| Positivity is perhaps the most desired of feelings. We feel unhappy because of all sorts of matters, but little do we realize that we’re missing out on something very minor, but extremely profound. It is not only important to be aware of the words we speak, but all the more the ones we don’t. Add the following positive words to your vocabualry and you will see how they are actually the simplest words you will ever need to remember.
A sense of community forms a large proportion of our overall cause of happiness, and how much we cherish it depends on our actions. When you’re in public, there’s no harm in smiling at people and saying a simple “Hello“, when it’s possible. By doing this, you will be prolonging your social bonds rather than neglecting them.
No one knows what the future holds, but hope is the only thing we have that connects us to it in the most positive way possible. Once we have that, we are more trusting of whatever comes our way, and people will see your optimism shining through from the inside. This also creates good vibes with the people we meet, hence spreading more positivity. Don’t forget to use this word as a key for giving good advice.
Remind yourself that there is a solution to everything. Nothing is as bad as you think it is – if it diverges from your expectations, it doesn’t mean you won’t work your way through it. Using “good‘ or “great” enhances your sense of positivity, and besides, they surely sound better to people’s ears rather than a frank “but”.
There’s nothing wrong in wondering about stuff. Having thoughts and questions popping up in your head is absolutely normal. Asking “how” means that you are interested in something, you want to learn, and you want to challenge yourself. As long as it is used for good intentions and in reasonable frequencies, this word can make you seem that you’re taking the initiative in something positively, as in for instance: “How does this work?” or “How can I help?”.
Things can not simply be good, they can be much more than that! In this situation, we would want to express our excitement about what is turning out to be great in whatever we are doing. This is why words like “awesome” and “excellent” are vital for one’s daily vocabulary. Remember that everything can be excellent, if we rightfully decide it is so!
Show that you can give a “yes” now and again. This doesn’t mean you should accept everything you come across, but adopting a ‘yes’ attitude towards life and its opportunities will make others realize you have a strong and reliable character. Avoid too much of ‘no’ and ‘I don’t know’ in your answers and decisions – look at the bright side and open your mind to other options – there’s always room for a ‘yes’.
Where has your enthusiasm gone? Have you forgotten how to be awed at something? Idealism is a nasty tendency that blocks the possibility for a meaningful “wow“. Don’t keep looking into how much better something can be, appreciate that it’s already amazing enough and that what is yet to come is something thrilling! Look for the opportunities that make you say ‘wow’ – you’ll realize how many of them we come across every day but never notice.
We sometimes forget to say the most profound word of all. Let people know how important they are to you by saying the special three-word sentence – “I love you“. Very often, we know it deep down but we fail to say it out loud. Love is something that grows, but also something that can be lost terribly quickly. So before you regret it, spread the incredible feeling within you with your friends, family, and partner in life, not only in words, but also in actions.
Appreciation and gratitude are the greatest gifts of fulfillment you could ever give to anyone. Nothing beats a kind feedback like areward and letting someone know they have done something special. When you use “thanks“, people will feel more significant and respected when around you. Maybe you might realize there are some people in your life to whom you owe a big thank you. Let them know this now before it’s too late, and make sure you put a smile on their faces. You will feel lighter and happier yourself upon doing it.
Finally, don’t forget “me“. Remember: it’s ok to think of yourself a little more often. Think of how you are feeling and what makes you feel better. When we reflect with ourselves, we like to look at our flaws. Rather than doing this, create the opportunity to feel good about yourself, observe your improvements and know what your skills and talents are. No one will ever know them better than you do. Apart from this, never forget that in order to make other people happy, you need to find happiness within yourself.
|
human
Joke of the Day…” Porsche Car for $15…” !!!
|
A fifteen-year-old came home with a Porsche and his parents began to yell and scream, “Where did you get that car?”
He calmly told them, “I bought it today.”
“With what money!?” demanded his parents. “We know what a Porsche costs.”
“Well,” said the boy, “this one cost me fifteen dollars.”
The parents began to yell even louder. “Who would sell a car like that for fifteen dollars!?” they asked.
“It was the lady up the street,” said the boy. “Don’t know her name — they just moved in. She saw me ride past on my bike and asked me if I wanted to buy a Porsche for fifteen dollars.”
“Oh my goodness!” moaned the mother, “she must be a child abuser. Who knows what she will do next? John, you go right up there and see what’s going on.”
So the boy’s father walked up the street to the house where the lady lived and found her out in the yard calmly planting flowers. He introduced himself as the father of the boy to whom she has sold a Porsche for fifteen dollars and demanded to know why she did it.
