Self Improvement – Page 54 – Take off with Natarajan

How One Award-Winning Radio Channel Forever Changed an Underserved Community in Haryana …

October 28, 2015October 28, 2015NatarajanLeave a comment

Everyone should be in a position to speak, say, listen and be heard,” says Archana Kapoor. As the founder of a national award-winning community radio initiative in Mewat, Haryana, she is certainly giving voice to many who have long been quiet in this backward community

“I was buying a register during my exam from the nearby shop. The shopkeeper charged me Rs. 184. When I reached home, I opened the packet and saw that the printed rate was Rs 124. I had heard in the ‘Jano Grahak Jano’ program on Radio Mewat that no one can charge you more than the printed rate. So I went back and confronted the shopkeeper. He said as it was exam time the demand was more – I could take it or leave it. I told him that I would go to Radio Mewat and get it announced. Sheepishly he called me back and returned Rs 60 to me.” – Irfan, a resident of Mewat, Haryana.

This is one of the many stories shared by Archana Kapoor, the founder of Radio Mewat and the NGO SMART (Seeking Modern Applications for Real Transformation).

SMART is dedicated to ‘bringing about real transformation in the lives of socially and economically backward communities’ with the use of mass media and different tools of communication, according to Archana who started this NGO in 1997, at the age of 37. She is also known for her work as a publisher, filmmaker, author and activist.

Why Radio Mewat?

Radio Mewat, one of the many initiatives of SMART, is the first community radio station in Mewat, an extremely underprivileged district in Haryana that is located about 70 km from Delhi.

“The community radio was set up in September 2010. The one and only focus of the radio is to disseminate information that benefits the community, empowers them, gives them an identity and provides a platform for the marginalized and vulnerable sections of society to share their stories and talk about their issues.”

The radio station has received two national awards from the Union Ministry of Information and Broadcasting. It also won an award for being the ‘Most Sustainable Community Radio Station‘ in 2011 and for the ‘Most Creative and Innovative Programming‘ in 2012.

The radio station, the reporters and the team

While Archana used to visit Mewat every single day when she started out, she now has to go only once in a while because the community is learning to take over. Currently, there are 11 full time reporters, a committed managerial team and an administrative team — 75 per cent of them being from the local community.

But is it a challenge to find people who would be interested to work for the radio?

Archana does not feel so. She has seen the youth in the community being very excited about the entire set up since day one. “They love what they do. The station has given them a status and acceptance in the society. The radio has not only trained over a 100 local people, but has also provided opportunities of employment and exposure…Their involvement is beyond programming and broadcasting. If an FIR is not being lodged, Radio Mewat is expected to intervene; if a ration card is not being issued, we will be asked to help … so it a 24×7 engagement.”

The Impact

Radio Mewat broadcasts 17 hours a day and that shows the kind of impact it is having on the community. As the proud founder points out – “People are getting information which they never had access to…the administration has become an integral part of the station as repeated demands from the community and airing of grievances have forced them to provide answers. Transparency in governance has increased. Panchayats have been made more accountable. For the first time in the history of Mewat, Gram Sabhas were held. This happened only after a sustained intervention through the community radio station.”

Here are some stories from and about people in the community for a clearer picture of how a radio station is actually changing lives:

“I heard about the symptoms of TB from Radio Mewat and called the station. Their reporter came to see me and took me to the hospital for the tests. I am now getting my treatment done and am not ashamed of sharing this story. I am in fact telling everyone to get their sputum tested. I now know that TB is curable.” – Shahid –

Ever since she was a child, Zainab, a 29-year-old woman, wanted to study. But her parents did not let her continue with her education after grade 5. Today, she is married and lives in Palladi village in Mewat. Last year, when the radio came up with a program called ‘Masti ki Paathshala’, where they were teaching Math, she was very excited to join it.

“In this program, for every right answer to questions discussed during the program, we give the listener a star. Zainab is also participating. She listens to it regularly and calls when she has the answer. She has already collected seven stars and says that it is really good that she is able to learn Maths now. This is something she always wanted to do. So even if it is after ten years, she is able to learn now. And it is not just her; she makes her children and everybody in the family sit and listen to the program. On earning ten stars, she will get an award, even if it is a small thing,” says Archana.

