட்டிருக்கிற இந்த ட்யூப் லைட்டை மாட்டினது யார்னு கேட்டா உடனே எலக்ட்ரீஷியன்னு பதில் வரும். இந்த பதிலை நாம் எல்லோரும் நம்பறோம். ஏன்னா அது உண்மை. இந்த இடத்துக்கு மட்டும் வெளிச்சம் தர்ற ட்யூப்லைட்டை மாட்டினது ஒரு எலக்ட்ரீஷியன்னு சொன்னா நம்பற நாம், இந்த உலகம் முழுவதற்கும் வெளிச்சம் தரக்கூடிய சூரியனை உயரத்திலேயே ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தில் பொருத்தி வச்சிருக்கிறது கடவுள்னு சொன்னா ஏன் நம்ப மாட்டேங்கறோம்?”
–
இப்படி அவர் சொன்ன எத்தனையோ விஷயங்கள் என்னை நிரம்பவே கடவுளிடம் நெருங்க வைத்தது. போகப் போக, வயது ஏற ஏற இன்னொரு உண்மையும் புரிந்தது. வெறுமனே கோயிலுக்குப் போய், நெற்றியில் விபூதி குங்குமம் வைத்துக் கொண்டு கடவுளைக் கும்பிடுவதால் மட்டுமே அவனுடைய அருள் கிடைத்துவிடாது. நம்முடைய எண்ணங்களும் செயல்களும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். நாம் பேசும் வார்த்தைகள் ஒருவரை மகிழ்ச்சிப்படுத்த வேண்டுமே தவிர, புண்படுத்தக் கூடாது. பெற்றவர்களையும் பெரியோர்களையும் மதிக்க வேண்டும். செய்யும் தொழிலே தெய்வமாய் நினைக்க வேண்டும். நம் நிலை உயரும்போது பணிவு கொள்ள வேண்டும். எல்லோரிடமும் திறமை இருக்கிறது என்று எண்ண வேண்டும்.
–
நான் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட நாவல்களை எழுதியிருக்கிறேன் என்றால் அதற்குக் காரணம் அந்த இறையருளே தவிர, வேறு ஒரு காரணமில்லை. ‘நீ எழுது!’ என்று இறைவன் எனக்கு இட்ட பணியை நான் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். நான் என் கையில் ‘பேனா’ பிடிப்பதோடு சரி. என்னை எழுத வைப்பதும்… அதை வாசகர்களைப் படிக்க வைப்பதும்.. அந்த இறையருள் மட்டுமே.
மதுரை அரசு ராஜாஜி மருத்துவமனை அமைந்துள்ள பனகல் சாலையில், ஒரு டீக்கடை முன் அதிகாலை நேரத்தில் தினமும் ஏகப்பட்ட கூட்டம். டீ வாங்கத்தான் இவ்வளவு கூட்டமா எனச் சென்று பார்த்தால், எல்லோரும் இலவசமாக அந்தக் கடையில் பாட்டில், பாட்டிலாக சுடுதண்ணீர் வாங்கிச் செல்கின்றனர். பேரல் பேரலாகக் கொண்டு வரப்படும் தண்ணீரை ஒரு ஊழியர் கேஸ் அடுப்பில் சூடுபடுத்திக் கொண்டிருக்க, மற்றொரு ஊழியர் அந்த சுடு தண்ணீரை வாளியில் வருகிறவர்களுக்கெல்லாம் இலவசமாக வழங்குகிறார்.
நம்மூரில் குடிதண்ணீருக்கே குழாயடிச் சண்டை நடப்பது வழக்கம். ஆனால், இந்த டீக்கடையில் கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, ஏழை நோயாளிகளுக்காக சுடுதண்ணீர் வழங்கும் சேவையை வெளியே தெரியாமல் செய்து வருகின்றனர்.
இந்த டீக்கடை உரிமையாளர் பி.சி. தங்கம். முன்னாள் மாநகராட்சி கவுன்சிலரான இவர் இறந்துவிட்டார். இவரது மனைவி ஆனந்தவள்ளிதான், தற்போது இந்தக் கடையை நடத்துகிறார். இவரும் கவுன்சிலராக உ ள்ளார். ஆனந்தவள்ளியின் கணவர் பி.சி. தங்கம் இந்தக் கடையைத் தொடங்கும்போது, மருத்து வமனைக்கு வரும் நோயாளிகள் குடிக்க, மருந்து, மாத்திரைகள் சாப்பிட அவர்களுடைய உறவி னர்கள், அப்பகுதி டீக் கடைகளில் சுடுதண்ணீர் கேட்டு வருவார்களாம். அவர்களிடம் கடைக்காரர்கள் ‘டீ வாங்கினால் ஒரு டம்ளர், 2 டம்ளர் சுடுதண்ணீர் தருகிறோம் எனப் பேரம் பேசுவார்களாம். சிலர் சுடுதண்ணீரெல்லாம் தர முடியாது என விரட்டுவார்களாம். அதனால், சுடுதண்ணீர் வாங்குவ தற்காகவே கடைகளில் பார்சல் டீ வாங்குவா ர்களாம். சுடுதண்ணீருக்கு அவர்கள் திண்டாடுவதைப் பார்த்த பி.சி.தங்கம், தனது கடை ஊழியர்களிடம் நோயாளிகளுக்காக யார் வந்து கேட்டாலும் எந்நேரத்திலும் இலவசமாக சுடுதண்ணீர் போட்டுக் கொடுங்கள் என்றாராம்.
அன்று முதல் இன்று வரை, நோயாளிகளுக்கு இலவசமாக சுடுதண்ணீர் வழங்கி வருகின்றனர். கணவர் இறந்தபின், அவரது மனைவி ஆனந்தவள்ளியும் இந்த சேவையைத் தொடர்ந்து வரு கிறார்.
தினமும் 2 வணிக சிலிண்டர்கள்
இதுகுறித்து கடை ஊழியர்கள் அழகுசுந்தரம், திருமலை ஆகியோர் ‘தி இந்து’ விடம் கூறுகையில், “அறுவை சிகிச்சை செய்தவர்கள், கட்டு போட்ட வர்களுக்கு மருத்துவர்கள் சுடுதண்ணீரால் உடம்பை துடைத்துவிடச் சொல்வார்கள். சுடு தண்ணீரைதான் குடிக்கச் சொல்வார்கள். நோயாளிகளுக்கு மருத்துவமனையில் சுடுதண்ணீர் வசதியில்லை. அதனால், நோயாளி யின் உறவினர்கள் வீட்டில் இருந்து சுடுதண்ணீர் கொண்டுவர வேண்டும். இல்லையென்றால், டீக்கடைகளில்தான் வாங்க வேண்டும்.