“Well,” she said, “this morning I got a phone call from my husband. I thought he was on a business trip, but I learned from a friend he has run off to Hawaii with his secretary. Then apparently she stole all his money and stranded him there! Well he called me, without a dollar to his name, and asked me to sell his new Porsche and send him the money. So that’s exactly what I did.”
Source….www.ba-bamail.com
Natarajan
|
Message for the Day…” Light the Lamp of Spiritual Wisdom to understand the Reality of Life…”
One cannot escape from disquiet as long as the fundamental ignorance persists; mere change of occupation, prompted by the desire for more comfort or the need for satisfying some passing likes will not give lasting satisfaction. It is like hoping to improve matters in a dark room by a mere readjustment of furniture. Instead if a lamp is lit, passage across the room is rendered easier even without readjusting furniture. There is no need to interfere with the furniture at all. So too, in this world, it is difficult to move about truthfully, correctly, and peacefully without knocking against some obstacle or other. How then are you to succeed? Light the lamp of spiritual wisdom (jnana)! Let it reveal the reality! That will solve all the difficulties. You may claim that you live according to dharma, but have you evaluated if your acts are done in a spirit of dedication to the Divine? If so, they will authentically be stamped as‘dharmic’.
” Message in this video clip is Lot deeper…”
A Pup’s Love: Watch The Touching Loyalty of this Dog
There is a reason why dogs are labelled man’s best friend. They provide us with companionship, protection and are loyal to the people that love them until the very end. This video reflects just that. This dog’s best friend was his owner, he would follow and eagerly wait for him anywhere he went, even when the ambulance showed up, his dog never left his side – but, the message in this video is a lot deeper. Take a moment to watch this touching clip. How did you respond to the message at the end
Source….www.ba-bamail.com and www. youtube.com
Natarajan
A Lovely Little Ancedote About Gandhiji….
Gandhi … A lovely little anecdote about one of life’s more interesting characters …
When Mahatma Gandhi was studying law at the University College of London, a professor by the name of Peters disliked him intensely and always displayed animosity towards him. And because Gandhi never lowered his head when addressing him, as he expected, there were always “arguments” and confrontations.
One day Mr Peters was having lunch at the University dining room when Gandhi came along with his tray and sat next to him. The professor said,”Mr Gandhi, you do not understand. A pig and a bird do not sit together to eat.” Gandhi looked at him as a parent would a rude child and calmly replied, “You do not worry, professor. I’ll fly away,” and he went and sat at another table.
Peters, red with rage, decided to take revenge on the next test paper, but Gandhi responded brilliantly to all questions.
Unhappy and frustrated, Mr Peters asked him the following question: “Mr Gandhi, if you were walking down the street and found a package, and within it was a bag of wisdom and another bag with a lot of money, which one would you take?”
Without hesitating, Gandhi responded, “The one with the money, of course.” Mr Peters, smiling sarcastically, said, “I, in your place, would have taken the wisdom.” Gandhi shrugged indifferently and responded, “Each one takes what he doesn’t have.”
Mr Peters, by this time, was fit to be tied. So great was his anger that he wrote on Gandhi’s exam sheet the word “idiot” and handed it back to him. Gandhi took the exam sheet and sat down at his desk, trying hard to remain calm while he contemplated his next move. A few minutes later, Gandhi got up, went to the professor and said to him in a dignified but sarcastically polite tone, “Mr Peters, you autographed the sheet, but you did not give me the grade.”
Source…..input from a friend of mine
Natarajan
Message for the Day…” Practice Concentration and it will stand you in good Stead…’
When people complain that they cannot concentrate, I laugh, for even the driver of a car is a master of the art of concentration. The taxi driver does not pay heed to the chatter from the seat behind or to the radio. He is watching the road ahead with single-pointed attention. If you have earnestness and faith (shraddha), more than half the battle is won. That is why, Krishna asks Arjuna, “Have you listened to what I have said with one-pointed attention?” Arjuna, even in the midst of the opposing armies in the battle-field, affirmed he listened to the words of the Lord with keen concentration. Practice concentration and it will stand you in good stead. Also, do not mistake the technique for the goal; do not lose your way in the tangle of scholarship. Scholarship and learning are only the means for the mastery of the Mind, to turn it from the Creation to the Creator.
Message for the Day…” The Goal Must be for Unity and not Uniformity…”
Source….www.periva.proboards.com
Natarajan
” Even in Difficult times, You Must learn to Trust Yourself …”
‘In June 2014, I got placed as associate software engineer at Quickr for a monthly salary of Rs 1 lakh.
‘Back in my village, my grandfather could not believe that I could earn so much.
‘I had to show him my bank passbook to convince him I was doing well for myself.’
