Will Chennai be able to save a 300 year old Plaque connecting it to its Armenian Past …?

The plaque is the last living relic of the Marmalong, the first ever bridge built over the Adyar river in 1726 by Armenian trader Coja Petrus Uscan.

 

 

 

 

 

 

 

If you take a walk across the busy roads of Saidapet in Chennai, chances are that you would cross what is perhaps one of the oldest living relics that connects the city to its Armenian past.

To the uninitiated, it may look like an unremarkable slab of stone on a pale green crumbling wall. However, this ordinary looking slab of stone is in fact a 300-year-old plaque that belonged on the pillars of one of oldest bridges in the city.

Marmalong Bridge, the first ever bridge across the Adyar river, was commissioned in 1726 by Coja Petrus Uscan, an immensely wealthy Armenian trader. Uscan, who had decided to settle in Madras after coming to the city in 1724, paid 30,000 pagodas from his own money to build the bridge and another 1,500 pagodas for its upkeep.

“Uscan was immensely respected and perhaps was even one of the only non-British allowed to stay in Fort St George or the White town. A devout believer in St Thomas, Uscan wanted more people to visit the Saint Thomas Mount, and therefore removed the two impediments – the river and the lack of steps – by building the bridge as well as 160 steps to the mount. This was the initial purpose of the bridge. But all that soon changed as the Marmalong Bridge became crucial to the expansion of the city, especially towards the South,” says Chennai-based novelist and historian Venkatesh Ramakrishnan.

Mount Road came after the bridge

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Mount Road, around which the city developed, came 60 years after the Marmalong bridge.

Named after Mambalam, one of the villages near the Adyar, the Marmalong Bridge perhaps laid the foundation stone for the city as it led to the emergence of the Mount Road, around which Chennai developed.

“It was only natural that a road followed after a bridge was built. The British built the Mount Road in the 1800s, around which the city grew. So, in a sense, the bridge led to the city’s birth and is very close to its heart,” Venkatesh adds.

However, the Marmalong only lives in our memories today. Where the arched bridge of Uscan once stood, a concrete replacement called the Maraimalai Adigal Bridge now exists. There are no traces of this Adyar-Armenian connect but for the last living relic – the plaque commemorating Uscan’s construction of the bridge.

With inscriptions in three ancient languages – Persian, Armenian and Latin, the Uscan plaque was established in memory of the great nation of Armenia and is a tribute to the people who helped build the city.

“The Armenian inscriptions are on the lower portion of the plaque. It can’t be read because the writing has faded with time and neglect,” according to Venkatesh.

Crusade to preserve the plaque

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The neglected plaque stands near the Saidapet Metro construction site. 

Displaced from its original site, the plaque faces the perils of urbanisation and is further threatened by the metro rail work that is underway.

Years of neglect and development in the area has buried the stone in layers of debris. In fact, the bottom of the stone has disappeared under the ground as the road levels have been rising every year due to re-carpeting, Venkatesh laments.

With the construction of the Saidapet Metro station underway, historians who are fighting to save the plague urge the CMRL to give the stone a place of honor in the metro station.

Highlighting the importance of preserving such relics, Venkatesh says, “The Armenians have contributed immensely to this city. I believe it is important to preserve all traces to this link. It is really unfortunate that while the Uscan stone stands neglected, another plaque at the Fourbeck Bridge is preserved by the Architectural Society of India,” he said.

A dedicated group of Chennai historians have launched a Facebook page “Retrieve Uscan Stone” to draw attention to the issue and save the plaque.

“The Saidapet Metro work is too close to the plaque. We have been urging the officials to move the relic to a better place, may be a museum or a memorial site. We just don’t want to lose a precious piece of the city’s history,” Venkatesh says hopefully.

Source….https://www.thenewsminute.com

Natarajan

 

Advertisements

Which is the ‘Best Police Station’ in India? This Coimbatore Station Bagged the Award!

The New Year brings with it new beginnings and felicitations of various kinds – best movies of the year gone by, television series, best designers etc.