The Challenges

While the team has overcome many initial challenges, there are still some that prevail. The most important one of them being the employment of women at the station, as families are still hesitant to send girls to work in the media sector. Archana is aiming for at least half of the content to be produced and broadcast by women. Then there are issues revolving around demands for increased remuneration, and the financial crunch. The team also has to deal with technical challenges because of limited resources.

“I have about 16 people working for me, so I had to get projects to sustain them and for their salaries. Because the guidelines are so strict, we cannot get sponsors from the private sector. So we end up looking at the government for sponsored projects…We have been able to break even now. We have been able to pay the salaries, keep the equipment working, and to keep afloat for five years.”

The Future

Archana now wants Radio Mewat to slowly become an independent community run entity, where the community realises the wisdom in supporting and running it. –

Source…..Tanaya Singh ….www.thebetterindia.com

Natarajan

ஆப்பிளுக்கு விடைகொடுப்போம்….

October 28, 2015NatarajanLeave a comment

சத்தான உணவு கிடைத்தாலே 70% நோய்களைத் தடுக்க முடியும் என்கிறது உலக சுகாதார நிறுவனம்.

தெருக் கோடியில் நிறுத்தப்பட்ட தள்ளுவண்டியில் இஸ்திரி போடும் முத்துலட்சுமிக்குப் பெண் குழந்தை பிறந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் கழித்து எனக்கும் ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது.

என் குழந்தையின் மூன்றாவது பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்தில் முத்துலட்சுமியின் நான்கு வயது பிரியா பாப்பாவும் ஆட்டம் பாட்டம் எனக் குதூகலமாக ஆடிப் பாடினாள். ஆனால், நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்த பொடிசுகள் எல்லாரையும்விட பிரியா பாப்பா தோற்றத்தில் மிகவும் சிறுத்து இருந்தாள். மற்ற பிள்ளைகளெல்லாம் அந்தந்த வயதுக்குரிய வளர்ச்சி அடைந்திருக்க பிரியா பாப்பாவின் உடல் வளர்ச்சி மிகவும் குன்றி இருந்தது. சொல்லப்போனால், பிரியா பாப்பா பிறக்கும்போதே இரண்டு கிலோவுக்கும் குறைவாகத்தான் இருந்தாள். படபடவெனக் கண்கள் சிமிட்டி, அலறி அழவே ஒரு மாதம் எடுத்தாள். ஒரு வயதை எட்டியபோது திடீரென ஒரு நாள் மூச்சுப் பேச்சின்றி மயங்கி விழுந்தாள். அரசு மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்கப்பட்டாள். எப்படியோ பிரியா பாப்பா பிழைத்துக்கொண்டாள். ஆனால், கிட்டத்தட்ட ஐந்து லட்சம் இந்தியக் குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் ஐந்தாவது பிறந்த நாளைக் காண்பதே இல்லை என்கிறது இந்தியக் குழந்தைகள் மருத்துவக் கழகம். அப்படியே உயிர் பிழைத்தாலும் 2.3 கோடிக் குழந்தைகள் எடை குறைவாகவே சத்தின்றி அவதிப்படுகின்றனர் என்கிறது அங்கன்வாடியின் ஆய்வறிக்கை.

சூழலும் விருப்பமும்

2005-2006 தேசியக் குடும்ப சுகாதார ஆய்வின்படி மூன்று வயதுக்கும் குறைவான இந்தியக் குழந்தைகளில் 38.4% பேருக்கு அந்த வயதுக்குரிய உயரம் இல்லை.

2013-2014 யூனிசெப் நிறுவனமும் இந்திய அரசாங்கமும் இணைந்து நடத்திய குழந்தைகள் குறித்த விரைவான ஆய்வில் 30% இந்தியக் குழந்தைகள் எடை மிகவும் குறைவாகவும் எலும்பும் தோலுமாக இருப்பதும் தெரியவந்துள்ளது. எல்லாவற்றையும்விடக் கொடுமை, நிமிடத்துக்கு ஒரு தளிர் பூமியைவிட்டுப் பிரிந்துசெல்கிறது. நல்ல உணவின்றி ஒரு பச்சிளங்குழந்தை மரிப்பதை என்னவென்று சொல்வது!