Anup Raaj, 23, describes how Super 30, a free IIT-JEE coaching institute located in Patna, Bihar, changed his life. Divya Nair/Rediff.com listens in.
I come from a small village called Chenw which is located in the Aurangabad district of Bihar.
Ours is a joint family… our clay house is shared by 22 people.
I have two elder brothers; I am the youngest.
My father, Rampravesh Prasad, had a bachelor’s degree in history; he was one of the most educated persons in our village.
After completing his education, my father could not take up a teaching job nearby so he chose to work on our family farm, helping the family grow paddy.
Growing up years
Anup Raaj studies inside his clay house in Chenw. Photograph Courtesy: Anand Kumar
Like all other children in my village, I never went to a school until Class 5.
Chenw used to be a Naxalite area. There was no functional primary school in the village.
When I grew older, I learned that the only primary school in our village was shut down by the Naxals.
A group of five-six prominent people in our village had joined the Naxal movement and they had warned the teachers to stop coming to the school.
They wanted more people to join their movement against the government.
This group did nothing productive — they would just gather near the temple grounds, do some performances and make speeches.
Since going to school was out of question, young kids spent their childhood helping their families in the farm.
We would kill our time playing goli (a game played with marbles).
I was good at it and had a collection of close to 1,000 marbles.
My father, however, insisted his children should have basic education.
Every time he went to Rafiganj, the nearest town, he would buy second-hand textbooks and teach us basic mathematics and grammar at home.
Sensing my willingness to learn, my father decided to approach one of his friends who worked at the Jain Missionary School in Rafiganj.
Usually, the school management would not enrol non-Jain kids but my father’s friend managed to convince the authorities to consider my case.
It helped that I was smart for my age — I could solve basic mathematical problems and understand grammar.
I was admitted into Class 5 at the age of 10. This was in the year 2002. I studied there for a year.
Anup crawls out of his house in Chenw which was shared by 22 people. Photograph Courtesy: Anand Kumar
When you are living in a village, you can survive even with one square meal a day, but the day you send your children to school, your family will start feeling the pinch of expenses — books, uniforms, etc.
After I joined school, I could not work on the farm because I had to study, attend school, do my homework…
In 2003, I directly applied for admission into Class 7 at Ranibrajraj High School, Rafiganj.
I was asked to take a test in mathematics and I stood fourth in the exam. I was enrolled into Class 7.
During this time, I decided to help my family.
I started taking home tuitions in Rafiganj.
There were about three to four students and I would get Rs 250 per month, per student, to teach all the subjects.
Fortunately, the school I went to was funded by the government which meant I paid a nominal Rs 10 per month as the school fee.
Everything was going smoothly until, in August 8, 2006, my father left home never to return.
He did not leave behind a note or message.
We searched for him everywhere, at all possible places.
We registered a missing complaint at the police station too.
The incident shattered us.
My mother stopped going to work. She would cry and pray all day, hoping my father would return home.
I was in Class 10 and could not focus on my studies for at least four months.
I kept hoping he would return soon and our lives would get back to normal, but the day never came.
Meanwhile, since we were living in a joint family, my grandfather and relatives started feeling the financial burden and indirectly conveyed to us that they would not be able to help us for long.
We realised that we would have to fend for ourselves financially.
Taking over responsibilities
Anup with his mother in Chenw
I went back to taking home tuitions.
It was a challenging time for my family. It wasn’t easy to accept the fact that our father had left us and gone, just like that.
My friends and teachers from school helped me get through the dark phase and focus on my studies so that I could prepare for the board exams.
My hard work paid off and I ranked No 15 in the state examination conducted by the Bihar School Examination Board.
For the first time, I felt there was hope for me and my family.
Travelling to Patna
I scored 84.8 per cent in Class 10 and secured admission at Gaya College in Gaya, Bihar.
Gaya is 40 kilometres away from my village.
I would leave home at 7 am and take an express train from Rafiganj.
I would reach Gaya by 9 am and walk for about a kilometre and half to get to my college at 10 am.
After college, I would take tuitions in Rafiganj and return home late in the evening. It was tiring but I did not have a choice.
The home tuitions took care of my college fees — Rs 1,300 per year.
Joining Super30
It was in Gaya that I learned more about engineering as a career option from my friends and seniors.
I had noticed numerous posters advertising JEE and medical entrance coaching in Gaya. But the fees for these private coaching centres were too high. I could not afford it.
I did not want to pursue medicine, so I decided to study without attending any coaching classes and appear for the JEE in 2009.
I scored three marks in JEE Chemistry that year.
Since I was from the Hindi medium, I could not understand most of the questions; the paper was set in English.
