discipline

“Did You Know, Dr APJ Abdul Kalam’s Best Friend Was 110 Years Old…? “

NatarajanLeave a comment

 

Meeting Arjuna, Dr APJ Abdul Kalam’s 110-year-old best friend who was a permanent fixture at the former President’s residence, 10 Rajaji Marg, in a book excerpt.
July 27, 2016 marked the first death anniversary of the nation’s best loved president, a teacher par excellence and a human being worthy of being called one of the most humble people in the current times: Dr APJ Abdul Kalam.

Srijan Pal Singh, a close associate of Dr Kalam as well as his student, has chosen to pay tribute to the People’s President through the book ‘What Can I Give: Life Lessons from my Teacher APJ Abdul Kalam.’ The book reveals to readers rare, personal and unheard of anecdotes as well as unseen pictures from Dr Kalam’s life. It also offers one a peek into his daily routine, travels and reflections on various issues.

Below is an excerpt from the book

The people who visited 10, Rajaji Marg to meet Dr Kalam were inevitably asked one question: ‘Have you met my friend Arjuna? Let me introduce you to him. He is a wonderful fellow.’

Then he would escort the guest to the front garden, where Arjuna stood—tall and majestic like the warrior he had been named after, the long years proudly etched on his body.

Dr Kalam would then say, ‘This fellow is very old. Hundred and-ten years old. He must have seen so much, imagine− Gandhiji, Nehru, the freedom wars and India’s rising story. He holds an entire section of history his heart. He is my best friend.’

Arjuna would wave back at Dr Kalam gently, its large branches swaying gracefully. The people who have seen it have always been tempted to take a selfie with it. Arjuna was almost three decades older than Dr Kalam. He was the most special occupant of 10, Rajaji Marg, loved and respected by the owner of the house.

Dr Kalam would walk up to him every day and they would exchange their thoughts silently. No one knew what they communicated, in what language, but we all knew that they made each other wiser. Dr Kalam would often thank Arjuna for taking care of 10, Rajaji Marg through the ages and for helping so many flowers and plants grow under his care. Arjuna was also the official bee-keeper of the house.

One day in 2012, while Dr Kalam and I were in the garden, I asked him, ‘What is so special about Arjuna? Why do you admire him so much?’ He looked at me, puzzled.

Then he said, ‘Because Arjuna lives to give and anyone who lives to give needs to be venerated. Arjuna’s mission in life has been “What can I give, what can I give, what can I give?” That is why he is standing so proudly and happily at such an age.’

I could feel Arjuna, the 110 year-old Terminalia tree, smile behind us.

The conversation did not stop there. Dr Kalam gave me a task one day. ‘Can you determine how many lives Arjuna supports?’ he asked. I was puzzled. It was an unexpected challenge. ‘Go ahead, find out,’ he said.

So I walked up to the giant tree and counted the thick rings of runners around the trunk. Runners are smaller plants that cannot support themselves and so spread themselves around the trunks of large and stronger trees like Arjuna.
One, two, three . . . eleven. Bingo. Eleven rings. I came back with my answer. ‘Sir, it supports eleven rings and of course, it gives out oxygen.’

‘Oh. You missed the nests. Look again.’

So I went back to Arjuna. This task was difficult because the tree was heavy with foliage, which carefully shielded its inner branches. I managed to count about twelve nests. I went back. ‘Sir, it supports eleven rings, twelve nests, and gives oxygen.’

‘You missed something again. Come with me.’

This time he walked back towards Arjuna with me. Pointing down at the base of the trunk, he said, ‘You missed this. Didn’t you?’ There it was. Hidden in the dense bushes, growing around the base of the trunk was a peacock’s nest, and a beautiful peahen was laying her eggs in there.

‘Yes, I missed it.’

You know why? Because we often look for solutions that are above us and that makes the solutions look more magnificent. Our mind points us that way. Thus we ignore the inspiration that comes from below, from the ground level. You missed, the largest nest, with the prettiest birds in it, because it was lying on the ground—at the base, around the roots. Diamonds are found in the depths of the earth, and not at the height of the sky.’

A few weeks later, the nest became alive with the chirping of five little chicks. Dr Kalam asked me if I knew what a baby peacock was called. And before I could Google it, he gave them a name—‘Pea-children’.

The pea-children became a part of the 10, Rajaji Marg family. Dr Kalam would regularly ensure that they were fed in the courtyard, which was near the dining room. While we had lunch at the table, he would get birdfeed laid out at the courtyard for the pea-children. And the pea-children would flock to it hungrily.

‘We have more guests for lunch. Now they will always come here for their lunch happily, even when we are not there. You just keep watching; they will come, and come just on time, regardless of anything,’ he would say.
Of course, soon the pea-children were joined by many other birds—pigeons, parrots and crows. This established a tradition which continued for years to come. Even when Dr Kalam went out of town, those birds were served their food. He would remind his staff to feed them whenever he was gone for a long time. And he made it a point to check on them whenever he returned from his trip.

When I returned to 10, Rajaji Marg after Dr Kalam’s death, the fact that he would never again eat in that dining room across the courtyard sunk in. But the birds are still fed, like they used to be in his time. The birds will always be fed, in his honour.

www. the betterindia.com

Natarajan

The end of an era: Iconic Indian brands and establishments which shut shop…

NatarajanLeave a comment

 

Till recently, one of the most delightful moments on a train journey through the western suburbs of Mumbai, was passing through Vile Parle station and inhaling the delicious baking smells that used to waft in to the train. The aroma was that of the Parle G biscuits being baked at the Parle factory, located near the station. But, with the closure of the iconic 87 year old factory, came an end to a fragrant era. While, Parle G will continue manufacturing its much loved biscuits from its other factories across the country, the Parle factory at Vile Parle would be deeply missed.

Over the recent years, a number of iconic Indian establishments and brands have shut shop or stopped production across the country, due to legal issues, falling sales, competition, or not being able to stand up to the times. While modern businesses constantly fold up, and not much thought is given to them, these are icons that have served the country for decades, and have left behind nostalgic memories. We pay tribute to some of them:

HMT watches: Much before Titan, Swatch, Omega, Casio, and the rest of the popular watch brands told time, HMT adorned our wrists and dominated the watch market. The watch maker set up its first factory in Bangalore in 1961, in collaboration with Japan’s Citizen Watch Co, and the first batch of the Hand Wound Wrist Watches manufactured by HMT, was released by the then PM Jawaharlal Nehru. The watches continued to be an integral part of the average Indian attire in the 60’s, 70’s and 80’s until competition and technological changes led to the watch maker facing growing losses. HMT Watches finally chimed its last in May, this year as it shut down its last manufacturing unit in Tumakuru.

Gold Spot: When foreign brands such as Coca Cola and PepsiCo exited the Indian market in the late 1970s, because the Foreign Exchange Regulation Act (FERA) was making it difficult for them to continue in the country, Parle decided to launch its own line of soft drinks. Gold Spot, with the tag line ‘The Zing Thing’, was one of them. The drink, along with Limca and Thumbs Up, gained popularity in the country, and was much sought after by youngsters, and the older generation alike. With the re-entry of Coca Cola in the 1990’s, came the slow decline of the soft drinks. Parle sold its soft drinks to Coca-Cola in 1993, and, while the other two ( Limca and Thumbs Up) still remain in the market, the much loved Gold Spot was withdrawn to make space for Fanta.