சத்தான உணவு மட்டும் கிடைத்தாலே 70% நோய்களைத் தடுக்க முடியும் என்கிறது உலக சுகாதார நிறுவனம். தாய்ப் பாலுக்கு அடுத்து, குழந்தையின் உடல் மற்றும் மூளை வளர்ச்சிக்கு நல்லது என்று உலகம் நம்புவது ஆப்பிள்! உலகம் முழுக்கக் குழந்தைகள் எப்படி ஆப்பிளை விரும்பிச் சாப்பிடுகிறார்கள்? அமெரிக்காவின் ‘பிடியாட் ரிக்ஸ்’ பத்திரிகையில் வெளியான ஒரு ஆய்வறிக்கை இது குறித்து நம்மை யோசிக்கவைக்கிறது. “ஒரு குழந்தை எத்தகைய சமூகப் பொருளாதாரச் சூழலில், எத்தகைய உணவுப் பண்டங்கள் அளித்து வளர்க்கப்படுகிறதோ அதைப் பொறுத்துதான் அந்தக் குழந்தை ஒரு பழத்தைக் கூட விரும்பிச் சாப்பிடும்” என்று அந்த அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டுகிறது அமெரிக்கக் குழந்தைகள் மருத்துவக் கழகம். உண்மைதான், நாம் எதை அடிக்கடி கொடுக் கிறோமோ அதையே பழக்கமாக்குகிறோம்.

ஆப்பிள் அரசியல்

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை ஜம்மு காஷ்மீர், உத்தராஞ் சல், இமாசலப் பிரதேசம், அருணாசலப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில்தான் ஆப்பிள் விளைச்சல் அமோகமாக உள்ளது. தமிழகத்திலோ 0.1%தான். இப்படியாக இந்தியாவில் விளையும் ஆப்பிள் நம்முடைய 40% தேவையை மட்டுமே பூர்த்திசெய்கிறது. எஞ்சிய 60% அமெரிக்கா, சீனா, சிலி, நியூசிலாந்து, இத்தாலி, இரான், பிரான்ஸ், பெல்ஜியம், துருக்கி உள்ளிட்ட நாடுகளிலிருந்து வரும் ஆப்பிளைக்கொண்டே சமாளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், இந்தியாவிலேயே அதிகப்படியான ஆப்பிள்களை இறக்குமதி செய்யும் நகரங்களில் ஒன்று சென்னை. இப்போது இன்னொரு செய்தி வேறு வெளியாகி இருக்கிறது. “இனி, வெளிநாட்டு ஆப்பிள் பழங்கள் மும்பையின் நவ சேவா துறைமுகத்துக்கு மட்டுமே வந்திறங்கும்” என இந்திய வெளி வர்த்தகத் தலைமை இயக்குநர் அறிவித்திருக்கிறார். இதனால், இறக்குமதி ரக ஆப்பிளின் விலை 100% உயரும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனாலும், நம்மாட்கள் சளைப்பார்களா? வாய்ப்பே இல்லை. காரணம், பழக்கம். கூடவே, ஆப்பிள்தான் சிறந்தது என்ற நம்பிக்கை. ஆனால், இது எந்த அளவு உண்மை?

ஆப்பிளைச் சாப்பிடச் சொன்னது யார்?

இந்த மண்ணில் ஆப்பிளுக்கு இணையான, அதை விடவும் கூடுதலான சத்துகள் கொண்ட பழங்களே இல்லையா என்ன? ஆய்வுகள் அப்படிச் சொல்லவில்லை. உதாரணத்துக்கு, 1 கப் ஆப்பிள் (138 கிராம்) பழத்தில் 81 கலோரி, 21 கிராம் மாவுச்சத்து, 3.7 கிராம் நார்ச்சத்து மற்றும் இதயத்துக்கு ஆரோக்கியம் அளிக்கும் ஆண்டிஆக்சிடெண்ட்ஸ் உள்ளன. அதே ஒரு வாழைப் பழத்தில் (சுமார் 118 கிராம்) 108 கலோரி, 27 கிராம் மாவுச்சத்து, 1.2 கிராம் புரதச்சத்து, 2.8 கிராம் நார்ச்சத்து, வைட்டமின் பி6, வைட்டமின் சி, மாங்கனீசு, பொட்டாசியம் போன்ற கனிமச் சத்துகளும் உள்ளன.