It was my first attempt and I realised I wasn’t well prepared.
After writing my Class 12 examination in April 2009, I had the opportunity to visit a Janta Darbar held by chief minister Nitish Kumar.
I drafted a letter detailing my financial condition and requested him for financial aid to pursue engineering.
When I took the letter to the party office, one of the workers suggested I meet Anand Kumar of Super 30.
I waited for the exam results. I scored 81.80 per cent, topped the district and secured 11th rank in the state.
In June 2009, I found the address of Super 30 and met Anand Sir.
Like all students, I was asked to appear for the Super 30 entrance examination.
After the exam, Anand Sir met me and I narrated my story. He could instantly connect with me — he told me of his own struggles as a student. He was impressed with my academic performance.
In August 2009, I was selected in Super 30 programme and since then there has been no looking back.
Life @ Super 30
Anup (sitting, fourth from left) attends a class by Anand Kumar at Super 30 in Patna
When I first reached my room on the ground floor, I was thrilled.
It was spacious and overlooked a green patch of land.
There were three or four beds in each room and it was quiet — just the kind of environment a student would need to prepare for his career.
Even the IITs, I feel, do not offer that kind of study environment.
Once you join Super30, your food and accommodation is taken care of till you appear for the exam.
A meal of rice, dal and bhujiya would be served for lunch and dinner.
On special occasions, we would look forward to a meal of kachori, kala chana ghugni and sevai kheer.
We never forgot we were there for a purpose and we were always motivated to work towards it. We used to study for 14 to 15 hours a day.
I was bad in Chemistry and there was another guy who was weak in Mathematics. We helped each other.
At one point, I had asked Anand Sir if I could appear for the paper in Hindi as I was weak in English. But he explained that I should not run away from my weakness.
He told me that even if I attempted the paper in Hindi, I would still have to deal with the English language when I joined IIT.
Anand Sir would help us if we came across new or difficult terms.
In the beginning, I would take longer to understand a question and solve it. Slowly, I got better and could attempt more questions.
I appeared for the JEE in 2010.
Despite all the preparation, I still skipped questions worth more than 20 marks in Physics because I could not understand them.
I scored 237 out of 400 in the entrance examination and was ranked 997.
I had the option of studying computer or mechanical engineering in any of the lesser known IITs. But I opted to study civil engineering at the Indian Institute of Technology-Bombay because I wanted to come to Mumbai and become an entrepreneur.
wanted to start something of my own and knew Mumbai would be my dream city.
With the help of Anand Sir, I secured an education loan from the Patna United Bank which would take care of my engineering fees.
I still have a year to go before I start paying off the EMIs.
Bombay dreams
Coming to Mumbai was a culture shock.
The schools in Rafiganj did not have more than four or five classrooms.
When I reached IIT, I was quite shocked to see so many hostels and buildings for students.
My grandfather didn’t believe me when I told him that the IIT-Bombay campus was bigger than our entire village. He thought I was exaggerating, but it is true.
As far as challenges were concerned, it was just the beginning.
I still did not have a good command over English and most of the students at IIT-B spoke very good English. I did not know how to strike a conversation.
In my first year, I had a lot of difficulty in understanding the subjects. I would carry a dictionary to class. I’d mark all my doubts and ask my teachers for help.
For the first few months, I kept to myself. By the time I reached second year, I took extra classes to learn programming and coding and that kept me busy.
I realised that computing is the only language that does not require you to communicate face-to-face with the other person.
In my second year, I managed to convince my bank manager to help with an extra loan to buy a laptop.
Travelling to Dubai
Now that I had a laptop and an internet connection, I subscribed to several groups of young coders across the country.
The internet became my best friend and guide. If I did not know something, I could always Google and learn without feeling embarrassed.
Towards the end of third semester, I had learned to create websites and write programmes.
After attending lectures, I would build websites and write programmes for start-ups.
I would earn anything between Rs 5,000 to 10,000 for a project. At one point, I was making Rs 60,000 a month.
In my third year, I travelled to Dubai for two months for a summer internship with AlumNexus. The experience was unforgettable.
When I landed in Dubai, I felt the way I did when I first reached Mumbai.
Everything seemed so glamorous — the multi-storeyed buildings, the clean roads — I was awestruck.
My office was on the 54th floor and the view from there was splendid.
My work experience in programming helped immensely during campus placement.
It did not matter that I was a civil engineering student.
In June 2014, I got placed as associate software engineer at Quickr for a monthly salary of Rs 1 lakh.
Back in my village, my grandfather could not believe that I could earn so much.
I invited him and my mother for my convocation last year. I had to show him my bank passbook to convince him I was doing well for myself.
