| Most of us have tried to diet at least once, in order to lose a few extra pounds. We’ve given up our favorite foods, changed how much we ate, what we ate, and when we ate. Most of us also realized that even though it’s essential for our health, dieting is not easy at all. If you’re looking for a way to cope with dieting, why not try humor? | ||||||||
|
Art
When Sayali, a Cobbler’s Daughter, Ran Barefoot and Won Gold ….
Sayali, a cobbler’s daughter, ran a 3000 meter race barefoot and won a gold medal. She grabbed the top spot despite facing the challenge of running without shoes on a hot synthetic surface.
They say the brightest of stars shine on the darkest of nights. And Sayali, the daughter of a cobbler in Mumbai, has proved this right.
She participated in a 3000-metre run at the school level, ran without shoes, and won a gold in the race.
She completed the race in 12:27.8 seconds in the Under-17 event at the District Sports Office inter-school athletic championships.
Her father, Mangesh, who repairs old shoes to feed his family, makes about Rs. 3000-10,000 a month. Whatever he earns goes towards the education of his two daughters.
Sayali, who is studying in Class 9, trained barefoot at the Naigaon Police Ground track. Used to practicing on mud, Sayali faced difficulties in running on a rough and hot synthetic surface for the actual race.
Aiming to just finish the race, Sayali did not expect to win a medal. In spite of several challenges, she managed to win the gold and make her parents proud. Mangesh wanted to watch her race but could not go due to his work. He encourages both his daughters to succeed in life and wants to see Sayali represent the country one day.
Source…Shreya Pareek…www.thebetterindia.com
Natarajan
These Students Don’t Throw Used Milk Packets in the Garbage. They Take Them to School Instead…
Students of one school in Goa wanted to save the environment and do their bit to reduce the increasing plastic waste in their area. Thanks to Goa Dairy, they found a brilliant way to do so and continue with the initiative to this day.
Goa, one of India’s favourite tourist destinations, has been struggling with the issue of improper garbage disposal for many years now. While the state is trying to find solutions, some students in a remote part of Goa are proactively working to tackle this problem in the best possible manner.
At a school located in Sakhali, North Goa, students have found a way to curb the increasing plastic waste that was getting accumulated in the form of milk packets in their neighbourhoods.
Picture for representation only. Photo Credit: Wikimedia
In 2013, Rudraksh Kanekar and Yusuf Karol, two students of Class VII in Progress High School, Sakhali, contacted the Goa state cooperative milk producers’ union (Goa Dairy), looking for an effective way to dispose of these packets. They were accompanied by their teacher, Umesh Sarnaik.
The dairy informed them that it was launching a waste management system – people who handed over 100 used milk packets to the dairy would be given one free milk packet in return. This was a decade old system. But this time, it was being launched with a revised feature that educational institutions could participate in the scheme as well.
Under the scheme, schools or colleges could open an account with Goa Dairy. And every time, in return for the 100 used milk packets, the money equivalent to one fresh milk packet would be credited to that account. The accumulated sum could then be used by the educational institutions to order milk or any other milk products during events like sports, annual meetings, etc.
In April 2013, Progress High School became the first school to be a part of the initiative, and was soon followed by 120 other educational institutes. Today, about 50 institutions continue to regularly supply milk packets to Goa Dairy.
According to the managing director of Goa Dairy, N C Sawant, the scheme helps inculcate good habits in children and teaches them the importance of keeping their environment clean.
Progress High School has consistently been part of this initiative and continues to supply milk packets to Goa Dairy to date.
Students are asked to bring used milk packets from their homes at the end of each month. A sub-in-charge in every class collects the packets and records how many were brought in and by whom. Some students are also involved in the process of washing, drying and bundling the packets.
The initiators of the program, Rudraksh and Yusuf, maintain digital records of all the students. Each student is given a target of collecting 365 empty milk packets in one academic year. The school collects about 2,000 packets every month.
“We collect empty packets not only from our homes but from our neighbours, relatives and nearby hotels. We have collected almost 27,000 milk packets till date and are happy that the project is growing,” Rudraksh told the Times of India.
Goa Dairy supplies about 85,000 litres of milk to the state each day, generating an average of 1,70,000 milk packets. The packets are then sent to scrap dealers.
