investment

India Makes History…”MANGALYAAN” enters Mars Orbit !!!

Natarajan1 Comment

India makes history, Mars orbiter enters red planet’s orbit

 

India has triumphed in its first interplanetary attempt by successfully putting a satellite into orbit around Mars.

India’s ambitious Mars Orbiter Mission (MOM) entered a crucial phase Wednesday with the country’s space scientists steering the spacecraft to the red planet’s orbit.

After rotating the Orbiter towards Mars, the main engine was fired 24 minutes from Mars to enter the Martian orbit, which will be about 500 km from its surface and 215 million km away from the Earth in radio distance.

The spacecraft will consume about 250 kg of liquid fuel with oxidiser.

India has triumphed in its first interplanetary attempt by successfully putting a satellite into orbit around Mars.

Scientists broke into wild cheers Wednesday morning as the orbiter’s engines completed 24 minutes of burn time and maneuvered into its designated place around the red planet.

The success of India’s Mars Orbiter Mission, affectionately nicknamed MOM, brings India into an elite club of Martian explorers that includes United States, the European Space Agency and the former Soviet Union.

The Indian Space and Research Organisation described the mission as flawless.

SOURCE:::::YAHOO India.com

Natarajan

All You Need to Know About MoM …Mars Orbiter Mission …MANGALYAAN

NatarajanLeave a comment

 

 

What has happened to SONY ?…

NatarajanLeave a comment

 

Sony’s gaming division is one of the few brightspots for the once-dominant company.

Sony’s gaming division is one of the few brightspots for the once-dominant company. Source: AP

“IT’S a Sony.”

The tagline said it all. Sony was once synonymous with innovation, aspiration and reliability. It was the brand you wanted to buy in consumer technology, from TVs to video cameras to Walkmans. If you were shopping in the electronics section, you wanted Sony.

But times have moved on, and Sony has just flagged a $2.38 billion ($US2.14 billion) loss for the year, another disappointing year in a string of disappointing years. Significantly, Sony said it won’t be paying a dividend to investors for the first time in the five decades it’s been listed on the Tokyo exchange.

So what’s gone wrong for the once-dominant Japanese global powerhouse that pushed the technological boundaries in TVs, personal music and gaming?

One of the company’s major missteps was being slow to the digital game. According to an analysis by Hiroko Tabuchi in The New York Times, Sony had the foundations and ability to create the iPod long before Apple introduced its game-changing device in 2001. But it didn’t.

And when it did finally create something similar, the company made MUSIC PLAYERS that weren’t compatible with the increasingly popular MP3 format.

The Sony Walkman was a cultural icon.

The Sony Walkman was a cultural icon. Source: News Limited

The BBC once wrote that while Sony excelled in the past, those former glories were driven by mechanical devices which didn’t contain any software, unlike the technologies of today.

Sony was also slow to flat screen TVs despite having pioneered so many innovations in the television space in the past. Sony’s TV division has been an albatross around its neck, which has troubled the company with its razor-thin margins year after year. Analysts have wondered time and again if Sony will sell-off the division, especially after the company spun-off the TV business into a separate unit.

It’s also recently sold off its PC division, Vaio, to a fellow Japanese manufacturer.

A strong Japanese yen has also hampered the company’s efforts as it’s made exports difficult for Sony. Added to that is cut-price competition from elsewhere in Asia with mid-range brands who can manufacture products for much cheaper. Sony has always charged a premium for its products but as brand become less shiny over time, it’s had a harder time convincing consumers that top dollar was worth the expense.

Sony’s TV division has been operating on razor-thin margins.

Sony’s TV division has been operating on razor-thin margins. Source: AFP

Sony’s mobile division has struggled since phones have become more sophisticated. In the pre-smartphone days, it couldn’t compete with the then-might of Motorola and Nokia and then Apple blew everyone out of the water with its smartphone until Samsung got its act together.

Sony blamed the most losses on a writedown of its mobile division and conceded that it won’t be a dominant player in the smartphone space. The company’s chief executive said it will cut staff by 15 per cent, or about 1000 jobs, so it could focus on top-end models such its flagship Xperia model. It’s an awkward concession from chief executive Kazuo Hirai who had earlier pointed to the mobile arm as the key thrust to the company’s turnaround strategy.

Hirai — who has pointed to Sony’s PlayStation games console and a strong music and movies division as bright spots — on Wednesday acknowledged the unexpected weakness in smartphone sales.

Sony will focus on its high-end mobile models such as the Xperia.

Sony will focus on its high-end mobile models such as the Xperia. Source: Getty Images

“Other firms are also offering new products with innovative technology — this business experiences dramatic changes in products and services,” he told reporters in Tokyo.

“The environment is changing and becoming more severe.” Hirai, who took over in 2012, said Sony would continue to focus on the more profitable areas of its vast business, which ranges from televisions and portable music to movies and insurance.

Hirokazu Kabeya, senior strategist at Daiwa Securities in Tokyo, said Sony cannot afford to get into a price war with lower-cost rivals, including Chinese smartphone makers, or beat Samsung and Apple in global MARKET share.

“(Sony) would be wise to shift its resources to where it is strong — such as movies and music,” he said.

In the wake of Thursday’s share price drop, investors may see Hirai’s ongoing efforts to SLIM DOWN the company as a positive despite the loss forecast, Kabeya said.

“But it’s unlikely we’ll see a rapid turnaround and Sony will likely struggle for a while,” he added.

Sony’s STOCK dropped as much as 12 per cent after a frenzied session in response to the shock announcement late Wednesday.