An entrepreneur at last
In January 2015, with the help of a group of friends — Pratik Chinchole, Shirin Shinde and Rahil Momin — I founded PSTakeCare, a healthcare start-up.
Pratik and Rahil are from IIT-B and Shirin graduated from the Institute of Chemical Technology.
With this start-up, I feel my journey has finally begun.
I feel fortunate to have come so far.
A lot of things have changed for me ever since I joined IIT. People’s attitudes have changed. They look at us with respect.
When I visit my village, people come and ask me how to pursue higher studies, a thought that was non-existent until some years ago.
Teachers like Anand Kumar have taught me the importance of patience. It is the greatest of all virtues.
Even in difficult times, you must learn to trust yourself.
In 2013, I had the opportunity to receive our late President, A P J Abdul Kalam, as the chief guest for 54th foundation day of IIT-Bombay.
During the brief interaction with Kalam Sir, he shared an advice I will never forget.
He said: ‘If one person decides to do something for himself, s/he is sure to excel, but if s/he decides to do something for the betterment of others, the society, or nation, s/he will do 1,000 times better.’
It was Kalam Sir’s dream to create more jobs in India for our youth; I hope I can contribute in some way to that dream.
Divya Nair / Rediff.com….www.rediff.com
Natarajan
படித்ததில் பிடித்தது ….”அலமாரியில் பழுப்பேறிக் கிடந்த சத்திய சோதனை”
சமீப காலமாக அலமாரியில் பழுப்பேறிக் கிடக்கும் நூல்களை தேடித்தேடி படிப்பதென்பது எனது வழக்கமாகியிருக்கிறது. அதில், ‘படித்து முடித்துவிட்டேன்!’ என்ற இறுமாப்புடன் முடிவு கட்டிவிட்ட புத்தகங்கள் பல கைக்கு கிடைத்து திரும்ப ஒரே மூச்சில் வாசித்து முடித்துள்ளேன். அவை படிக்காத புத்தகங்கள் வரிசையிலேயே கைகோர்த்து நிற்க வெட்கி தலைகுனிந்து போகிறேன்.
ராகுல சாங்கிருத்தியானனின் வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை, வெ.சாமிநாதசர்மா மொழிபெயர்ப்பு கார்ல் மார்க்ஸ் வாழ்க்கை வரலாறு, எங்கெல்ஸின் குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு, கவிஞர் கண்ணதாசனின் அர்த்தமுள்ள இந்துமதம், வனவாசம் என பலவற்றை படித்து பிரமித்துப் போவதோடு, வெட்கி தலைகுனிந்தும் போகிறேன்.
மறுவாசிப்பு என்பது புதிய பயணம், நேற்று புரியாதவை, இன்று புரிகின்றன. இன்று புரியாதது நாளை புரியக்கூடும் என்ற உணர்வை இது உணர்த்தாமல், நேற்று வரை அறியவில்லை, புரியவில்லை, புலப்படவேயில்லை என்ற நிலையை இன்றைய வாசிப்பு அனுபவம் ஏற்படுத்துகிறது.
அந்த வகையில் இன்று அலமாரியில் தேடியபோது மிகவும் பழுப்பேறி ஒரு புத்தகம். கனமான பைண்ட் செய்யப்பட்ட அட்டை போட்டும் பின் அட்டை கிழிந்து சில பக்கங்கள் காணாமல் போயிருந்தது. அந்த புத்தகம் சத்தியசோதனை.
நான் 10-ம் வகுப்பு முடித்து 11-ம் வகுப்பு அடியெடுத்து வைத்த 14 வயது பிராயம் அது. கோவை மாவட்டத்தில் உள்ள காந்தி அமைதி நிறுவனம் 15 நாட்கள் காந்திய சிந்தனை வகுப்புகளை நடத்தி விட்டு, தொடர்ந்து, மாணவ-மாணவிகளுக்கு ஒரு கட்டுரை போட்டியை மாவட்ட அளவில் நடத்தியது. அதில் நான் எழுதிய கட்டுரை முதல் பரிசுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ‘சத்திய சோதனை!’ நூல் பரிசாக வழங்கப்பட்டது. அதை வழங்கியது காந்தி அமைதி நிறுவன நிறுவனர் எஸ்.பி.சடகோபால்.
சத்திய சோதனையை அந்த வயதில் பலமுறை படிக்க முயற்சித்துள்ளேன். ஒரு முறை முழுசாக படித்தும் முடித்துவிட்டேன். அதெல்லாம் 20 வயதுக்குள் முடிந்து விட்டது. இப்போது எடுத்து புரட்டுகிறேன். மலைப்பாக இருக்கிறது.
