history
This Day …15 August…. That Year in 1947 ….@ Madras….
The Hindu ArchivesThe front page view of The Hindu, dated August 15, 1947.
Deepa Alexander digs through editions of The Hindu of August 1947 and rediscovers the city’s first dawn of freedom
Celebrate with Nehru guns, Freedom sparklers and Ashoka wheels for Rs. 5,” advertised T.S. Abdeally and Bros.
P. Orr & Sons sold Vertex pocket watches for a special price of Rs. 65. Frank Capra’s classic, It’s A Wonderful Life, was playing at New Elphinstone. Madras Theatres celebrated with no shows “and a special bonus to staff”.
There is more than a century of information in The Hindu archives and it threatens to wash over me. The staff hefts the big blue file with August 1947 emblazoned on it, and turn the chemically-treated yellowing pages to the edition dated August 14.
“Quit India.” “Jai Hind.” “Satyameva Jayate”. “Vande Mataram.” A million rallying cries. Momentous though it was, the memory of our first Independence Day has faded with time although its emotional resonance never lost its glow. These pages are a chronicle of its people, hallowed by history, embellished by the celebration of our freedom struggle.
August 15, 1947 was also a Friday, like this year, a day of thundershowers according to the weather report in The Hindu, priced then at 2 annas.
Advertisements and announcements meld into the tale. Historical figures flit in and out of the pages. But the festivities in the city and across India began a day earlier, on August 14.
A page from the August 17, 1947 edition. Photo: The Hindu Archives
The music lined up for the eve of Independence included concerts by Ariyakudi Ramanuja Iyengar at Gokhale Hall and organist Handel Manuel and a BBC violinist at St. Andrew’s Church. In an advertisement, Lady Colleen Nye, the Governor’s wife and patroness of the Madras Provincial Welfare FUND
, urged citizens to proudly wear the National Flag.
At another level, the edition was pure political narrative. The editorial on page 4 urged France and Portugal to also “give up their colonial possessions in India”. The distribution of portfolios, the division of the Army between India and Pakistan and the renunciation of knighthoods and titles by S. Radhakrishnan, later the President, and R.K. Shanmukham Chetti, independent India’s first Finance Minister, crowded the pages.
At the same time, to celebrate the founding of Pakistan, a grand reception was accorded in Karachi to the Mountbattens “who flew down in their personal York”, even as fires raged in Lahore.
A BRIDGE TO THE PAST The Tricolour fluttering atop the flag mast at Fort St. George on August 15, 1947 was the first symbol of free India in Madras. Photo: V. Ganesan
Madras remained untouched by the epic spasms of the violence of Partition. Although prohibitory orders in the city “were to be enforced for bundobast”, radio sets were installed at various parks so that the public could listen to AIR broadcasting the assumption of power ceremonies, flag hoisting at India Gate, and poems by Hafeez Jullundhuri. In Mylapore, Rukmini Devi inaugurated the Fine Arts Society at Vivekananda College.
All through the evening and night, happy throngs of people visited places of worship, invoking the gods to bless their new nation. In a spirit of unity, people of all communities and castes wore the flag. “It is difficult to see even a single person without wearing a National Flag”, says an article. The Tricolour also fluttered atop almost every building in the city, Government or private, with the merchants of Madras taking the lead in illuminating the buildings.
On August 15, the newspaper brought out a free 20-page supplement, its cover page in the colours of the flag, with the words ‘Dominion of India’ proudly emblazoned. Inside was a collector’s edition of articles by eminent persons — ‘Birth of Great Asiatic Power’ by K.M. Munshi, ‘The Saga of the Nehrus’ by Krishna Huthee Singh and ‘Patriotism of India’s Press’ by Leonard W. Matters, the Australian-born London representative of The Hindu.
‘Free India is Born’, screamed the headline with the editorial ‘A Red Letter Day’ announcing “India enters the comity of free nations today, an equal among equals”. Texts of speeches by Jawaharlal Nehru and Rajendra Prasad ran alongside congratulatory messages from King George VI and other world leaders. While people in Delhi toasted the nation and the king, India Office, the seat of power for nearly a century, closed down unsung. Trains filled with refugees, the coaches smeared with taunts, were drawing in at stations in Punjab and Bengal.
The Chief Justice of Madras administering the Oath to H. E. Sir Archibald Edward Nye, the Governor of Madras, at the Secretariat, Fort St. George, on August 15, 1947. Photo: The Hindu Archives
Madras, however, heard the endless sweet echo of M.S. Subbulakshmi who performed on AIR that evening at 8. ‘Freedom’s Progress Through The Years’, a photographic journey of the most iconic moments of our struggle was published alongside advertisements by Bosotto HOTEL and Spencer and Co.
Independence brought freedom of a more visible nature to a whole category of people. Jail doors opened for many convicts who had been granted pardon. Many INA leaders were also released.
The celebrations of August 15 are reported in the August 17 edition: how trumpets that sundered the morning air when the Governor of Madras, Sir Archibald Nye, in a final burst of British pomp and glory, unfurled the Tricolour at Island Grounds; how O.P. Ramaswami Reddiar, Prime Minister (which was how the post of Chief Minister was then designated) hoisted the flag at Ripon Building, the headquarters of the Corporation, to cries of unrestrained happiness. This was after both were sworn into their new offices by the Chief Justice of the Madras High Court, Frederick Gentle. The swearing-in was held at Fort St. George, in the crowded Cabinet Room, photographers capturing the moment in a blitz of flashbulbs.
Horsemen in glistening jackets and GOLD sashes stood amidst the large crowds that streamed along the beachfront to Fort. St George, to gaze with pride at the Indian flag fluttering over the first fort of the British East India Company. It is a picture that holds pride of place in that edition.
On that page is the story of how the world map was redrawn one night. It’s a page that defines what India was, and is. It’s a page that defines us.
Keywords: The Hindu, India Independence, Independence Day, Fort. St George,
Source:::: The Hindu
Natarajan
” When I Started Loving Myself….”
When I started loving myself ….
A poem by Charlie Chaplin written on his 70th birthday on April 16, 1959:
I understood that I’m always and at any given opportunity
in the right place at the right time.
And I understood that all that happens is right –
from then on I could be calm.
Today I know: It’s called TRUST.
When I started to love myself I understood how much it can offend somebody
When I tried to force my desires on this person,
even though I knew the time is not right and the person was not ready for it,
and even though this person was me.
Today I know: It’s called LETTING GO
When I started loving myself
I could recognize that emotional pain and grief
are just warnings for me to not live against my own truth.
Today I know: It’s called AUTHENTICALLY BEING.
When I started loving myself
I stopped longing for another life
and could see that everything around me was a request to grow.
Today I know: It’s called MATURITY.
When I started loving myself
I stopped depriving myself of my free time
and stopped sketching further magnificent projects for the future.
Today I only do what’s fun and joy for me,
what I love and what makes my heart laugh,
in my own way and in my tempo.
Today I know: it’s called HONESTY.
When I started loving myself
I escaped from all what wasn’t healthy for me,
from dishes, people, things, situations
and from everyhting pulling me down and away from myself.
In the beginning I called it the “healthy egoism”,
but today I know: it’s called SELF-LOVE.
When I started loving myself
I stopped wanting to be always right
thus I’ve been less wrong.