Rhythm House: With the shutting of Mumbai’s Rhythm House came the end of a golden era for music lovers and city dwellers. The shop, which was established in 1948, offered its patrons a wide collection of Indian and western music, across all genres – filmy, non-filmy, classical and modern. Customers and passersby would walk in to browse through the albums of their favourite artists. And, if they could not find what they were looking for, it would be ordered for them. But, with the advent of technology, MP3s, downloadable music and Apple’s Music Store, the music shop started to feel the heat. After facing much losses and trying to stay afloat, it finally downed its shutters in March, 2016.

Ghantewala Sweets: A sweet shop that dated back to 1790, The Ghantewala Halwai had among its distinguished clientele emperors, Prime Ministers and Presidents, along with the common man. Set up by Lala Sukh Lal Jain, a small time sweet maker from Rajasthan, Ghantewala Sweets, in Delhi’s Chandni Chowk, the sweet shop earned its name from when Jain started off by selling the sweets on a brass plate, balanced on his head, ringing a brass bell. As his business grew, Jain built a shop, which continued growing in fame. Known for its Sohan Halwa, the shop has even played a role in BR Chopra’s 1954 film, Chandi Chowk, where a replica was created in Mumbai. However, legal and licensing problems, as well as the changing customer tastes, led to the closure of the sweet shop in July, last year.

Vijayanand Talkies: The historic cinema house where the Father of Indian cinema, Dadasaheb Phalke used to screen his motion pictures using a projector, finally downed its curtains in November, 2015. Vijayananad Talkies, located in Nashik, was one of the few remaining single screen cinemas of its generation, and had been conferred the ‘Oldest Exhibitor in India’ Award by the President in 2013 for being one of the longest operating cinema hall in the country. The historical Talkies had to shut shop due to non-renewal of its license by the government.

Ambassador cars: Once the car that India drove – from the politicians in their ostentatious white, beaconed cars, to the taxi drivers in their kaali peeli ones, the Ambassador was known for its sturdy body and powerful engine. The original made in India car was modeled on the Morris Oxford series III, and was in production from 1958. The once ubiquitous Ambassador had even been crowned the best taxi in the world by BBC’s Top Gear programme. The car zoomed in popularity through the 60’s and 70’s, until the Maruti Suzuki 800 brought its low cost car into the country. The opening up of the automobile sector and the entry of numerous other auto brands into the country led to its demise, with Hindustan Motors halting production in 2014.

AA Husain & Co: The go-to place for book lovers in Hyderabad, AA Husain & Co, which was started more than 65 years ago, shut shop in March, 2015. The much-loved book store, which saw the likes of painter MF Hussain, actors Dilip Kumar and Suresh Oberoi, and cricketer Sunil Gavaskar as its patrons, was closed down to make way for a mall which is being built on the Arasu Trust Complex, a Waqf property that housed the shop. The bookstore was started by Abid Asgar Husain, a surgeon of the 6th Nizam, in the mid-1940s, as a store for imported products. It was converted into a bookstore in 1949 by Asif Husain Arastu, his son.

Cafe Samovar: It was with tears that many of its loyal patrons bid the legendary cafe goodbye in March, last year. Surrounded by history and culture, the five-decade-old Cafe Samovar, situated in the Jehangir Art Gallery, with landmarks such as Chhatrapati Shivaji Museum, the Kala Ghoda square, David Sassoon Library and Lion Gate, within walking distance, was a popular haunt among city’s intellectuals, students and general public. Opened by Usha Khanna, the niece of noted Indian actor Balraj Sahni, the Cafe was especially known for its pudina chai and pakoda platter, and any food that came cold or was spilled, would be replaced free of cost. The Cafe had to down its shutters since the Jehangir Art Gallery has been looking to expand its space.

Source….www.in.news.yahoo.com

Natarajan

Two tales of struggle and answering the call of the Olympic dream…

NatarajanLeave a comment

 

Indian Judoka, Avtar Singh’s parents take maiden flight to cheer son, who will go up against Pople Misenga from the Olympic Refugee Team.  Read on about the intense and interesting story of both Judokas

They once cashed their fixed deposits to realise Avtar Singh’s Olympic dream and the Indian judoka’s parents are now in Rio de Janeiro to support him when he begins his Rio 2016 Olympic campaign at the Carioca Arena 2 in Barra da Tijuca on Wednesday.

A Class-4 employee in the health department, Avtar’s dad Shingara Singh encashed a fixed deposit of Rs 4 lakh saved over 21 years to book Avtar’s tickets to the Samsun Grand Prix in Turkey in April.

Avtar became the first Indian judoka to qualify for the Olympics since the 2004 Athens Games after the International Judo Federation confirmed his entry in the men’s 90kg category as one of the two Asian judokas under the continental quota.

Four months later, thanks to sponsors, Shingara and wife Sukhvinder Kaur, who hail from Gurdaspur, Punjab, boarded their maiden International flight spanning more than 20 hours.

“It’s a dream come true. To have my parents watch me from the hall would be the best thing I wanted. I will give my best and make my parents, country proud,” Avtar told PTI ahead of his bout against Pople Misenga.

Misenga, originally from the Democratic Republic of Congo, one of the worst areas affected by the civil war from 1998-2003, has made Brazil his home and represents the debutant Refugee Olympic Team.

Misenga is ranked way below the 71-ranked Indian, but the latter’s coach sees a tough bout for the assistant sub-inspector of Punjab Police.

“After moving to Brazil, Misenga has been training in Brazil with Olympic medallist judokas for more than three years. So it will be a tough challenge but Avtar is ready,” coach Yashpal Solanki said at the GamesVillage.

“We will give our best, no excuse,” Yashpal said, adding that Avtar was really moved by the pep-talk given by goodwill ambassador Sachin Tendulkar on Sunday.

“He is a motivation for others. He told him to give your best don’t think about medals. Everybody talks about medals but Sachin did not, which was exceptional,” he said showing their photo with the Indian cricket icon.

Misenga has already become a much talked about judoka after overcoming the odds in Congo.     “I wondered sometimes how to live when so many people were dying. Even in Kinshasa, the military of our country comes to do only one thing — kill. I have seen too much war, too much death. I do not want to get into that. I want to stay clean so I can do my sport.”

The 24-year-old lost his parents as a child and managed to board a truck to Kinshasa and that’s where he learnt judo and became champion in Dakar and other places in Africa.

“I tried to get away and now I have a chance to be a part of the Rio games and I am very happy, I’m going to fight for a medal.”

On what Brazil means to him, he said, “I am living in Brazil. Brazil is my home. I have children here, a son and daughter. The people here in Brazil helped me. The people introduced me to a place for training judo because I had stopped.

“I didn’t know where there was a gym for judo. Then I found the institute. I was happy. I learnt Portuguese. They gave me a chance to reach an Olympic Games and I am ready. I will demonstrate what I learnt there and that moment is coming.”

Source…..www.rediff.com

Natarajan

படித்து ரசித்தது …” வெங்காயத்தின் குரல் ” !!!

NatarajanLeave a comment

 

கதைகள் நம்மை யோசிக்க வைக் கின்றன. சில கதைகளைக் கேட்டோ, வாசித்தோ முடிக்கும் போது இப்படியும் சிந்திக்க முடியுமா? கற்பனை செய்ய முடியுமா என வியப்பாக இருக்கிறது.