டீ வாங்கினால் மட்டுமே கடைகளில் பாட்டிலில் ஒன்று, இரண்டு டீ டம்ளரில் மட்டும் சுடுதண்ணீர் கொடுப்பார்கள். சுடு தண்ணீர் வாங்குவதற்காக ஒரு நாளைக்கு மூன்று, நான்கு முறை டீ வாங்க வருவார்கள். அதனாலே, மருத்துவமனையை சுற்றி டீ கடைகள் ஏராளம். மதுரை அரசு மருத்துவமனைக்கு தென் மாவட்டங்கள் முழுவதும் இருந்து நோயாளிகள் வருவார்கள். அவர்கள் சுடு தண்ணீரை வீட்டிலிருந்து எடுத்து வர முடியாது. சுடு தண்ணீருக்காக அவர்கள் தடுமாறுவார்கள். அவர்களுக்காக தினமும் சுடு தண்ணீர் வழங்குகிறோம். தினமும் 6 பேரல் சுடுதண்ணீர் கொடுக்கிறோம். இதற்காக தினமும் இரண்டு வணிக சிலிண்டர்கள் செலவாகிறது. ஒரு சிலிண்டர் விலை ரூ. 1900-க்கு மேல் விற்கிறது. டீக் கடையில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை சுடு தண்ணீர் வழங்குவதற்காக செலவிடுகிறோம் டீக்கடை முன் சுடுதண்ணீர் வாங்க கூட்டம் குவிவதால், காலை நேரத்தில் வியாபாரம் பாதிக்கும். அதனால், அதிகாலை 5 மணி முதல் 7 மணி வரையும், மாலை 3 மணி முதல் 7 மணி வரை மட்டுமே சுடு தண்ணீர் வழங்குவோம். அந்த நேரத்தில்தான் நோயாளிகளுக்கும் தண்ணீர் தேவைப்படும் என்றனர். இவர்களைப் பார்த்து, தற்போது மற்ற டீக்கடைக்காரர்களும், தினமும் குறிப்பிட்ட சிறிது நேரம் இலவசமாக சுடுதண்ணீரை வழங்கத் தொடங்கிவிட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.
The Atacama Desert in northern Chile is famous for being the driest place in the world. It is a virtually rainless plateau that sits across a location nearly 600 miles wide and is 50 times drier than the Death Valley in the United States, with an average rainfall of just 1 millimeter per year across the region, while some weather stations have never reported any precipitation since they started keeping records.
Atacama’s landscape has been carved by volcanic activity in the area and looks like no other. When you see the beautiful colors of the lagoons, volcanic peaks and vast salt basins that cover the desert, you will see why it is one of the most up-and-coming travel destinations in the world.
Lake view near Piedras Rojas (Red Stones) at over 4000m altitude
Given that the Atacama Desert is famous for being the driest place on Earth, it may come as a surprise to many to see a series of high altitude lagoons dotting across the area and providing a beautiful color contrast against the red volcanic landscapes. However, many hundreds of years ago, small periods of heavy rainfall caused water to accumulate in basins and create small lakes. Other lagoons formed from melting glaciers during the last ice age and have remained until this day. The lakes are generally extremely salty and given that more water evaporates in the area than falls, the lakes are technically drying up – although they will still be around for a while.
View over Valle de la Muerte (Death Valley) near the town of San Pedro.
Many visitors flock to the area to experience its famous ‘otherworldly’ landscape. The comparisons with faraway lands are not just aesthetic either – they are grounded in science. Samples of soil taken in the desert have been found to have a similar composition to samples taken from Mars. NASA even uses the area to test roving vehicles and other instruments before they depart on missions for the red planet.
Despite the harsh conditions, nature (as it so often does) has found a way to thrive. Many varieties of weird and wonderful plant life add some color to the landscape, and a number of animal species have made the desert their home. Llama-like vicunas, small and furry viscachas and the elusive South American Grey Fox are among the mammals of the region, while a variety of birds can also be spotted including three different types of flamingos.
The desert was at the center of a huge land dispute between Chile and Bolivia in the 1800s. Because the area is home to the largest supply of sodium nitrate, it is a lucrative source of economic possibilities. The mining industry remains a big business today, and there are many abandoned towns that provide a reminder of the mining practices of yesteryear. Chile won the land dispute, which is still the cause for some resentment across the border today.
The desert is largely isolated with a just a few small towns dotting the landscape. Visitors can arrive by air or overland into the largest town in the region – Calama – and most head for San Pedro de Atacama, from which many tours of the region can be arranged. The remoteness of the desert and lack of ambient light ensure it is a special place to be after night falls, offering not only spectacular sunsets above ethereal scenery, but also incredible views of the stars after nightfall. It is a one of the best places in the world to gaze into the milky way and it’s easy to arrange stargazing trips to please any budding astronomer.
An Indian organization has come up with a technology that can help increase internet connectivity and take it to the rural parts of the nation as well.
A postal stamp-sized chip, called Pruthvi might have the potential to connect India’s rural population to the internet.
Developed by the Bangalore-based semiconductor firm, Saankhya Labs, the chip powers a system called Meghdoot that can use television White Space to transmit internet to many households.
Picture for representation only. Photo Credit: Matt Laskowski/Flickr
White Space refers to the underutilised portion of the radio frequency spectrum. According a report in CNET, networks often leave a buffer between channels for safety purposes. Thus, large portions of the spectrum, usually in the 470 MHz to 790 MHz band, allocated for television broadcasting are unused or wasted, like the spectrum traditionally used for over-the-air transmission using TV towers and rooftop antennas. These spaces are at a lower frequency, and therefore a longer wavelength. This gives the signal a longer range, which can be used to deliver fairly low-speed Internet access over a wide area.
Saankhya Labs was founded in 2007 by Parag Naik, Hemant Mallapur and Vishwakumara Kayargadde. Pruthvi’s use is to allow Meghdoot to connect to a user-side modem to translate the white space signals to the more common internet bands that smartphones, tablets and computers use.
This technology can provide internet for up to a radius of 10-15 km depending on the height of the antenna tower and transmission power. The range can also be increased.