Source…..Tanaya Singh….www.the betterindia.com
Natarajan
How Devotees are Keeping Narmada Clean and Feeding Poor Kids at the Same Time…..
Officials in the Hoshangabad district of Madhya Pradesh have asked devotees to donate coconuts to malnourished kids instead of offering them to the river. This step will not just help poor kids but will also prevent pollution in the river.
District collector Sanket Bhondwe came up with the idea and advised devotees to donate coconuts to malnourished children instead of offering them to the water body.
Besides preventing river pollution, the move will also prevent local vendors from re-collecting and re-selling the unbroken coconuts offered by devotees.
Photo: Maheshbasedia/Wikipedia
Devotees congregating at the Narmada river welcomed the move and donated over 1,000 coconuts for poor kids on the first day of the initiative itself.
These coconuts were collected and distributed to the local anganwadis in and around the district. Officials aim to collect about 5,000 coconuts in the next two days.
Though the initiative has been welcomed by the devotees, local vendors have been opposing the move, accusing the officials of hurting religious sentiments.
However, plans are afoot to implement coconut collection on an even larger scale during the nine-day-long Navratri festival where more than 5 lakh coconuts are offered to the Narmada river.
Source….Shreya Pareek….www.thebetterindia.com
Natarajan
His Parents May Iron Clothes for a Living, but Young Anuj Dreams of His Own Tech Company. ….
Children like 15-year-old Anuj Nirmal are our hope for tomorrow – the hope that one day, every child in our country will be able to nurture a strong dream of his/her own, and will have the opportunities and determination to achieve it.
15-year-old Anuj Nirmal’s interests range from writing blogs, building robots, and researching on how to create educational apps, to studying human psychology and predicting how people would behave in different circumstances. His personal achievements so far include winning an inter-school parliamentary debate competition, and attaining the second place in a city-wide Kho-Kho competition organized by the BMC, naming but a mere few.
Recently, he was also seen in the role of a student facilitator at a Teach For All conference in which leaders like Wendy Kopp (Founder – Teach For America) and State Senator of Colorado, Mike Johnston had also participated.
A few years ago, Anuj and his family moved from a small village near Allahabad, to a one room set-up in Prem Nagar Chawl, located in the bustling suburbs of Goregaon, Mumbai, to start life afresh. He is the youngest of three children in the family and his parents iron clothes for a living. However, such tough circumstances never deterred him from achieving his dreams.
Anuj is not only a brilliant student, but he also makes it a point to find the time to pursue his passion for technology and to learn more about the field.
“I was 7 years old when sci-fi and superhero movies began to inspire me. I loved watching how superheroes were able to help the world using technology!” he says with a grin.
It was then that he started maintaining a journal of all the ideas that would strike him, and also began to experiment on any object that he found around him.
“I dismantled a DVD player I found somewhere once and used its parts to create a locomotive engine for a small prototype crane lift. My experimenting actually caused a power failure inside the house once which made my parents ban the activity at home altogether!”
In the absence of a computer at home, Anuj used to save up money to visit an internet café to update his blog. The owner of café discovered his ability to type fast and offered him a job.
“I got to use his computers for free and paid my school fees with the salary he gave me. Now I work at the café in the evenings on weekdays and on Sundays. There I teach Microsoft Office and undertake admin duties along with learning the basics of coding and java script myself.”
Anuj draws inspiration from his parents and teachers alike.
“Studying in Siddharth Nagar municipal school, I’ve been fortunate to have Teach For India Fellows as my teachers since Grade 3 as they’ve always guided me and supported my ideas. I recently developed an interest in hacking and showed my science teacher and TFI Fellow, Sravanti Didi, how easy it was to hack into her computer. She wisely made me aware about cyber law and ethical hacking and recommended that I look up Ankit Fadia who wrote a book on ethical hacking in 2001 when he was just 15. Another Teach For India fellow, Apoorva Didi, taught us how to debate and construct arguments. I’ve always been a shy public speaker, but Apoorva Didi made me challenge my fear by taking us to the mall and asking us to debate in front of all the people there!”