பெரியவர்கள் சொல்லும் கதைகள் ஒருவிதம் என்றால், சிறுவர்கள் சொல்லும் கதைகள் வேறுவிதம். நாம் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வது போலவே, குழந்தைகளிடம் கதை கேட்க வும் வேண்டும். முடிந்தால் மகனோ, மகளோ, பேரன், பேத்தியோ சொன்ன கதைகளை சிறுநூலாக அச்சிட்டு, அவர்களின் பிறந்தநாள் பரிசாக தரலாம். பள்ளிக்கூடமே தனது மாணவர்கள் சொன்னக் கதைகளை அச்சிட்டு, சிறு வெளியீடாக கொண்டுவரலாம்.

சிறுவர்களிடம் ‘எதைப் பற்றி கதை கேட்கப் பிடிக்கும்?’ என்று கேட்டால், உடனே அவர்கள் ‘சிங்கம், யானை, குரங்கு’ ஆகிய மூன்றைத்தான் விரும் பித் தேர்வு செய்கிறார்கள்.

‘சிங்கம்’ பற்றி ஆயிரமாயிரம் கதைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. எழுதப் பட்டுள்ளன. ஆனாலும், சிங்கத்தின் வசீகரம் குறையவே இல்லை.

நான் கூட சிறார்கள் செய்தித்தாள் படிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துச் சொல்லும் விதமாக, நியூஸ் பேப்பர் படிக்கிற சிங்கம் பற்றி ‘படிக்கத் தெரிந்த சிங்கம்’ என்ற சிறார் நாவலை எழுதியிருக்கிறேன். இதனை ‘டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்’ வெளியிட்டுள்ளது.

சமீபத்தில் சஞ்சீவ் சன்யால் எழுதிய ‘ஏழு நதிகளின் நாடு’ என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன். அதில் அவர் ‘சிங்கம் எப்படி இந்தியாவில் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் அடைந்தது?’, ‘மவுரியர்கள் ஏன் சிங் கத்தைச் சிற்பமாக செதுக்குவதில் இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டினார்கள்?’, ‘சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தில் சிங்கம் இருந்ததா, இல்லையா?’ என பல செய்திகளைச் சுவாரஸ்யமாக எழுதி யிருக்கிறார். தமிழகத்தில் சிங்கம் இருந் ததா? சங்க இலக்கியத்தில் சிங்கம் இடம்பெற்றிருக்கிறதா என்பது பற்றி ஆய்வாளர்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.

துருக்கி நாட்டுப்புறக் கதை ஒன்று ‘வெங்காயம் ஏன் சிறியதாக இருக் கிறது?’, ‘தர்பூசணி ஏன் பருமனாக இருக் கிறது?’ என்பதற்கு பதில் சொல்கிறது. ‘இதற்கெல்லாம் கூட கதைகள் இருக்குமா?’ என யோசிக்க வைக்கிறது இக்கதை.

முன்னொரு காலத்தில் வெங் காயம்தான் மிகப் பருமனாக இருந்தது. சோம்பேறியாகவும் தூங்குமூஞ்சியாக வும் இருந்த வெங்காயத்துக்கு, வம்பு பேசுவதைத் தவிர எதிலும் விருப்பம் இல்லை. இதற்கு மாறாக, தர்பூசணி சிறியதாக எலுமிச்சை அளவில் இருந்தது. நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாகத் தாவிக் குதித்துக் கொண்டு உற்சாகமாக பேசிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இரண்டும் ஒரே தோட்டத்தில் இருந்தன.

அங்கே ஒரு வாழை மரம் இருந்தது. அந்த மரத்தை வெங்காயத்துக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. வாழையும் அதன் பிள்ளைகளும் இருக்கிற தண்ணீரைக் குடித்துவிடுகிறார்கள் என்று ஆத்திரமே, அதற்கான காரணம். எப்போதும் வாழை மரத்தைக் குற்றம் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தது வெங்காயம். இதற்கு மாற்றாக தர்பூசணிப் பழம் வாழை மரத்தை பாராட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

ஒரு நாள் வாழை மரம் வெங்காயத் திடம் கேட்டது: “நீ ஏன் இப்படி உடம்பை வளர்த்துக் கொண்டு வீணாக இருக்கிறாய்? உன்னால் யாருக்கு என்ன பிரயோஜனம்?”

அதைக்கேட்ட வெங்காயம் சொன்னது: “நீ மற்றவர்களுக்குப் பிரயோ ஜனமாக இருக்கிறாய். அதற்காக உன்னை வெட்டாமல் விடுகிறார்களா? மனிதர்கள் உன் காய்களைப் பறித்துக் கொள்கிறார்கள். இலையை அறுத்துக் கொண்டுப் போகிறார்கள். பழங்களைத் தின்கிறார்கள். முடிவில் ஒருநாள் உன்னையே வெட்டிவிடுகிறார்கள். நல்லது செய்தால் ஒரு பயனும் இல்லை என்பதை உன்னிடம் இருந்தே கற்றுக் கொண்டேன்.”

அதைக் கேட்ட வாழைமரம் சொன்னது: “அப்படிச் சொல்லாதே. இருப்பதை எல்லாம் அள்ளிக் கொடுப் பது சந்தோஷமானது. அதை அனுபவித் துப் பார் தெரியும்!”

“பொய். நீ ஒரு முட்டாள். ஏமாளி. வெட்ட வருபவனை உன்னால் எதிர்க் கவோ, தடுக்கவோ முடியாது. தைரிய மற்ற கோழை!” என்றது வெங்காயம்.

“அதெல்லாமில்லை. தைரியம் என்பது சண்டைபோடுவது இல்லை. வேதனையைத் தாங்கி நிற்பதே உண்மையான தைரியம்” என்று வாழை மரம் மறுபடியும் சொல்ல, அதைக் கேட்ட தர்பூசணி சொன்னது:

“வாழை மரம் சொல்வது உண்மை தான். தன்னைக் கஷ்டப்படுத்து கிறார்களே என்று வாழை ஒருபோதும் மனிதர்களுக்கு கசப்பான பழத்தைத் தருவதில்லை. சொல்லாலும் செய லாலும் அடுத்தவரை இம்சிக்காமல் வாழ்வது சிரமம். இந்த வாழை மரம் துறவியைப் போல வாழ்கிறது’’ என்றது

இதை கேட்ட வெங்காயம் எரிச்சலான குரலில் சொன்னது: “இதெல்லாம் வெறும் நடிப்பு. சுயநலம். நான் நம்ப மாட்டேன்!”

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே தோட்டக்காரன் வேலைக்கு வந்தான். அவனிடம் சென்று வெங்காயம் கண்ணீர் சிந்தியபடியே சொன்னது: “இந்த வாழை மரம் சுத்த மோசம். அதுவே எல்லாத் தண்ணீரையும் குடித்துவிடுகிறது. முதலில் இங்கிருந்து அதை வெட்டி எறி”என்றது.

இதைக் கேட்ட தர்பூசணி: “அய்யோ! வெட்ட வேண்டாம்” என்றது.