Saankhya labs is set to carry out field trials across the country in collaboration with IIT-Bombay, IIT-Delhi and IIT-Hyderabad. Discussions with Microsoft are also going on with the view of conducting trials in at Srikakulam in Andhra Pradesh.
“World over regulatory authorities are using or planning to use this spectrum for their respective connectivity programmes. India can take the lead in both technology and the markets for TV White Space-based broadband delivery,” Parag Naik, CEO and co-founder of Saankhya Labs, told The Economic Times.
The chip is crucial in today’s times when the country is taking various measures to increase the impact of digital India, and also when various technology companies are working on similar goals. Saankhya Labs has now joined the likes of Google, Facebook and Microsoft.
The Meghdoot product line is also compliant to the Wi-FAR standard. This makes it suitable for use in other countries as well. The organization is also engaged with partners in the Philippines, the US and Singapore for trials.
They wanted to inspire young people of India to take up mountaineering. So Arjun Vajpai and Bhupesh Kumar scaled a 6,180 metres high unexplored peak, becoming the first people to do so.
Two mountaineers, Arjun Vajpai and Bhupesh Kumar, have become the first people to scale a ‘six-thousander’ peak located near the Bara Shigri glacier.
The term ‘six-thousander’ refers to a peak that is 6,000 metres high, or taller. This particular peak is 6,180 metres tall. It overlooks the Spiti Valley, and gives a view of the Himalayan landscape from an altitude of over 19,000 feet. Bara Shigri glacier is the largest glacier in Himachal Pradesh.
The duo wanted to go for an unexplored peak to inspire young people to take up mountaineering, and they completed the mission on Oct. 14, returning on Oct. 20.
They also named the peak Mount Kalam in the memory of the former Indian President. –
Arjun, who had climbed Mount Everest in May 2010, comes from Noida. He had also tried to scale Mount Makalu in Nepal this year, but was stopped because of the earthquake. Bhupesh hails from Bulandshahr and he has scaled 17 Indian peaks till now. –
Bhupesh Kumar
It is a technically challenging mountain with lots of deep snow, hidden crevasses and abundant rock. Climbing the mountain in an extremely cold environment was difficult. But we scaled it successfully,” Arjun told The Times of India. According to him, around 300 peaks in India are ‘six-thousanders’
They had left Noida on Oct. 8, reaching Batal camp in Himachal Pradesh on Oct. 9. From there, they climbed to Scout Camp (4,100 metres), Intermediate Camp (4,400 metres), Base Camp (4,750 m) and Summit Camp (5,500 metres). On Oct. 14, they scaled the peak and hoisted the Indian flag there.
Vindhya E Infomedia, a BPO in Bangalore, is known for it its quality of work. But what’s special about it? The organization was started with the vision of employing differently abled people, and has been doing so, very successfully, since the past 10 years now.
Pavithra Y S, a 21-year-old B.Com graduate was brainstorming ideas about doing something meaningful in her life, with her husband Ashok Giri who is an IT professional. “We just ended up choosing to start a for-profit enterprise that would also offer growth opportunities for the so-called ‘disabled’ people,” she says.
Pavithra uses the term ‘so-called’ because Vindhya E Infomedia, the social enterprise that was born as a result of that brainstorming session, has proved that the disabled are just differently enabled people who are completely capable of being a part of the productive work force.
Vindhya E Infomedia, located in the Rajajinagar Industrial Estate of Bangalore, is now in its 10th year of operations.
The company does Business Process Outsourcing for many industries such as micro finance, banking, insurance, IT and ITES where data is the key to making decisions. Turnaround time (TAT) is critical in choosing vendors, and in that respect, Vindhya is the BPO of choice in the banking and financial services industry.
A service provider to top notch companies like Schneider, SAP and many leading banks, it is known today for its quality.
“In fact, our company has brought down TATs drastically in this sector. And it is all because our differently-abled employees deliver their best. For them, this is important not just for their career advancement but more because they want the rest of their disabled community to be able to get the job opportunity that they have got. They work as if they are being appraised every moment,” says Pavithra.
So is there an optimum match between the skill sets of the differently abled and the BPO industry’s requirements?
“There are a couple of requirements, but in my opinion the most important one is ‘attitude’. All of them come with a ‘can do’ attitude. ‘Give us any work and we will deliver it’, they say. And they do,” explains Pavithra.
The hearing and speech impaired mostly do data processing. Training for the hearing impaired is conducted through sign language which is also the universal language used at Vindhya E Infomedia.
Training session in progress for Non-Voice Process Executives –
How Pavithra learnt the sign language makes for an interesting anecdote. In the early days of the company, two hearing impaired girls walked into the office for jobs. At that time, Pavithra did not know that such a thing as a sign language exists. ‘Give me a job and I’ll teach you the sign language,’ one of the girls told her.
Vindhya E Infomedia’s training manual for the 1,200 able and differently enabled employees is written in simple English with clear photos to illustrate processes that the employees need to be trained in. Candidates who apply are expected to have basic English comprehension and computer usage skills. They are then trained to use specific software and communicate in English. While there is a formal training module, informal tools such as reading English language newspapers, and conversing between employees in English also helps.
Although Vindhya was started with the aim of creating a 100 per cent production team of differently abled, it has employed the abled too, in order to bring in other skills sets into the company. This, in fact, has spurred the differently enabled to perform even better because of the healthy competition at workplace. The abled employees, many of them women, work on client sites.
“Our work ethic is hard-core professional. While we nurture the differently abled, no concessions are given for non-performance. Our work force is very disciplined,” says Pavithra.
Recruitment is a multi-pronged process. Initially, they approached NGOs that trained the differently abled. But now they have also set up camps in Tier II cities to create awareness about job opportunities and to recruit from there.
In addition to this, they do campus recruitment as well. Even so, what works best is word-of-mouth because ‘referrals are important in creating trust between employer and employee’, says Pavithra.
Setting up Vindhya E Infomedia was Pavithra’s first work experience and Ashok Giri, her husband, mentored her for the first two years after which he joined the company as CEO and Director. Like any other startup, they operated on a shoe-string budget. Pavithra remembers how, soon after they started, they were to celebrate their daughter’s first birthday. But with the already stretched budget, they could not make any grand plans. When their employees got to know about this, they pooled in and bought a cake, some snacks, and held an impromptu celebration.