For a 15-year-old, Anuj has perfected the art of managing his time prudently. He wakes up at 5 am every day, studies for an hour before reaching school at 7 am. Being the head boy of his school, he starts by making sure that everything is clean and ends the day by leading other students to move out of school in an orderly fashion. Since the school does not have a Hindi or Marathi teacher, Anuj attends tuition classes from 2 – 3:30 pm to address his weakness in language studies and then proceeds for Just For Kicks football practice (a TFI-led annual inter-school competition) at 5 pm before heading to the internet café at 7 pm where he works till 9.30 pm.
He has also been selected by Teach for India to be in the Planning Committee for the next phase of the organization.
“I feel so happy to be able to give my views and ideas. Teachers are usually aware of their classrooms to only a certain extent – when I interact with my classmates during recess and outside school, I get to see another side to them. I hope I can make as much of a contribution to the next phase of Teach For India as their Fellows have made to my life and thinking over the last 5 years” he says, solemnly, with heart-warming humility and touching honesty.
Anuj dreams to be the youngest founder of a technology company called Anuj’s Products that would build various tech gadgets. And he wishes to use the money that he makes from this company to build hospitals and schools for the poor.
“God has given us one life and we should use it to the fullest. I feel like crying when I look at beggars and handicapped people on the street and wonder why nobody is even trying to train them to talk on the phone so that they can work in a BPO, for example? After all, they can still use their mouth to speak! I want to make technology that can help such people so that nobody is ever left helpless. I also see boys in my area who sit on their bikes all day – smoking and picking up fights. If they are so interested in fighting, they should do something useful and join the military!”
Children like Anuj Nirmal give us hope that one day every child in our country would be able to nurture a strong dream of his/her own.
Applications to the 2016-18 Teach For India Fellowship program are open till October 27, 2015. Apply here.
Written By Alankrita Khera – Manager, Communications – Teach For India
Source…..www.thebetterindia.com
Natarajan
Term Of the Day…” STOCK “….
What is ” STOCK ” ?
1.A share of a company held by an individual or group. Corporations raise capital by issuing stocks and entitle the stock owners (shareholders) to partial ownership of the corporation. Stocks are bought and sold on what is called an exchange. There are several types of stocks and the two most typical forms are preferred stock and common stock.
2.British term for (1) A fixed interest government debt security issued usually in denominations, and (2) Inventory.
Use stock in a sentence
- When the company was just forming, Joe bought most of the stock and when the company became large, he sold his stock and became rich.
I am happy that I bought stock in a company when I was younger, because it became very valuable 20 years later.
The board of directors decided to use a secondary stock offering to raise additional capital to pay for expansion in China.
Notable Quotes
-
The Only Time a Company Should Repurchase its Shares“There is only one combination of facts that makes it advisable for a company to repurchase its shares: First, the company has available funds — cash plus sensible borrowing capacity — beyond the near-term needs of the business and, second, finds its stock selling in the market below its intrinsic value, conservatively-calculated. To this we add a caveat: Shareholders should have been supplied all the information they need for estimating that value. Otherwise, insiders could take advantage of their uninformed partners and buy out their interests at a fraction of true worth.”
-
Owning Options Compared to Owning Stocks“Ironically, the rhetoric about options frequently describes them as desirable because they put managers and owners in the same financial boat. In reality, the boats are far different. No owner has ever escaped the burden of capital costs, whereas a holder of a fixed-price option bears no capital costs at all. An owner must weigh upside potential against downside risk; an option holder has no downside. In fact, the business project in which you would wish to have an option frequently is a project in which you would reject ownership. (I’ll be happy to accept a lottery ticket as a gift — but I’ll never buy one.)”
-
Approaching Stocks After a Huge Crash“Nobody who has ever been on a falling elevator and survived ever approaches such a conveyance without a fundamentally reduced degree of confidence. (Stated by Robert Reno after the 1987 stock market crash)”
Source….. http://www.businessdictionary.com
Natarajan
தெய்வத்தின் குரல்: சரஸ்வதிக்கு ஆலயம் இல்லாதது ஏன்?