13 வயதில் தனக்கு மணமான விஷயம் குறித்து 3-வது அத்தியாயத்தில் குறிப்பிடும்போது மலைப்பை ஊட்டி விடுகிறார் காந்தியடிகள். அது இப்படி நீளுகிறது.
‘நாங்கள் சகோதரர்கள் மூவர். மூத்தவருக்கு முன்னாலேயே திருமணம் ஆகிவிட்டது. இரண்டாவது சகோதரருக்கும், எனக்கும், என் பெரியப்பா மகன் ஒருவருக்கும் ஒரே சமயத்தில் திருமணம் செய்து வைத்துவிடுவது என்று பெரியவர்கள் முடிவு செய்து விட்டார்கள். இப்படி முடிவு செய்ததில் எங்களுடைய நன்மையை குறித்தோ, எங்கள் விருப்பத்தை பற்றியோ அவர்களுக்கு சிந்தனையே இல்லை. அவர்கள் சவுகரியத்தையும் சிக்கனத்தையும் மாத்திரமே பற்றிய விஷயம் அது.
இந்துக்களின் கல்யாணம் என்றால் சாதாரண விஷயம் அன்று. பெரும்பாலான மாப்பிள்ளை வீட்டாரும், பெண் வீட்டாரும் விவாகத்தினாலேயே நாசத்தை தேடிக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் சொத்தை வீணாக்குகிறார்கள். காலத்தையும் வீணாக்குகிறார்கள். ஆடைகள் தயாரிப்பது, நகைகள் செய்வது, விருந்துகளுக்கு வேண்டிய திட்டங்கள் போடுவது என்ற வகையில் முன்னேற்பாடுகளுக்கே பல மாதங்கள் ஆகி விடுகின்றன.
விருந்து பட்சணங்கள் தயாரிப்பதில், அளவிலும், வகையிலும், ஒவ்வொருவரும் மற்றவரை விஞ்சி விட வேண்டும் என்று முயல்கிறார்கள். பெண்களுக்கு குரல் நன்றாக உள்ளதோ இல்லையோ, ஏகக் கூப்பாடு போட்டு பாடுகிறார்கள். நோய்வாய்ப்படவும் செய்கிறார்கள்; அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் அமைதியோடு இருக்க முடியாதபடியும் செய்து விடுகிறார்கள்.
இத்தகைய கூச்சல் குழப்பங்களையும், விருந்து இலைகளில் மிஞ்சியதையும், குப்பைகளையும், மற்றும் சகல ஆபாசங்களையும் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களும் சகித்துக் கொள்கிறார்கள். ஏனெனில் தாங்களும் அவ்வாறே நடந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு சமயம் வரும் என்பது அவர்களுக்கும் தெரியும். இந்த தொல்லைகளெல்லாம் ஒரே சமயத்தில் தீர்ந்து போவது எவ்வளவோ நல்லது என்று என் பெரியோர்கள் எண்ணினர்.
இப்படி செய்தால் செலவும் குறைவாக இருக்கும். ஆடம்பரமும் அதிகமாக இருக்கும். மூன்று தடவைகளில் செலவழிப்பதற்கு பதிலாக ஒரே தடவையில் செலவிடுவதனால் பணத்தையும் தாராளமாக செலவிடலாம். என் தந்தைக்கும் பெரியப்பாவுக்கும் வயதாகி விட்டது. அவர்கள் விவாகம் செய்து வைக்கவேண்டியிருந்த கடைசிக் குழந்தைகள் நாங்கள். தங்கள் கடைசிகாலத்தில் சந்தோஷமான காரியத்தை செய்துவிட்டு போவோமே என்றும் அவர்கள் எண்ணியிருக்கக்கூடும்!’ இப்படி ஹேஸ்யங்கள் ததும்ப விவரணைகள் கூடிச் செல்கிறது. திருமணம் முடிந்த பிறகு அந்த முதல் இரவு குறித்து இப்படி சொல்கிறார்.
எதுவுமே அறியாத இரண்டு குழந்தைகள், எந்த சிந்தனையும் இல்லாமல் வாழ்க்கையில் தாமே குதித்தன. முதல் இரவில் நான் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை என் அண்ணன் மனைவி எனக்கு முழு போதனை செய்திருந்தார். என் மனைவியை அப்படி தயார் செய்திருந்தவர் யார்? என்பது எனக்கு தெரியாது. அதைப்பற்றி அவளிடம் கேட்டதும் இல்லை. நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்துக் கொண்டபோது ஒரே நடுக்கம்தான். சொல்லிக் கொடுத்திருந்த பாடம் ஒரு துளியும் அப்போது உதவவில்லை. இத்தகைய காரியங்களில் உண்மையில் எந்த விதமான போதனையும் அவசியமில்லை. ஜன்மாந்தர வாசனைகளே எல்லாவிதமான யோசனைகளையும் அனாவசியமானவை என்று ஆக்கி விடக்கூடியவை. நாளடைவில் ஒருவரையாருவர் அறிந்து கொண்டோம். ஆனால், கணவன் என்ற அதிகாரத்தை நான் உடனே மேற்கொண்டுவிட்டேன்!’