Now here is an award with a difference – Tamil Nadu’s RS Puram police station, in Coimbatore city, won the award for the ‘Best Police Station’ in the country in the category of SMART Police Stations, an initiative by the Ministry of Home Affairs.

SMART Police (S-Sensitive and Strict; M-Modern with mobility; A- Alert and Accountable; R- Reliable and Responsive; T- Trained and Techno-savvy) was a concept that was introduced by Prime Minister Modi at the 49th annual conference Directors General/Inspectors General held in Guwahati in November 2014.

Station House Officer T Jothi, Inspector (law and order), received the award from Union Home Minister Rajnath Singh at the All India Conference of Director Generals/Inspector Generals of Police held at BSF Academy Tekanpur in Madhya Pradesh.

The Union Home Minister, Shri Rajnath Singh presenting the medals and trophies after inaugurating the three-day All-India Conference of Director Generals / Inspector Generals of Police, 2017, at the BSF Academy, in Tekanpur near Gwalior, Madhya Pradesh on January 06, 2018.
The Minister of State for Home Affairs, Shri Hansraj Gangaram Ahir, the National Security Advisor, Shri Ajit Doval the Union Home Secretary, Shri Rajiv Gauba and other Senior Officers are also seen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

This is yet another feather in the station’s cap, the RS Puram station has an exclusive room for visitors, a waiting hall, investigation room, a receptionist cabin, treated drinking water and a ramp for the disabled. The all-woman police (east) has set up a crèche for the kids accompanying petitioners.

Station House Officer Jothi attributed the station winning the award to the teamwork of Tamil Nadu police. “No single person was responsible for the award. It is a team from the top to the constable level,” he said. “The station has been chosen as the best in the nation based on 80 parameters including basic amenities, crime detection, property recovery, cleanliness and citizen-friendly,” he said, as per a report in DNA.

The Hindu reported, following instructions from the State police headquarters, the Coimbatore City Police sent a file containing the initiatives it had taken in the past for effective and friendly policing. Based on the proposal a Home Ministry team visited the city and interacted with people who fell under the police jurisdiction limits.

Some of the parameters considered for the assessment include the rate of crime detection, execution of warrants, recovery of properties, enforcement of local laws and special acts, preventive arrests and detention under Goondas Act.

Here are the other stations that made it to the top 10 list released by the Ministry:

1. R.S.Puram PS, Coimbatore
2. Panjagutta, Hyderabad
3. Gudamba, Lucknow
4. Dhupguri, Jalpaiguri
5. K4 PS, Anna Nagar, Chennai
6. Banbhoolpara, Nainital
7. Ghiror, Mainpuri
8. Rishikesh, Dehradun
9. Valapattanam, Kannur
10. Kirti Nagar, Delhi

Source….Vidya Raja in  http://www.thebetterindia.com

Natarajan

Joe Reginella’s Memorials to Disasters That Never Happened…!!!

 

Most remember October 29th, 1929—also known as Black Tuesday—as the day when the New York stock market crashed. However, it was also the day when one of the most horrific tragedy involving human-animal conflict happened at the Brooklyn Bridge.

On that awful day a trio of three circus elephants, including the star attraction—a thirteen-foot-tall African elephant named Jumbo, was to cross the Brooklyn Bridge and into New York. The event was greatly publicized and crowds of people came from miles around to see Jumbo. While crossing the bridge, something caused the animals to panic and what was to be a slow and deliberate cross suddenly became a deadly stampede as the three elephants charged into the cheering crowd. Aside from scores of human casualty, two of the elephants died in the stampede, while Jumbo escaped to freedom through the Holland Tunnel and lived out his days at an elephant sanctuary.

 The memorial to the 1929 Brooklyn Bridge Elephant Stampede. Photo credit: Joe Reginella

When a new bronze memorial to the tragedy was unveiled at the Brooklyn Bridge Park last month, it left visitors scratching their heads because no one ever remembered hearing or reading about the Brooklyn Bridge Elephant Stampede of 1929. That’s because the tragedy never happened. It’s a satirical piece of art by sculptor Joe Reginella.