ஒரு கொய்யா (100 கிராம்) பழத்தில் 68 கலோரி, 14.32 கிராம் மாவுச்சத்து, 8.92 கிராம் சர்க்கரை, 5.40 கிராம் நார்ச்சத்து, 2.55 கிராம் புரதச்சத்து, வைட்டமின் ஏ, பீட்டா கரோட்டின், வைட்டமின் பி1; பி2; பி3; பி5; பி6; பி9; சி; கே, மெக்னீசியம், மாங்கனீசு, பாஸ்பரஸ், பொடாசியம் உள்ளன.

ஒரு சிறிய பப்பாளிப் பழத்தில் (சுமார் 100 கிராம்) 39 கிலோ கலோரி, 9.81 கிராம் மாவுச்சத்து, 0.61 கிராம் புரதச்சத்து, 0.14 கொழுப்புச்சத்து, 1.80 கிராம் நார்ச்சத்து, வைட்டமின்கள், கனிமங்கள், எலெக்ட்ரோ லைட்கள், பைட்டோ சத்துகள் உள்ளன.

அதிலும் நெல்லிக்காய் அபாரமான சத்துகளைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. வெறும் 100 கிராம் நெல்லிக்காயில் நீர்ச் சத்து மட்டும் 81.8%, 96 கலோரி, 0.5 மில்லி கிராம் கனிமம், 3.4% நார்ச்சத்து, 13.7 கிராம் மாவுச்சத்து, 1.2 மில்லி கிராம் இரும்புச் சத்து, 50% சுண்ணாம்புச்சத்து (கால்சியம்), இன்னும் ஏராளமான வைட்டமின்களும் உள்ளன.

இப்படி இந்திய மண்ணில் எத்தனையோ பழ வகைகள் இருக்க வந்தேறியான ஆப்பிளுக்கு ஏன் இவ்வளவு மவுசு என்பதை உற்றுக் கவனித்தால், உணவு அரசியல் புரியும். எப்பாடுபட்டாவது 60% ஆப்பிள் பழத்தை இறக்குமதி செய்வது யாருக்கு லாபம்? இத்தனை மடங்கு ஆப்பிள் சிலாகித்துப் பேசப்படுவது ஒரு விதத்தில் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் நீட்சியே. ஆப்பிள், ஸ்டிராபெரி எனப் பெருமையாக உச்சரிக்கும் நம் உதடுகள் வாழைப்பழம், சீதாப்பழம், கொய்யாப்பழம் போன்ற உள்ளூர் பழ வகைகளைச் சொல்லும்போது ஸ்ருதி குறைவது காலனிய ஆதிக்கத்தின் பிடியிலிருந்து இன்னும் நாம் விடுபடவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

இன்று உலக அளவில் காய், கனிகள் விளைச்சலில் சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்திருப்பது இந்தியாதான். அதிலும் மாம்பழம், வாழைப்பழம், தேங்காய், முந்திரி, பப்பாளி, மாதுளை, திராட்சை என்று பல காய்/ கனிகள் விளைச்சலில் முதலிடம் பிடித்திருப்பது நாம்தான். இவற்றில் பல நம்மால் ஆப்பிளைக் காட்டிலும் குறைந்த விலைக்கு வாங்கக்கூடியவை. ஆனால், வாங்க முடியாத ஆப்பிளைப் பார்த்துக்கொண்டே 16 கோடிக் குழந்தைகளின் எதிர்காலத் தோடு விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறோம் நாம்!

ம.சுசித்ரா, தொடர்புக்கு: susithra.m@thehindutamil.co.in

Source….. http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

“க்ரகங்களைத் திட்ட வேண்டாமே …”

October 28, 2015NatarajanLeave a comment

ஐயோ…சனியன் புடிச்சு போனவனே…இந்த பாவி என்றைக்கு விலகுறது… இவனுக்கு படிப்பு மண்டையிலே ஏறப்போவுது…!”

“இந்த குரு நீசமாகி கிடக்கிறாராமே! இவளுக்கு எப்ப தான் கல்யாண யோகம் வந்து தொலையப் போகுதே…”

“ராகுவைப் போல கொடுப்பாருமில்லை… கெடுப்பாருமில்லையாம்…இவர் என்னத்த கொடுத்தாரு… கெடுக்கிறதுக்குனே என்னை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறானே…”

இப்படி ஒவ்வொரு கிரகத்தையும் திட்டித் தீர்ப்பவர்கள் ஏராளம். இப்படி கிரகங்களைத் திட்டக்கூடாது என்கிறார் காஞ்சி மகாபெரியவர்.