தோட்டக்காரன் வெங்காயத்தின் பேச்சைக் கேட்டு, வாழைமரத்தை வெட் டிப்போட்டான். துண்டாகி விழுந்த வாழைமரம் வெங்காயத்தைப் பார்த்து சாபமிட்டது: “வாழ்க்கையின் அர்த் தத்தை நீ உணரவில்லை. அதனால் மெலிந்து சுருங்கிப் போவாய். உண்ணும் பொருளாகி, நீயும் என்னைப் போல துண்டு துண்டாக்கப்படுவாய். உன்னால் கண்ணீர் வடிப்பவர்கள் தினமும் உன்னைத் திட்டுவார்கள்!”

வாழை மரத்தின் நிலையைக் கண்டு தர்பூசணி வருந்தியது. அதைக் கண்ட வாழை மரம் சொன்னது: “மனதில் நல்லதை நினைத்து, நல்லதைப் பாராட்டும் தர்பூசணியே… நீ உடல் பெருத்து, எப்போதும் கருணை ஈரத்துடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வாய்!”

அன்று முதலே வெங்காயம் சுருங்கி சிறியதாகிவிட்டது. தர்பூசணி பருமனாகி பலராலும் விரும்பப்படுகிறதாம்.

உடற்பருமன் என்பது கேலிக்குரிய விஷயமில்லை. ஒருபோதும் எவரையும் அவரது உடலமைப்பை வைத்து கேலி செய்யவோ, அவமதிக்கவோ கூடாது. உலகப் புகழ்பெற்ற ஓவியரான ஹென்றி டாலெஸ் லாட்ரெக் நாலரை அடி உயரமுள்ளவர். ஆனால், அதை ஒரு குறையாக ஒருபோதும் அவர் கருதவேயில்லை.

உணவுப் பொருட்கள் உண்டான விதம் பற்றியும் தாவரங்கள் உருவான விதம் பற்றியும் நிறைய வாய்மொழிக் கதைகள் உள்ளன. ‘பிரம்மாஸ் ஹேர்’ (Brahma’s Hair) என்ற மேனகா காந்தி தொகுத்த நூலில் இதுபோன்ற சிறந்த கதைகள் உள்ளன.

உலகில் அதிகம் உண்ணப்படும் பொருட்களில் ஆறாவது இடத்தில் வெங்காயம் உள்ளது. எகிப்தில் கி.மு-3500-ல் வெங்காயம் பயிரிட்டிருக் கிறார்கள். அங்கே வெங்காயம் புனிதப் பொருளாகக் கருதப்பட்டது. எகிப்திய மன்னர்களைப் புதைக்கும்போது வெங்காயத்தையும் சேர்த்து வைத்து புதைத்திருக்கிறார்கள். மரணச் சடங்கு களில் வெங்காயம் முக்கிய பொருளாக இடம்பெற்றுள்ளது.

எகிப்திய மதகுருக்கள் வெங்காயத் தில் மந்திரத் தன்மை இருப்பதாகவும், இதன் மூலம் இறந்தவர்களை உயிர்ப் பிக்க முடியும் என நம்பினார்கள். கிரேக்க ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளும் வீரர்கள் உடல் உறுதிக் காக வெங்காயத்தை நிறையச் சாப் பிட்டுள்ளார்கள். அத்தோடு நோய்த் தொற்றைத் தடுக்க உடலில் வெங்காயச் சாற்றை தேய்த்துக் கொள்வார்களாம்.

வாழ்க்கைப் பாடங்களை எளிமை யாகக் கற்றுத் தருவதற்கு கதைகள் அதிகம் உதவி செய்கின்றன. கதை வழியாகத்தான் வெங்காயமும் தர்பூசணி யும் பேசிக்கொள்கின்றன. இக்கதையை ஒரு சிறுவனிடம் சொன்னபோது அவன் உடனே, “வெங்காயத்தின் குரல் எப்படியிருக்கும்?” என்று கேட்டான்.

“நீயே சொல்லு!” என்றேன். அவன் உடனே கீச்சுக் குரலில் பேசத் தொடங்கினான். வெங்காயத்தின் குரல் இப்படிதான் இருக்கும் என சிறுவன் கற்பனை செய்யத் தொடங்கும் போது, அவனுக்குள் இருந்து படைப்பாற்றல் முளைவிடத் தொடங்குகிறது. இதற் காகத்தான் கதைகள் கேட்கவும் சொல்லவும் வேண்டியிருக்கிறது.

இணையவாசல்: கதை சொல்லிகளுக்கு உதவும் இணையதளம்

– கதை பேசும்… | எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள: writerramki@gmail.com

Source…..S.Ramakrishnan in http://www.tamil.thehindu.com
Natarajan

வாரம் ஒரு கவிதை …” வயல் வெளிகளில் ” !

NatarajanLeave a comment

 

”  வயல்  வெளிகளில் “
……………………..
வயல் வெளியில் முத்து முத்தாக அவன் சிந்தும் வியர்வை
நெல் மணியாக மலரும் நாள்  உழவன் அவனுக்கு  திருநாள் !
ஒரு நாள் திருநாளுக்கு   அவன் படும் பாடு வெளியில்
தெரிவது எத்தனை பேருக்கு ?
உழைப்புக்கு ஏற்ற ஊதியம்   கேட்டு உள்ளிருப்பு
போராட்டம் ,அலுவலக புல்வெளியில் அமர்ந்து !
விண்ணைத்  தொடும் விலைவாசிக்கு இணையாக ஊதியப்
படி கேட்டு “கேட்” மீட்டிங் மற்றும் சாலை வழி மறியல் ! ஆனால்
சேற்றில் கால் வைத்து நாற்று நாடும் உழவனின்
உழைப்பின்  மதிப்பு ….அவனுக்கே தெரியாத  ஒரு கணக்கு !
மண்ணையும் ,தன்னையும்  நம்பும்  விவசாயிக்கு மட்டும்
ஏன் தனி  கணக்கு  அவன் நமக்கு அளிக்கும் நெல் மணிக்கு ?
இரவும் பகலும் உழைக்கும் அவனுக்கும்  வேண்டாமா  அவன்
உழைப்புக்கு சரியான ஒரு ஊதியம் ?  யோசிக்க வேண்டும்
நாம் … வயல் வெளி விவசாயம் அவன் மறந்தால் ,  யாசிக்க
வேண்டும் நாம் நம் உணவை வேறு நாட்டிடம் !
விண்வெளியில் சோதனை பல செய்து சாதனை படைக்கும்
  நாம் ,நம் வயல் வெளியிலும்  சாதித்து காட்ட வேண்டாமா ?
விண்ணைத் தொட்டு  மாற்று கோளிலும் கால் வைக்க
முந்தும்  நாம் நம் மண்ணை பொன்னாக்கும் நுண்ணியல்
விஞ்ஞான அறிவியலை நம்  வயல் வெளியெங்கும்
விதைத்து வளர்க்க முடியாதா என்ன ?
காட்டுவோம் ஒரு நல்ல வழி  நம் வயல் வெளிக்கும் ! செய்து
காட்டுவோம் ஒரு பசுமை தொழில் புரட்சி !  உழவும்  ஒரு  தொழில்
ஆகி நம் உழவனும் பல உழவுத்  தொழிலாளிகளை உருவாக்கட்டும் !
Natarajan
My Kavithai appeared  in http://www.dinamani.com on 8th august 2016

THE OLYMPIC SWIMMER WHO HAD NEVER BEEN IN A POOL UNTIL A FEW MONTHS BEFORE COMPETING IN THE OLYMPICS….!!!