Thus the tradition of having a monthly birthday celebration of the employees started.
Initially, they were also low on cash and for some months it was difficult to pay salaries. But the employees were so thrilled to have a job that they were willing to forgo this, provided food and accommodation were taken care of. Thus they rented out a house where employees could share accommodation and three meals were provided at the work place every day.
It is heartening that many of the employees from the initial batch have moved out of shared accommodation, found spouses within the company and bought homes of their own.
Pavithra narrates the story of how she found her front office receptionist when one of her vendors mentioned a guy who had lost both his arms in an accident. She was not sure if she could employ him, but his ‘can do’ attitude was so infectious that she hired him as a receptionist. With some training in spoken English he handled his job well and his people skills were so good that he was moved to the HR department and is now the Assistant Manager, HR.
“We named our company Vindhya because we believed that like the mountain range that continues to grow, our company too would grow, not just in business but also in human potential. We could see that happening from Day 1 – people walked into our company and their lives changed. As did ours as we kept learning from each other,” sums up Pavithra.
“When we did client presentations, people often wondered if we could deliver the goods. Time and again Vindhya E Infomedia has proved itself to be the best in its class. Our work culture of integrating the specially enabled with the able has worked well for us and our clients, who have solidly supported us through our decade of existence. To this day my husband and I try to recollect how our conversation of starting Vindhya started and neither of us remembers it. I believe this enterprise was just meant to be.”
Aloe vera is perhaps the most genuine and versatile cure-all plant there is, offering a plethora of health benefits – the word ‘vera’ after all, does mean true or genuine. In the past, it was considered to be the plant of immortality by the Egyptians, and has been used since time immemorial for its soothing and curing properties.
The Aloe vera plant is luscious with thick, fleshy stems and spiny leaves. The plant’s miraculous benefits are located within the stems, which contain aloe juice and gel – a substance that is used in numerous medicinal, cosmetic, and health treatments.
Aloe vera juice can be bought (preferably organic, and pure) from a health shop or a well-stocked supermarket. Alternatively, if you’ve got a couple of plants at home, you can just as easily make your own juice
Cut and open a few stems of the plant from the middle section. Opt for the outer stems as they are the most mature, and have the highest concentration of antioxidants.
Upon squeezing the stem, aloe gel will ooze out. Store it in a bowl, then put the gel in a blender and add 1 cup of water.
To get pure aloe vera juice, blend the ingredients and consume within 3-4 days, before it loses its antioxidants.
What Makes Aloe Vera so Nutritious?
Aloe vera (both juice and gel) is packed with antioxidants and antibiotics and works as stimulators of cell growth. It also has scar and pain inhibitor properties. The entire leaf is at times used to treat ulcerative colitis, metastatic cancer, infectious disease and chemotherapy treatment. The plant is also rich in the following vitamins and minerals, making it a highly nutritious ingredient.
Calcium
Sodium
Iron
Potassium
Manganese
Zinc
Folic Acid
Vitamins A, B1, B2, B6, C, E
Amino Acids
15 Health Benefits of Aloe Vera
Aloe juice can be consumed internally, or applied on the skin and hair. It is also a general health tonic that you can consume every morning to reap all of its benefits.
1. Use it to cure bowel problems
Due to its high anti-inflammatory properties, aloe vera is just the thing to take if you suffer from bowel problems. It promotes good bacteria in the gut and keeps all digestive disorders at bay.
2. Use it to treat Rheumatoid Arthritis
This auto-immune disease attacks the body tissues, especially the membranes lining the joints, causing inflammation and stiffness. Drinking aloe juice for two weeks however, can help reduce inflammation in the body. Aloe also contains anti-inflammatory compounds that help to reduce the pain and stiffness to a great extent.
3. Use it to treat heart reflux
If you suffer from severe digestive problems, drinking aloe vera juice reduces the symptoms of heart reflux, and stabilizes the alkaline levels of the body. Aloe juice has a soothing effect on stomach walls and reduces heart burn and discomfort. It is also an ideal treatment for constipation, due to its laxative properties.
4. Use it to reduce cholesterol levels
To keep your cholesterol levels in check, as well as increase levels of good cholesterol, include fresh aloe juice in your daily diet.
5. Use it to regulate blood sugar levels
When consumed regularly, aloe vera helps to regulate blood sugar levels. On this note though, it is important to consult with your doctor, for the correct dosage. Often times, aloe can interfere with the medicines that you take to curb blood sugar.
6. Use it to relieve sinus and chest congestion
If you tend to suffer from constant sinus problems, opt for aloe vera. It is rich in magnesium lactate that works as an antihistamine, which helps in reducing the problems of sinus and chest inflammation due to various allergies.
7. Use it to help fight cancer
Aloe juice contains high levels of anti-carcinogenic properties that hinder the growth of tumors.
8. Use it to build immunity
Consuming aloe juice on a regular basis, replenishes the amino acid deficiency in your body. Due to its high vitamin content, aloe boosts your body’s immune system and self-defense mechanism.
9. Use it to fight the common cold and cough
Aloe juice is the best natural solution for anyone who suffers regularly from colds, coughs, flu, stuffy nose, bronchitis and other respiratory disorders. Aloe contains a good dose of Vitamin C, which ensures protection from common colds that occur with environmental changes.
10. Use it to combat signs of ageing
Aloe contains anti-ageing properties, keeping the skin supple and rejuvenated. It also lightens blemishes. The gel can be rubbed directly on your face.
11. Use it to remove dead cells and stretch marks
Aloe vera moisturizes the skin, and helps to remove dead cells, wrinkles and fine lines. The juice may also be used to remove stretch marks.
12. Use it to heal wounds
The blend may be used to heal cuts and wounds. It can also be used for dermatitis and insect bites when applied externally.
13. Use it to reduce eye irritation
It’s easy to create your own natural eye wash with aloe vera gel – just mix 2 teaspoons of aloe gel in a cup of water. You can also add a teaspoon of boric acid. It’s also the perfect remedy to reduce reddening and irritation in the eyes.
14. Use it to maintain gum health
Fresh aloe vera gel can be directly applied to the gums, reducing pain and inflammation. It can also be used to treat gum bleeding, caused by bacterial infection.
15. Use it to promote healthy weight loss
If you’d like to lose weight naturally, try aloe vera – an easy and natural weight loss solution that reduces weight by stabilizing the metabolic rate, reducing the lipid levels, and helping burn fat.