ஒருமுறை, பெரியவரைத் தரிசனம் செய்ய ஜோதிடர் ஒருவர் வந்தார். அவரது குடும்பம் மிகவும் பெரியது. ஜோதிடம் கணித்துச் சொல்வதில் கிடைக்கும் வருமானம் போதவில்லை. செலவுக்கு ரொம்பவே சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

பெரியவரை தரிசனம் செய்த அவர், “பெரியவா… எனக்கு வருமானம் போறலே! ரொம்ப சிரமப்படறேன்… நீங்க தான், எனக்கு அனுக்கிரகம் செய்து, வருமானம் உயர அருளாசி தரணும்,” என்று வேண்டிக் கொண்டார்.

பெரியவர் அவரிடம், “நீ உன்னோட அப்பா வசித்த பூர்வீக வீட்டில் தானே இருக்கே…?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு ஜோதிடர், “இல்லை பெரியவா… அங்கே என் அண்ணா இருக்கான். அதற்கு மேலண்டை இருக்கிற ஒரு வீட்டில் நான் குடியிருக்கேன்…” என்று பதிலளித்தார்.

“நீ அந்த வீட்டில் குடியிருக்க வேண்டாம். உன்னோட பூர்வீக வீட்டிற்கு கிழக்கு பக்கத்திலே இருக்கிற பழைய மாட்டுக்கொட்டகை இருக்குதே…அந்த இடத்திலே, ஒரு குடிசை போட்டுகிட்டு அங்கே போய் குடி இரு,” என்றார் பெரியவர்.

அவர் அவ்வாறு சொன்னதற்கு காரணம் இருந்தது. அந்த ஜோதிடரின் குடும்பம் பரம்பரை பரம்பரையாய் அம்பாளை உபாசனை (பூஜை) செய்த குடும்பம். அதனால், புனிதம் மிக்க பசு கொட்டிலில் குடியிருக்கச் சொன்னார் பெரியவர்.

அத்துடன், “நீ எல்லாருக்கும் பலன்கள் சொல்லும் போது, கிரகங்கள் சரியில்லேன்னு பொதுவாகச் சொன்னால் போதுமே…!

எதுக்காக, உங்க ஜாதகத்திலே குரு நீசன்… சனி பாபி, புதன் வக்ரம் என்றெல்லாம் சொல்றே…குரு என்பவர், தட்சிணாமூர்த்தி சொரூபம். சனி என்பவர் சூரியனின் புத்திரர். ஈஸ்வர பட்டம் பெற்றவர். அவரை பாபி என சொல்லலாமா!

திருமணப் பொருத்தம் பார்க்க வருகிறவர்களிடம் கூட, “”பொருத்தம் இல்லே…” என நிர்தாட்சண்யமாக சொல்லாமல், பெண்ணுக்கு விவாகம் வர கொஞ்சம் தாமதமாகும் என்று சொல். புத்திர பாக்கியம் பற்றி கேட்டால், அதற்கு பாக்கியமில்லை என வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல், கொஞ்சம் பொறுத்து பார்க்கலாமே… என சமாளி,” என்று புத்திமதி கூறினார்.

“இனிமேல் நீங்கள் சொன்னபடியே செய்கிறேன்,” என்ற ஜோதிடர், பெரியவரிடம் ஆசி பெற்று கிளம்பினார்.

நாமும் இனி கிரகங்களைத் திட்டாமல், அவை தரும் சோதனைகளை கடவுளிடம் ஒப்படைத்து விட்டு, நம் பணியைத் தொடர வேண்டும். அப்படி செய்தால், கிரகங்கள் மகிழ்ந்து நம்மை நல்வாழ்வுக்கு அழைத்துச் செல்லும்

Source….www.periva.proboards.com

Natarajan

” Being Happy Depends on us … We Should Not Be Dependent on Somebody for Our Happiness…”

October 28, 2015NatarajanLeave a comment

This article is a must read for everyone
👍👍👍👍

After years of hard & dedicated service to his Company, Rahul was being appointed at an elegant reception as the new Director.

It was a small function where his wife Anita , a Home Executive & some of the wives of the other persons in top management were also present.

In an adjacent room, Ann, the wife of the CEO of the Company, asked Rahul’s wife a very odd & usual question; “Does your husband make you happy?”