SOURCE:::: news.com.au

Natarajan

” வெறும் கை என்பது மூடத்தனம்…விரல்கள் பத்தும் மூலதனம் “

NatarajanLeave a comment

ரயிலில்  கற்ற  பாடம் …

கன்னியாகுமரியில் இருந்து மும்பை செல்லும் அதி
விரைவு புகை வண்டி, சராசரி மக்களுக்கு கூட்ட நெரிசல் நரகத்தையும்,
நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு பாலைவன வெப்பத்தையும் , மேல்தட்ட மக்களுக்கு
மெல்லிய குளிருடன் சின்னதொரு மிதப்பையும் கொடுத்து கொண்டு சென்று
கொண்டிருந்தது. இரண்டாவது வகுப்பு குளிரூட்டப்பட்ட போகியில் அமர்ந்து
கொண்டு, கைக்கணிணியில் வரவு செலவு கணக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். மாதம்
ஒரு முறை மும்பை பயணம் வாடிக்கையாகி போனது எனக்கு, தென் மாவட்ட
தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளுக்கும் , பட்டாசு தயாரிப்பாளர்களுக்கும் ,
குஜராத்தில் உள்ள சில மெட்டலர்ஜி நிறுவனங்களுக்கும் சிவப்பு பாஸ்பரஸ்
விற்பனையை கவனித்துக்கொள்ளும் உத்தியோகம். நல்ல சம்பளம், அதை விட ராஜ
மரியாதை, கேட்ட உதவிகள் கேட்பதற்கு முன் வழங்கும் நிறுவனம் ,
பார்த்தவுடன் அடையாளம் தெரிந்து கொள்ளுமளவிற்கு பெயர்
சம்பாதித்துக்கொண்ட, லாபத்தில் கொழிக்கும் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின்
அடையாள அட்டை என ஒரு பெருமிதத்துடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன்.வழக்கமாக
இதே ரயிலில் வருவதால் வேலை செய்யும் பேன்ட்ரி ஆர்டர்லிகளுடன் ஒரு
சிநேகிதம் இருக்கத்தான் செய்தது .தேவையான இடத்தில் தேவையானவற்றை அவர்கள்
தருவதும், புகை பிடிக்க பேன்ட்ரி கார் செல்வதும் எனக்கு
பழக்கமாகிபோனதுஅப்படி புகைப்பிடிக்க சென்ற போதுதான் அவரை பார்த்தேன்.
ஆனந்தம் நல்லெண்ணெய் விளம்பரம் போட்ட கை வைக்காத பனியன் ,கிருதா வழியாக
வழியும் எண்ணை, கால்சட்டை தெரியுமளவிற்கு தூக்கிகட்டிய லுங்கி , சரியாக
சவரம் செய்யாத உலர்ந்த கன்னம், நட்புடன் பார்க்கும் விழிகள். இவரை
எங்கேயோ பார்த்திருக்கோமே என்று தோணியது , வேறு எங்கே , மளிகைக்கடையில்
மடித்து கொடுக்கும் மக்கள் இதே போல் தானே இருக்கிறார்கள் . சரி ,
இவருக்கு குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டி அருகே என்ன வேலை , இந்த கோலத்தில்
இருக்கும் இந்த ஆள் கண்டிப்பாக ஏ சி டிக்கெட் வாங்க வாய்ப்பே இல்லை ,
ஆனால் நெடு நேரமாக இங்கு தான் இருக்கிறார் என்ற போது ஒரு சிறிய சந்தேகம்
எட்டி பார்த்தது . இருந்தாலும் வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பது போல் கதவருகே
நின்றுகொண்டே சிகரெட் ஒன்றை பற்ற வைத்தேன் , இன்னும் அந்த ஓட்ட வைத்த
புன்னகை அவரிடமிருந்தது .ரயில் ஈரோடு ரயில் நிலையத்தை நெருங்கியபோது
அவரிடம் ஒரு சின்ன பதட்டத்தை காண முடிந்தது , அப்போதுதான் கவனித்தேன்
அவர் அருகில் இருக்கும் ஒரு சாக்கு மூட்டையை , எனக்கு இப்போது தெளிவாக
புரிந்தது , குப்பை பொறுக்கும் ஆள் தான் அவர் . உடன் ஒரு சின்ன கோபமும்
வந்தது , இப்படி இவர்களை ஏ சி பெட்டிகளில் அனுமதித்தால் , ஏதேனும் களவு
போய் விட வாய்ப்புகள் அதிகமாயிற்றே , வரட்டும் அந்த டி டி ஆர் என்ற
நினைத்துக்கொண்டே மீண்டும் அவரை நோட்டமிட ஆரம்பித்தேன் . இது எனக்கு
தேவையில்லாத வேலை தான் என்றாலும், அவர் முகத்தில் தெரிந்த அந்த அம்மாஞ்சி
களையும், கண்களில் இருந்த சிநேக பார்வையும் எண்ணை அவரிடம் பேச சொல்லி
தூண்டியது.“என்னங்க ! ஈரோட்டுல இறங்குறீங்களா?”
“இல்ல சார், நான் பாம்பே வரைக்கும் வர்றேன், இங்க இறங்கி சில்ர வேலைகளே
முடிச்சிறனும்!”
“ஒ ,அப்ப பாம்பே வர்றீங்களா !”
“ஆமா சார் ! நீங்க பம்பாய் தான் போறீகளா !” பாமரத்தனமாக கேட்டார்
“ஆமாங்க !” என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போது ரயில், நிலையத்தை
அடைந்ததுஉடன் அவர் இறங்கி கொண்டார் , சாக்கு மூட்டையை தோளில்
போட்டுகொண்டு ஒரு கையால் இன்னொரு முனையை பிடித்துக்கொண்டார் . அது அவர்
தோளில் தொய்வாகவும் குப்பைகளை போடுவதற்கு ஏதுவாக திறந்த நிலையிலும்
இருந்தது. சட சட வென பொறுக்க ஆரம்பித்தார்., ரயில் நின்ற பத்து
நிமிடங்களில் அவர் ஓட்டமும் நடையுமாக மொத்த பிளாட்பாரத்தையும் அலசிவிட்டு
மறுபடியும் நான் இருந்த பெட்டிக்கே வந்து நின்றுகொண்டார். வண்டி
கிளம்பியது.இம்முறை நான் கேட்டுவிடுவது என்று தீர்மானித்து கொண்டேன் .
இம்மாதிரி கேள்விகளை ஆரம்பிப்பதில் கொஞ்சம் சிரமம் இருக்கத்தான் செய்கிறது
“நீங்க ஏன் ஏ.சி.ல ஏறுறீங்க, ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டுல வரலாமில்ல ”
“இல்ல சார் , அங்க இருந்த நமக்கு தேவையான ஐட்டம் கிடைக்காது, அதனால தான்
இங்க இருக்கேன். ஆனா டிக்கெட் வச்சிருக்கேன். எனக்கு சீட் சிலிப்பர்
கிளாஸ்ல இருக்கு” என்று கொஞ்சம் படபடப்புடன் பேசினார்
“சாரு பாங்க்ல வேல செய்திகளோ ” கேள்வி கேட்டார் சற்று எதிர்பார்ப்புடன்,
“இல்ல ,ஏன் கேக்குறீங்க ” என்றேன்“ஒரு சின்ன விஷயம் கேக்கணும், இந்த
டாக்ஸ் எப்பிடி கட்டுறதுன்னு கேக்கலாம்னு தான் கேட்டேன் ”
சிரிப்பு வந்தது எனக்கு. “டாக்ஸ் கட்டுறதுக்கு ஆடிட்டர பாக்கணும் ,
பேங்க்ல வேலை செய்றவங்களுக்கும் டாக்ஸ்க்கும் சம்பந்தமில்ல” என்ன ஒரு
அப்பாவியாக இருக்கிறார் , இது தான் இந்திய மக்களின் நிலைமை என்ற அளவிற்கு
என் சிந்தனை சென்று கொண்டிருந்த போது தான் என் ஆறாம் அறிவு டக் என
விழித்து அந்த சந்தேகத்தை இடி போல் இறக்கியது“குப்பை பொறுக்கும் ஒருவன்
எதற்காக டாக்ஸ் கட்டவேண்டும் என்கிறான்” என்ற எண்ணம் தான் முன்னதாக நான்
ஏய்த ஏளனத்தில் கொஞ்சம் வருத்தமாகி அவர் நகர்ந்து கொண்டிருந்த வேளையில்
நான் அழைத்தேன்.
“அண்ணே, ஒரு நிமிஷம்” என் வாய் தானா அவரை அண்ணா என்றது. எல்லாம் காசு
பண்ணும் இல்லை இல்லை டாக்ஸ் பண்ணும் வேலை .
திரும்ப அருகில் வந்தவரிடம் “யாருக்கு டாக்ஸ் கட்டனும்”
என்றேன்“எனக்குதான் சார் , அதில்லாம நான் பேங்க் பத்தி கேட்டது டாக்ஸ்
கொறைக்க என்ன முதலீடு செய்யலாம்னு கேக்கதான் சார் ” என்று சொல்லும்போதே
என் தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது , ரயில் இரைச்சலின் நடுவேயும் என் உள் மணம்
என்னை அசிங்கமாக திட்டியது தெளிவாக கேட்டது .இந்த நேரத்தில் நான் என்ன
பேசினாலும் உளறுவது போலத்தான் இருக்கும் ,எனவே சற்று நேரம் மௌனம்
சாதித்தேன்“அண்ணே , டாக்ஸ் கட்டுற அளவுக்கு என்ன தொழில் பண்றீங்க ” அவர்
செய்யும் வேலையை இப்போதுதான் பார்த்தேன் , என்றாலும் குப்பை பொறுக்குற
நீங்க ஏன் டாக்ஸ் கட்டுறீங்க என்று கேட்பது என் உள் மன பொறாமையையும்
வஞ்சத்தையும் காட்டிவிடும் என்று அப்படி ஒரு கேள்வியை கேட்டேன் .அண்ணன்,
ஒரு முதலாளி, அவரிடம் மொத்தம் ஏழு தொழிலாளிகள் உண்டு, அவர்களுக்கு இவர்
டிக்கெட் எடுத்து, சாப்பிட பணம் கொடுத்து விடுவார், வேலை என்னவென்றால்
கன்னியா குமரியில் இருந்து ரயிலில் ஏறி , முதல் வகுப்பு பெட்டியருகே
நின்று கொள்ள வேண்டும் , வண்டி எந்த சிக்னலுக்காக நின்றாலும் இறங்கி
அலுமினியம் பாயில் தாளை மட்டும் பொறுக்க வேண்டும் , முதல் வகுப்பில் தான்
குப்பை போடுவதற்கு வசதியாக குப்பைதொட்டி உள்ளது, ஆனால் மற்ற வகுப்பு
பயணிகள் சாப்பிட்டு விட்டு எறிந்து விடுவார்கள் , எனவே தான் முதல்
வகுப்பு முன் நின்றே பயணம் செய்கிறார்கள் . இவர்களின் இலக்கு ஒரு ரயில்
போய் வருவதற்குள் நூறு கிலோ அலுமினியம் பாயில் திரட்டுவது ,அதாவது நான்கு
நாட்கள் (போக, வர) பயணத்தில் ஒரு வேலை ஆள் மூலம் கிடைக்கும் லாபம் ரூபாய்
நாலாயிரம், எட்டு பேரின் சம்பாத்தியம் முப்பத்தி ரெண்டாயிரம், மாத
சம்பாத்தியம் ரூபாய் இரண்டு லட்சத்து நாற்பதாயிரம் ,செலவு நாப்பதாயிரம் ,
வருமானம் இரண்டு லட்சம் , வருட வருமானம் இருபத்திநாலு லட்சம் .இது
கன்யாகுமரி – பம்பாய் வழித்தடத்தில் மட்டும் , இன்னும் இது போல் மூன்று
வழித்தடங்கள் உள்ளன .மலைத்து நின்றேன். கார்பொரேட் நிறுவனத்தில்
அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் கை கட்டி அடிமை போல் வேலை செய்யும் நான் ஏ சி
பெட்டியில் சென்று கொண்டு எகத்தாளமிட்டு கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் சின்ன
ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக யோசித்து , கௌரவம் பார்க்காமல், கர்வமில்லாமல்
உழைத்து என்னை விட பல மடங்கு லாபம் பார்ப்பவர் பெட்டிக்கு வெளியே
பாத்ரூம் அருகே சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்து வருகிறார். அன்று நான் இருந்த ஏ
சி பெட்டி கொதிக்கும் நெருப்பை கொட்டுவது போல் இருந்தது. எந்த தொழில்
செய்கிறோம் என்பது அல்ல விஷயம், அதை எவ்வளவு அக்கறையுடன் செய்கிறோம்
என்பது தான் முக்கியம் என்பதற்கு இவர் ஒரு உதாரணம்.“சார் ! எனக்கு
தெரிஞ்ச நண்பரோட போன் நம்பர் இது ,இவரு முதலீடு செய்றத பத்தி உங்களுக்கு
உதவி செய்வாரு சார் ” என்று கூறி விடைபெற்றேன். இம்முறை என்னையும்
அறியாமல் அவரை சார் என்று அழைத்தேன். .மேற்படி
பதிவு உணர்த்தும் நீதியை பற்றி குறிப்பிடவேண்டுமானால்…