லெளகிக வாழ்க்கையிலிருந்து அரசியல் வாழ்க்கை வரை படிக்கப் படிக்க, காந்தியின் உள் மனதில் இருந்து காந்தியத்தின் தத்துவச்சுவடுகள் எப்படியெல்லாம் உருவாகியிருக்கும். உலகமே போற்றத்தக்க அளவில் அது வளர்ந்ததன் உள்வெளிப்பாடுகளையும், அரிச்சந்திரனையும், சிரவணனையும் வரலாற்று புருஷர்கள் என்று அறியாமையில் மூழ்கி அந்தப் பாத்திரங்களாகவே தன்னை கற்பிதம் கொண்டு வாழ்ந்த காந்தியை படிக்கும் போது ஒவ்வொரு உன்னதர்களும் தம் வாழ்க்கையை காந்திக்குள்ளிருந்து தரிசிக்க முடிகிறது.
எண்ணி பத்து நிமிடத்தில் ஒரே மூச்சில் ஏழெட்டு அத்தியாயங்கள் படித்து முடித்து விட்டேன். என்ன ஆச்சர்யம். அப்போதுதான் இன்று காந்தி பிறந்த நாள் என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறேன். நேற்று வரை, சற்று முன்வரை கூட காந்தி ஜெயந்தி என்று புத்திக்கு தெரிந்தாலும், இந்த புத்தகத்தை எடுக்கும்போதும் அறியாமல் வாசிக்கும்போதும் நிச்சயமாக காந்தியின் பிறந்தநாள் என்று உணராமலே கையிலெடுத்திருந்தேன் என்பது சத்தியமான உண்மை.
அப்படித்தான் பல விஷயங்கள் உணராமலே திட்டமிட்டது போல நடந்துவிடுகின்றன. காந்தியும், இந்த சத்தியசோதனை புத்தகம் எனக்கு பரிசாக கிடைத்ததும் அப்படித்தான். அதில் இன்றளவும் என்னை கையை பிடித்துக் கொண்டு ஓடிவரும் நேர்மையான எழுத்தும் இதற்குள்ளிருந்து புறப்பட்டதுதான். நதிமூலம், ரிஷிமூலம் என்பார்களே. அதுபோல எனக்கான எழுத்து மூலத்தின் பிதாமகர் காந்தி.
ஒண்டிப்புதூர் அரசு உயர்நிலைப்பள்ளியில் 8ம் வகுப்பு படிக்கும்போது என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் தோழன் சிவராஜ் பள்ளி இலக்கிய விழா கட்டுரை போட்டியில் கலந்து கொள்கிறான் என்று அறிந்து தமிழம்மா பழனியம்மா ஆசிரியையிடம் நானும் பெயரைக் கொடுத்ததும், காந்தியடிகளின் இளமைப்பருவம் என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் தோன்றிற் புகழொடு தோன்றுக என்ற குரலை ஆரம்பத்தில் எழுதி காந்திக்கு ஒப்பீடு காட்டி எழுதத் துவங்கியதும், அந்தப் போட்டியில் சிவராஜ் 3 ம் பரிசும், நான் 2ம் பரிசும் பெற்றதும் நினைவிற்கு வருகிறது.
அந்த போட்டிப் பரிசளிப்புவிழா பள்ளியில் நடந்த மாணவர் போராட்டத்தில் தள்ளிப்போனதும், கடைசியில் பள்ளி ஆண்டுவிழா நிகழ்ச்சியில் நான் பெற்ற கட்டுரை போட்டி பரிசுக்கு வழக்கம் போல் அளிக்கும் புத்தகப்பரிசு இல்லாமல் வெறும் சான்றிதழ் மட்டுமே வழங்கப்பட்டதில் மனம் கலங்கிப்போனதும் நினைவில் ஆடுகிறது.