Today I’ve recognized: it’s called HUMBLENESS.
When I started loving myself
I refused to live further in the past
and worry about my future.
Now I live only at this moment where EVERYTHING takes place,
like this I live every day and I call it CONSCIOUSNESS.
When I started loving myself
I recognized, that my thinking
can make me miserable and sick.
When I requested for my heart forces,
my mind got an important partner.
Today I call this connection HEART WISDOM.
We do not need to fear further discussions,
conflicts and problems with ourselves and others
since even stars sometimes bang on each other
and create new worlds.
Today I know: THIS IS LIFE!
Source:::: Ba-ba mail site
Natarajan
When Bharathi Came Third in a Poetry Contest … !!!
Bharathi and his wife Chellammal. Photo: N. Sridharan…THE HINDU
When the poem, Senthmizh Naadenum Pothiniley Inbathen Vanthu Payuthu Kaathinile, was submitted for a competition in the early 1900s, it secured only the third place.
Senthmizh Naadenum Pothiniley Inbathen Vanthu Payuthu Kaathinile, is among the most famous songs of Tamil nationalist poet Subramania Bharathi. Few in Tamil Nadu will fail to recognise the song, or not be carried away by its tune. Yet, can you believe that when the poem was submitted for a competition organised by a city-based association in the early 1900s, it secured only the third place?
“The prize money was Rs. 100. V.V.S. Iyer was upset with the decision of the association. But, Bharathi did not take it seriously. He consoled us by saying that the association might have decided the winner in advance,” reminisced Yathugiri Ammal, the daughter of Mandayam Srinivasachariyar, who ran the India weekly.
Bharathi was the magazine’s editor and the families of the poet, Srinivasachariyar and V.V.S. Iyer, had moved to Puducherry to escape persecution by the British government in Madras. At that time, the young poet was in dire straits and had agreed to participate in the competition after being persuaded by Yathugiri Ammal and others.
Her book Bharathi Ninaivugal, covering the period between 1912 and 1918, gives rare insights into the poetic mind of Bharathi, his ability to compose poems set to Carnatic tunes that flew spontaneously from his mind and his extraordinary concern for fellow human beings.
Noted Bharathi scholar late R.A. Padmanabhan, in the preface to the memoir, which was first published in 1954, regretted that the book could not see the light of the day when the author was alive.
The families of Bharathi and Yadhugiri Ammal returned to Chennai after a few years in French-ruled Puducherry. While Bharathi’s family lived in Thulasinga Perumal Street in Triplicane, Yathugiri Ammal’s family moved to a house at Peyazhwar Street.
While in Puducherry, Yathugiri Ammal, a child, used to accompany Bharathi and his daughters to the beach and on one occasion, he shocked everyone with his gesture towards a snake-charmer who was clad in only a loincloth. Without a second thought, Bharathi removed his dhoti and gave it to the poor man after covering his body with the shawl on his shoulder. The poet had also chided Yadhugiri Ammal for dropping a coin in the sea as a ritual, instead of giving it to the snake-charmer.
Source:::::The Hindu
Natarajan
Anna Nagar: A locality a fair wrought -….
Anna Nagar: A locality a fair wrought – The Hindu.
Pl click the link above and read …
Source :::The Hindu
Natarajan
” துடிப்பான தனுஷ்கோடியைத் தெரியுமா? ” …Part 2
பாம்பன் பால மறுகட்டமைப்பில் ஈடுபட்டுள்ள மீனவர்கள்.
பொறியாளர் ஸ்ரீதரன் (வலது).
பி.ராமச்சந்திரன்
உயிரோட்டமான தனுஷ்கோடி அழிந்த அத்தியாயத்தை வாசித்த ஏராளமான வாசகர்கள் கேட்ட கேள்வி: “இப்படி ஒரு பேரழிவைப் பற்றி நமக்கு ஏன் முழுமையாகத் தெரியவில்லை? இந்தச் செய்திகளெல்லாம் ஏன் நம்முடைய பாடப் புத்தகங்களில் இல்லை?”
நம்முடைய பெரும்பாலான வரலாறுகள் களத்தில் அல்ல; தலைநகரங்களில் சௌகரியமான இடங்களில் உட்கார்ந்திருப்பவர்களால் உருவாக்கப்படுகின்றன என்பது ஒரு காரணம். அரசின் புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் பதிவுகளைத் தொகுப்பவர்கள், மக்களிடம் உள்ள பதிவுகளைச் சீந்துவதே இல்லை என்பது ஒரு காரணம். பதிவுசெய்யப்படாத எவ்வளவு பெரிய உண்மையும் வரலாறு ஆவதில்லை என்பது முக்கியமான காரணம்.
ஓர் உதாரணம்
தனுஷ்கோடியை மூழ்கடித்த புயலின்போது, பாம்பன் பாலமும் உருக்குலைந்தது. ரயில்வே நிர்வாகம் 6 மாதக் கெடு தந்து, பாலத்தைச் சீரமைக்க ஒரு அணியை இறக்கியது. வெறும் 46 நாட்களில் இந்தப் பணிகளை முடித்தார் பொறியாளர் ஸ்ரீதரன். இது வரலாறு. ஸ்ரீதரனின் பணி கொண்டாடப்பட வேண்டியது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அதேசமயம், அந்தப் பணி அவ்வளவு சீக்கிரம் முடிவதற்கு முக்கியப் பங்காற்றியவர்கள் சுற்றுவட்டார மீனவ மக்கள். தங்கள் சொந்த வீட்டு வேலையாகப் பாலத்தின் கட்டுமான வேலையில் பங்கேற்றவர்கள் அவர்கள். இன்றைக்கு அவர்களுடைய பங்களிப்பு, மறக்கப்பட்ட கதை. காரணம் என்ன?
நாட்டுப்புறப் பாடல்களில் வரலாறு
தனுஷ்கோடி மீனவ மக்களிடம் ஒரு மரபுண்டு. கரை வலை இழுக்கும்போது பாட்டுப் பாடுவது. அவர்கள் வாழ்வைச் சீரழித்த புயலுக்கு இந்தப் பாடல்களில் முக்கிய இடம் உண்டு. அந்தப் பாடல்கள் வில்லுப்பாட்டுக் கலைஞர்கள் வாயிலாக நாட்டுப்புறங்களில் ஊர்ஊராகப் பரவியிருக்கிறது. அதன் தாக்கத்தில் வெளியூர்க்காரர்களும் புயல்பாட்டு பாடி யிருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று செ. போத்தி ரெட்டியின் ‘தனுக்கோடி நாட்டுப்புறப் புயற்பாடல்கள்’ புத்தகத்தில் காணக்கிடைத்தது. கடலோரத்தில் ஊர்ஊராக அலைந்து, மக்களிடம் பேசி நாட்டுப்புறப் பாடல்களைத் தொகுத்திருக்கிறார் போத்தி ரெட்டி.
இந்தப் பாடலுக்குச் சொந்தக்காரர் வேம்பார் பாக்கியம் எனும் பனைத் தொழிலாளி. புயல் அடித்த தேதியில் தொடங்கி, பார்வையிட வந்த எம்ஜிஆர் முதலானவர்களைத் தொட்டு, பாட்டெழுதியவர் பெயர் வரை சொல்லும் இந்தப் பாடல், நம்முடைய நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் எந்த அளவுக்குப் புறக்கணிக்க முடியாத மக்கள் ஆவணம் என்பதற்கு ஒரு சான்று.