ஒன்று : உருவு கண்டு எள்ளாமை வேண்டும்.
இரண்டு : திருடுவது, பொய் சொல்வது இரண்டும் இல்லாத எந்த தொழிலும் இந்த
உலகில் கேவலமில்லை. ஒரு தொழிலில் இந்த இரண்டில் ஒன்று இருந்தால் கூட அதை
விட கேவலமான தொழில் இந்த உலகில் இல்லை.
மூன்று : எந்த தொழில் செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல. அதை எவ்வளவு
அக்கறையுடன் செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.
வாழ நினைத்தால் வாழலாம்
வழியா இல்லை பூமியில்
ஆழக் கடலும் சோலையாகும்
ஆசையிருந்தால் நீந்திவா
பார்க்கத் தெரிந்தால் பாதை தெரியும்
பார்த்து நடந்தால் பயணம் தொடரும்
பயணம் தொடர்ந்தால் கதவு திறக்கும்
கதவு திறந்தால் காட்சி கிடைக்கும்
காட்சி கிடைத்தால் கவலை தீரும்
கவலை தீர்ந்தால் வாழலாம்!
Source::::
http://kadayanallur.org/  & Input from a friend of mine

Natarajan

Autonomous People Movers Heathrow Airport Terminal ….

NatarajanLeave a comment

Matthew Phenix  in BBC .com

The autonomous Ultra pods of London's Heathrow airport

These autonomous people-movers run along a closed course between Heathrow’s Terminal 5 and the Business Car Park, 2.4 miles away. (Matthew Phenix)

Tucked in a corner of Terminal 5 at London’s Heathrow airport, the future of urban mobility is quietly unfolding.

Since 2011, on a closed course between the terminal and the Business Car Park, 2.4 miles away, a fleet of 21 diminutive passenger pods have ferried as many as 1,000 passengers each day, quietly logging well more than 1m autonomous miles in the process. It’s a small-scale experiment, commissioned by Heathrow Airport Holdings Limited and built by UK-based Ultra Global PRT (for Personal Rapid Transit), but its success – measured by cost savings, environmental impact and user-friendliness – may help define locomotion in the city of tomorrow.