Disclaimer: You should not consume more than 4 ounces of aloe vera juice per day. Excess intake of aloe vera can cause nausea and liver inflammation. It should also be taken with caution when taken with water pills, diuretics, and blood sugar lowering drugs. If any feelings of discomfort arise upon taking aloe vera, report to your doctor – some people may face allergic reactions.
‘I like talking in Tamil, and I enjoy eating thayir sadam (curd rice), dosa and idli. My dream is to play at the Margazhi Dance and Music Festival in Chennai, which is held in December. If I make enough money from sangeetham, I will stop working in companies. After all sangeetham is my life.’
Hidenori Ishtalks to Shobha Warrier/Rediff.com about his fascinating journey from a small town in Japan to Tamil Nadu, for the love of music.
It is funny talking to a Japanese person in Tamil, but then Hidenori Ishi is almost like a true Tamilian now. He can speak Tamil way better than English; he enjoys eating idli and dosa; and dreams that someday he’d perform at Chennai’s Margazhi Festival. Being fluent in Tamil, he also prefers the interview to be done in Tamil.
Music indeed has no boundaries, and Ishi’s story bears witness to how music can truly alter a person’s life. In 2007, he made Tamil Nadu his home, and since then there has been no turning back.
He learnt the local language, travelled to unknown places in search of a guru, and also learnt to play kanjira and thavil. Today Ishi has a job with the Customer Service Department of Nippon Express (India), and when he is not working, you’ll spot him playing thavil and kanjira at temples and at marriages. Despite his father’s objection, Ishi continues to live in India and presently has no plans of returning home, as sangeetham is his life now.
The inspiring musical journey of 33-year-old Ishi from Japan to Chennai is one filled with awe and wonder.
Growing up in Japan
‘I grew up in Kamakura, a small town which was once the capital of Japan. It is famous for its Zen Buddhist temples and Shinto shrines. My family consists of my grandparents, who are farmers, and my parents. My father worked in a government department, while my mother is a housewife.
‘Though there are no musicians in my family, I was drawn to music because of a close friend, Kohei Ueda, who plays the guitar and the mandolin beautifully. Back in school, Ueda used to have musical concerts in our city, and I never missed a single concert of his. Fascinated by the musical instruments Ueda played, I wanted to join his band. However, back then I couldn’t afford to buy a musical instrument, and my dream remained unfulfilled.
Lessons in English
‘Ueda and I were so crazy about music that the news of an American band performing at the Hawaiian Islands prompted us to make a trip there. It was my first trip abroad, and I didn’t know a single word of English then. Though we had a great time there, we found it difficult to communicate with people. We then decided to learn English, and the very next year, in 2003, Ueda and I headed to Canada. We were there for a year with a working visa so that we could work and also learn English at the same time.
‘Armed with a working knowledge of English, we decided to visit India. After all, it is the land of Buddha, and we have so many Buddhist temples back home. We had heard many stories about India from friends. Then, I started reading about India and the places to see.
The Indian Chapter
‘In 2005, we landed in Delhi, but our first experience was not a pleasant one. It was night and we had to go to the railway station to board a train for Goa. We were looking out for a bus to take us to the station when a person approached us and offered to drop us to the railway station for the same price. We agreed, but they took us to a hotel instead. When we protested, they said there were no trains headed to Goa at that hour. Obviously they were lying. We were dropped to the railway station, but we ended up paying more than we would have paid as bus fare!
‘We then travelled to Goa, Agra, Mumbai and also visited Ajanta and Ellora caves in Aurangabad. When we were in Mumbai, we heard that (Ustad) Zakir Hussain was performing. He has performed in Japan, but we never had the good fortune to hear him live. Not wanting to miss the opportunity, we attended the performance which was brilliant; I still remember every moment of it!
‘From Mumbai, we went to Kashi (Varanasi). A visit to a music school there got us interested in learning to play the tabla. That was the first music class I ever attended. Apart from the classes, I also looked forward to the delicious Bengali food of rice and fish served at the lodge where we were staying.
‘Two-and-a-half months later, I returned home and decided to join Ueda’s band as a part-time tabla player.
Chennai Bound
‘I had carried a few of Zakir Hussain concert DVDs to watch once back home. In one of the DVDs, I saw V Selvaganesh playing the kanjira. It was so mesmerising to watch him! I wanted to return to India and learn to play the instrument. So, I started saving money for my next trip. At that time, my parents had no complaints about me travelling to India.
‘By 2007, I had saved enough to visit Chennai. Unfortunately, in January, when I landed, Selvaganesh’s school was closed for Pongal. Thankfully, one day I visited a kacheri and saw Madipakkam Gopal Krishna playing the kanjira there. It was the first time that I heard the kanjira live. At that time, I didn’t know it was a rare instrument and not many people played it.
‘Drawn to the kanjira, I got Madipakkam Gopal Krishna to train me. For the next six months, until my visa expired, I stayed in a lodge and went to his house every day to learn the kanjira.
‘Later, when I returned with a fresh visa, I made Selvaganesh my guru,and I studied under his guidance till April 2008. I used to practise for five-six hours daily. Selvaganesh gave me plenty of opportunities to play the kanjira at kacheris in temples, which boosted my confidence. By the time I left his place, I was quite articulate in Tamil! Through Selvaganesh, I got introduced to Triplicane K Sekar, and I started learning the thavil from him. Now, I play more thavil than kanjira.
Studying at a College for the First Time
‘As the money I had saved was almost exhausted, I decided to return home. Before heading back, I made a trip to the green city of Thanjavur and Chidambaram to visit the temples there. There I met Thanjavur T R Govindarajan, who was a professor at the Thiruvaiyaru Music College. Hearing about my interest in music, he asked me to enrol for a three-year course to play thavil.
‘That was the first time I attended a college as I had begun working soon after my schooling.
In India Again!
‘After getting my diploma in May 2011 I returned home. However, my heart belonged to India. I had not learnt how to play the keertana on thavil, and I yearned to play more. However, this time, my father wasn’t happy with me returning to India. However, I had made up my mind.
‘Back in India, I went to Chidambaram. I joined the Annamalai University to learn under the guidance of Thirukadaiyur G Babu.
‘In 2014, I got a degree, and by then I had learnt to play the keertana quite well.