சரஸ்வதியைப் பற்றி எப்படி நினைக்கிறோம்? பூர்ண பிரம்ம சக்தி என்று நினைக்கிறோமோ இல்லையோ வித்யாதி தேவதை, கலை மடந்தை, அறிவுத் தெய்வமென்று அவளுக்கு ரொம்பவும் உன்னதமான ஸ்தானம் கொடுத்திருக்கிறோம். வெள்ளை வெளேரென்று வீணா, புஸ்தகங்களோடு அவளை நினைத்தாலே சாந்தியாயிருக்கிறது. சரஸ்வதி பூஜை பண்ணுகிறோம்.
அவளைப் பற்றி ஸ்தோத்திரங்கள், மகான்கள் பண்ணியிருப்பது, கம்பர், ஒட்டக்கூத்தர், குமர குருபரர், பாரதியார் போன்றவர்கள் தமிழில் அழகாகப் பண்ணியிருக்கிறார்கள். அவற்றை ஓதுகிறோம். முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் முதலானவர்கள் அவள் மீது செய்திருக்கும் கீர்த்தனங்களைப் பாடுகிறோம். குழந்தையாக ஸ்கூல் போக ஆரம்பிக்கும்போதே அவள்மேல் சுலோகங்கள் சொல்லி பிரியத்துடன் பக்தி பண்ண ஆரம்பித்துவிடுகிறோம்.
இத்தனை இருந்தாலும், இவ்வளவு ஆயிரம் கோயில் இருந்தும் சரஸ்வதிக்கு ஒன்றையும் காணோம். தமிழ்நாடு பூராவிலும் தஞ்சாவூர் ஜில்லாவில் கூத்தனூர் என்ற ஒரு இடத்தில்தான் சரஸ்வதி ஆலயம் இருக்கிறது. அது ஒட்டக்கூத்தர் கட்டிய கோவில். ஒட்டக்கூத்தருடைய ஊர்தான் கூத்தனூர்.
காமகோட்டத்தில், காஞ்சி காமாட்சி ஆலயத்தில் சரஸ்வதிக்கு சந்நிதி உண்டு. ஆனால் அதுகூட பிரம்ம பத்னியான சரஸ்வதி இல்லை என்றும், ராஜ ராஜேச்வரிக்கு மந்த்ரிணியாக இருக்கும் ராஜசியாமளையான மகா சரஸ்வதி என்றும் ஒரு வித்தியாசம் சொல்வதுண்டு. சரஸ்வதிக்கு பிம்பம், சந்நிதியுள்ள மற்ற கோவில்களிலும் அவை முக்கியமான இடம் பெறாமல் ஏதோ ஒரு மூலையில்தான் இருக்கின்றன.
மொத்தத்தில், பிரம்மா மாதிரியே சரஸ்வதிக்கும் கோயில் முக்கியத்துவம் இல்லை. ஆனால் பிரம்மாவிடம் ஜனங்களுக்கு விசேஷ பக்தி, மரியாதைகள் இல்லாததுபோல, சரஸ்வதிக்கு இல்லாமலில்லை. அவளை எல்லாரும் நிரம்பப் போற்றி பக்தி செய்கிறோம். படிக்க ஆரம்பிக்கும்போதே கல்வித் தெய்வம் என்று அவளைத் துதிக்கக் கற்றுக் கொடுத்துவிடுவதால், அது பசுமரத்தாணியாக மனசில் பதிந்து என்றைக்கும் அவளிடம் பக்தி நீங்காமலே இருக்கிறது.
நியூஸ் பேப்பர் பாஷையில் சொன்னால், அவள் ‘பாபுலர்’ தெய்வம். பிரம்மா ‘அன்பாபுலர்’ தெய்வம். அன்பாபுலர் தெய்வத்துக்குக் கோயிலில்லை என்றால் அது நியாயம். நல்ல பாபுலாரிடி இருக்கிற தெய்வத்துக்கும் ஏன் அப்படியே இருக்க வேண்டும்?
இங்கேதான் நம்முடைய தேசாசாரம் வருகிறது. பதிவிரத்யம் என்பது நம் தேசாசாரத்தில் ஊறிப்போன விஷயம். பதிவிரதைகள் புருஷனுக்கு இல்லாத எதையும் தாங்கள் அனுபவிக்க மாட்டார்கள். சரஸ்வதி பிரம்மாவின் நாக்கிலேயே உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கும் பதிவிரதை. அதாவது பிரம்மாவின் நாக்குதான் அவள் குடியிருக்கும் கோயில். அவள் எப்படிப் பதிக்குக் கோயிலில்லாதபோது தான் மட்டும் கோயிலில் குடிகொள்வாள்? அதனால்தான் அவளுக்கும் அவர் மாதிரியே கோயில் இல்லை.