This is no miniature railway; Ultra pods are real cars, with rubber tires and untethered, battery-driven powertrains. Although they OFFER space for as many as six people and their luggage, they are compact, measuring 12ft long, 5ft wide and 6ft tall; and lightweight, tipping the scales at just 1,870lbs, including a 141lb battery pack. At its 25mph top speed, the pod draws only 2kW of electricity and hums along at 35dB (quieter than a refrigerator). Pods self-monitor battery level, occasionally excusing themselves at station stops for “opportunity charging”.

Pods wait in the station at Heathrow’s Terminal 5. (Matthew Phenix) 

More than a novelty, the Heathrow pod network boasts some impressive environmental claims. The system already meets Kyoto Protocol 2050 projections, delivering a 50% reduction in per-passenger carbon emissions compared with diesel-powered buses and 70% compared with cars. By Heathrow’s estimate, the pods replace some 70,000 bus journeys each year. And unlike a shuttle bus, the average wait time for a pod is less than 10 seconds (80% of passengers have no wait at all).

Operation is splendidly simple. In the station, touch-screens allow riders to select their destination (Heathrow’s system OFFERS only two outbound options). The doors open and a mellifluous recorded voice welcomes the rider and begins narrating the experience. After the passenger presses the “Close doors” and “Start” buttons, the pod autonomously backs out of its parking spot and hums away from the station.

Pods accommodate as many as six passengers and their luggage; controls couldn’t be simpler. (Matthew Phenix) 

It’s a five-minute ride from end to end, and the experience is altogether delightful. Crossing over seven roads and two rivers, a journey by Heathrow pod is more like a theme-park ride than a car-park transfer.

Of course, building a closed-course autonomous vehicle is decidedly easier than building one for the open road, à la the Google self-driving car, which must negotiate such obstacles as complex roadway interchanges, pedestrians and non-autonomous vehicles. But simplicity has its advantages. The pods themselves, which use mostly off-the-shelf automotive hardware, have proven highly reliable, and the system’s lightweight infrastructure – slender, easily installed trackways and flyovers – is, says Ultra, between six and 10 times more resource-efficient than typical road or rail systems.

Pods self-monitor battery status, occasionally excusing themselves at station stops for “opportunity charging”. (Matthew Phenix) 

And Ultra has big plans for its little pods. Working with investors in India, the company intends to build a 4.8-mile elevated circuit in the city of Amritsar, about 285 miles north of New Delhi. This network will include seven stations and more than 200 pods capable of transporting some 50,000 passengers a day. And in November 2013, Ultra Global PRT and Taiwan-based China Engineering Consultants completed a feasibility study for the implementation of a sprawling PRT system New Taipei City, population 6.9m.

While it is not difficult to imagine specific pod applications – within city centres, for example, or between cities and airports – an all-pod future is a decidedly loftier proposition. A pod network like Heathrow’s works because riders can grab any pod, at any time, with no waiting. And while the service is personal, it isn’t private. The question is, will future drivers be willing relinquish the privilege of owning the cars of their choice – and the freedom of driving those cars themselves – for the convenience of a hands-off motoring future?

  

Source::::bbc.com

Natarajan

CEO @ the Age of 17 !!!

NatarajanLeave a comment

Computer whiz Jefferson Prince, who has built a 70-employee gaming company from scratch, tells S Saraswathi about motivations and challenges of entrepreneurship.

He is just out of high school, but 17-year-old Jefferson Prince is already the CEO of a company that is engaged in developing multi-platform compatible games for the PC and next-gen consoles (Xbox One, PS4).

He was born in Tirunelveli. His family relocated to London when he was three. He returned to India in December 2013 to head his own company, iCazual Entertainment.

The company had its humble beginnings in a small room in East London in 2011. Today it is housed in a four-storey building in Kodambakkam, Chennai, and employs about 70 people.

In this interview with Rediff.com, Prince talks about his interest in computing, his present endeavours and his ambitious plans for the future.

How did you get interested in IT?

I was introduced to technology when I was around four years of age.

Math, physics, computer science and robotics were my favourite subjects in school. I also enjoyed sports, but my greatest passion was working with computers.

Trying to understand the nuances behind the technical aspects of programming and applying them to my own innovations gave me a lot of joy.

My father has a background in computing and engineering.

He introduced me to electronics. Later he bought me a computer. I started pushing buttons and playing around with the applications and it just pulled me in.

I was amazed with what can be achieved with a big box with a screen attached to it!

From that point I started messing around with MS Word and I started to hunger for more knowledge. I started going into the technical side of computing which was programming.

Ninety-nine per cent of the things I know today, I learnt myself.

What were your early projects?

When I was 15, I was asked to take part in two programmes which taught me a lot about business and presentation.

The first programme was for the University of Warwick, for this I created an application that would allow parents to monitor their children at school when they are out of sight.

The second programme was for St Francis Hospice where I created a small game application and raised £1000 (1 lakh INR) without touching the £250 start-up MONEY, within the final week. The team had the opportunity to work with Mr Barry Hearn on this project. This was an amazing experience at school.

What were your early inventions like?

I was amazed with C programming. With that I created my own basic IRC (Internet Relay Chat) network. I used it to chat with friends with a client called mIRC.

I created my own IRC Bots to keep people informed with my social links, information, etc by coding commands into the bot, so when people would say “!website” my bot would answer automatically with my site URL.

I also created my own social media network, something like Facebook. I used it to message my mother downstairs if I wanted anything, such as food or a drink. It was much easier than yelling down two floors.

I built a robotic arm with a small computer. I made it respond to my voice. For example, if I said “Elbow up,” the elbow would move. I later made it learn more complex commands and made it store information and repeat it.

I would also mix up a bunch of junk on to a small plastic board and later make it carry out some sort of function. It amazed me because I could give something that looked useless some sort of purpose in life.

What about video games?

The first games I played were the 1980/90s version of Prince of Persia, Age of Empires and later on World of Warcraft and RuneScape.

I used to play for hours. Then I stopped for many years and focused on learning technology and programming. My love for games was once again sparked when my friend asked me to buy an Xbox. I played Halo: Reach with my friend a lot, but I got bored because I couldn’t add many things of my own.

But more than Xbox I played RuneScape. It was a private version which I tried to alter a lot. My abilities were so limited that I couldn’t add anything 100 per cent new, so I decided to create my own game from scratch for me and three other friends.

Later on I started seeing a business opportunity here and as we progressed, this project turned into something that I wanted to build for the world to see.

What prompted the decision to get into the gaming industry? Did your parents approve of your plans?

When I got into the gaming industry, I had no idea I was doing so. I had little knowledge about the industry. But I slowly got up to speed on how big it is. It’s a $70 billion dollar industry.

My parents approved of my plans. They have been really supportive.

You are just 17 years old. How well-equipped are you to handle the challenges of running your own company?