NatarajanLeave a comment

 

The man was Eric Moussambani Malonga, later nicknamed “Eric the Eel”.  Moussambani is from Equatorial Guinea in Africa and only managed to get into the Olympics at all because of a wildcard drawing system put in place by the International Olympic Committee, designed to try to encourage developing countries to participate in various Olympic events.

Thanks to this drawing, Equatorial Guinea decided to send a swim team to the 2000 Olympics in Sydney, Australia.  They put out an advertisement on the radio a few months before the Games to try to get people to come and tryout for the country’s new national swim team which would be going to the Olympics.  Those who wished to tryout were to show up at the Hotel Ureca in Malabo, Equatorial Guinea. At the time, this hotel was the only place in the country that had a swimming pool (only 12 meters long).

Two people showed up, one woman, Paula Barila Bolopa (who was a grocery store cashier at the time), and one man, Eric Moussambani.  Because of the lack of competition, the only thing the two had to do to get on the team was to demonstrate that they could in fact swim.

Previous to this, Moussambani didn’t know much about swimming, but contrary to what is often reported, he did know how to swim.  Said Moussambani:

The first time I swam in the sea, I was 12 years old and was on vacation in my mother’s village. My first time in a swimming pool was on May 6, 2000 in the Hotel Ureca swimming pool…

They just told me to get my passport and a picture ready so they could send me to the Olympics. They said to me, ‘Keep on training.’ I asked them, ‘With who? I don’t have a trainer.’  They said: ‘Do what you can. Keep training because you are going to the Olympics.’

My preparation was very poor…  I was training by myself, in the river and the sea. My country did not have a competition swimming pool, and I was only training at the weekends, for two hours at a time. I didn’t have any experience in crawl, breaststroke, or butterfly. I didn’t know how to swim competitively.

The Olympic Games was something unknown for me.  I was just happy that I was going to travel abroad and represent my country. It was new for me. It was very far from Africa.

Just three months after hearing the advertisement and then getting selected to represent his country, Moussambani was on his way to the Olympics.  He took a somewhat roundabout flight to Libreville (Gabon), then to Paris, then to Hong Kong, and finally to Sydney, a trip that took nearly three days to complete.  Along with accommodations, he had £50 of spending money while at the games and an Equatorial Guinea flag for use in the opening ceremony.

Once at the Olympics, he got his first glimpse of an Olympic size swimming pool,

When I arrived, I just went to the swimming pool to see how it is. I was very surprised, I did not imagine that it would be so big…

My training schedule there was with the American swimmers. I was going to the pool and watching them, how they trained and how they dived because I didn’t have any idea. I copied them. I had to know how to dive, how to move my legs, how to move my hands… I learned everything in Sydney.

What makes Moussambani’s story even more compelling is that he would go on to win his heat in the 100m freestyle, albeit in a pretty unorthodox way.  You see, at the time, he was to compete against just two other people in the qualifiers, Karim Bare from Niger and Farkhod Oripov from Tajikistan.  Both of these two ended up getting disqualified for false starts, leaving just Moussambani, who at the time thought he had been disqualified, before it was explained to him that his competitors were the ones out and that he’d be swimming the heat alone in front of 17,000 spectators.

In order to qualify for the next round, he needed to beat 1 minute and 10 seconds… He didn’t quite manage that.  However, for someone with such limited training and technique, he actually didn’t do too bad at the very beginning, even executing an OK dive and looking pretty fast for the first 10 or 15 seconds or so, then quickly faded.   As he said,

The first 50 meters were OK, but in the second 50 meters I got a bit worried and thought I wasn’t going to make it… I felt that [it] was important [to finish] because I was representing my country… I remember that when I was swimming, I could hear the crowd, and that gave me strength to continue and complete the 100 meters, but I was already tired. It was my first time in an Olympic swimming pool.

He finished with a time of 1 minute 52.72 seconds (40.97 seconds at the halfway mark), which was about 43 seconds off the qualifying time. This was, of course, a new Equatorial Guinea swimming record, but also unfortunately was the slowest 100m freestyle swim pace in Olympic history.  For his efforts, he was immediately a media darling, with fans and some other athletes loving his story.  However, many felt that his being allowed to participate was embarrassing, as he had not a hope in the world of actually winning anything, and it was unfair to athletes in more privileged countries that could swim circles around Moussambani, but who weren’t given a chance to compete because lesser swimmers from developing countries were being included. The International Olympic Committee’s president, Jacques Rogge, was one of those, saying he would work to get rid of the wild card system and stated, “We want to avoid what happened in the swimming in Sydney; the public loved it, but I did not like it.”

Of course, the “father” of the modern Olympic Games, Baron Pierre de Coubertin, likely wouldn’t have agreed with this negative sentiment at all, as he wanted all countries to compete in the Games. He also once criticized English rowing competitions for not including working-class athletes.  He further developed the Olympic motto (Citius, Altrius, Fortius- Faster, Higher, Stronger) after a portion of a sermon given by Bishop Ethelbert Talbo, which de Coubertin was fond of quoting

The most important thing in the Olympic Games is not to win but to take part, just as the most important thing in life is not the triumph but the struggle. The essential thing is not to have conquered but to have fought well.

Certainly Moussambani exemplifies that sentiment.

Bonus Facts:

  • Since 2012 Moussambani has been the coach of the Equatorial Guinea swim team, when he’s not working his day job as an IT engineer. They actually have a real, competitive team now comprising 36 swimmers, so the Olympic wild card system paid off in that respect.  They also have an Olympic size swimming pool to practice in now.
  • Moussambani has gotten a lot better at competitive swimming. By 2004, he got his 100m free style time down to 57 seconds, which would have been good enough for him to qualify in the 2004 Olympics, but a visa mistake ended up costing him a trip to that year’s Games. Some have speculated the visa mishap was intentional in order to stop him from competing.  The gist of it was that when he submitted his application, his passport photo was somehow lost by the Malabo officials processing it. Some highly placed government officials in his country had previously expressed anger at how he’d embarrassed their country in 2000 and were not enthusiastic about him going to the Athens games. Whatever the case, due to the loss of the photo, his application was denied.
  • Moussambani recently started training again along with coaching and he posted his best swim time in 2012 at the age of 34, having it down to 55 seconds in the 100m freestyle, just under 8 seconds off the current Olympic record. As such, he’s decided to come out of semi-retirement from professional swimming to try out for the 2016 games.  “I still have a dream. I want to show people that my times have improved, that we have swimming pools in my country now and that I can now swim a hundred meters.”
  • Moussambani’s current training routine for the 2016 Olympics is to wake up at 5am and run for 3 km.  He then gets ready for work and spends 8am to 5pm there.  On Tuesday, Thursday, Friday, and Saturday he heads down to the pool where he meets his team and trains from 6pm-10pm.
  • The 100m freestyle gold medalist (Pieter Van den Hoogenband) in the 2000 Olympics finished with a time of 48.3 seconds, which was a new world record.
  • The current world record for the men’s 100m freestyle (long course: 50m pool) is 46.91 seconds, set by Cesar Cielo of Brazil in the 2009 World Championships in Rome.
  • The current Olympic record is 47.05 seconds, set by Eamon Sullivan of Australia in the 2008 games.
  • Equatorial Guinea’s other swimmer in the 2000 Olympics, Paula Barilia Bolopa, also struggled to finish her heat, this time in the 50m freestyle, finishing with a time of 1:03.97.  While it was a new record for the 50m freestyle for Equatorial Guinea, it was also, like Moussambani’s time, a new slowest time record in Olympic history for the 50m freestyle.