தனுஸ்கோடி நாட்டுப்புறப் புயல் பாடல்
தனுஸ்கோடி பாம்பன் முதல்
தயங்காத இராமேஸ்வரம்
அநியாயப் புயலடித்து
அழிந்த கொடுமை பாடுகிறேன்
அமைதியாகக் கேளும்
இந்தக் கதையை எந்த நாளும்
*
கண்டோர் நடுநடுங்க
காற்றுமழை புயலடிக்க
மண்டலத்தில் இக்கதையை
மனத்தெளிவாகப் பாடுகிறேன்
மக்களைப் போல நினைத்து
சபை மன்னிக்கணும் பிழைபொறுத்து (தனுஸ்கோடி)
*
ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து
அறுபத்து நாலாம் ஆண்டில்
வாய்மையுள்ள டிசம்பர் மாதம்
வளருந்தேதி இருபத்திரெண்டில்
அடித்ததே புயற்காற்று
பாம்பன் தனுஸ்கோடியைப் பாத்து (தனுஸ்கோடி)
*
ஐயாயிரம் ஜனத்துக்குமேல்
ஆணும் பெண்ணும் அவதிப்பட்டார்
பேய்மழையும் காற்றினாலே
பேதலித்து உயிரைவிட்டார்
ஐயோ துயரமாச்சே
சில ஊரழிந்து போச்சே (தனுஸ்கோடி)
*
மாலை எட்டு மணிக்கு மேலே
மதிப்படங்கா சாமத்திலே
வேலை சோலிதான் முடித்து
வீற்றிருக்கும் வேளையிலே
வருகுதையா ரயிலு
வண்டியைப் புரட்டுதையா
வடகடலும் தென்கடலும்
மண் மோதித் தான் கிளம்பி
தொடர்பாகச் சந்தித்துமே
சூறாவளிப் போல் கொதித்து
வண்டியைத் தூக்கி அடிக்க
மக்கள் மருவி மருவித்துடிக்க (தனுஸ்கோடி)
*
ஐந்நூறு ஜனத்துக்கு மேல்
ஆணும் பெண்ணும் ரயிலில் வர
கால்கள்தான் முறிந்து
கடலோடு போகுதய்யா
ஐயோ பரிதாபம்
இது யாருபோட்ட சாபம் (தனுஸ்கோடி)
*
தனுஸ்கோடி ஊர்களெல்லாம்
தலைக்கு மேலே தண்ணீர் வர
துணியுடைகள் இல்லாமலே
தொங்குதய்யா வீட்டின் மேலே
மதில் இடிந்து சாய
மக்கள் தண்ணீரில் குதித்துப்பாய (தனுஸ்கோடி)
*
ஐயையோ மனைவி மக்கள்
அநியாயமாய்ப் போகுதென்று
மெய்சோர்ந்து மன்னவனும்
மெதுவாக இழுக்கும்போது
குடும்பத்தோட புரட்டி வெள்ளம்
கொண்டு போகுதே சுருட்டி (தனுஸ்கோடி)
*
வள்ளங்களும் விலாஞ்சிகளும்
வளைக்கச் சென்ற தோணிகளும்
வெள்ளத்திலே அடியும்பட்டு
பள்ளத்திலே இழுக்குது பார்
ஐயோ மக்கள் அலற
அடிபட்டுக் குடலும் சிதற (தனுஸ்கோடி)
*
வெள்ளரிப்பழம் போல
வெடித்துப்பிணம் மிதக்குதைய்யா
அள்ளிக்கொண்டு புதைப்பதற்கு
ஆளுதவி கிடையாமல்
அலையடித்து ஒதுக்க
நாய்நரி கடித்து இழுக்க (தனுஸ்கோடி)
*
இராமேஸ்வரம் ஊர்களிலே
தெருக்களெல்லாம் தண்ணீர் ஓட
பூமான்கள் கோவிலெல்லாம்
புரட்டித்தூக்கி அடிக்குது பார்
ஐயோ மக்கள் வாட
அடுத்த திட்டில் ஏறி ஓட (தனுஸ்கோடி)
*
சித்தம் புகழ் நடிகரவர்
ஜெமினி கணேசன் சாவித்திரி
அத்த ராத்திரி வேளையிலே
அமைந்தாரே கோவிலுக்குள்
ஆயாசப்பட்டார்
நடிகர் அழுதும் கண்ணீர் விட்டார் (தனுஸ்கோடி)
*
உடுப்பதற்கோ உடையுமில்லை
உண்பதற்கோ உணவுமில்லை
படுப்பதற்கோ பாயுமில்லை
பறக்குதுபார் வெள்ளத்திலே
பார்க்க பார்க்க துக்கம்
பார்த்துப் போனாலுமே ஏக்கம் (தனுஸ்கோடி)
*
கக்கன்ஜி நெடுஞ்செழியன்
காமாராஜர் அண்ணாதுரை
முக்கியமாய் எம்ஜியார்
பாம்பன் செய்தி கேட்டார்
பாங்காகவே புறப்பட்டார் (தனுஸ்கோடி)
*
ஏரோப்பிளேன் மீதேறி
எல்லோருக்குமாய் சோறுகட்டி
வாறார்கள் தனுஸ்கோடி
வந்துபார்த்தார் இராமேஸ்வரம்
சோர்ந்து கண்ணீர் விட்டார்
சோற்றுமூட்டை தூக்கிப்போட்டார் (தனுஸ்கோடி)
சோறு சோறு சோறு என்று
சுழலுதய்யா மக்களெல்லாம்
ஆரு சோறு போட்டாலும்
அரை வயிறு நிறையுதில்லே
நைந்தோடுது சோறு
மண்ணில் புரட்டித் தின்பதைப்பாரு (தனுஸ்கோடி)
*
சண்டாளப் புயலடித்து
தனஉயிரும் வீடும் போச்சே
கண்டு கவர்மெண்டாரும்
கனகோடி நிதி கொடுத்தார்
காமராஜரைத் தேடு
வேம்பார் பாக்கியம் கவிபாடு!
(மக்களின் பாடல் அவர்கள் வார்த்தையிலேயே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.)
*
“புயல் தெரியலீயே… ரயிலை அனுப்பிட்டேனே!”
தனுஷ்கோடி புயல் மனரீதியாக அடித்துப் போட்டவர்களில் பி. ராமச் சந்திரன் முக்கியமானவர். புயலில் அடித்துச் செல்லப் பட்ட பயணிகள் ரயிலை அனுப்பிவைத்தவர். அப்போதைய, ராமேசுவரம் ரயில் நிலையத்தின் நிலைய அதிகாரி. அங்குள்ள மீனவ மக்களோடு மிக நெருக்கமான உறவைப் பராமரித்த ராமச்சந்திரனை ராமேசுவரத்தைவிட்டு மாற்றக் கூடாது என்று மனு மீது மனு போட்டு 9 ஆண்டுகள் அந்த ஊரிலேயே தக்கவைத்திருக்கின்றனர் உள்ளூர் மக்கள். ராமச்சந்திரனுக்கு இப்போது 93 வயதாகிறது. தனுஷ்கோடி புயலைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்ததும், ஒரு குழந்தையைப் போலத் தேம்பித் தேம்பி அழுதவர் கண்ணீரின் இடையே பேசினார்.