Last year, the prankster-artist erected another memorial to yet another fabricated tragedy—the so-called Staten Island Ferry Disaster—in Battery Park. The story goes, that on November 2nd, 1963, a Staten Island Ferry with over 400 people onboard was attacked by a giant octopus and was pulled beneath the water resulting in the death of all passengers. According to Reginella, the disaster went almost completely unnoticed by the public because it was overshadowed by another more “newsworthy” tragedy that occurred that day—the assassination of President John F. Kennedy.

As part of the hoax, Reginella created a fake documentary, fabricated newspaper articles and distributed flyers to puzzled tourists sending them to a nonexistent museum on Staten Island.

 

 

The memorial to the 1963 Staten Island Ferry Disaster. Photo credit: Ula Ilnytzky

The idea for the hoax came to him when Reginella was taking his 11-year-old nephew on the ferry between Manhattan and Staten Island. To satisfy the kid’s curious questions, such as if the waters were infested with shark, Reginella fabricated the story of a giant octopus attack.

“The story just rolled off the top of my head,” he told The Guardian, and it evolved to become “a multimedia art project and social experience – not maliciously – about how gullible people are”.

In the early few days after the memorial was unveiled, Reginella sat close by with a fishing pole pretending to fish so that he could eavesdrop on the conversations. Sometimes he overheard people wondering why nobody ever heard of it. Others simply stared out at the water and walked away.

While the Staten Island Ferry Disaster never happened, there is actually a bit of interesting history behind Reginella’s latest hoax—the Brooklyn Bridge Elephant Stampede. Elephants belonging to the Barnum and Bailey’s Circus did actually cross the Brooklyn Bridge in 1884, when the circus came to town. One of the elephants, a thirteen-foot and seven-ton African, was actually named Jumbo. He was accompanied by twenty other elephants, seven camels and ten dromedaries in what was known as Barnum’s legendary “elephant walk.”

Neither memorials are permanent, and are displayed only on specific days and times. Consult the memorials’ websites for timing before you decide to visit.

www.sioctopusdisaster.com
www.bbelephantstampede.com

Source….Kaushik in http://www.amusingplanet.com

Natarajan

 

India”s Most unusual Post Offices….Our Country Celebrates National Postal Day today…

E-mails may have overshadowed the concept of snail mail, yet post offices still hold a special place in the Indian way of life. Having long had a presence in local communities, they have served as exchange posts for news, gossip and much more.

As the country celebrates the National Postal Day today, here’s a look at three of India’s most unusual post offices.

Send a postcard from any of these unique spots, and you are sure to score some travel bragging rights!

1. The Post Office at Hikkim

 

 

 

Perched at 15,500 ft above sea level in Himachal Pradesh’s strikingly beautiful Spiti Valley, the hamlet of Hikkim is reputedly home to the world’s highest post office.

A small hut with whitewashed walls and a red postbox hanging outside, the quaint post office is 23 km from the town of Kaza and has been functioning since November 5, 1983. With no internet and patchy cell phone signal, the facility is the only conduit to the world for Hikkim’s residents.

This inconspicuous little post office is single-handedly managed by Rinchen Chhering, who has been the branch postmaster for over 20 years. He was chosen for the post when he was just 22 because he could run fast and owned a bicycle!

Every day, two runners take turns hiking to Kaza on foot to deliver mail that is then taken by bus to Reckong Peo, onward to Shimla, further by train to Kalka, from where it is taken to Delhi and sent to its final destination. In winter, everything in the valley freezes – the rivers, the lakes, the mountains. As the snow cover cuts off Hikkim from the rest of the world, the village’s post office also shuts down for six months.

2. The Post Office at Antarctica

Dakshin Gangotri Station                                                                                                                                                           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Located in Dakshin Gangotri, India’s first scientific base in Antarctica, this post office first became operational on February 24, 1984, after it was established during the third Indian expedition to the frigid ‘White Continent.’ It was a part of the base’s multi-support systems that also included including ice-melting plants, laboratories, storage and recreational facilities.

The Dakshin Gangotri PO was brought under the Department of Post at Goa on January 26, 1988. Scientist G. Sudhakar Rao, who went to Antarctica as a member of the Seventh Indian Scientific Expedition in 1987, was appointed as its first honorary postmaster. Interestingly, in its first year of establishment, nearly 10000 letters were posted and cancelled at this post office.