The husband, Rahul, who at that moment was not at her side, but was sufficiently near to hear the question, paid attention to the conversation, sitting up slightly, feeling secure, even filling his chest lightly in pride & hope, would definitely not publically lower or degrade her husband, would answer affirmatively, since she had always been there for him during their marriage and generally in life.

Nevertheless, to both his & the others’ surprise, she replied simply; “No, no he doesn’t make me happy…”

The room became uncomfortably silent, as if everyone were listening to the spouse’s response. There was a sudden coldness in the air. The husband was petrified. A frown appeared on his face.
He couldn’t believe what his wife was saying, especially at such an important occasion for him. To the amazement of her husband & of everyone!

Anita sat up firmly & explained in a modest but stern tone to the other wives who were present;
“No, he doesn’t make me happy… I AM HAPPY. The fact that I am happy or not doesn’t depend on him, but on me. GOD has granted each of us intellect & discretion to reason, interpret & decide. GOD made me the person upon which my happiness depends.

I make the choice to be happy in each situation & in each moment of my life.
If my happiness were to depend on other people, on other things or circumstances on the face of this earth, I would be in serious trouble!

Over my life I have learned a couple of things: I decide to be happy & the rest is a matter of ‘experiences or circumstances’ like helping, understanding, accepting, listening, consoling & with my spouse, I have lived & practiced this many times.

Honestly true happiness lies in being content”

Relieved & reassured, a smile was clearly noticed on Rahul’s face.

Happiness will always be found in contentment, forgiveness & in loving ourselves & others.
To truly love is difficult, it is to forgive unconditionally, to live, to take the “experiences or circumstances” as they are, facing them together & being happy with conviction.

There are those who say I cannot be happy :
· Because I am sick.
· Because I have no money.
· Because it’s too cold.
· Because they insulted me.

· Because someone stopped loving me.
· Because someone didn’t appreciate me.

But what they don’t know is that they can be happy even though sick, whether it is too hot, whether they have money or not, whether someone has insulted them, or someone didn’t love or hasn’t valued them.

Being Happy is an attitude about life & each one of us must decide!

Being Happy, depends on us!

It Depends on Me.

I fall. I rise. I make mistakes. I live. I learn. I’ve been hurt but I’m alive. I’m human. I’m not perfect but I’m Thankful.
Worth reading. and Sharing too…

Source…input from a friend of mine

Natarajan

” நான் வாழை மரம் இல்லை …சவுக்கு மரம் …” !!!

October 28, 2015NatarajanLeave a comment

நகைச்சுவை நடிகர் நாகேஷ் அவர்களின் தன்னம்பிக்கை மிக்க அருமையான வார்த்தைகள்…

– வானொலிப் பேட்டியொன்றில் நாகேஷ்

வானொலி: நியாயமாக உங்களுக்கு வரவேண்டிய நல்ல பெயர் மற்றவர்களுக்குச் செல்லும் போது உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும்?

நாகேஷ்: நான் கவலையே படமாட்டேன் சார்.
ஒரு கட்டடம் கட்டும் போது, சவுக்கு மரத்தை முக்கியமா வச்சு சாரம் கட்டி, குறுக்குப் பலகைகள் போட்டு, அதன் மேல பல சித்தாள்கள் நின்னு, கைக்குக் கை கல் மாறி கட்டடம் உயர்ந்து கொண்டே போய் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அது முடிந்த பிறகு, அந்தக் கட்டிடத்துக்கு வர்ண ஜால வித்தைகள் எல்லாம் அடிச்சு, கீழ இறங்கும் போது ஒவ்வொரு சவுக்கு மரமாக அவிழ்த்துக் கொண்டே வருவார்கள்.

கட்டடம் முடிந்து கிரஹப் பிரவேசத்தன்று எந்தக் கட்டடம் கட்டுவதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்ததோ அந்தச் சவுக்கு மரத்தை யார் கண்ணிலும் படாமல் பின்னால் எங்கயோ மறைத்து வைத்துவிட்டு, வேறெங்கேயோ வளர்ந்த வாழை மரத்தை முன்னால் நட்டு கிரஹகப் பிரவேசம் நடத்தி அனைவரையும் வரவேற்பார்கள்.
அத்தனை பெருமையும் வாழை மரத்துக்குப் போய் விடும்.
இதில் உள்ள உண்மை என்ன தெரியுமா? அந்த வாழை மரம் மூன்று நாள் வாழ்க்கை தான் வாழும். ஆடுமாடுகள் மேயும். குழந்தைகள் பிய்த்தெடுப்பார்கள். பிறகு குப்பை வண்டியிலே போய்ச் சேரும்.