புயல் நாளை நினைவிருக்கிறதா? அதை எப்படி மறக்க முடியும்?
இப்படிப் புயலடிக்கும்னு இந்தப் பாவிக்கு யாரும் சொல்லலீயே… புயல் தெரியலீயே… ரயிலை அனுப்பிட்டேனே… (அழுகிறார்)
ஆனால், பாம்பனுக்குத்தானே நீங்கள் ரயிலை அனுப்பினீர்கள்?
ஆமா, பாம்பனுக்கு நான் அனுப்பிச்சேன். அங்கேயிருந்து தனுஷ்கோடிக்கு பாம்பன் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் அனுப்பிச்சார். யாருக்குமே புயல் இப்படிச் சுருட்டும்னு தெரியலையே… (அழுகிறார்)
அப்போது சம்பவ இடத்துக்குப் போனீர்களா?
அதிகாரிகளோட படகுல போனேன். எங்கே பார்த்தாலும் மனுச ஒடம்பு மிதக்குது. ஐயோ, கொடுமை, கொடுமை… (மீண்டும் அழுகிறார்)
சரி, நாம் அதை விட்டுவிடலாம்… பாம்பன் பால மறுகட்டமைப்பில் மீனவ மக்கள் பங்களிப்பைச் சொல்ல முடியுமா?
(கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு…) அவா ஒத்தாசை இல்லேன்னா நடக்குற கதையா அது! உள்ளூர் மீனவா மட்டும் இல்லை; வெளியூர் மீனவாவும் வந்தா. மாப்ளாஸ் வந்தா. எல்லாருமா ஓடி ஓடி ஒழைச்சுதான் பாலத்தைத் திரும்ப தூக்கி நிறுத்தினா.
கடலோர மக்களிடையே நீண்ட நாட்கள் வேலை செய்திருக்கிறீர்கள். அவர்களுடனான உங்கள் உறவைச் சொல்லுங்களேன்…
ரொம்ப நல்ல மனுஷா. நான் தஞ்சாவூர் ஜில்லாக்காரன். ஊரை மறந்துட்டு அவாளோடேயே இருந்துடலாமானு நெனைச்சுருக்கேன். அவ்ளோ நல்ல மனுஷா.
அவாளுக்கு நான் ஸ்டேசன் மாஸ்டர் மட்டும் இல்லை. மனு எழுதிக் கொடுக்குறவன், கடுதாசி படிச்சுக் காட்டறவன், பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கூடத்துல சேர்க்க யோஜனை சொல்லுறவன்… கூடையோடு மீனைத் தூக்கிட்டு வந்துட்டு, ‘சாமி… உங்களுக்குக் கொடுக்க எங்களுக்கு இங்கே மீனைத் தவிர என்ன இருக்கு? மீன் சாப்பிடாதவராப் போயீட்டீங்களே’ன்னு வருத்தத்தோடு போவா. அவாள விட்டு வந்துட்டேனேயொழிய இன்னும் எம் மனசுல அவா அப்படியே இருக்கா!
– சமஸ்
தொடர்புக்கு: samas@thehindutamil.co.in
Source:::: The Hindu… Tamil
Natarajan
” துடிப்பான தனுஷ்கோடியைத் தெரியுமா? “…. Part One …
காலங்காலமாகத் தமிழ்க் கடலோடிகளுக்கு வணிகத்தில் முக்கியமான கேந்திரம் கொழும்பு. தவிர, கலாச்சாரரீதியாகவும் நம் கடலோர மக்களின் வாழ்வில் கொழும்பு பிணைந்திருந்தது. ஒருமுறை எழுத்தாளர் ஜோ டி குரூஸிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் அந்த நாட்களின் நெருக்கத்தை நமக்கு உணர்த்தும்: “அன்றைக்கெல்லாம் ஊரில் ஒரு பிள்ளை நல்ல சட்டை போட்டிருந் தால், அது கொழும்பு சட்டையாக இருக்கும். நல்ல மிட்டாய் சாப்பிட்டால், அது கொழும்பு மிட்டாயாக இருக்கும். கடற்கரையில் அதுவரைக்கும் பார்த்திராத ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்த்தால், அதுவும்கூட கொழும்பு வண்ணத்துப்பூச்சியாக இருக்குமோ என்று பேசிக்கொள்வோம்.”
இலங்கையுடனான இந்த உறவில் ஏனைய பகுதியினரை விடவும் கூடுதல் நெருக்கம் தனுஷ்கோடி தீவுக்காரர்களுக்கு இருந்தது. பல ஆண்டுகளாகவே தனுஷ்கோடிக்கும் தலைமன்னாருக்கும் இடையே படகுகள் வாயிலாகச் சரக்குப் போக்கு வரத்து நடந்துவந்தது. மலையகத் தொழிலாளர்களும் தமிழ்நாடு வந்துபோக இந்தத் தடத்தைப் பயன்படுத்திவந்தனர்.
தனுஷ்கோடி ஈர்த்த பெரும் கூட்டம்
இந்துக்களிடம் காசிக்கு எப்படி ஒரு மரியாதை உண்டோ, அப்படி ஒரு மரியாதை, அந்தக் காலந்தொட்டு தனுஷ்கோடிக் கும் உண்டு. சீதையை மீட்க இலங்கைக்குக் செல்ல கடலில் வானரங்கள் கட்டியதாகச் சொல்லப்படும் ‘ராமர் பாலம்’ தொடங்குமிடம் தனுஷ்கோடி. இந்தப் பாலக் கட்டுமானப் பணியை ராமர் தன்னுடைய வில்லால் தொட்டு அடையாளப் படுத்திய முனை என்பதாலேயே தனுஷ்கோடி (வில் – தனுஷ், முனை – கோடி) என்ற பெயர் வந்தது என்றும் கதை உண்டு. எல்லாவற்றுக்கும் மேல் காசியில் நீராடியவர்கள் தனுஷ்கோடியில் நீராடினால்தான் யாத்திரை பூர்த்தி அடையும் என்று நிலவும் நம்பிக்கை பல்லாண்டு காலமாக இங்கு ஆயிரக் கணக்கான யாத்திரிகர்களை ஈர்த்துவருகிறது.
ஆங்கிலேயர்கள் போட்ட திட்டம்
இந்தப் பின்னணியில் 19-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலிருந்தே சென்னை – தனுஷ்கோடி- தலைமன்னார் – கொழும்பு போக்குவரத்துத் திட்டத்தை யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் ஆங்கிலேயர்கள். சர் ஹென்றி கிம்பர் தென் இந்திய ரயில்வே பொறுப்பில் அமர்ந்தபோது, இந்தத் திட்டம் செயலாக்கம் பெற ஆரம்பித்தது. அதாவது, சென்னையிலிருந்து தனுஷ்கோடி வரை ரயில் பயணம். அங்கிருந்து தலைமன்னாருக்குக் கப்பல் பயணம். அங்கிருந்து கொழும்புக்கு ரயில் பயணம். இதுதான் அந்தப் போக்குவரத்துத் திட்டம்.