I wasn’t equipped at all! I learn new things every day. It’s fun!

I was guided by my father and a couple of other people. I’ve learnt mostly from making a lot of mistakes. It’s the best way to learn.

When did you start your company?

This company was registered in 2011 but I’ve been building its foundations from 2009.

Did you encounter initial failures?

We first built a game trailer without any plan of the game. That was the biggest mistake I have ever made and it was a lesson.

I don’t consider it a failure; it’s more of a learning experience. I was smart enough to deal with everything else appropriately.

Game developing is not easy. With a staff of about 200, creating, developing and publishing one game could take at least 3 years and would require a huge INVESTMENT. It is like making an Avatar, just smaller.

So many different technological aspects need to come together. We need a rigging artist,

dynamic artist, lighting artist, visual-effect artist and many more.

Despite offering good salary, there are not many people here for this industry. We find people in Bengaluru, Delhi and Mumbai, but they refuse to come down to Chennai. A lack of staff is our biggest challenge; we have only about 70 employees as yet.

Do they look up to their 17-year-old CEO or do you have problems?

The fact is no one wants a kid telling them what to do. It’s a bigchallenge but I have built an excellent rapport with my team and we are a cohesive unit.

Who put up the initial INVESTMENT?

The initial INVESTMENT was put up by me as well as my father. He has given me a stepping stone and I have put it to good use.

Why did you move back to India?

I asked my parents if I could move back temporarily to India so I could finish this project as it is impossible to direct something of this scale without being physically present at the centre of it.

My parents also moved back with me until this project was complete. We’ve made a lot of sacrifices for this and it was a really hard migration. We have already made plans to move back next year.

What is the MARKET for video games in India?

India has a pretty big MARKET for games. Even though most of it is for mobile devices right now, it will soon change.

Next month, iCazual plans to host a convention, wherein we plan to bring in game developers and students from across the globe to participate and talk about the gaming industry. We hope to create an ecosystem for gaming in India.

What are your favourite games?

My favourite games are World of Warcraft, RuneScape, MineCraft, Halo and Age of Empires.

What do you think makes a particular game go viral? And what will be the USP of your product?

A viral game requires multiple addictive elements that keep pulling the user back in. It’s hard to explain as there are many different types of games.

I cannot disclose the unique selling point of my product at this time.

But what I can mention is that our title is a futuristic FPS (first person shooter) game based in the future — 150 years from now. It has a campaign (story mode) as well as multi-player (the main focus).

For the last year and a half, we have been building the elements for the game. Every game is built on an engine. And our game is built on the Unreal Engine 4 (a revolutionary toolset used for building high-quality games) that was launched earlier in March this year.

So it is only since then that we have actually been developing the game, but we are making good progress.

We are the first in the country to be developing a game for the latest next-gen consoles like Xbox One and PS4. iCazual Entertainment is the first company aspiring to not only develop but also publish a Triple A game.

We aim to launch this title in 2015, probably in the third quarter of next year. We still have not decided on the venue, perhaps in the United States or a European destination.

Who are the people who have inspired you?

Elon Musk, Sir Richard Branson, Steve Jobs.

What motivates you?

The feeling of doing something big and different every day; the satisfaction of getting one step closer to my dreams every day at this young age and the prize that waits for me at the end of this journey.

What are your future plans?

My future plans for this business is to expand it into the US (Los Angeles, California).

My academic goal is to enrol at MIT (Massachusetts Institute of Technology), and this way I can strike a balance between business and education.

For my office in India, it’s too early to comment. But, yes, I am betting big on India.

After this is done I have some plans for operating in the Robotics and AI (artificial intelligence) industry in the future; this is my ultimate passion.

Image: Jefferson Prince, CEO, iCazual

Source::::S Saraswathi in Rediff.com

Natarajan

 

Dubai’s AL Maktoum International Airport …Will be the World’s Biggest Airport…

NatarajanLeave a comment

 

Dubai announced this week that the emirate’sAl Maktoum International Airport is about to get a massive $32 billion expansion.

Since opening in 2010, the four year-old airport has been mainly used for cargo operations. Passenger service commenced last year.

With this announcement, the seaside emirate will have a second major international airport, in addition to the already palatial Dubai International – home to Emirates Airlines.

The Al Maktoum Airport will serve as the focal point for Dubai World Central, a purpose-built “airport city” located 23 miles outside of Dubai. The 54 square mile airport metropolis will feature everything from commercial, residential, and leisure developments to state-of-the art cargo and air passenger facilities.

Dubai Airports expects Al Maktoum to be able to handle more than 120 million passengers a year, making it the busiest airport in the world. The expansion, which is expected to take six to eight years to complete, will enable the facility to accomodate up to 100 Airbus A380 Superjumbos simultaneously.

If that’s not enough, Al Maktoum International Airport can be further expanded to handle up to 200 million passengers per year. By 2020, the airport is expected to support more than 322,000 jobs and account for as much as 28% of Dubai’s GDP.

According to Paul Griffiths, CEO of Dubai Airports:

Our future lies at Dubai World Central (DWC). The announcement of this $32 billion development of DWC is both timely and a strong endorsement of Dubai’s aviation industry. With limited options for further growth at Dubai International, we are taking that next step to securing our future by building a brand new airport that will not only create the capacity we will need in the coming decades but also provide state of the art facilities that revolutionize the airport experience on an unprecedented scale.

SOURCE:::: BENJAMIN ZHANG  in Business Insider India

Natarajan

” In-Town Check-in” For Flights at Hong Kong Airport !!!

NatarajanLeave a comment

The two basic options for traveling to a major metro airport with lots of luggage are bad and worse. You can go by car, which comes with the stress of beating traffic against a ticking clock and the heavy cost of parking fees, cab fares, or inconveniencing friends. Or, in some places, you can travel by transit or train, which comes with the uncomfortable and often physically demanding task of maneuvering bags through turnstiles, up and down stairs, and in between crowds of fellow riders.

Hong Kong would like you to know there’s a better way. A much, much better way.

It’s called “in-town check-in,” and it’s part of Hong Kong’s wonderful (and financially genius) MTR subway system. MTR has a special line dedicated to airport travel called the Airport Express (below, in teal).

hong kong map

MTR

As you’d expect with a name like in-town check-in, Airport Express travelers can check their luggage in town then proceed to the airport bag-free, or spend the day in the city, or do whatever travelers who aren’t carrying bags like to do.

65

WeViewTaiwan/YouTube

The service is even better than that brief description suggests. Say, for instance, you have a 4 p.m. flight and have to leave your hotel by noon. That’s a very common problem that typically requires keeping a bag at THE HOTEL all day and coming back to get it before heading to the airport. Not the ideal scenario.

With in-town check-in, you could take a 10 a.m. shuttle to one of the two Airport Express stations with check-in service (Hong Kong or Kowloon), drop off your bags and get your boarding pass (the service is essentially a satellite version of a typical airline counter), then spend the next several hours touring the city or taking a meeting. Some airlines allow in-town check-in up to a full day in advance, so there’s no intricate time-management required. There are even bag porters at the Hong Kong and Kowloon stations.