அகத்திலே நாம் கூப்பிட்டால் அவள் வருவாள். தாயாரல்லவா? அதனால் நம் குடும்பத்து மனுஷியாக வருவாள். நமக்கு அறிவு புகட்ட வேண்டிய ட்யூட்டியும் அவளுக்கு இருப்பதால் தனிப்பட்ட முறையில் அகத்துக்கு வருவாள்.
ஆனால் ஊர் உலகத்துக்குப் பொதுவாக அவளைப் பெருமைப்படுத்திக் கோயில் கட்டுவது என்றால், அப்போது பதியை விட்டுவிட்டு, தான் மட்டும் மகிமை கொண்டாடிக்கொள்ள அவள் சம்மதிக்க மாட்டாள்.
அவளுடைய அந்த உத்தம ஸ்த்ரீ குணத்தை மதித்துத்தான் அவளுக்கு ஆலயமில்லாமல் வைத்திருக்கிறது. சக்திகளை வழிபடுவதற்கென்றே நவராத்ரி என்று வைத்துப் பூஜை பண்ணும்போது துர்கா, லட்சுமிகளுடன் அவளும் வந்து சரஸ்வதி பூஜை பெறுவாள். அதோடு சரி. பதியை நீக்கி, பொதுத் தலத்தில் கோயில் என்று வைத்து ஊர் கூடி நித்ய பூஜை, உத்ஸவாதிகள் பண்ணுவதற்கு அவள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாள்.
கோயிலில்லாத கடவுள்
நம் தேசத்தில் இத்தனை ஆயிரம் கோயில்கள் இருந்தும், ஒவ்வொரு கோயிலிலும் ஏகப்பட்ட சந்நிதிகள் இருந்தும் அநேக உத்ஸவாதிகள் நடத்தப்பட்டபோதிலும் பிரம்மாவுக்கு எதுவுமே காணோம். அபூர்வமாக எங்கேயாவது புஷ்கர் மாதிரி ஒரு க்ஷேத்திரத்தில்தான் தேடித் தேடி அவருக்குக் கோயில் பார்க்க முடிகிறது. பிரம்மா கோயில் என்றாலே புஷ்கரைத்தான் இன்று நினைக்கிறார்கள்.
நம்முடைய கும்பகோணத்திலேயே பிரம்மாவுக்குத் தனிக் கோயில் இருப்பது ரொம்பப் பேருக்குத் தெரியவில்லை. காஞ்சீபுரத்திலும் கும்பகோணத்திலும் தடுக்கி விழுந்த இடமெல்லாம் கோயில்கள் என்பார்கள். காஞ்சீபுரத்தில் நாம் ஜென்மாவில் பண்ணுகிறதற்கெல்லாம் கணக்கு எழுதும் சித்திரகுப்தனுக்கு அபூர்வமாகக் கோயில் இருக்கிறதென்றால், கும்பகோணத்தில் ஜென்மாவைத் தரும் பிரம்மாவிற்கு அபூர்வமாகக் கோயில் இருக்கிறது.
திருக்கண்டியூர் என்று திருவையாற்றுக்குக் கிட்டே இருக்கிறது. அது பரமசிவன் பிரம்மாவுக்கு ஆதியில் இருந்த ஐந்து தலைகளில் ஒன்றைச் சேதித்த க்ஷேத்திரம். அங்கே சிவனுக்கு பிரம்மச் சிரக்கண்டீசர் என்றே பேர். அங்கே பிரம்மாவுக்கும் சந்நிதி இருக்கிறது.
கொங்கு நாட்டிலுள்ள த்ரிமூர்த்தி க்ஷேத்ரமான பாண்டிக் கொடுமுடியிலும் இருக்கிறது. சிதம்பரத்தில் பிரம்மாவையே சண்டேச்வரர் என்று சொல்லி, கனக சபையைச் சுற்றி வரும்போது அவருக்கு ஒரு சின்ன கோஷ்டம் காட்டுகிறார்கள். ஆனாலும் இதெல்லாம் சமுத்திரத்தில் ஒரு துளி மாதிரிதான். நம் தலையெழுத்தை எழுதுகிறவரின் தலையெழுத்து இப்படி இருக்கிறது.