இந்தத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே பாம்பன் பாலம் கட்டப்பட்டது. இந்தத் திட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதால், இரு ஊர்கள் நகரங்கள் ஆயின. தனுஷ்கோடியும் தலைமன்னாரும்.
தனுஷ்கோடியின் புது அழகு
இந்தப் பயணத்துக்கெனப் பிரத்யேகமாக ‘கர்ஸான்’, ‘தி எல்ஜின்’, ‘ஹார்டிஞ்’ எனும் மூன்று நீராவிக் கப்பல்கள் கட்டப்பட்டன. ‘போட் மெயில்’ என்ற ரயில் விடப்பட்டது. 1914 பிப்ரவரி 24-ம் தேதி பயணம் தொடங்கியது. இந்த விரைவு ரயில் தவிர, பயணிகள் ரயிலும் இயக்கப்பட்டது. மண்டபம் முதல் தனுஷ்கோடி படகுத்துறை வரை.
தனுஷ்கோடியில் இதற்காக உருவாக்கப்பட்ட படகுத்துறை, ரயில் நிலையம், பெரிய அஞ்சல் நிலையம், சுங்கத் துறை அலுவலகம், மருத்துவமனை, பள்ளிக்கூடம் போன்ற புதிய கட்டுமானங்கள் அந்த ஊரின் அழகையும் செல்வாக்கையும் இன்னும் மேலே கொண்டுசென்றன.
போட் மெயில் சுவாரசியங்கள்
வெகு சீக்கிரம் சென்னை – தனுஷ்கோடி – தலைமன்னார் – கொழும்பு பயணம் பல்வேறு தரப்பினரையும் ஈர்க்கும் பயணம் ஆகிவிட்டது. காரணம், விசேஷமான சில அனுபவங்கள். சென்னையிலிருந்து ஒரு ரயில் பயணம், அப்புறம் ஒரு கப்பல் பயணம், திரும்பவும் இன்னொரு ரயில் பயணம்… இது மூன்றுக்கும் சேர்த்து ஒரு டிக்கெட் எடுத்தால் போதும். ‘போட் மெயில்’ ரயில் பெட்டிகள் இன்றைக்கு உள்ளதைப் போல அன்றைக்கே உள்ளுக்குள் நடந்து செல்லும் வசதியைப் பெற்றிருந்தன. ரயிலுக்குள்ளேயே ஒரு பெட்டியில் கேன்டீன் இருந்தது. இதேபோல, இந்தப் பயணத்துக்கென வடிவமைக்கப்பட்ட கப்பல்களும் விசேஷ அனுபவங்களைத் தந்தன.
சுமார் 260 அடி நீளமும் 38 அடி அகலமும் கொண்ட இந்த நீராவிக் கப்பல்கள் நல்ல இரும்பால் கட்டப்பட்டவை. கப்பலின் மேற்பகுதியில் மாலுமிகள் பயன்படுத்தும் இடத்தையொட்டி, நடைமேடை. அதில் கூரை வேயப்பட்ட பகுதியில் உட்கார்ந்து பயணிகள் கடலை ரசிக்கலாம். ஐரோப்பியப் பயணிகளுக்கு அவர்கள் கலாச்சாரத்துக்கேற்ற வசதிகளும் இந்தியப் பயணிகளுக்கு நம் கலாச்சாரத்துக்கேற்ற வசதிகளும் செய்யப்பட்டிருந்தன. மூன்றாவது வகுப்புப் பயணிகளுக்குக்கூடத் திருப்தியான வசதிகள் உண்டு. முக்கியமாக, நம்மாட்கள் ஆடு, மாடுகளை ஏற்றிச் செல்ல கப்பலில் தனியிடம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.
என்னே உபசரிப்பு!
இந்த சுவாரசியங்களையெல்லாம் தாண்டி, தனுஷ்கோடி மக்கள் தங்கள் உபசரிப்பால் வெளியூர் மக்களின் உள்ளங்களைக் கொள்ளையடித்திருந்தனர். ‘ராம விலாஸ்’ இட்லி – வக்ரிணி சாம்பாருக்காகவே தனுஷ்கோடி செல்லலாம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு அருமையான உணவகங்கள் தனுஷ்கோடியில் தோன்றியிருந்தன.
தனுஷ்கோடியிலிருந்து தலைமன்னாருக்குச் செல்ல கப்பல் பயணம் ஒன்றே கால் மணி நேரம். ஏற இறங்க எல்லாம் சேர்த்து இரண்டரை மணி நேரம் ஆகும். அதற்குள்ளாகவே பலருக்கு வாந்தி வந்துவிடும். ராம விலாஸ்காரர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்றால், வக்ரிணி சாம்பார் என்று ஒரு சாம்பார் வைத்தார்கள். தேங்காய் தவிர்த்த சாம்பார் இது. அதேபோல, இஞ்சி சட்னி. பயணிகளுக்குச் செரிமானத் தொந்தரவு தராத உணவாகத் தர வேண்டும் என்று இப்படிப் பார்த்துப் பார்த்து பக்குவமாகச் செய்த அயிட்டங்களுக்கு ஒரு பெரிய கூட்டமே மயங்கிக்கிடந்தது. ஒருகட்டத்தில் ஐந்தடி அண்டாவில் சாம்பார் வைக்க வேண்டிய சூழல் உருவானதாம். அப்படியும் சாம்பார் போதாமல், அடுத்த அடுப்பில் பருப்பைப் போடுவார்களாம். இதேபோல, அப்போதே பிடித்த மீனைச் சமைத்துத் தந்த அசைவ உணவகங்களும் கொடி கட்டிப் பறந்திருக்கின்றன. அதில் விசேஷம் என்னவென்றால், எண்ணெய் சேர்த்தால், கடல் பயணத்தில் தொந்தரவு வரலாம் என்பதற்காக மீனைப் பொரிக்காமல் சுட்டும் அவித்துப் புட்டுவைத்தும் கொடுத்திருக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் தவிர, சத்திரங்கள் வேறு தனியே வாரி வழங்கியிருக்கின்றன. தஞ்சாவூர் ராஜா சத்திரம் அவற்றில் புகழ்பெற்ற ஒன்று.
ஒரு சாட்சியம்
இப்போது எண்பதுகளில் இருக்கும் விவசாயிகள் சங்கப் பிரதிநிதிகளில் ஒருவரான மன்னார்குடி எஸ். ரங்கநாதன், தனுஷ்கோடியின் தீவிர ரசிகர்களில் ஒருவர். சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் தொடங்கி போட் மெயிலில் சுற்றியவர். தனுஷ்கோடி பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தால், இளமைப் பருவத்தில் சென்னை ஜாலி ரோவர்ஸ் கிரிக்கெட் கிளப் சார்பில் தன்னுடைய நண்பரும் உறவினருமான எஸ். ரங்கராஜனுடன் கொழும்புக்கு விளையாடச் சென்றபோது அடித்த லூட்டிகளை நினைவுகூர்கிறார். இந்தியா முழுக்கச் சுற்றியிருந்தாலும் தனுஷ்கோடி பயண அனுபவமே தனி என்கிறார். அங்குள்ள மீனவ மக்களின் அன்பு ஒப்பிட முடியாதது என்கிறார். மிகச் சமீபத்தில் தனுஷ்கோடி போய்விட்டு வந்ததாகச் சொல்லும் அவர், அன்றைய நாளுடன் இன்றைய நாளை ஒப்பிட்டுக் கண்ணீர் வடிக்கிறார்.