Living It up the Local Way
‘Now, I have a 9-5 job in Chennai. Early mornings and weekends are dedicated to playing the thavil at temples and at weddings. I like talking in Tamil, and I enjoy eating thayir sadam (curd rice), dosa and idli. My dream is to play at the Margazhi Dance and Music Festival in Chennai, which is held in December. If I make enough money from sangeetham, I will stop working in companies. After all sangeetham is my life.
‘I’m not sure how long I’ll stay in Chennai, nor do I know what the future holds for me. However, one thing is certain, thavilwill always be a part of my life!’
Photographs: Ramesh Damodaran
Shobha Warrier / Rediff.com in Chennai Source….www.rediff.com
மனிதர்கள் யாவரும் ஏதாவது ஒரு திதியில் நட்சத்திரத்தில் பிறந்திருப் பார்கள். இதை அவரவர் ஜாதகத்தில் அறியலாம். பலருக்கும் தன் பாவ வினையால் எவ்வளவு முயற்சித்தும் தெய்வ அருளை பெறமுடியாமல் இருப்பார்கள். அவர்கள் அவர்கள் தன் திதியிலோ அல்லது நட்சத்திரத்திலோ அல்லது நட்சத்திரத்திலோ பிறந்த சித்தர்களைக் கண்டு வணங்கினால் பிரச்சனை தீர வழிபிறக்கும். ஒரு முறையாவது உங்கள் சித்தர் ஜீவ சமாதி நேரில் சென்று ஜென்ம நட்சத்திரத்திலோ, திதியிலோ சென்று தரிசித்துவிட்டு பின்பு வீட்டிலேயே மறுமுறையில் அந்த குறிப்பிட்ட நாளில் மாதாமாதம் உபவாசம் இருந்து வணங்கிவந்தால் பல மாறுதலான வாழ்வு தங்களுக்கு அமையும்.
வெகு தொலைவில் சில ஜீவ சமாதிகள் அமைந்துள்ளதால் அங்கு சென்றுவர இயலாதவர்கள் வீட்டிலேயே ஒரு வெள்ளை விரிப்பின்மீது அமர்ந்து உங்கள் சித்தரின் பெயரை உச்சரித்து முடிந்தால் அவரின் மந்திரங்களைக்கூறி தியானம் செய்யுங்கள். நல்லதே நடக்கும்.
மேலும்அறிக :
திதியில் பிறந்தவர்களே அனைவரும் எனவே திதி இல்லாமல் விதி அமையாது. உங்கள் நட்சத்திர நாளை பார்த்து பூஜிக்க முடியாவிட்டாலும் உங்கள் திதி நாளில் பூஜிக்கலாம். அதுவும் முடியாவிட்டால் அமாவாசை பௌர்ணமி திதிகளில் வழிபாடு செய்யலாம். சில சித்தர்களின் ஜீவ சமாதி எங்குள்ளது என்று தெரியாமலேயே இருக்கிறது. சிலர் அங்குள்ளது இங்குள்ளது எனவும் தன் ஊரை வளர வைக்க எத்தனித்து இங்குதான் சமாதி உள்ளது. ஓலைச்சுவடி ஆதாரம் உள்ளது என ஒரு கதையையும் உருவாக்கிய சம்பவம் நிறைய உள்ளது. எது எப்படியோ நம்பிக்கையே தெய்வம். அந்த நம்பிக்கையோடு இருக்கும் இடத்தை நாடிச்சென்று வழிபாடு செய்யுங்கள்.
சித்தர்கள் எந்த திதியில் பிறந்தார்கள் என்பதை வரலாறு சரியாக அனைவருக்கும் குறிப்பிடவில்லை. ஆனால் நட்சத்திரங்களையும் பிறந்த தமிழ் மாதங்களையும் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். கீழே எந்தெந்த நட்சத்திரத்தில் சித்தர்கள் பிறந்தார்கள் அவர்கள் ஜீவ சமாதி எங்குள்ளது. அவர்களுக்கான மந்திரம் ஆகியவை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது பயன்படுத்தி வளம் காணுங்கள்.
அசுவினி நட்சத்திர சித்தர் பெயர் காளங்கிநாதர் ஆவார். இவர் சமாதி மற்றும் சக்தி அலைகள் கஞ்சமலை மற்றும் திருக்கடையூர் ஆகிய தலங்களில் உள்ளது. அவரவருக்குபெயரே மந்திரம். எனவே சித்தர்களின் பெயரை மரியாதையாக உச்சரித்தலே போதும். ஓம் குருவே சரணம் என மூன்றுமுறை கூறி ஓம் ஸ்ரீ காளங்கி நாதர் சித்த குருசுவாமியே சரணம் சரணம் என முடிந்தளவு மனம் விரும்பும் வரை கூறலாம். மற்ற நட்சத்திரக்காரருக்கும் இதே முறையில் தான் மந்திரம் கூற வேண்டும். காளங்கிநாதர் என்ற பெயரை நீக்கி உங்கள் சித்தர் பெயரை சேர்த்துக்கொள்ளவும்.அடுத்து
பரணி நட்சத்திரம் சித்தர் போகர் ஆவார். இவர் பழனி முருகன் சன்னதியில் சமாதி உள்ளது. அடுத்து
கிருத்திகை நட்சத்திரம் ரோமரிஷி சித்தர்ஆவார். இவருக்கு சமாதியும் இல்லை. இவர் உடல் அழியவும் இல்லை. நேரே கைலாயத்திற்கு சென்றுவிட்டார் என வரலாறு கூறுகிறது. இவரை திங்கள்கிழமை வெள்ளை ஆடை அணிந்து வடக்கு நோக்கி திருக்கயிலை இருப்பதாக பாவித்து வணங்கவும்.அடுத்து
ரோகிணி நட்சத்திரம் சித்தர் மச்சமுனி ஆவார். இவர் ஜீவ சமாதி திருப்பரங்குன்றத்தில் உள்ளது. அடுத்து
மிருகசீரிடம் நட்சத்திரம் சித்தர் பாம்பாட்டி சித்தர் ஜீவ சமாதி சங்கரன் கோயில் என்ற ஊரில் உள்ளது. இன்னொருவர் சட்டமுனி சித்தராவார். ஊர் திருவரங்கம் ஆகும். சில நட்சத்திரக்காரர்களுக்கு மட்டும் இரண்டு சித்தர் வருவர். அடுத்து
திருவாதிரை நட்சத்திரம் சித்தர் இடைக்காடார் ஜீவ சமாதி திருவண்ணாமலை. அடுத்து
புனர்பூச நட்சத்திரம் சித்தர் தன்வந்தரி ஆவார். இவர் வைதீஸ்வரன் கோவிலில் ஜீவ சமாதி ஆனவர். அடுத்து