– தெய்வத்தின் குரல் (ஐந்தாம் பகுதி)
Source….www.tamil.thehindu.com
Natarajan
ஞான தெய்வம் சரஸ்வதி……
அக்டோபர் 21: சரஸ்வதி பூஜை
கல்விச் செல்வம் அளித்து அதன் மூலம் உலகில் வாழத் தேவையான அனைத்து வளங்களையும் பெற வழி வகை செய்பவள் சரஸ்வதி. பிரம்மனின் மனைவியான சரஸ்வதி கல்வி அறிவை வழங்குபவள். கல்வி என்பது குழந்தைகள், இளைஞர்களுக்கு மட்டுமல்ல அனைவருக்கும் எக்காலத்திற்கும் தேவையானதுதான். இவ்வுலகத்திற்கு வேண்டிய அறிவையும், அவ்வுலகத்திற்குத் தேவையான ஞானத்தையும் அளிப்பவள் சரஸ்வதி.
சரஸ்வதி தேவி பிரம்மாவை மணம் புரிய ஊசியின் முனை மேல் நின்று உத்த தவம் செய்ததாகக் கூறுவர். சரஸ்வதிக்குப் பெரும்பாலும் கோயில் இல்லை. தமிழகத் தில் கூத்தனூரில் தனிக் கோயில் உண்டு.
சிதம்பரத்தில் தில்லைக் காளி கோயிலில், வீணையேந்தி நிற்கும் சரஸ்வதிக்கு ஒரு சந்நிதி உண்டு. கல்விக் கடவுளாக ஒரு பெண் தெய்வத்தை வணங் குவது மிகச் சிறப்பானது. அவளுக்கு என்று கோயில்கள் இல்லா விட்டாலும், இல்லம்தோறும் சரஸ்வதி பூஜையன்று கோலோச்சுபவள் சரஸ்வதியே.
வாழ்நாளில் கூத்தனூருக்கு ஒரு முறை சென்று வந்தால், கல்வியும் ஞானமும் செழிக்கும் என்பது நம்பிக்கை. கும்பகோணம், காரைக்கால் மார்க்கத்தில் பூந்தோட்டம் வழித்தடத்தில் உள்ள கூத்தனூர் என்னும் கிராமத்தில் கோயில் கொண்டுள்ளாள் சரஸ்வதி.
வெண் தாமரையில் வீற்றிருப்பவள் சரஸ்வதி. வெள்ளை நிற அன்ன வாகனம் கொண்டவள். தன் கரங்களில் வீணையை யும் புத்தகத்தையும் தாங்கிய கலாவாணி.
ஒட்டக்கூத்தரின் ஊர்
பண்டைய தமிழ் இலக்கியத்தில் பெரும் புகழ் பெற்றவர் ஒட்டக்கூத்தர். கூத்தனூர் இவரது சொந்த ஊர் என்பதால் இவரது பெயருடன் அவ்வூரின் பெயர் இணைந்து ஒட்டக்கூத்தர் என்றானது என்பார்கள். மன்னன் ஒருவன் இவரது புலமையை மெச்சி இந்த ஊரைப் பரிசாக அளித்ததாகவும் கூறுவர்.