Here’s the best part: The next time you see your bag is when you land. It’s not like you pick up the bag at Hong Kong airport and do the whole thing again—the bag checks all the way through to your final destination. When you do finally arrive at the Hong Kong airport, you just go straight to security.

One of the many beauties of this system is that travelers who drop off their bags at Hong Kong or Kowloon stations find themselves right on the MTR. That makes it easy to hop around town without losing a half day to airport travel (in the case of Hong Kong Station, you’re right in the central business district anyway).

Here’s what the entire process looks like:

airport

hmasurg/YouTube

44

hmasurg/YouTube

000

hmasurg/YouTube

1

hmasurg/YouTube

00000

hmasurg/YouTube

1

hmasurg/YouTube

2

hmasurg/YouTube

 

33

hmasurg/YouTube

7

hmasurg/YouTube

The one catch, if you insist on finding one, is that you need an Airport Express ticket to use the check-in service. But you’ll probably want one of those anyway: the ticket costs about $100 Hong Kong ($13 U.S.), while taking a cab to the airport can cost several times as much. Oh, and the Airport Express train has WiFi.

So this is pretty brilliant. And it’s not just good for travelers—it’s great for the city, too, keeping cars off the road and generating revenue for the transit system.

Source::::: Business Insider

Natarajan

An Inspiring and Success Story Of Mannam Madhusudana Rao…

NatarajanLeave a comment

Jubilee Hills is Hyderabad’s most coveted address, and a drive past the mansions here reveals why.

Some houses look elegant while many are hideous, but all are quite large. JubileeHeights, the lavender-and-pink apartment block on road number 86, is not imposing.

Neither is the first floor duplex apartment, the home of Mannam Madhusudana Rao.

There is a stuffed toy tiger and a doll in a blue dress on a shelf. A picture of Shirdi Sai Baba hangs on the wall, below a flat-screen TV in the living room – familiar kitsch found in many a middle-class home. Yet, the house is a powerful symbol of having arrived.

“I had come to this area earlier, when I was in the eighth or ninth grade, to help my brothers who were working as masons at the house of the Nagarjuna Constructions chairman (AVS Raju),” says Rao, founder and managing director of MMR Infra Projects.

That’s when he started dreaming about living here, his assistant Kumaraswamy interjects. Rao corrects him. “I decided to live here only now. When I was working here, I could not even dream of it,” says the soft-spoken entrepreneur dressed in an ill-fitting brown jacket and trousers with a slight sheen and a pale yellow shirt. He says he got the house “cheap” four years ago, paying “2.5”. I must have looked puzzled because he immediately adds, “2.5 CR (Rs 2.5 crore), madam.” The house measures 4,000 square feet, he says, with a hint of pride.

The pride in Rao, someone who otherwise comes across as approachable but confident, is hardly misplaced.

The 39-year-old, the fifth child of an illiterate labourer couple and only the second of their eight to be educated, now helms various ventures that bring in a turnover of between Rs 75 crore and Rs 90 crore.

The journey he has traversed covers much more than the 400 kilometres between his village, Palukuru in Andhra Pradesh’s Prakasam district, and the capital.

For Rao was not only born into an impoverished family, he is also a Dalit, though he prefers to use the terms “working class people” and “our community” in multiple conversations over two days.

His story has been highlighted in the recent book, Defying The Odds: The Rise of Dalit Entrepreneurship (by Devesh Kapur, D Shyam Babu and Chandra Bhan Prasad; published by Random House India), and is the subject of a PBS documentary scheduled to be broadcast in the United States early next year. And it is a rather remarkable one, of creating opportunities and, as the title of the book says, defying the odds.

For generations, Rao’s family had provided inexpensive labour to the local landlords.

There was little money in the household. Inspired by neighbours who managed to find jobs after studying engineering, Peraiah, Rao’s father, sent him and his elder brother to school, first in the village, and then to the social welfare hostel for scheduled caste/tribe children.

While his brother went on to take a degree in engineering, Rao earned a diploma at a polytechnic because his parents felt that might be a safer option.

No job awaited them after graduation, so they took up construction work with their siblings in Hyderabad, at houses or digging trenches to lay cables. And then the miracle happened.

One day, waiting to be interviewed for a job at a firm of engineers, he overheard an executive talk about the immediate need for workers to lay cables.

Rao offered to get the required number of labourers and, using his connections with the workers, who he was a part of, showed up with them and the project moved once again, much to the firm’s satisfaction.

His first contract earned him a profit of Rs 25,000. The odd bump in the road apart, there was no looking back.

He went on to become a labour contractor for telecom majors such as Tata Teleservices and Vodafone, and at the height of that business, was maintaining 32,000 kilometres of optic fibre cable across five states.

With telecom in a downswing, he has diversified into infrastructure, construction, mining and software, and plans to enter various other sectors.

 

Rao has just returned from meeting Prime Minister Narendra Modi with other delegates of the Dalit Chamber of Commerce and Industry, or DCCI.

“We were initially given only 10 minutes but that stretched to 30 minutes and he spoke to each of us individually,” says the recently-appointed president of the organisation’s Andhra chapter.

When his turn came, he apprised Modi of the need to implement the 4 per cent reservation in procurement by public sector units for goods by SC/STs which so far exists mainly on paper.

“I think it will be mandatory from next year. He was very responsive,” he says. Soon, he leaves for an appointment in his white Toyota Fortuner, one among his five cars.

A photo of that meeting with Modi appeared in Sakshi, the Telugu daily, much to the joy of his parents who still live in his village.

“They were very proud. A lot of people congratulated them,” says elder brother Madhav, who opted for the safer option of a government job at BSNL.

Madhav’s office is near the Charminar, in the bustling old quarter of Hyderabad, with its maze of lanes and bazaars selling the famed bangles, pearls and attar.

The BSNL office itself has none of the charm of the area, with the peeling walls and general air of tiredness you associate with sarkari offices.

While Rao is slim and tall, his brother is slightly shorter and heavier. Both were athletes in their youth.

Their parents, Madhav says, wanted Rao to give up his business and take up a government job till as recently as the mid-2000s because entrepreneurship was an unknown devil.

But now, with Rao building houses for them, two of his brothers and his father’s brother, as well as buying some agricultural land in the village, they have come around.

All this is a far cry from their childhood, when they were not allowed to go to the houses of the upper caste, use the same vessels or sit with them. But things have changed with education among the upper castes and others.

“Now, we call them singularly,” he says. I ask what that means. “I can call someone Ramesh, instead of Ramesh garu,” he explains. With his brother, there is no discrimination, with members of the upper caste inviting him for functions and asking him for advice and jobs for their children. But this is not in all cases, he clarifies.

Success and prosperity have indeed triggered social mobility. Rao was able to become a member of the exclusive Jubilee Hills Club with ease.

“They just asked me for money and I could give them that. Nobody asked me about my community,” he says, laughing.