However, in 1990, Dakshin Gangotri PO in Antarctica was decommissioned after it got half buried in ice. The post office was then shifted to the new permanent research base, Maitri.

Over the years, the unusual spot has become a favourite stop-off for tourists from cruise ships who came to explore the frozen continent and learn about its unique ecosystem. They send out postcards and letters that take between two and six weeks to reach their destinations via Hobart (in Australia).

3. The Post Office on Dal Lake

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Built on an intricately carved houseboat, the Srinagar’s Floating Post Office claims to be the only one of its kind in the world. Here you can avail all regular postal services while being afloat on the Dal Lake. A heritage post office that has existed since colonial times, it was called Nehru Park post office before it was renamed by the then chief postmaster John Samuel in 2011.

After a pretty little philately museum and souvenir shop were added to it, the Floating Post Office was formally relaunched in August 2011. Interestingly, the seal used on everything posted from the this is unique, and tourist-friendly post office bears a special design — of a boatman rowing a shikara on the Dal Lake — along with the date and address.

While enthusiastic tourists row to the post office every day to send postcards back home, for the locals, the post office is more than an object of fascination. The islets in Dal Lake are home to over 50000 people (farmers, labourers, artisans and shikaraowners) for whom this state-run facility is the nearest source of postal and banking services.

Source…SanchariPal in http://www.thebetterindia.com

Natarajan

 

Joke of the Day…”You are not the Flight instructor ….? ” !!!

A photographer from a well know national magazine was assigned to cover the fires at Yellowstone National Park. The magazine wanted to show the heroic work of the fire fighters as they battled the blaze.

When the photographer arrived, he realized that the smoke was so thick that it would seriously impede or make it impossible for him to photograph anything from ground level.

He requested permission to rent a plane and take photos from the air. His request was approved and arrangements were made. He was told to report to a nearby airport where a plane would be waiting for him.

He arrived at the airport and saw a plane warming up near the gate. He jumped in with his bag and shouted, “Let’s go!” The pilot swung the little plane into the wind, and within minutes they were in the air.

The photographer said, “Fly over the park and make two or three low passes so I can take some pictures.”

“Why?” asked the pilot. “Because I am a photographer,” he responded, “and photographers take photographs.”

The pilot was silent for a moment; finally he stammered, “You mean you’re not the flight instructor?”

Source….www.ba-bamail.com

natarajan

A Garden In A Sinkhole…

The region in the southeast of South Australia, near Mount Gambier, is littered with many volcanic and karst features such as volcanic craters, lakes, limestone caves, water-filled caves and sinkholes. One particular sinkhole, located just off Jubilee Highway East, is particularly worth visiting. What was once a typical limestone cave formed by the corrosion of limestone rocks by seawater, and the subsequent collapse of the chamber’s roof, has been transformed into a beautiful garden.

The Sunken Garden in the Umpherston Sinkhole was built by James Umpherston in the 1880s, after he purchased the property about twenty years prior. Being retired, Umpherson wanted to create a place where the people of Mount Gambier could come to relax and escape the heat of summer. He carved a path in the side of the rock and erected a set of wooden steps so people could descend into the sinkhole and to his sunken garden, where he planted all sorts of ferns, shrubs and flowers. The sinkhole even had a small lake within where visitors could take boat rides.

The garden became an immediate success and very popular among the residents of Mount Gambier. After James Umpherston died in 1900, his garden fell into disrepair, and it was only about forty years ago that the garden was rescued from a rubbish dump that it had become. The garden was restored by the employees of the South Australian Woods and Forests Department in 1976. They removed the rubbish and cleared the weeds, and planted hydrangeas and other species along the terraces.

Once again, the garden has become a popular recreation spot. In 1995, the garden was added to the South Australian Heritage Register.

Source….kaushik in http://www.amusingplanet.com

Natarajan

“ஆட்டோ ஓட்டுவது வருமானம்… பசியாற்றுவது சந்தோஷம்”..! கோவையில் ஓர் அன்னபூரணன்!!!