தற்போதும் இந்த ஊர் புகழ் பெற்று விளங்குவதற்குக் காரணம், இங்கு தனித்துக் கோயில் கொண்டுள்ள சரஸ்வதியே. இந்த சரஸ்வதியை வணங்குவதால் மாணவ, மாணவிகள் தங்கள் கல்வி நிலை உயரப் பெறுவார்கள். இந்தக் கோயிலில் பேனாக்களைக் கொண்டுவந்து சரஸ்வதியின் பாதங்களில் வைத்து வேண்டிச் செல்லும் வழக்கம் மாணவர்களிடையே இன்றும் உண்டு. பத்தாம் வகுப்பு, பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு இறுதித் தேர்வுக்கு முன் மாணவர்கள் இங்கு வந்து வணங்கிச் செல்வர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
பூஜைத் துளிகள்
# மனைப் பலகை ஒன்றில் மாக்கோலம் போட்டு, செம்மண் இட வேண்டும். பின்னர் அடுக்க வேண்டிய புத்தகங்கள், நோட்டுக்களுக்குச் சந்தனம், குங்குமம் இட வேண்டும். முதலில், நீண்ட புத்தகங்கள், நோட்டுக்கள் ஆகியவற்றை அடியில் வைக்க வேண்டும். அதற்கு மேல் சிறிய புத்தகம், நோட்டுக்களை வைத்து, அவை கீழே விழாமல் அடுக்க வேண்டும். நோட்டுப் புத்தகங்களே இங்கு சரஸ்வதியாகப் போற்றப்படுவதால், சரஸ்வதி படத்தை அவற்றின் மீது சாற்றி வைக்கலாம்.
# அறிவிற்குக் குருவாக விளங்குபவள் என்பதால் மஞ்சள் சாமந்திப் பூச்சரத்தை அப்படத்தின் மீது அழகாகச் சாற்ற வேண்டும். வெண்மைக்கு உரியவள் என்பதால் மணம் வீசும் மல்லிகைப் பூச்சரத்தையும் சாற்றலாம். அடுக்கப்பட்டுள்ள புத்தகங்களுக்கு அருகே எழுது பொருள் உட்படக் கல்விக்குத் தேவையான பேனா, பென்சில், ரப்பர், அளவுகோல் (ஸ்கேல்), ஜியாமெண்டிரி பாக்ஸ் ஆகியவற்றை அடுக்க வேண்டும். இல்லத்தில் ஒரு குழந்தைக்கு மேல் இருந்தால், ஒவ்வொருவருடைய பொருளையும் பூஜையில் வைக்க வேண்டும். சரஸ்வதி பிரம்மனின் மனைவி, பிரம்மனோ நாராயணனின் நாபியில் தோன்றியவர். அதனால் சரஸ்வதிக்கு மாமனார் ஆகிறார் விஷ்ணு. அதனால் விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம், பகவத் கீதை ஆகிய புத்தகங்களையும், சரஸ்வதி பூஜையில் மேற்புறமாகவே வைக்க வேண்டும்.
# சுத்தி போன்ற ஆயுதங்கள் இருந்தால் அவற்றையும் அடுக்க வேண்டும். கிரிக்கெட் மட்டை, பந்து, கோலி, கேரம், சதுரங்கம் போன்ற விளையாட்டுப் பொருட்களை அணிவகுத்து வைக்கலாம். இசை சம்பந்தப்பட்ட, சுருதிப் பெட்டி, வீணை, கிடார், மிருதங்கம், ஜால்ரா அகியவற்றைச் சந்தனம், குங்குமம் இட்டு அழகுற வைக்கலாம்.
# உதிரிப் பூக்கள் கொண்டு சரஸ்வதியின் புகழைப் பாட்டாகவோ, வார்த்தைகளாகவோ கூறிப் பூஜிக்க வேண்டும்.
# ’சரஸ்வதி நமஸ்துப்யம் வரதே காமரூபிணிவித்யாரம்பம் கரிஷ்யாமி சித்திர் பவதுமே சதா’ என்ற துதியைச் சொல்லியும் சரஸ்வதியை வணங்கலாம். குளித்து முடித்துச் சுத்தமாக இருக்கும் குழந்தைகளை, சரஸ்வதியை நமஸ்கரிக்கச் செய்ய வேண்டும். அன்றைய தினம் படிக்கக் கூடாது என்பார்கள்.
# கல்விக்கு அதிபதியான சரஸ்வதியை வெண் தாமரையாலோ அல்லது அதன் இதழ்களாலோ பூஜித்தல் அரிய பலன்களை அளிக்கும் என்பது பெரியோர் வாக்கு. வெண்மை உடை உடுத்தி, வெள்ளை நிற அன்ன வாகனம் கொண்டவள். வெண் தாமரையில் அமர்ந்து, வீணை வாசிக்கும் கோலத்தில் காட்சி அளிக்கும் சரஸ்வதி அறிவினை அள்ளித் தருபவள். இத்தெய்வத்தைச் செந்தாமரை மலர்களாலும் அர்ச்சிக்கலாம். இதனால் வாழ்வில் வளம் பெருகும் என்பது ஐதிகம்.