Source….www.today i foundout.com

Natarajan

From Golconda to Kandahar to London: The Journey of the Fabled Kohinoor Diamond…!!!

NatarajanLeave a comment

 

Described by the Mughal Emperor Babur as ‘Worth the value of one day’s food for all the people in the world‘, Kohinoor is one of the most coveted and valuable diamonds of all times. This dazzlingly beautiful rare jewel has been in the eye of the storm ever since it left the hands of its original owners, the Kakatiyas of Warangal. Never bought or sold, the fabled diamond changed many hands as it traveled through several dynasties that included the Khiljis, the Mughals, the Persians, the Afghans and the British before ending up at the Tower of London.

kohinoor_diamond1

This is the intriguing story of its eventful journey.

Photo Source

The Kohinoor has a complex history that goes back to the 13th century. A large colourless diamond that weighed around 793 carats, Kohinoor originated in India’s Golconda mines when they were under the rule of the Kakatiya dynasty.

Legend has it that it was used as an eye of the deity in a Kakatiya temple in Warangal in 1310.

In the early 14th century, Alauddin Khilji, second ruler of the Khilji dynasty of the Delhi Sultanate, and his army began looting the kingdoms of southern India. During a raid on Warangal, Malik Kafur (Khilji’s general) acquired the priceless diamond for the Khilji dynasty. It was then passed on to the succeeding dynasties of the Delhi Sultanate.

In 1526, Babur handed a resounding defeat to Ibrahim Lodi at the Battle of Panipat. The victorious Babur received reports that the Fort of Agra housed an immense treasure, which included a diamond that defied all description. Enraptured by the jewel on its acquisition, Babur called it the ‘Diamond of Babur’ and even mentioned it in his memoir, the Baburnama.

After Babur’s death, the precious stone was inherited by his son Humayun from whom it passed on to successive generations of Mughal rulers, including Shah Jahan, who set the priceless gem in his legendary Peacock throne.

Later, when he was imprisoned in the Agra Fort by his son Aurangzeb, Shah Jahan used to see the reflection of the Taj Mahal in the glittering jewel, placed near a window.

It was in Aurangzeb’s reign that Tavernier, an enterprising French traveller and gem connoisseur, visited India in the search of rare and wonderful gems. Having been shown the diamond by Aurangzeb, Tavernier made the first sketch of Kohinoor in history.

Aurangzeb also entrusted the work of cutting and enhancing the diamond to Hortenso Borgia, a Venetian lapidary (gem artist) so clumsy that he reduced the weight of the stone from 793 carats to 186 carats. So enraged was Aurangzeb at the carelessness and stupidity of the lapidary, that not only did he refuse to compensate him for his labour, but he also confiscated all of Borgia’s worldly possessions.

During the rule of Aurangzeb’s grand son Muhammad Shah in 1739, Delhi was invaded by Nadir Shah, the Shah of Persia. His army looted all the jewels in the royal Mughal treasury, which also included the famous Peacock Throne, and Daria-i-noor, the sister diamond of the Kohinoor. However, the Kohinoor was nowhere to be seen. How Nadir Shah acquired the Kohinoor is a very interesting story.

Muhammad Shah used to carry the prized diamond with him hidden in the folds of his turban, a secret known only to a selected few, including a eunuch in the harem of the Emperor. Hoping to win the favor of the victorious Nadir Shah, the disloyal eunuch whispered the emperor’s secret into his ears. Devising a plan to deprive Muhammad Shah of his prized possession., Nadir Shah ordered a grand feast to coincide with the restoration of Muhammad Shah to his throne.

During the feast, Nadir Shah proposed an exchange of turbans as a gesture of eternal friendship and Muhammad Shah, unable to refuse the gesture, had to hand over his turban. After the ceremony, Nadir Shah returned to his private chambers where he eagerly unfolded the turban to find the diamond concealed within. Dazzled by its beauty, he exclaimed ‘Koh-i-noor‘, which in Persian means mountain of light. One of Nadir Shah’s consort, wonder struck by the Kohinoor, had said,

“If a strong man were to throw four stones, one north, one south, one east, one west, and a fifth stone up into the air, and if the space between them were to be filled with gold, all would not equal the value of the Kohinoor.”

Nadir Shah was assassinated soon after he returned to Persia and the diamond fell into the hands of Ahmad Shah Abdali, one of his ablest generals, who later became the Emir of Afghanistan.

A descendant of Abdali, Shah Shuja Durrani brought the Kohinoor back to India in 1813 and gave it to Ranjit Singh,the ruler of Lahore, in exchange for his help in winning back the throne of Afghanistan.

Ranjit Singh , the founder of the Sikh empire, had the prized jewel sewn into an armlet, which he wore on all the important state occasions. It remained with him for the next twenty years. Ranjit Singh had willed the diamond to the temple of Jagannath in Puri, in modern-day Odisha, but after his death in 1839, the East India Company did not comply with the terms of his will.

His son, Duleep Singh lost the second Anglo-Sikh War leading to the annexation of the Punjab by the British. Under the aegis of Lord Dalhousie, the Last Treaty of Lahore was signed, officially ceding the Kohinoor to Queen Victoria along with the Maharaja’s other assets. The treaty specified,

“The gem called Kohinoor which was taken from Shah Shuja-ul-Malik by Maharaja Ranjit Singh shall be surrendered by the Maharajah of Lahore to the Queen of England.”

On 6 April 1850, the Kohinoor left the shores of India on board of the HMS Medea. So shrouded in mystery was its departure that even the Captain of the ship did not know the priceless cargo his ship carried.

n a grand event organized in Hyde Park in London, the Kohinoor was formally handed over to Queen Victoria by the officials of the East India Company.

Disappointed by its Mughal-style cut, the Queen, along with Prince Albert and others in the court, decided to refashion the diamond to enhance its brilliance. The re-cutting of the Kohinoor, that took a mere 38 days and costed £8000, resulted in an oval brilliant that weighed 108.93 carat. Despite the efforts of the Dutch jeweler, Mr Cantor, the results reduced the diamond drastically in weight. In 1853, it was mounted on a magnificent tiara for the Queen that contained over two thousand diamonds.

Queen Victoria wore the diamond frequently afterwards and left it in her will that the Kohinoor should only be worn by a queen of the royal family. This was due to rumour of an ancient curse associated with the Kohinoor that said,

“He who owns this diamond will own the world, but will also know all its misfortunes. Only God, or a woman, can wear it with impunity.”

As a result, the diamond is worn only by the female members of the British Royal Family. Since getting into British hands, the Kohinoor was been worn by Queen Victoria, Queen Alexandra, Queen Mary and Queen Elizabeth.

It is now displayed along with the other British crown jewels in the Tower of London. Crystal replicas of the diamond set in the oldest crowns as well as the original bracelet given to Queen Victoria can also be seen at the Tower’s Jewel House.