பூசம் நட்சத்திரம் கமல முனி சித்தர் ஆவார். இவர் திருவாரூர் என்ற ஊரில் ஜீவ சமாதி உள்ளது.அடுத்து
ஆயில்யம் நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் அகத்தியர். இவர் ஒளிவட்டம் குற்றால பொதிகைமலையில் உள்ளது. சமாதி கேரள தலைநகரம் திருவனந்தபுரம் இங்கு உள்ளது. அடுத்து
மகம் நட்சத்திரம் இந்த நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தவர் சிவ வாக்கிய சித்தர் ஆவார். இவர் ஜீவ சமாதி கும்பகோணத்தில் உள்ளது. பெரும்பாலும் சித்தர்கள் ஜீவ சமாதி சிவாலயமாகவே இருக்கும். அடுத்து
பூரம் நட்சத்திரம் இவர் சக்தியின் அருளைப் பெற்ற நட்சத்திரமாகும். இந்த நட்சத்திரத்தில் அவதரித்த தெய்வ பெண்மணி ஸ்ரீ ஆண்டாள் ஆவார். இவர் பூமாதேவி அம்சமாக உள்ளார். இவரை வணங்க ஏற்ற இடம் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் மட்டுமே.ஏனெனில் இவர் தோன்றிய இடமே அங்குதான். அடுத்து ராமதேவ சித்தரும் இந்த நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர்தான். இவர் மாற்று பெயர் யாகோப்பு என்றும் உள்ளது. இவர் ஜீவசமாதி அரபு நாடான மெக்காவில் உள்ளது. இவர் ஒளி வந்துபோகும் இடம் அழகர் மலையாகும். இவரை வழிபட நம் நாட்டினர் அழகர் மலைக்குத்தான் செல்கிறார்கள்.அடுத்து உத்திரம் நட்சத்திரம் இதில் அவதரித்த சித்தர் காகபுஜண்டர் ஆவார். இவர் ஜீவசமாதி கோயில் திருச்சி உறையூரில் உள்ளது. அடுத்து
அஸ்தம் நட்சத்திரம் சித்தர் கருவூரார் ஆவார். இவர் சமாதி கரூரில் உள்ளது. அடுத்து இவர் ஒளிவட்டம் வந்து செல்லும் இடம் தஞ்சாவூர் பெரிய கோயில் ஆகும். அடுத்து
சித்திரை நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் புண்ணாக்கீசர் ஆவார். நண்ணா சேர் என்ற இடத்தில் இவர் ஜீவ சமாதி உள்ளது.அடுத்து
சுவாதி நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் புலிப்பாணி ஆவார். சமாதி பழனி அருகில் வைகாவூர் என்ற இடத்தில் உள்ளது. அடுத்து
விசாகம் நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் நந்தீசர் மற்றும் குதம்பை சித்தர் ஆவார். நந்தீசர் காசி நகரத்திலும் (பனாரஸ்), குதம்பை சித்தர் மாயவரத்திலும் ஜீவசமாதி உள்ளது. அடுத்து
அனுஷம் நட்சத்திரம் சித்தர் வால்மீகி அல்லது வான்மீகர் என்று அழைக்கப்படுபவராவார். இவர் எட்டுக்குடியில் ஜீவசமாதி உள்ளது.
அடுத்து
கேட்டை நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் பகவான் வியாசர் ஆவார். இவர் உடல் அழிவற்றது. எனவே காற்றோடு காற்றாக கலந்து இருப்பார். இவரை நினைத்தாலே போதும். அவ்விடம் வருவார். அடுத்து
மூலம் நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் பதஞ்சலி ஆவார். இவர் சமாதி ராமேஷ்வரத்தில் உள்ளது. அடுத்து
பூராடம் நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் பூரம் நட்சத்திரத்திற்கு சொல்லப்பட்ட ராமதேவர் எனும் யாகோப்பு சித்தரே ஆவார். அழகர்மலை மற்றும் மெக்காவில் ஜீவ ஒளி உள்ளது.அடுத்து
உத்திராடம் நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தபிரான் கொங்கணர். இவர் ஜீவசமாதி திருப்பதி ஆகும். அடுத்து
திருவோணம் நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் தட்சிணாமூர்த்தி சுவாமிகள் ஆவார். இவர் சமாதி பாண்டிச்சேரி அடுத்து உள்ள பள்ளித்தென்னல் என்ற இடத்தில் உள்ளது. அடுத்து
அவிட்டம் நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் திருமூலர் ஆவார். இவர் சிதம்பரத்தில் ஜீவசமாதி உள்ளது. அடுத்து
சதயம் நட்சத்திரம் இந்த நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர் கௌபாலர் ஆவார். இவரின் சமாதி இங்குதான் என வரலாறு தெளிவாக குறிக்கவில்லை. எனினும் மன ஒழுக்கத்தோடு இவரை நினைத்தாலே தேடிவந்து அருள்புரிவார் எனக் குறிப்பு உள்ளது.அடுத்து
பூராட்டாதி நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் சோதிமுனி ஆவார். இவர் ஜோதி வடிவிலே ஜீவனாக உள்ளவர். அதனால் இவருக்கு தீபம் ஏற்றி வழிபட்டால் அங்கு அருள்பாலிப்பார். தனித்து சமாதி என்று குறிப்பிடும்படியாக தெரிவிக்கவில்லை. அடுத்து
உத்திரட்டாதி நட்சத்திரம் இந்த நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர் டமரகர் சித்தர் ஆவார். இவரும் நேரிடையாக காற்றில் ஐக்கியமாகி கலந்துவிட்டதென வரலாறு கூறுகிறது. இவரை சிவாலயத்தில் ஒலிக்கும் இசை வாத்தியங்களில் ஏழாம் ஓசையில் ஒலியாக வந்து இறைவனுக்கு இசை முழக்கத்தால் சேவை செய்வார் எனக் குறிப்பிடுகிறார்கள். இவரை வீட்டிலேயே சிறுமணி ஓசையில் வரவழைத்து அவர் அங்கு வந்ததாக பாவித்து வணங்கலாம். அடுத்து
ரேவதி நட்சத்திரம் இதற்கான சித்தர் சுந்தரானந்தர் ஆவார். இவர் ஜீவசமாதி கோயில் மதுரையில் உள்ளது, அறிக.