மறைந்து கிடக்கிறதே அந்தச் சவுக்கு மரம் கண்ணீர் விடுவதில்லை. அடுத்த கட்டடம் கட்டுவதற்கு தயார் நிலையிலj் என்றைக்கும் சிரித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.!!!

நான் வாழை அல்ல…! சவுக்கு மரம்….
Think positive always👍😊

Source….input from a friend of mine

Natarajan

” On My 25th Birthday, I Gave Society a Return Gift to Remember…” Says Sushrut Ahale …

October 27, 2015NatarajanLeave a comment

Sushrut Ahale wanted to do something special on his birthday, and to make the day a happy one for many people around him. This is what he did.

I am a student pursuing a master’s degree in Ophthalmology from the Institute of Ophthalmology – Joseph Eye Hospital, located in Tiruchirapalli, Tamil Nadu. And this year, on my 25th birthday, I decided to do something that would help me thank all my friends and relatives for their heart-warming wishes and blessings in a much better manner than just saying thank you. I wanted to make my birthday a happy day for one and all around me, and a simple ‘thank you’ did not seem sufficient.

So this is how I went about it.

My college falls under the administration of the Tamil Evangelical Lutheran Church. Now, the church is located inside a large campus which consists of staff quarters, a primary and secondary school, the college and a park called the Luther Park.

It’s a small park in the vicinity of our college – disdained and neglected, it once wore a very shabby, saddening, and haunted look. One could only spot wildly grown weeds and creepers, dead and dried bushes, and thorny shrubs there. The park was also used as a dumping ground for plastic waste, broken glass and garbage in general.

I used to notice that park every day. And this October, it struck me that it would be a great idea to rejuvenate the place and make it brighter, cleaner, and more accessible for people inside the campus. This, I wanted to do just as a gesture of returning back to the society. So I went ahead and requested the church officials to allow me to take up this project. And fortunately, I got their approval.

The authorities were more than happy to let me proceed. One staff member, Mr. Stephan, even arranged for a spade, sickle, plough and some brooms that were required for cleaning up the place.

Finally, on a hot Saturday evening, I started my work – that of cleaning up and planting saplings in the park. While I began all alone, some very encouraging incidents took place within a matter of few hours, and they motivated me to continue. About half an hour after I started, a 10-year-old boy came up to me and asked if he could help. I was pleased and gave him some simple things to do. He was then followed by a gardener who came about an hour later and joined us. In two hours’ time, we were a small group of 10-12 people working together – all strangers, but all motivated towards the same cause.

And lastly, with the help of that gardener, some energetic school boys, a few friends and a couple of locals who had joined me, we successfully removed more than a trolley-full of garbage from the park. This was accompanied by the plantation of 16 saplings. The task got competed on Oct. 19 – my birthday.

At the end of it, my small team sang the birthday song for me. It was a really amazing feeling. This small deed made me realise that money isn’t always the best award we can get in return for doing something good. It’s goodwill and kindness that give one the satisfaction after a hard day’s work.

Here is a look at our work:

park_8

park7

park6

park_5

park_4

park_2(1)

park1

– Sushrut Ahale

Source…www.thebetterindia.com

Natarajan

Message for the Day…” Be a Light ,radiating Virtue and Self -Control Wherever You are…’

October 27, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

You have had the valuable opportunity to listen to Divine discourses and directions, they have been printed upon your hearts; many of your conversations is centered on Me or on My divine play (leelas) and glory (mahima). My advice to you is: Apply this adoration in your life. Let your companions see how disciplined you are, how sincerely you obey your parents, and how deeply you revere your teachers. Be a light, radiating virtue and self-control wherever you live, just as commendably as you did when in My divine presence. Do not slide back into indiscipline, bad manners, irresponsibility and evil habits. Do not complain against food; eat with pleasure whatever you get. Do not protest against any errand that your parents may assign you. Run gladly and fulfil it. When they want you to nurse them, do it happily, intelligently, and feeling glad that you got the chance. Live anywhere but such that I can pour My Grace on you, more and more.