பொன்விழா ஆண்டில் நடந்த கொடுமை
1964 தனுஷ்கோடி ரயில் நிலையத்துக்கும் படகுத் துறைக்கும் பொன்விழா ஆண்டு. இடைப்பட்ட 50 ஆண்டுகளில் துடிப்பான நகரமாக தனுஷ்கோடியை வளர்த்தெடுத்திருந்தார்கள் அங்குள்ள மீனவ மக்கள். உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் சுற்றுலாப் பயணிகள் வந்தனர். பயணிகள் போக்குவரத்தைத் தாண்டி சரக்குப் போக்குவரத்தையும் வளர்த்தெடுத்திருந்தனர் தனுஷ்கோடி கடலோடிகள். இந்திய – இலங்கை உறவுச் சங்கிலி யில் முக்கியமான கண்ணியாக தனுஷ்கோடி உருவெடுத்திருந் தது. இதையெல்லாம் பிப்ரவரியில் நடந்த பொன்விழாவில் விமரிசையாகக் கொண்டாடினார்கள் தனுஷ்கோடிவாசிகள். அடுத்து பத்தே மாதங்கள். அவர்கள் வாழ்வின் ஒட்டுமொத்த சந்தோஷத்தையும் உருக்குலைத்துச் சென்றது கடல்.
சூறையாடிய புயல்
தெற்கு அந்தமான் கடல் பகுதியில், 1964 டிசம்பர் 17-ம் தேதி புயல் சின்னம் உருவானது. டிசம்பர் 19-ல் அது புயலாக உருவெடுத்தது. இந்தியக் கடல் பகுதியில் பூமத்திய ரேகைக்கு மிக அருகில் அப்படியொரு புயல் உருவாவதும் வலுவடைவதும் மிகமிக அபூர்வம் என்கிறார்கள் வானிலையாளர்கள். டிசம்பர் 21 அன்று அப்படியே மேற்காக நகர்ந்த அந்தப் புயல், டிசம்பர் 22 அன்று மணிக்கு 280 கி.மீ. வேகத்தில் வவுனியாவைக் கடந்து, அன்றிரவு அப்படியே தனுஷ்கோடிக்குள் புகுந்தது. புயலின் வேகம் அதிகரித்த சூழலில், ஊருக்குள் புகுந்தது கடல். 20 அடி உயரத்துக்கு மேல் அலைகள் எழுந்தன. கன மழை, சூறைக்காற்று, கடல் தாக்குதல். “ஊழித் தாண்டவம்போல இருந்தது” என்று அந்த நாளை நினைவுகூர்கின்றனர் தப்பிப் பிழைத்த தனுஷ்கோடிவாசிகள். ஒட்டுமொத்த ஊரையும் கடல் சூழ்ந்தது. பாதி ஊரைக் கடல் கொண்டுவிட்டது. எச்சங்களும்கூட நிர்மூலமாயின. கடலில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட பட்டியலில், அன்றிரவு 11.55 மணிக்கு தனுஷ்கோடி ரயில் நிலையத்தை எட்ட சில நூறு கெஜங்களே மிச்சமிருக்கும்போது புயலில் சிக்கிய பாம்பன் – தனுஷ்கோடி பயணிகள் ரயிலும் அடக்கம்.
உலகுக்குத் தெரியாத மூன்று நாட்கள்
தனுஷ்கோடியில் டிசம்பர் 22 அன்று நடந்த இந்த ஊழித்தாண்டவத்தின் கதை 25-ம் தேதிதான் வெளியுலகுக்குத் தெரியும். மண்டபத்தின் கடல் கண்காணிப்பாளர் அனுப்பிய தகவலில், புயலில் ஊர் சிக்கிக்கொண்டதாகவும் அடித்துச்செல்லப்பட்ட ரயில் இன்ஜினில் ஆறு அங்குலம் மட்டுமே நீருக்கு மேல் தெரிகிறது; அவ்வளவு நீர் சூழ்ந்திருக்கிறது என்றும் தகவல் அனுப்பினார். ராமேஸ்வரம் இந்தப் புயலில் தப்பித்தது என்றாலும், பாம்பன் சிக்கியது. பாம்பன் பாலம் பெரிய அளவில் பாதிக்கப்பட்டது. அரசுக்குத் தகவல் சென்றதும், கடற்படைக் கப்பல்கள் மீட்புப் பணிக்கு வந்தன. தனுஷ்கோடிக்குள்ளேயே பாலம் அமைந்திருந்த மேட்டுப் பகுதியை நோக்கிச் சென்றவர்கள் மட்டும் உயிரைக் கையில் பிடித்துத் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஊரைவிட்டு வெளியேற முயன்றவர்களும் அடித்துச்செல்லப்பட்டிருந்தனர். மிஞ்சியவர்கள் மீட்கப்பட்டு, மண்டபம் முகாமுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
மரணங்கள் எத்தனை?
தனுஷ்கோடி அழிவுகள் தொடர்பாக நம் அரசிடம் சரியான கணக்குகள் கிடையாது. உதாரணமாக, உயிரிழந்த ரயில் பயணிகள் என்று அரசு தரும் எண்ணிக்கை 115. அதாவது, 110 பயணிகள், 5 ஊழியர்கள். அன்றைக்குப் பயணத்தில் டிக்கெட் எடுத்தவர்களின் எண்ணிக்கையை வைத்துச் சொல்லப்படும் எண்ணிக்கை இது. வெளியூர்க்காரர்கள் மட்டுமே இரவு ரயிலில் டிக்கெட் எடுக்கும் வழக்கம் அன்றைக்கு தனுஷ்கோடியில் இருந்திருக்கிறது. உள்ளூர்க்காரர்கள் இருநூறுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் ரயிலில் தினமும் வருவார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். உயிரிழந்த உள்ளூர் மக்களின் எண்ணிக்கை என்று அரசு சொல்லும் கணக்கும் இப்படித்தான்.
1961 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி தனுஷ் கோடியின் மக்கள்தொகை 3,197. இதைத் தவிர, தனுஷ் கோடியை நம்பிப் பிழைத்த சுற்றுப்புற ஊர் மீனவ மக்கள் உண்டு. நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் சொல்லும் தரவுகள்படி, புயலில் சிக்கிய மக்கள் எண்ணிக்கை ‘ஐயாயிரம் ஜனத்துக்கு மேல்’ இருக்கலாம். பக்தவச்சலம் அரசு மிகச் சொற்ப எண்ணிக்கையோடு தன் கணக்கை முடித்துக்கொண்டது. விரைவில், ‘வாழத் தகுதியற்ற ஊர்’ என்றும் அறிவித்தது. அரசாலும் ஊடகங்களாலும் வெகுவிரைவில் தனுஷ்கோடி ‘பேய் நகரம்’ ஆனது. வரலாற்றின் புத்தகங்களிலிருந்து தனுஷ்கோடி எனும் உயிர்ப்பான ஒரு பக்கம் கிழித்து வீசப்பட்டது.