 

சித்த ஏழை ஒருவனுக்கு ஒரு வேளை உணவு கொடுத்து வயிற்றை நிரப்புவதைவிட பெருங்கொடை ஏதேனும் இருக்க முடியுமா? ஒரு சான் வயிற்றுக்காகத்தானே இவ்வளவு பாடும்?! கோவையைச் சேர்ந்த ராஜா சேது முரளி, ஏழைகளுக்கு சோறு போடுவதையே தன் வாழ்க்கையாகக்கொண்டிருக்கும் அற்புத மனிதர்! ‘சிகிச்சைக்காக வெளியூர்களிலிருந்து வந்து கோவை அரசு மருத்துவமனையில் தங்கியிருக்கும் ஏழைகளுக்கு, ‘பசியாற சோறு’ என்ற பெயரில் இலவசமாக மதிய உணவு கொடுத்து உதவுகிறார் ராஜா சேது முரளி’ என்ற தகவல் அறிந்து அவரைத் தொடர்புகொண்டோம்…

நான் சாப்பாடு கலெக்ட் பண்றதுக்காக வடவள்ளி வரைக்கும் வந்திருக்கேன். மதியம் 12 மணிக்கு ஜி.ஹெச் வந்திருங்க, பார்க்கலாம். அங்கேதான் சோறு போட்டுக்கிட்டு இருப்பேன்” என்று  தகவல் சொன்னார். அவர் சொன்ன நேரத்துக்குச் சென்றோம். ‘பசியாற சோறு’ என்ற பெயர் தாங்கிய ஆட்டோவின் முன்னால் நீண்ட வரிசையில் நின்றிருந்தார்கள் மக்கள். சிலர் கையில் பாத்திரங்களும், சிலர் கையில் பாலித்தீன் பைகளும் இருந்தன. அனைவரின் முகத்திலும் பசியின் கொடுமையும் வறுமையும் தெரிந்தன.

தான் வைத்திருந்த பாலித்தீன் பையில் சோறு வாங்கிய ஒரு பெண்மணி, “இன்னும் கொஞ்சம்  கிடைக்குமா சார்?” என்று தயக்கத்துடன் கேட்க, “எவ்வளவு வேணும்னாலும் வாங்கிக்கங்கம்மா… ரசத்துக்குத் தனியா கவர் வெச்சிருக்கீங்களா?” என்றபடி இன்னும் இரண்டு கரண்டி சேர்த்து அள்ளிப்போட்டுவிட்டு, “போதும்மாம்மா..?”  என்றார் ராஜா சேது முரளி. பதில் சொல்ல வார்த்தை கிடைக்காமல் வாய் நிறைய புன்னகை உதிர்த்து,  தலையை ஆட்டிய அந்தப் பெண்மணியின் முகம்,  பசியின் சித்திரம். இப்படி எத்தனையோ மனிதர்கள் சோற்றுக்கு வழி இல்லாமல் அரசு மருத்துவமனை வாயில்களிலும், கோயில்களிலும், பஸ்ஸ்டாண்ட் பிளாட்பாரத்திலும் ஒட்டிய வயிற்றுடன், `யாரோ ஒருவர் பசியாற்றுவார்’ என்ற நம்பிக்கையில் காத்துக்கிடக்கிறார்கள். புதிய இந்தியா பிறந்தும் பழைய காட்சிகள் மாறாததுதான் இங்கு எவ்வளவு பெரிய துயரம்!

சோறு கிடைத்த சந்தோஷத்தில் பகைவென்ற வீராங்கனைபோல் வந்த அந்த அம்மாவிடம் பேசினேன். “என் பேரு சுசிலா. ஊரு கூடலூர். எனக்கு ஒரே மகன். என் வீட்டுக்காரர், என் மகன் சின்ன வயசா இருக்கும்போதே செத்துப்போயிட்டார். நான் படிச்சது அந்தக் கால எஸ்.எஸ்.எல்.சி. அங்கன்வாடியில வேலைபார்த்துக்கிட்டிருந்தேன். மாசம் 2,500 ரூபா சம்பளம். பஸ்ஸுக்கே அதுல பாதி காசு போயிரும். அதனால, அந்த வேலை வேணாம்னு எழுதிக் கொடுத்துட்டு, லோக்கல்ல கிடைக்கிற கூலி வேலைகளைச் செய்து குடும்பத்தை ஓட்டினேன்.