Message for the Day…” When Honour is offered to undeserving it is tantamount to insult…”

October 26, 2015NatarajanLeave a comment

Some might question, “Women who have swallowed all the compunctions of modesty are being honoured today! They strut about with heads erect, and the world honours them not a whit less. How is that so, if modesty is all important?” I have no need to acquaint Myself with these activities of the present-day world. I do not concern Myself with them. They may receive honour and respect of a sort, but the respect is not authorized or deserved. When honour is offered to the undeserving, it is tantamount to insult; to accept it when offered is to demean the very gift. It is not honour but flattery that is cast on the immodest by the selfish and the greedy. A modest woman will never crave honour or praise. Her attention will always be on the limits that she should not transgress. Honour and praise come to her unasked and unnoticed. The honey in the flower or lotus does not crave for bees; so too is the relationship with a cultured woman who knows her limits and the respect she evokes and deserves.

When Thousands of Indians and Pakistanis Changed Their Profile Pictures for a Special Reason …

October 26, 2015NatarajanLeave a comment

Check out any social media page related to India or Pakistan today, and chances are that you will find many comments that do nothing but spread hatred between the two nations.

In a time like this, it is up to the users to realise the power of social media, and understand how it can be used for a better purpose instead. Fortunately, there are some people who are already doing so. Among the thousands of those who spread hatred on such pages, there are also a few who are out there to spread love and bridge the gap between the two countries.

Mumbai-based artist, Ram Subramanian, is one of those people. He started a social media campaign called #ProfileforPeace to show the world that he is not alone in being an Indian who does not hate Pakistan.

The simple campaign required people from India and Pakistan to change their profile pictures on social media to one in which they have a little note that informs where they are from, and says that they don’t hate the other country, but are only being divided because of hate politics.

Soon after the launch of this campaign, hundreds of citizens from India and Pakistan took to Facebook, Twitter and Instagram to extend their support through their love notes and new display pictures. The campaign went viral and even Indians and Pakistanis living in the US, UK and UAE, became a part of it.

The 36-year-old artist started the campaign after the recent incidents when Shiv Sena tried to ban Pakistani artists and writers in Mumbai.

Earlier this month, organisers of a concert by Pakistani singer Ghulam Ali had to cancel the event after Shiv Sena threatened them saying that they would face poor consequences if they went ahead with the performance. The next day, organisers in Pune had to cancel his event too.

The hatred did not just end there. A few days later, Sena members tried to stop the launch of a book written by ex-Pakistan foreign minister, Khurshid Mahmud Kasuri. For this, they threw black ink on the face of the organiser, Sudheendra Kulkarni. However, the attack did not stop Kulkarni from going ahead, and he continued with the launch as planned.

Thus on Dussehra night, Ram Subramanian decided to express his views through a selfie with a note which read, “I am an Indian. I am from Mumbai. I don’t hate Pakistan. I am not alone. There are many people like me!”

This is the idea. Do join in if you believe in peace being the way forward. write this message on a post it note, take a selfie and make it your profile picture#ProfileForPeace. No more artists being banned. This is my voice. This is our voice for our Mumbai, our India. Enough of hate politics. #SpeakUp,” he posted on Facebook.

As citizens of both the countries joined hands for a better cause, there was no looking back. Here are some amazing pictures from the campaign-

All photos: Facebook

Source….. Shreya Pareek ………www.thebetterindia.com

Natarajan

Message for the Day…”Discipline is the soil on which Virtue Grows …”

October 25, 2015NatarajanLeave a comment

Sathya Sai Baba

These days virtue is becoming rare at all levels – in the individual, family, society and community, and also in all fields of life – economic, political and even ‘spiritual’. Life must be spent in accumulating and safeguarding virtue, not riches. Listen and ruminate over the stories of the great moral heroes of the past, so that their ideals may be imprinted on your hearts. There is also a decline in discipline, which is the soil on which virtue grows. Each one must be respected, whatever be their status, economic condition or spiritual development; else there will be no peace and happiness in life. This respect can be aroused only by the conviction that the same Real Self (Atma) that is in you is playing the role of the other person. See that Divinity (Atma) in others; feel that they too have hunger, thirst, yearning and desires as you have, develop sympathy and the anxiety to serve and be useful to everyone.