During the Second World War, the Crown Jewels were moved from their home at the Tower of London to a secret location. The biography of the French army general, Jean de Lattre de Tassigny, by his widow Simonne says that George VI hid the Kohinoor at the bottom of a lake near Windsor Castle where it remained until after the war. The only people who knew of the hiding place were the king and his librarian, who apparently revealed the secret to the general and his wife on their visit to England in 1949.

The subject of bitter battles and court intrigues, today Kohinoor casts its brilliance on the millions of tourists who, for the most part, are unaware of its long history in shaping the destinies of men.

Source…..www.the betterindia.com

natarajan

A Syrian refugee who was swimming across borders a year ago is now in the Olympics…

NatarajanLeave a comment

 

One year ago, Syrian refugee Yusra Mardini was swimming for her life as she fled Damascus, Syria with her older sister. Today, she is a member of the Olympic refugee team competing in Rio.

The 18-year-old is one of ten athletes competing for the Refugee Olympic Athletes in three sports.

Below, read about Mardini’s tenacious and heroic journey, via Alexander Hassenstein of Getty.

Before that, Mardini and her sister have been swimmers for many years. They were known as shining stars at their swimming club in Syria, until the war disrupted their training.

Their parents tried their hardest to keep them away from the intense war zones — they moved multiple times to avoid the conflict, but the war shortly became too dangerous. They decided to pick up and move all together after their house was destroyed.

Mardini and her sister left Damascus, Syria in early August. They boarded an inflatable boat in Turkey that was headed for the Greek island of Lesbos, alongside 20 other refugees.

Not too long into their journey, the motor on the boat broke down. Mardini and her sister were the only two swimmers on the boat, so they jumped into the water to swim the boat to shore.

They swam while helping the boat stay above water for three and a half hours, saving everyone on the boat.

After swimming all of the passengers to safety, the sisters continued their journey to make it to Germany.

They then travelled through five more countries, on land.

They faced many problems — they were arrested at borders, lost money, and had many items stolen from them. Despite all of these problems, the sisters remained strong. They were not going to give up.

After 35 days of fleeing, the sisters finally made it to Germany.

Now, they are safe with their parents in Berlin.

Shortly after their arrival in Berlin, they were introduced to a swimming coach at a local swimming club.

Mardini’s goal was originally to make it to the 2020 Olympics in Tokyo, but her coach said she had progressed so well that there was a good chance that she could qualify for the International Olympic Committee’s (IOC) refugee team for the 2016 Olympics in August.

Since she lost everything and faced a treacherous journey, she was given a IOC Olympic Solidarity scholarship — a scholarship to help athletes qualify for the Olympics.

Her daily schedule leading up to the Olympics involved school and intensive training.

Mardini hopes to encourage refugees and make them proud of her.

In the meantime, she seems to be having the time of her life in Rio.

Source…www.businessinsider.com.au

Natarajan

படித்து ரசித்தது …புராணங்களில் தேடுங்கள் அறிவியலை…!!!

NatarajanLeave a comment

 

புதியவைகள் கண்டுபிடிக்க வேண்டுமெனில் கனவு காணுங்கள் என்றார், நமது முன்னாள் ஜனாதிபதி அப்துல் கலாம். கனவு காண்பதன் அடிப்படையே கற்பனையில் பிறப்பதுதானே. நமது புராணங்களும் இதிகாசங்களும் வெறும் கற்பனையில் தோன்றியதுதானே என சிலர் வாதிடுவதுண்டு. அவைகள் வெறும் கற்பனைகளாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே. ஆனால் புராணங்களிலும் நமது தமிழ் இலக்கியங்களிலும் புதைந்து கிடக்கும் அறிவியல் உண்மைகளைக் காணும் போது பெரும் வியப்பு மேலிடுகிறதே! எங்கேயோ நடக்கும் கிரிக்கெட் போட்டி, கோயில் கும்பாபிஷேகம் போன்ற நிகழ்வுகளை தொலைக்காட்சிகள் இன்று நேரடியாக ஒளிபரப்பு செய்கின்றன. இந்த விஞ்ஞான வினோதத்தை வீட்டிற்குள் இருந்தபடியே நாமும் அனுபவித்து வருகிறோம். நேரடி ஒளிபரப்பு நிகழ்வதைப் போன்ற காட்சியை நமது புராணங்களும் சொல்லியிருக்கின்றன. சிவபெருமானுக்கும் பார்வதிக்கும் இமய மலையில் உள்ள கைலாயத்தில் திருமணம் நடக்கிறது. அந்தத் திருமணத்தை அகத்திய முனிவர் பொதிகை மலையில் இருந்தபடியே பார்த்துப் பரவசப்பட்டாராம். வட கோடியில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை தென் கோடியில் இருந்து ஒருவர் உடனுக்குடன் கண்டதும், உள்ளம் களிப்படைந்ததும் நேரடி ஒளிபரப்பு போன்றது அல்லாமல் வேறென்ன?

வயர்ெலஸ் தொடர்புகள் : ஆதிரை என்பவளின் கணவன் சாதுவன் வியாபாரம் நிமித்தமாக நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கடல் பயணம் மேற்கொள்கிறான். திடீரென்று கப்பல் மூழ்கி

விடுகிறது. ஆபத்திலிருந்து தப்பித்த சாதுவன், நாகர்கள் என்ற ஆதிவாசிகள் வசிக்கும் ஒரு தீவில் கரையேறுகிறான். சாதுவனைப் போலவே ஆபத்திலிருந்து தப்பித்த அவனது நண்பர்களில் சிலர் ஊர் திரும்புகின்றனர். சாதுவன் மூழ்கி விட்டதாக ஆதிரையிடம் தெரிவிக்கின்றனர். கணவர் இறந்தபின் தான் மட்டும் வாழ்ந்து என்ன பயன் என்று ஆதிரை தீக்குளிக்க முயல்கிறாள்.

அப்போது வானத்திலிருந்து ஒரு அசரீரி கேட்கிறது. உன் கணவன் சாகவில்லை பத்திரமாக திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறான் என்கிறது அக்குரல். அந்த வார்த்தையை நம்பி ஆதிரை தீக்குளிப்பதை நிறுத்துகிறாள். சாதுவனும் உயிருடன் திரும்புகிறான். இந்த அசரீரியின் வாக்கு எந்த தொடர்பும் இல்லாமல் ஒருவர் மற்றவருடன் உரையாட முடியும் என்கிற உண்மையை உள்ளடக்கியதாகவே தென்படுகிறது. இக்கதை, வயர்லெஸ் கருவிகள் வழியாக இன்று நாம் பேசிக் கொள்வதற்கும் எந்த விதக் கம்பித் தொடர்புமே இல்லாமல் அன்று அசரீரியின் குரலை ஆதிரை கேட்டு ஆறுதல் அடைந்ததற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அணுஆற்றல் : அணுவைப் பிளக்க முடியும், அதன் மூலம் ஆற்றலைப் பெற முடியும் என்கிற கருத்தெல்லாம் விஞ்ஞானி ஐன்ஸ்டீன் காலத்திற்குப் பின்னரே உலகின் வலுப்பெற்றது. ஆனால் தமிழ் மூதாட்டி அவ்வையார் ‘அணுவைத் துளைத்து எழு கடலைப் புகட்டி’ என்று பாடி அணுவைத் துளைக்க முடியும் அதைப் பிளக்கவும் முடியும் என்கிற உண்மைகளை எல்லாம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே புட்டு புட்டு வைத்து விட்டாரே.அணுகுறித்த மேலும் ஒரு வியப்பூட்டும் தகவலும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. மகாபாரதச் சண்டை நடந்த இடத்தில்

ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதிசயம் என்னவென்றால், அந்த இடத்தில் இப்போதும் கூட கதிரியக்கம் இருக்கிறதாம். கதிரியக்கம் வெளிப்படுவதால் அணு ஆயுதங்கள் போன்ற சண்டைக் கருவிகள் மகாபாரத யுத்தத்திலும் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கலாம் எனவும் யூகிக்கப்படுகிறது.