எம் மகன், மேஸ்திரி வேலைக்குப் போயிக்கிட்டிருந்தான். குடும்பத்தை ஓட்டுற அளவுக்கு வருமானம் வந்தது. அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணிவெச்சேன். என் மகனுக்கு திடீர்னு மூலம் வந்திருச்சு. அதனால, பொண்டாட்டி அவனை விட்டுட்டு ஓடிட்டா. குடும்பம் சிதைஞ்சிருச்சு. டாக்டருங்க, `அவனுக்கு ஆபரேஷன் பண்ணாத்தான் குணமாகும்’னு சொல்லிட்டாங்க. சேர்த்துவெச்சிருந்த 4,000 ரூபாயோடு இங்கே வந்து 15 நாளாச்சு. மூணு வேளையும் கடையில சாப்பாடு வாங்கி கட்டுப்படியாகலை. இருந்த காசு எல்லாம் தீர்ந்துடுச்சு. இங்கே ஃப்ரீயா சோறு போடுறாங்கனு இன்னிக்குதான் தெரியும். அதான் ராத்திரிக்கும் சேர்த்து வாங்கிவெச்சுக்கிட்டேன். இதுவும் இல்லைன்னா பட்டினிதான்” என்று அவர் சொன்னதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. இதுபோன்று வரிசையில் நின்ற ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கும்  துயரக்கதையை நினைத்து உடல் வெடவெடத்துப்போனது.

எல்லோருக்கும் சோறு போட்டு முடித்த பிறகு ராஜா சேது முரளியிடம் பேசினோம். “நான் சின்ன வயசுல அனுபவிச்ச கஷ்டம்தாங்க, என்னை இங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கு. என்கூட பொறந்தது மொத்தம் அஞ்சு பேர். அப்பா, பயங்கர குடிகாரர். அம்மா, கூலி வேலை செய்துதான் எங்களுக்கு சோறு போடுவாங்க. பல நாள்  சாப்பாடு இல்லாம பசியில தண்ணியைக் குடிச்சுட்டுப் படுத்திருக்கேன். பசியின் அவஸ்தை எனக்கு நல்லாத் தெரியும். பெரிய ஆளாகி வேலைக்குப் போனதும், கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு என்னால் ஆன சின்னச் சின்ன உதவிகளைச் செய்து திருப்தியடைஞ்சுக்குவேன். கருத்துவேறுபாட்டால் என் மனைவி என்னைவிட்டு பிரிஞ்சுட்டாங்க. என்கூட பிறந்தவங்களும் அவங்கவங்க தனித்தனியா வாழ்ந்துக்கிட்டிருக்காங்க. நானும் அம்மாவும் மட்டும்தான் ஒண்ணா இருக்கோம்