Then again, it cannot buy out prejudice. “I would be paying the bill for everyone at the table, yet there would be remarks about how people from my community don’t usually live in this area,” he says, more in amusement than resentment.

By one account, Rao bought his Jubilee Hills house on an impulse when somebody at a social event remarked how fortunate it was that no Dalit lived here – the abode of film stars, politicians and businessmen.

Rao does not dwell on instances of discrimination and says that he has never resorted to reservation in his career, which has largely been with the private sector, nor has he used it for admission for his two children.

But his brother says once it started becoming well-known that Rao was a Dalit, it was not as easy to get contracts even with private telecom players, which was one of the reasons for diversifying into other sectors.

Rao’s rise, says Sripathi Ramudu, professor at Hyderabad’s CentralUniversity and a friend, “has done away with the stereotype that Dalits are not good at business”.

On his morning walk at 7 am around Jubilee Hills’ lotus pond, a lovely oasis for the rich with tall wild grass, palms and a gazebo but no lotuses, Rao says he felt he was a burden on his parents and that a government job would not have been enough to take care of all of them, which was why he turned to business.

But his brother says that his friends at the polytechnic in Ongol, mostly sons of entrepreneurs who had decided to follow in their fathers’ footsteps, influenced him deeply.

Rao’s years in the college were a turning point, says Madhav, because he was elected a student leader, built good relations with his fellow students and political leaders and made a large group of friends.

This ability to network is one of his chief attributes and has stood him in good stead, various acquaintances concur.

He has excellent relations with labourers because he speaks their language and they trust him, says Srinivas Puttapaga, founder of Suraksha Group which runs several educational institutes and poultry units.

Rao also built relationships with bureaucrats, critical when it came to getting various clearances for laying cables.

Those who know him well affirm that the other “key” to his success is his ability to work hard, on many days up to 18 hours a day.

“He reaches home mostly only after 11 pm and sleeps just for five hours,” says his wife, Padmalatha, a junior telecom officer with BSNL.

When she married him, she was worried about the risk entrepreneurship carries with it but was finally convinced by his hard work.

“Confidence bahut zyada hai,” she says, smiling. In spite of Rao’s success, she has kept her job which pays her Rs 40,000 every month, perhaps because she feels the need for a fallback, should life come full circle, or because it is anathema to give up the much-coveted government job even if one’s spouse is earning in crores.

G Srinivasa Rao, joint director at the commissionerate of industries in the Andhra Pradesh government, says when he first met Rao at a DCCI event two years ago, he was impressed with the pertinent questions he asked, unlike the others present, and the five-minute interaction became a two-hour session.

“I travelled to Kakinada with him once and during the journey, he talked only about two things: creating wealth and helping society by promoting entrepreneurship,” says the bureaucrat.

Rao says he is passionate about helping people from backgrounds similar to his. So, roughly 60 per cent of his 200 permanent employees are from villages, are poor and come from backward communities, he says, sitting comfortably at his corporate office on Kavuri Hills where we meet in the afternoon.

A friend who has dropped in, G Ratna Kumar, managing director of the Irrigation Development Corporation, attempts to lionise Rao by saying that when a contract labourer committed suicide, he sent the family Rs 100,000.

He was just a contract labourer and he did not need to do that, Kumar says. Rao corrects him softly, “I know the boy’s father well.”

Rao is currently executing a Rs 100-crore township in Rajahmundry, and his plans are many.

He is looking to take his revenue to Rs 250-300 crore by the next year, and multiply that to an eye-popping Rs 4,000 crore in five years.

The major earners will be mini hydropower projects and pharmaceuticals, both areas he will be entering soon.

Other sectors include solar power, rural SEZs, satellite townships in the bifurcated Andhra Pradesh and shipping.

He says he takes three to six months to evaluate the feasibility of entering a new sector and reads books and makes site visits in preparation.

He also engages consultants from the Indian Institute of Management and the IndianSchool of Business, who charge up to Rs 70,000 for 24 hours.

Has he ever gone against their advice? “Well, I have not entered many sectors they advised me to,” he says. His aim, he adds, is to retire at 45 and devote the rest of his time and money to social work.

That appears to be a reasonable ambition.

 

Source::::Indulekha Aravind In Rediff.com

Natarajan

 

” வெற்றியை கொடுக்கும் வெண்டைக்காய் …” !