சமஸ், தொடர்புக்கு: samas@thehindutamil.co.in
Source:::: The Hindu… Tamil
Natarajan
Things That May Become “Things of Past “….!!!
Ten Things That Will Disappear In Our Lifetime!!!
1. The Post Office
Get ready to imagine a world without the post office. They are so deeply in financial trouble that there is probably no way to sustain it long term. Email, Fed Ex, and UPS have just about wiped out the minimum revenue needed to keep the post office alive. Most of your mail every day is junk mail and bills.
2. The Cheque
Britain is already laying the groundwork to do away with cheque by 2018. It costs the financial system billions of dollars a year to process cheques. Plastic cards and online transactions will lead to the eventual demise of the cheque. This plays right into the death of the post office. If you never paid your bills by mail and never received them by mail, the post office would absolutely go out of business.
3. The Newspaper
The younger generation simply doesn’t read the newspaper. They certainly don’t subscribe to a daily delivered print edition. That may go the way of the milkman and the laundry man. As for reading the paper online, get ready to pay for it. The rise in mobile Internet devices and e-readers has caused all the newspaper and magazine publishers to form an alliance. They have met with Apple, Amazon, and the major cell phone companies to develop a model for paid subscription services.
4. The Book
You say you will never give up the physical book that you hold in your hand and turn the literal pages. I said the same thing about downloading music from iTunes. I wanted my hard copy CD. But I quickly changed my mind when I discovered that I could get albums for half the price without ever leaving home to get the latest music. The same thing will happen with books. You can browse a bookstore online and even read a preview chapter before you buy. And the price is less than half that of a real book. And think of the convenience!
Once you start flicking your fingers on the screen instead of the book, you find that you are lost in the story, can’t wait to see what happens next, and you forget that you’re holding a gadget instead of a book.
5. The Land Line Telephone
Unless you have a large family and make a lot of local calls, you don’t need it anymore. Most people keep it simply because they’ve always had it. But you are paying double charges for that extra service. All the cell phone companies will let you call customers using the same cell provider for no charge against your minutes
6. Music
This is one of the saddest parts of the change story. The music industry is dying a slow death. Not just because of illegal downloading. It’s the lack of innovative new music being given a chance to get to the people who would like to hear it. Greed and corruption is the problem. The record labels and the radio conglomerates are simply self-destructing. Over 40% of the music purchased today is “catalogue items,” meaning traditional music that the public is familiar with. Older established artists. This is also true on the live concert circuit.
To explore this fascinating and disturbing topic further, check out the book, “Appetite for Self-Destruction” by Steve Knopper, and the video documentary, “Before the Music Dies.”
7. Television
Revenues to the networks are down dramatically. Not just because of the economy. People are watching TV and movies streamed from their computers. And they’re playing games and doing lots of other things that take up the time that used to be spent watching TV. Prime time shows have degenerated down to lower than the lowest common denominator. Cable rates are skyrocketing and commercials run about every 4 minutes and 30 seconds. I say good riddance to most of it. It’s time for the cable companies to be put out of our misery.
Let the people choose what they want to watch online and through Netflix.
8. The “Things” That You Own
Many of the very possessions that we used to own are still in our lives, but we may not actually own them in the future. They may simply reside in “the cloud.” Today your computer has a hard drive and you store your pictures, music, movies, and documents. Your software is on a CD or DVD, and you can always re-install it if need be. But all of that is changing. Apple, Microsoft, and Google are all finishing up
their latest “cloud services.” That means that when you turn on a computer, the Internet will be built into the operating system. So, Windows, Google, and the Mac OS will be tied straight into the Internet.
If you click an icon, it will open something in the Internet cloud. If you save something, it will be saved to the cloud. And you may pay a monthly subscription fee to the cloud provider. In this virtual world, you can access your music or your books, or your whatever from any laptop or handheld device. That’s the good news. But, will you actually own any of this “stuff” or will it all be able to disappear at any moment in a big “Poof?”
Will most of the things in our lives be disposable and whimsical? It makes you want to run to the closet and pull out that photo album, grab a book from the shelf, or open up a CD case and pull out the insert.
9. Joined Handwriting
Already gone in some schools who no longer teach “joined handwriting” because nearly everything is done now on computers or keyboards of some type (pun not intended)
10. Privacy
If there ever was a concept that we can look back on nostalgically, it would be privacy. That’s gone. It’s been gone for a long time anyway.. There are cameras on the street, in most of the buildings, and even built into your computer and cell phone. But you can be sure that 24/7, “They” know who you are and where you are, right down to the GPS coordinates, and the Google Street View. If you buy something, your habit is put into a zillion profiles, and your ads will change to reflect those habits.. “They” will try to get you to buy something else. Again and again.
All we will have left that can’t be changed are “Memories.”
Source:::: Input from a friend of mine
Natarajan
Zohra Sehgal… The Grand Old Lady of Indian Cinema … End of an Era …
Jul 11, 2014
Older than Indian cinema, Zohra Sehgal had a glorious performing career that inspired
generations.
-
Zohra Sehgal, a quintessential Bollywood diva who essayed character roles with aplomb in a career spanning over seven decades in both theatre and cinema, died in New Delhi on Thursday at the age of 102. Photo: S. Subramanium The Hindu
Often called the grand old lady of Bollywood, she last appeared in Sanjay Leela Bhansali’s Saawariya(with Ranbir Kapoor and Sonam Kapoor) in 2007. She acted in hits like Cheeni Kum (with Amitabh Bachchan), Dil Se (with Shah Rukh Khan and Manisha Koirala), Veer Zaara (Shah Rukh and Preity Zinta), Hum Dil De Chuke Sanam (Salman Khan and Aishwarya Rai) and Bend It Like Beckham.
Born on April 27, 1912 in Saharanpur in Uttar Pradesh in a traditional Muslim family, Sehgal, third of her seven siblings, grew up in Chakrata near Dehradun and was sent to Lahore to pursue her higher education.
As a dancer, she performed across Japan, Egypt, Europe and the U.S.. She married scientist, painter and dancer Kameshwar Sehgal in August 1942. The couple had two children, Kiran and Pavan. Kameshwar died in 1952 and Zohra raised the children all by herself.
On her return from foreign trips, Sehgal had to don the burqa while studying in Lahore’s prestigious Queen Mary College, meant for daughters of aristocratic families, an institution where strict purdah was observed and males invited to speak there were put behind a screen.
Considered the doyenne of Indian theatre, Ms. Sehgal acted with Indian People’s Theatre Association (IPTA) and Prithviraj Kapoor’s Prithvi Theatre for 14 years. In 1946, she debuted in IPTA’s first film production Dharti Ke Lal, which dealt with the Bengal famine. She also acted in another IPTA film — Chetan Anand’s Neecha Nagar.
She choreographed for a few Hindi films as well, including classics like Guru Dutt’s Baazi (1951) and the dream sequence song in Raj Kapoor’s film Awaara.
Sehgal moved to London on a drama scholarship in 1962, where she appeared in many TV productions including The Jewel in the Crown, Tandoori Nights, My Beautiful Laundrette and The Raj Quartet.