மனத்தூய்மையும், உடல் தூய்மையும், கர்ம தூய்மையும் (பாவமற்ற கர்மாவைத் தொடர்தல்) தனிஅறையும் கொண்டு, ஒற்றை தீபம் மற்றும் ஏற்றி மன ஒருநிலைப்பாட்டோடு உங்கள் சித்தரை வணங்கி வாருங்கள். நிச்சயம் அவர்கள் அருளை தர தவறமாட்டார்கள். உங்களிடம் உள்ள பாவ கர்மாவிற்கு தயங்கி தெய்வம் துணைக்கு எளிதில் வரமாட்டார்கள். ஆனால் சித்தர்கள் அவ்வாறில்லை. தன்னை அழைத்தவர்களுக்கு எதாவது ஒரு வழியில் வழிகாட்ட தயங்கமாட்டார்கள். எனவே ஒரு தினத்தில் சில நிமிடங்களை யாவது சித்தர் வழிபாட்டிற்கு செலவிடுங்கள்.
சித்தர் பூஜை செய்பவர்கள் நீத்தாருக்கு திதி பார்த்து தெவசம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. குறைந்தது சித்த தியானத்திற்கு அரைமணி நேரமாவது ஒரு நிலையில் அமர வேண்டும். இந்த வழிமுறையை கடைபிடித்து உங்கள் கஷ்டத்தையும், வறுமையையும் போக்கிக் கொள்ளுங்கள்
ஐப்பசி மாத பவுர்ணமி அன்று கோவில்களில் மூட்டைக் கணக்கில் அரிசியை வடித்து சுவாமிக்குச் சாத்தி (அன்னாபிஷேகம் செய்து), அந்த அன்னத்தை ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பார்கள். இதே போல் வீடுகளிலும் கூட இறைவனுக்கு அன்னாபிஷேகம் செய்யப்படுவது உண்டு.
அன்னாபிஷேகத்தை தரிசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தவர்கள், அடுத்த அன்னாபிஷேகம் வரை அன்னத்துக்குக் கஷ்டப்பட மாட்டார்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது. பொதுவாக பலருக்கு செல்வத்தில் எந்தக் குறையும் இருக்காது. ஆனாலும் உணவைக் கண்டாலே வெறுப்பாக இருக்கும். பசி இருக்கும்; ஆனால் உண்ண முடியாது. அல்லது சாப்பிட பிடிக்காது.
இதை அன்னத்வேஷம் என்பார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள், சுவாமிக்கு அன்னாபிஷேகம் செய்து, அந்த அன்னத்தை எந்தவித விளம்பரமும் இல்லாமல் ஏழைகளுக்கு தானம் செய்து வந்தால், அன்ன த்வேஷம் விலகும் என்பது நிச்சயமாக உண்மை. எது கிடைத்தாலும் முதலில் இறைவனுக்குச் சமர்ப்பணம் செய்கிறோம் அல்லவா?
அந்த முறைப்படி ஐப்பசியில் அறுவடையான புது நெல்லைக் கொண்டு சாதமாகச் செய்து, அதை முழுமையாக சுவாமிக்கு சாத்துவது, இந்த ஐதீகத்தின் முறை என்றும் காரண காரியம் கூறப்படுகிறது. இந்த அன்னாபிஷேகத்தில் உலகளாவிய தத்துவம் ஒன்றும் உள்ளடங்கிக் கிடக்கிறது.
அதாவது சிவலிங்கத்தைப் பற்றிய உண்மையான விளக்கம், ஒரு லட்சம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட சமஸ்கிருத கந்த புராணத்திலும், தமிழில் 3 ஆயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட திருமூலரின் திருமந்திரத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது. அது என்ன என்று தெரிந்து கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறதல்லவா? சிவலிங்கம் என்பது ஆகாயம்.
ஆவுடையார் என்பது பூமி. இந்த ஆகாய லிங்கத்துக்கு கடலில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு போய் மேகங்கள் மழையாய் பொழிந்து அபிஷேகம் செய்கின்றன. நட்சத்திரங்கள் ஆகாய லிங்கத்துக்கு மாலையாகவும், திசைகளே ஆடையாகவும் இருக்கின்றன. ‘தரை உற்ற சக்தி’ என்ற திருமந்திரப் பாடலின் விளக்கம் இது.
இந்தத் தகவலைச் சொன்ன திரு மூலருக்கும் கூட ஐப்பசி மாதம் தான் குருபூஜை வருகிறது என்பது சிறப்பு சேர்க்கும் ஒரு விஷயமாகும். அதனால்தான் போலும் ஐப்பசி மாதம் அன்னாபிஷேகம் செய்கிறோம். ஆண்டவன் என்னும் ஆகாயத்தின், ஒரே கூரையின் கீழ்தான் நாம் அனைவரும் இருக்கிறோம்.
அதனால் ஆண்டவனுக்கு அபிஷேகம் செய்து, அதை எந்த விதமான பேதமும் பார்க்காமல் அனைவருக்கும் கொடுக்க வேண்டும் என்பது இதன் தத்துவார்த்தமாக இருக்கிறது. ஒருவன் எவ்வளவு பெரிய, பெரிய தான– தர்மங்களைச் செய்தாலும் கூட, அவை அனைத்தும் பசி என்று வரும் ஒருவருக்குச் செய்யும் அன்னதானத்திற்கு ஈடாகாது என்பது நமது முன்னோர்களின் வாக்காகும்.
அது எவ்விதத்திலும் பொய்யில்லை என்பதே இறைவனுக்கு நடைபெறும் அன்னாபிஷேகமும், அதை அனைவருக்கும் கொடுக்கும் முறையும் உணர்த்துகிறது. சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலில் ஸ்படிக லிங்கத்துக்கு நித்திய அன்னாபிஷேகம் நடைபெறும்.
அதை செய்பவர்களும், தரிசிப்பவர்களும் அன்னத்துக்குக் கஷ்டப்படாமல் இருப்பது நிதர்சனமான உண்மை. அந்த ஊருக்கே ‘அன்னம்பாலிக்கும் ஊர்’ என்றே பெயர் வழங்கப்படுகிறது.
Take off with Natarajan 