வான்வெளி பயணம் : ராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து சென்ற இடத்திற்கு ராமரும், லட்சுமணனும் வருகிறார்கள். அங்கே தேர்ச்சக்கரங்களின் தடம் மட்டுமே தென்படுகிறது. தடம் போகும் திசையில் இருவரும் நடக்கிறார்கள். சிறிது துாரத்தில் தடம் மறைந்து விடுகிறது. அப்படியானால் தேர் என்னவாயிற்று? ஒன்று பூமிக்குள் புதைந்திருக்க வேண்டும் அல்லது வானத்தில் பறந்திருக்க வேண்டும். ராவணன் சீதையை இலங்கைக்கு கடத்திச் சென்றது ஊர்ஜிதமாகிவிட்டதால், தேர் பூமிக்குள் புதைய வாய்ப்பேயில்லை. வான் வெளிப்பயணம் மட்டும்தான் ஒரே வழி. அப்படியானால் சிறிது துாரம் ஓடி, பின் மேலெழும்புகிற மாதிரியான வடிவமைப்புடன் ராவணனின் தேர் உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். எனவே ரன்வேயில் ஓடி பின் ‘டேக் ஆப்’ ஆகிற தற்கால விமானங்களுக்கு முன்னோடியாக ராவணனின் தேர் இருந்திருக்கிறது.

சீவக சிந்தாமணியில் உலவும் கதாபாத்திரமான சச்சந்தன் ஆபத்துக் காலத்தில் தப்பிப்பதற்காக தனது மனைவிக்கு மயில் பொறி என்னும் வாகனத்தைப் பரிசளிக்கிறான். ஹெலிகாப்டரைப் போலவே அந்த மயில்பொறியும் நின்ற இடத்திலிருந்து ஜிவ்வென்று வானத்தில் எழும்பும் இயக்கத்தைப் பெற்றதுதானாம்.

கண் மருத்துவம் : உலகில் முதல் கண் மருத்துவர் யார் தெரியுமா? சாட்சாத் கண்ணப்ப நாயக்கனார்தான். அவர்தான் முதன் முதலில் கண் மாற்றும் அறுவைச் சிகிச்சையை அறிமுகப்படுத்தியவர். கண்ணப்ப நாயனார் சிவபெருமானின் தீவிர தொண்டர். சிவனுக்கு தொண்டு செய்வதையே பெரும் பாக்கியமாக கருதுபவர். ஒருநாள் சிவலிங்கத்தின் கண்ணிலிருந்து ரத்தம் வழிவதைப் பார்த்து விடுகிறார். நெஞ்சம் பதறி விடுகிறார். செய்வதறியாது நின்ற கண்ணப்பரின் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது. தனது கண்களைப் பிடுங்கி எடுத்து சிவபெருமானின் முகத்தில் ஒட்டுகிறார். உடனே விக்கிரகத்தில் ரத்தம் வழிவது நின்று விடுகிறது. முதல் கண் மாற்று அறுவைச் சிகிச்சை பற்றிய இந்த செய்தி கண்ணப்ப நாயனார் புராணத்தில் வருகிறது.

அண்டங்கள் : பல்வேறு புராணங்களும் வெளிப்படுத்துகின்ற ஒரு தகவல், வான் வெளியில் 1008 கோடி அண்டங்கள் உள்ளது என்பதுதான். விஞ்ஞானி கலிலியோ காலத்தின் பின்பே வான்வெளி ஆய்வுகள் உலகில் தீவிரப்படுத்தப்பட்டன. டெலஸ்கோப், செயற்கைக்கோள் இன்றி அன்றே எப்படி அண்டங்களைப் பற்றி ஆராய்ந்தார்கள் என்பது புதிர். பூலோக மனிதர்கள் வானுலகம் சென்றதாகவும் வானுலகத் தேவர்கள் பூலோகம் வந்ததாகவும் புராணங்கள் கூறுவதை நம்பும்படியாகவா உள்ளது என்று கேட்கலாம். இன்று நிலவில் காலடி வைத்து விட்டானே மனிதன்? செவ்வாய்க் கிரகம் செல்வதற்கும் முயற்சி எடுத்து விட்டானே?

புராணங்களில் வரும் செய்திகள் எல்லாம் உண்மையாகி வருவதைப் பார்த்தால், பூலோக மனிதரும், வானுலகப் பிறவிகளும் சந்தித்துக் கொள்ளும் நிலை வரலாம். புராணங்களில் தேடுங்கள் அறிவியலை! அவற்றில் பல அற்புதங்களுக்கு விடையும், வழிமுறைகளும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கலாம்.

Source…..

எல். பிரைட்,எழுத்தாளர்

தேவகோட்டை,   in http://www.dinamalar.com

Natarajan

This is how much time it should take to escape a crashed airliner….

NatarajanLeave a comment

 

A Emirates Boeing 777-300 crashed landed and burst into flames at Dubai International Airport on Wednesday.

Fortunately, the airline has confirmed that all 300 passengers and crew on board the flight made it to safety before the aircraft became engulfed in flames.

Which leads us to the question, how long does it take to evacuate a crashed airliner?

Believe it or not, federal regulations dictate that all modern airliners capable of carrying more than 44 passengers must be able to be fully evacuated in less than 90 seconds.

In addition, in order to be certified to fly, new airliners or even new derivatives of existing airliners must pass an evacuation test. The tests involve simulated emergency situations in which all passengers and crew must exit the aircraft in pitch-black darkness using only half of the available emergency escapes.

In 2006, the Airbus A380 superjumbo managed to pass the test by evacuating 853 passengers, 18 crew, and two pilots in just 78 seconds, Flight Global reported.  The Boeing 777-200 passed the evacuation test in 1994 in 84 seconds, Quartz reported. The aircraft involved in the Emirates crash is an elongated 777-300. According to the AP, the aircraft was not subject to its own evacuation test. Instead, it was certified by extrapolating the test results of the 777-200 with the addition of two emergency exits.

These tests are generally conducted using the aircraft type’s maximum passenger capacity which means that aircraft in service are equipped with far fewer seats. For instance, the A380 was evacuation tested with 853 passengers. In operation these days, most of the superjumbos fly with around 500 seats.

However, it should also be noted that these test are also conducted in a laboratory conditions that are calm and organised. The hectic nature of an actual emergency evacuation may slow down the time it takes to empty an aircraft.

As a result, experts recommend that passengers select seats within three rows of an emergency exit. In addition, passengers should be aware of the location of the nearest emergency exit at all times.

Here’s a video of the Airbus A380 evacuation test:

Source….www.businessinsider.com.au

Natarajan