அப்போதிருந்து எப்போதும், எங்கே கட்டுரைப் போட்டி என்றாலும் அதில் கலந்து கொள்வதும், காந்தி குறித்த தலைப்பு என்றால் அதில் ஓடோடிச் சென்று கரைந்து போவதும் அடிக்கடி நிகழ்ந்த ஒன்று. அப்படித்தான் காந்தி அமைதி நிறுவனம் நடத்திய காந்திய சிந்தனை வகுப்புகளில் தொடர்ந்து இரண்டு வருடம் கலந்து கொண்டு அவர்கள் நடத்திய கட்டுரைப்போட்டியில் பங்கேற்றதும் நடந்தது.
அந்த காந்திய சிந்தனை வகுப்பு நிறைவுவிழாவிலேயே போட்டி முடிவு அறிவிப்பும், பரிசளிப்பும். போட்டி அறிவிப்புக்கு முன்னதாக காந்தி அமைதி நிறுவன தலைவர் சடகோபன் முன்பு குட்டி, குட்டியாய் இரண்டு புத்தகங்கள். அதன் மீது இரண்டு குட்டி புத்தகங்களுக்கும் தலைவன் போல் பெரிய புத்தகமாய் இந்த சத்திய சோதனை.
10 பைசா, 12 பைசா கொடுத்து ராணியும், குமுதமும் வாங்கவே வக்கில்லாத காலத்தில் 10 ரூபாய் மதிப்புள்ள சத்தியசோதனை. தடியான புத்தகம். பரிசு பெரும்போது என்ன பெருமை? அது எனக்கே எனக்கே கிடைக்காதா சொக்கா? என்ற ஏக்கம். அதே போல் பரிசு அறிவிக்கப்படுகிறது. முதல் பரிசு எஸ்.வேலுச்சாமி என்று அறிவிக்கிறார் அறிவிப்பாளர். நூற்றுக்கணக்கானோர் கூடியிருக்கும் அவையில் ‘வேலுச்சாமி’ என்று யாருமில்லை.
ஒண்டிப்புதூர் அரசு மேல் நிலைப்பள்ளி, 11ம் வகுப்பு ஆங்கில வழியம் படிக்கும் வேலுச்சாமி என்று திரும்ப அறிவிப்பு. நான் தயங்கித் தயங்கி எழுந்திருக்கிறேன். நெஞ்சம் முழுக்க பட,படப்பு. வேலுச்சாமி என்று வேறுயாரும் இருந்து விடக்கூடாதே என்ற எதிர்பார்ப்பு. ஐயா, நான் வேலாயுதசாமி. எஸ்.வேலாயுதசாமி. அது என் கட்டுரையான்னு பாருங்க. கட்டுரைப் போட்டியில் பரிசுக்குரிய கட்டுரையை திரும்ப எடுத்து ஆராய்கிறார்கள்.
அதோ! எனது கட்டுரைதான். முத்துமுத்தான கையெழுத்தில். காந்தி வழி என்ற தலைப்பு ஹெச் பென்சிலில் அழகழகாய்.. ‘அந்த கட்டுரை என்னுதுதான் ஐயா..!’ படபடக்க நான் குரலை வெளிப்படுத்திய வேளை, பரிசு தரும் தலைவர் உச்சி மோந்து கொள்கிறார்.
புத்தகத்தோடு எழுதி ஒட்டப்பட்டிருந்த சான்றிதழில் ‘வேலுசாமி’ என்ற பெயரில் இருந்த ‘லு’ வை தனது பேனாவினால் அடித்துவிட்டு, ‘லாயுத’ ஆகிய எழுத்துக்களை ஏரோ மார்க் போட்டு மேலே எழுதி, என் கையில் சத்தியசோதனை புத்தகம் அளிக்கப்படுகிறது.
அரங்கு கொள்ளாத கைதட்டல். காந்தியுடனான அந்த கைகோர்ப்பும், அதற்கு கிடைத்த கைதட்டலும், மறுபடியும் திருத்தப்பட்டு சுருக்கப்பட்ட பெயரும்தான் இன்று என் எழுத்துக்கும், பத்திரிக்கை தொழிலுக்கும், இரண்டுக்குள்ளும் மூழ்கி நிற்கும் அர்ப்பணிப்புக்கும் மூலக்காரணியாக விளங்கியிருக்கிறது என்பதை இந்த புத்தகத்தின் வாசத்தில் உணரும்போது என் மனம் லேசாகி போவதை தவிர்க்க முடிவதில்லை.
Source………கா.சு.வேலாயுதன்………www.tamil.the hindu.com
Natarajan
காந்தியை மேலாடை துறக்க வைத்த மதுரை , அவரை மறந்ததுதான் சோகம்….
காந்தியை மேலாடை துறக்க வைத்த மதுரை , அவரை மறந்ததுதான் சோகம்!
Pl click the link below and read the story…
Source….www.m.newshunt.com
Natarajan
Take off with Natarajan 