Born Sahibzadi Zohra Begum Mumtaz-Ullah Khan on April 27, 1912 in Saharanpur, Uttar Pradesh, Zohra Sehgal began her career as a dancer with Uday Shankar in 1935 and performed across Japan, Egypt, Europe and the U.S. In this April 2012 photo, Zohra Sehgal reacts while cutting a cake on her 100th birthday in New Delhi. Photo: PTI
Zohra Sehgal was awarded the Padma Shri in 1998 and the Kalidas Samman in 2001. The Sangeet Natak Akademi presented her with its highest award, the Sangeet Natak Akademi Fellowship in 2004. She received the Padma Vibhushan, India’s second-highest civilian honour in 2010. In this April 2010 photo, then President Pratibha Patil presents the Padma Vibhushan to Zohra Segal. Photo: PTI
A rare photo of Zohra Sehgal with Uday Shankar’s wife Amala Shankar at Uday Shankar’s dance centre in Almora. Photo: The Hindu Archives
Zohra Sehgal with her sister from Pakistan Uzra Butt in New Delhi in 2003. “All my life I have been active in my profession since October 8, 1935. Even when my children were born, or my husband committed suicide, I managed to carry on. After the 75th year of my career, I decided to stop,” Zohra Sehgal had said in April 2012 when she turned 100. And when asked whether she had any wishes left, she memorably had said, “I want long blonde hair, an hourglass figure and 5 foot 6 inches height.” Photo: The Hindu
Considered the doyenne of Indian theatre, Zohra Sehgal was associated with the Indian People’s Theatre Association (IPTA) and Prithviraj Kapoor’s Prithvi Theatre for 14 years. She choreographed for a few Hindi films as well, including classics like Guru Dutt’s “Baazi” (1951) and the dream sequence song in Raj Kapoor’s film “Awaara”. In this June 13, 2009 photo, Zohra Sehgal gets emotional during a meeting in the memory of eminent theatre personality and another IPTA veteran Habib Tanvir at Abhimanch Theatre, NSD, in New Delhi. Photo: The Hindu
Source::::: The Hindu… July 11 2014
Natarajan
About NASA’s Curiosity Rover Mission @ Mars ….
The Curiosity rover mission team celebrates the landing of the car-size robot on the surface of Mars at NASA’s Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, California on Sunday, Aug. 5, 2012.On Aug. 5, 2012, NASA’s Curiosity rover touched down on the surfaceof Mars. Its mission: To find out if Mars could have once supported life. Nearly two years later, the car-size rover’s prime mission officially came to an end on Tuesday, June 24.
That doesn’t mean Curiosity will be put out to pasture. She’ll still be doing science on Mars and returning crucial data about the atmosphere and surface of the cold, red planet.
As the main investigation comes to a close, we spoke to chief scientist John Grotzinger, who has been directing the mission from NASA’s Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, California. He talked about Curiosity’s biggest discoveries and one of the darkest moments during the mission.
[A lightly edited transcript of the interview follows]
Business Insider: How are you feeling now?
John Grotzinger: We feel really great about what we’ve been able to do. We’re hopeful that NASA will continue the mission. We are in the stretch of the fastest driving that we’ve done the entire mission so far. Now we’re trying to get toward Mount Sharp. We’ve had 16 papers published and two papers in Science magazine. We met all of the goals in advance. It doesn’t feel like mission over.
This is the first self-portrait Curiosity took after landing on Mars. It’s a bit fuzzy, but the pictures got better as the mission progressed.BI: The last two Mars rovers, Spirit and Opportunity, also outlived their prime mission, by many, many years. Why is the main investigation so short if you know the machines can beat these expectations and how long do you expect Curiosity to last?
JG: NASA defines a set of objectives that the spacecraft is supposed to achieve within a timeframe, which was one Mars year or a little less than two years for Curiosity. The warranty on Curiosity expires in June, but we can see Curiosity’s vital signs working really well so we expect it to keep going. Curiosity is different than past rovers because it doesn’t have solar power, it has nuclear power. The way we generate power is that the radioactive device generates heat. There’s a device called the thermocouple, which converts heat to electricity. We can monitor its lifespan. We know we are going to get another good five years. After another seven years, we are going to be generating enough power to keep vehicle going, but not too much more. In 10 years, we expect to see significant degradation.
BI: What is the Curiosity team going to do now?
JG: A lot of team is now going to transition over to the Mars 2020mission. That’s the year it’s going to launch. I’m going to stick with Curiosity and make sure we make it to the base of Mount Sharp.
BI: How do you feel attached to Curiosity besides being the lead investigator?
JG: You can’t help but become emotionally attached to these robots even though they are mechanical devices. When something happens to Curiosity we not only feel the impact of the vehicle on Mars, but also on collective collaboration here. We watch everything she does. We watch the previous Mars rover, Opportunity, as she gets older and the same thing will eventually happen to Curiosity.
BI: Can you sum up the top three discoveries of the prime mission?
JG: The number one thing would be discovering evidence of habitability, meaning that we found an ancient environment where microorganisms could have lived and reproduced. If life ever evolved on Mars, this would have been place of it.
The second would be discovering and confirming something that had been guessed at in the 1970s: Mars lost a lot of its atmosphere billions of years ago. It became the planet it is today probably around 3 billion years ago.
Third, the place that we discovered that was habitable was younger than what we thought. What we though had been the “goldilocks window,” the time when the planet was habitable, was broader than what we thought before.
BI: Is there one day throughout the mission or challenge you faced that you would never want to relive again?
JG: Back in December, we had just published a series of papers that had proven the evidence of habitability early on. It even made the cover of Science. Two days later, I was alerted of pictures that showed thewheels had holes in them. The place we had landed in was very hazardous to the wheels. We got a flat on Mars. We developed a strategy to work around it and now are safely driving. But I would not want to go through that again. We had to stop driving when what we wanted to be doing was driving. We went from the greatest emotional high to the greatest emotion low in two days. It would have been nice to bask in glow of success a little longer.
The red circles highlight tears in one of Curiosity’s tires.BI: In the first year of the mission you said something to a reporter about a discovery that Curiosity made, which got picked up by other media (including us) and somewhat blown out of proportion. What have you learned about the power of social media in this process?
JG: Social media is a wonderful thing. The overwhelming majority is so positive because the things you discover can be shared. We made the decision to return all images so people get to enjoy Mars the way they want. You do have to learn to be careful and explicit about what you mean.
BI: How soon do you think we’ll be able to put a person on Mars?
JG: The first thing we have to do is figure out how to bring rocks back. The difference between the moon and Mars is that the moon is a small body. With propulsion, it doesn’t take much energy to get off he surface. But Mars is big and it has gravity. You have to learn how to build a vehicle that can go to Mars, land successfully, and then lift off. But first we have to figure out the simple challenge of taking a 20 kilogram rock and lifting it off the surface of the planet.
BI: Do believe in programs like Mars One?
JG: In principle it’s possible.
BI: How are celebrating the end of the prime mission?
There’s going to be a big celebration on June 26. Engineers feel like they have delivered on their promise and built a vehicle that lasted a long time. Yes, there will be champagne.
Curiosity weighs about 1 ton and is around the size of SUV.BI: Where is Curiosity going now?
We have 4 to 6 months of driving and are making great progress. We’re going to try to get to Mount Sharp by the end of the calendar year.
Follow Business Insider Australia on Facebook, Twitter, andLinkedIn
Source::::Business Insider AU
Natarajan
Take off with Natarajan 