# பூஜையின் முடிவில் சர்க்கரைப் பொங்கலில் நெய் அதிகம் சேர்த்துச் சமைத்து நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். மாலையில் கருப்பு கொண்டைக் கடலைச் சுண்டல் நிவேதனம் செய்வது மிகுந்த விசேஷத்தை அளிக்கும்
Source…….விக்னேஷ் ஜி…. in http://www.tamil.thehindu.com
Natarajan
Handwritten Postcard Tributes for Former President APJ Abdul Kalam……
File photo of former President Dr APJ Abdul Kalam.
On the 84th birth anniversary of former President Abdul Kalam, a nonprofit organisation has hit upon an unique idea to pay tribute to the late ‘Missile Man of India’ through handwritten postcards.
The Kochi-based LetterFarms, a community art project is inviting people from all walks of life to participate in a project where they pen handwritten postcards expressing their sentiments about the late President.
The campaign ‘dearkalamsir’ aims to create an anthology of postcards.
“The campaign has been launched today and we aim to reach and get letters from across all the 30 states of the country. This event will finally culminate on the first death anniversary of Dr Kalam on July 27, 2016,” Jubie John of LetterFarms, a Kochi-based NGO said.
The campaign aims to call on students, corporate, celebrities to send to pick up a simple postcard and add their unique voice in form of a letter or a drawing or a sketch or a poem.
“Even though we live in a digital age where communication is ruled by technology, yet a handwritten note is still the most impactful way to communicate” Jubie said.
“We are leveraging on people’s handwritten power for creating a tribute in a very personal way, making Dr Kalam the only public leader for whom such a people-powered movement was ever created,” Jubie said.
The campaign aims to reach to a number of 84,000 postcards in the first 84 days. An expected number of 10 lakh students will participate in the first phase of the campaign.
“The campaign is divided in to two phases. First being the mobilisation phase. Right now students and corporate from 22 states have come on board we are expecting to get a good response from all the 30 states. Second phase is essentially exhibiting the best of the best messages, illustrations and creative pursuits of people who have sent the post cards,” Jubie said.
The NGO, which was set up a year ago says it plans, through on-ground and online efforts to create a hybrid of online and offline tributes to President Kalam.
“Our aim is to equally engage the rich and the poor, the rural and the urban, the online and the offline, the young and the old – literally everyone. We’re thrilled to see the amazing handwork of people on a simple postcard and how it’s indeed as unique as their figure prints” Saji Mathew, co-founder of LetterFarms said.
Source….www.ndtv.com
Natarajan
For The Love of Birds: This Chennai Man Feeds 2,000 Parrots Every Day….
C Sekar serves thirty kilos of rice to the parrots who have been visiting his place since the last 25 years.
CHENNAI: The dilapidated terrace of camera mechanic C Sekar in Chennai turns into a dining hall for around 2,000 parrots every day.
Every morning and evening, Mr Sekar arranges several rows of wooden planks and serves thirty kilos of rice to the birds who have been visiting his place since the last 25 years.
The 62-year-old owner of Camera House says, “What are we going to take back even if we earn a lot? This is just a service for these living creatures. This gives me lot of spiritual satisfaction”.
Mr Sekar avoids travelling out of the city for the love of these visitors. During unavoidable circumstances, he returns on the same day.
“Once, we had arranged my friend to feed the birds. But they just did not land to eat. They are sharp and they know me. Since then, I don’t travel at all,” he said.
Mr Sekar, who spends around five hours every day to feed these parrots, has little time left for camera repair work. The 62-year-old said he has pledged around 20 sovereigns of his wife’s gold to feed the birds.
He spends 40 per cent of his income to provide food to these birds. On days when he earns good money, the parrots get a special treat. “I feed them American baby corn and guava on days I make good money,” he told NDTV.
However, the 45-year-old house, where he lives on rent, is up for sale. Not willing to abandon these birds, Mr Sekar wants to sell a vintage collection of 4000 cameras to raise money so that he can buy the property.
Mr Sekar says he has the total support of his family.
Source….www.ndtv.com
Natarajan
Take off with Natarajan 