NatarajanLeave a comment

விவசாயத்தில் வெற்றிபெற 5 ஏக்கர் 10 ஏக்கர் தேவையில்லை. அரை ஏக்கர் நிலமிருந்தாலே போதும் வெற்றியை குவிக்கலாம் என்று நிரூபித்திருக்கிறார் விவசாயி சம்பத். அரை ஏக்கரில் வெண்டைக்காய் விவசாயம் செய்து, தினமும் 1500 ரூபாய் சம்பாதிக்கும் சம்பத், “மழைகாலம், வெயில் காலம் என்று பாரபட்சமில்லாமல் எல்லாக் காலத்துக்கும் இந்த வருமானம் தொடர்ந்து கிடைக்கும். அதுதான் வெண்டைக்காய் விவசாயத்தின் சிறப்பு’ என்று சொல்லி நம்மை மேலும் வியப்பில் ஆழ்த்துகிறார்.
சம்பத்தின் வெண்டைக்காய் தோட்டத்தைக் காண கரூர் அருகேயுள்ள சந்தனகாளிபாளையம் கிராமத்துக்குச் சென்றோம். வாங்கல் மெயின் ரோட்டில் இருந்து கூப்பிடு தூரத்தில் வெண்டைக்காய் தோட்டம் பச்சைப் பசேல் என்று காட்சியளித்தது.
வெண்டைக்காய்ச் செடிகளுக்கு இடையே களை எடுத்துக் கொண்டிருந்த சம்பத், நம்மைப் பார்த்ததும் நிமிர்ந்தவர் ஓடிவந்து வரவேற்றார். ஒரு பச்சை வெண்டைக்காயைப் பறித்து கொறித்துக் கொண்டே சம்பத்திடம் பேசினோம்.
“நாங்கள் பரம்பரையாக விவசாயம்தான் செய்கிறோம். முன்பெல்லாம் நெல்லு, சோளம், கம்பு போட்டுக்கிட்டு இருந்தோம். அந்தப் பயிர் மழை இல்லாவிட்டால் சில வருடம் ஏமாற்றிவிடும். லாபமும் கம்மிதான். அந்தச் சமயத்தில் எனது நண்பர் ஒருவர் காய்கறி பயிரிட்டு தினமும் நல்ல வருமானம் பார்த்துவந்தார். அவரிடம் யோசனை கேட்டேன். “சுமாரான மண், கொஞ்சம் தண்ணீர் இருந்தால் போதும் நிச்சயம் காய்கறி பயிரிட்டு தினமும் வருமானம் பார்க்கலாம்’ என்றார். அவரின் யோசனையின் பேரில் கடந்த 5 வருடமாக கத்திரிக்காயும் வெண்டைக்காயும் பயிரிட்டு வருகிறேன்.
ஒரு ஏக்கரை பதியாகப் பிரித்து 50 சென்ட்டில் வெண்டை விதை போட்டேன். மீதமுள்ள 50 சென்ட்டில் 45 நாள் கழித்து விதை போட்டேன். முதலில் போட்ட செடியில் காய் வந்திருந்தது. அந்தப் பகுதியில் காய் காய்ப்பது நிற்கும்போது 45 நாள் கழித்து போட்ட இரண்டாவது பகுதியில் காய் விடத் துவங்கியிருந்தது. இப்படி மாற்றி மாற்றி பயிரிடும் போது வருடம் முழுவதும் நிச்சயம் தினமும் பணம் பார்க்கலாம்.
நிலத்தை நன்கு உழுது அதில் கும்பபைகளைக் கொண்டு வந்து போடுவேன். பிறகு வெண்டை விதை, கிலோ 2 ஆயிரத்து 500 ரூபாய், 50 சென்ட்டுக்கு அரை கிலோ இருந்தால் போதும். அதை வாங்கி நிலத்தில் தூவி நான்கு நாட்களுக்கு ஒரு முறை தண்ணீர் விடுவேன். செடி வந்ததும் களை வரும். களைகளை வெட்டிவிடுவேன். 30வ நாளில் செடியில் வைரஸ் தாக்கியிருக்கிறதா என்று பார்ப்பேன். அப்படி இருந்தால் மருந்து தெளிப்பேன். சரியாக 45வது நாளிலிருந்து காய் வர ஆரம்பிக்கும்.
50 சென்ட் நிலத்தில் வரும் காயை இரண்டு பிரிவாகப் பிரித்து தினமும் ஒரு பகுதியில் காய் பறிக்க வேண்டும். ஒரு நாள் பறிக்காமல் விட்டாலும் காய் முற்றிவிடும். கடையில் வெண்டைக்காயை மட்டும் காம்பை ஒடித்துப் பார்த்து பிஞ்சாக இருந்தால் மட்டுமே வாங்குவார்கள். அதனால் முத்தலாக ஆகும் வரை விடாமல் பறிக்க வேண்டும்.
தினமும் காலை 7 மணிக்கு 25 சென்ட் பகுதியில் காய் பறிக்க ஆரம்பிப்போம். கூலிக்கு ஒரு ஆள் நிச்சயம் வைத்தால்தான் விரைவில் பறிக்க முடியும். சொந்த ஆள் இருந்தால் அந்த வேலை மிச்சமாகும். வெறும் கையில் பறித்தால் செடியில் உள்ள முலாங்கு (முள்) கையைக் கிழித்து ரத்தம் வர வைத்துவிடும். அதனால் கையில் உறை போட்டுக் கொண்டு பறிக்க ஆரம்பிப்போம். சரியாக 10 மணிக்கு 25 சென்ட் பகுதியிலும் பறித்திருப்போம். அதை சாக்கில் போட்டுக் கட்டி வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்து சாக்கை திறந்து வைத்து மூட்டையில் அப்படியே வைத்து விடுவோம். கீழே கொட்டிவைத்தால் வாடிப்போய்விடும். அதன் எடை நிச்சயம் 70 கிலோ இருக்கும்.
அந்த மூட்டையை அடுத்த நாள் அதிகாலை 4 மணிக்கு சந்தைக்குக் கொண்டு வந்து மொத்த வியாபாரியிடம் கிலோ 20 ரூபாய்க்கு மொத்தமாக விற்றுவிடுவேன். அவர்கள் அதிலிருந்து லாபம் வைத்து விற்பார்கள். ஒரு மணிநேரத்தில் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்துவிடுவேன். அடுத்த நாள் அடுத்த 25 சென்ட் நிலத்தில் காயைப் பறிக்க ஆரம்பிப்போம். இப்படி 90 நாள் காய் வரும். பிறகு வரத்து குறைய ஆரம்பிக்கும்போது செடியைப் பிடுங்கிவிட்டு மீண்டும் உழவு ஓட்ட ஆரம்பிப்பேன்.
வெண்டைக்காய் வருடத்தின் அனைத்து மாதத்திலும் காய்க்கும் விதை நாமே தயாரித்தால் மகசூல் கிடைக்காது. கடையில் வாங்கினால்தான் மகசூல் நன்றாக கிடைக்கும். மழை நன்றாகப் பெய்தால் அதிகமாக காய்க்கும் காயும் நன்றாக இருக்கும். ஒரு கிணறு ல்லது அதிகம் உப்பில்லாத ஒரு போர், நிலம் ஒரு ஏக்கர் இருந்தால் போதும், தினமும் நிச்சயம் ஆயிரத்து ஐநூறு சம்பாதிக்கலாம். சில நாட்களில் வெண்டைக்காய் வரத்து குறைந்து கிலோ 40 ரூபாயக்குக்கூட விற்பனை செய்திருக்கிறேன். தக்காளி போல் திடீரென விலை சரிந்து போகாத காய் வெண்டைக்காய்தான். மார்க்கெட்டிலும் நிலையான விலை இருந்து வருவதால் வெண்டைக்காய் விவசாயம் எனக்கு நன்கு கைகொடுக்கிறது. சொந்த ஆள் இருந்து நாமே சில்லறையில் விற்றால் நிச்சயம் தினம் 2 ஆயிரம் சம்பாதிக்கலாம். எனக்கு விவசாயத்தில் வெற்றி கிடைத்தது என்றால் அது வெண்டைக்காய்தான்’ என்று பெருமிதம் அடைகிறார் சம்பத்.

வெண்டைக்காய் பயிரிடும் முறை
அனைத்த நிலத்திலும் பயிரிடலாம். முதலில் நிலத்தை நன்றாக உழவு செய்தபின் தொழு உரம் அதிகம் போட வேண்டும். பிறகு ஒரு அடிக்கு ஒரு செடி வீதம் விதை தூவ வேண்டும். முதல் நான்கு நாட்களுக்கு தண்ணீர் ஈரம் காயாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். பிறகு அடுத்த நாளிலிருந்து நான்கு நாட்களுக்கு ஒருமுறை தண்ணீர் விட்டால் போதும். 25வது நாளில் செடி நன்கு வளர்ந்திருக்கும். அப்போது களை பிடுங்க ÷வ்டும். அதே சமயத்தில் செடியில் பூச்சி தாக்குதல் இருந்தால் மருந்து அடிக்க வேண்டும். சரியாக 45வது நாள் காய் வர ஆம்பிக்கும். இந்த காய் 90 நாட்களுக்கு காய்க்கும். பிறகு காய் வரத்து குறைந்ததும் செடியைப் பிடுங்கி விட்டு மீண்டும் உழுது உடனடியாக செடி விதைக்கலாம். தண்ணீர் நல்ல தண்ணீராக இருந்தால் காய் மிகவும் ருசியாக இருக்கும். மார்க்கெட்டிலும் நம்ம காய்க்கு மவுசு இருக்கும்.

– கரூர் அரவிந்த்  in Kumudam

Natarajan