ஆட்டோ ஓட்டுறதுதான் என் தொழிலா இருந்துச்சு. வாழ்க்கை, எதை நோக்கிப் போகுதுனு தெரியாம சுற்றிக்கிட்டிருந்த சமயத்துல, ஒருநாள் கோவையில் இருக்கும் ‘சிநேகாலயா ஹெச்.ஐ.வி பாதிக்கப்பட்டோர் காப்பகத்துல திவ்யானு ஒரு குழந்தை சீரியஸா இருக்கு’னு சொன்னாங்க. ஆட்டோ எடுத்துட்டுப் போனேன். அங்கே அடிக்கடி இதுமாதிரி உதவிக்குப் போறது வழக்கம். அந்த குழந்தையைக் காப்பாற்ற முடியலை. கோவை ஜி.ஹெச்-லதான் பத்து நாளைக்குமேல வெச்சிருந்தோம். நான்தான் பக்கத்துலேயே இருந்து கவனிச்சுக்கிட்டேன். அப்போதான் இங்கே வர்றவங்க சாப்பாட்டுக்காகப் படுற கஷ்டத்தைப் பார்த்தேன். என்னோட சின்ன வயசு பசி, எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்திருச்சு. அரசு மருத்துவமனைக்கு ஏதோதோ பிரச்னைகளோடு வரும் ஏழைகளுக்கு உதவணும்னு முடிவுபண்ணேன். என் ஆட்டோவுல ஏறுகிற எல்லார்கிட்டயும் இதைப் பற்றிச் சொல்லி, `உங்க வீட்டுல ஏதாவது விசேஷம் நடந்தா, அப்போ மிச்சமாகும் சாப்பாட்டைக் கொடுங்க’னு கேட்டேன். கொஞ்ச கொஞ்சமா ரெஸ்பான்ஸ் கிடைக்க ஆரம்பிச்சது.  கல்யாண வீட்டுச் சோறோ, கருமாதி வீட்டுச் சோறோ… எந்தப் பாகுபாடும் கிடையாது. எந்த விசேஷங்கள்ல மிச்சமானாலும் எனக்கு போன் வர ஆரம்பிச்சது. அன்னூர் வடவெள்ளினு கோவையைச் சுற்றி எங்கிருந்து போன் வந்தாலும் போயிடுவேன். சாதம், ரசம்னு இருக்கிறதை வாங்கிக்கிட்டு மதியானம் இங்கே ரீச் ஆகிடுவேன்.  பல இடங்கள்ல பெட்ரோல் காசையும் அவங்களே கொடுத்திருவாங்க.

இதுக்கு ஓர் அடையாளத்தை உருவாக்கணும்னு சமீபத்துலதான் ‘பசியாற சோறு’னு பேருவெச்சேன். ஹாஸ்பிட்டல்ல  என் போன் நம்பர் இருக்கு. அங்கே டிஸ்சார்ச் ஆனாலும், அடுத்து வர்றவங்ககிட்ட தகவலைச் சொல்லி, என் நம்பரைக் கொடுத்திருவாங்க. ‘இன்னைக்கு சோறு இருக்கானு?’ தினமும் போன் பண்ணிடுவாங்க. பல நாள் சோறு இருக்கும்; சில நாள் சோறு இருக்காது. இல்லாதபோது ‘இல்லை’னு சொல்றதுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும். தயங்கித் தயங்கித்தான் சொல்லுவேன். பிறந்தநாள், நினைவு நாளுக்கெல்லாம்கூட என்கிட்ட ஆயிரம் ரெண்டாயிரம் கொடுத்து சோறு போடச் சொல்றாங்க. அது மாதிரியான நேரத்துல, நானே ஆள்வெச்சு சமைச்சுக் கொண்டு வந்து போட்ருவேன்” என்று சொல்லும் ராஜா சேது முரளியிடம், “உங்க வாழ்க்கைக்கான பணத்துக்கு என்ன பண்ணுவீங்க?” என்று கேட்டால், “பல நல்ல உள்ளங்கள் இருக்காங்க. ஒருத்தர் மாசத்துல ஒரு நாள் பெட்ரோல் ஃபுல் பண்ணி கொடுத்திருவார். கிடைக்கிற நேரத்துக்கு வாடகைக்கு ஆட்டோ ஓட்டி, அதுல வர்ற வருமானத்துலதான் வாழ்க்கையை ஓட்டுறேன்” என்கிறார். இதுமட்டுமல்லாமல் தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் நிதி திரட்டி, நன்றாகப் படிக்கும் அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள் 150 பேரைத் தேர்வுசெய்து அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து உதவிகளையும் செய்துவருகிறார் ராஜா சேது முரளி.

விடைபெறும்போது, “பசியைவிட பெரிய கொடுமை வேற இல்லீங்க. உங்களால முடிஞ்சா சாப்பாடு இல்லாம கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு ஒரு வேளை சாப்பாடு வாங்கிக் கொடுத்துப்பாருங்க. அதுல கிடைக்கிற திருப்தியே தனி” என்றார் மனநிறைவுடன்.

Source…..Punniyamurthy  in http://www.vikatan.com

Natarajan