Source:::Unknown… Input From a friend of mine
Natarajan
Attitude
” வெறும் கை என்பது மூடத்தனம்…விரல்கள் பத்தும் மூலதனம் “
ரயிலில் கற்ற பாடம் …
கன்னியாகுமரியில் இருந்து மும்பை செல்லும் அதி
விரைவு புகை வண்டி, சராசரி மக்களுக்கு கூட்ட நெரிசல் நரகத்தையும்,
நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு பாலைவன வெப்பத்தையும் , மேல்தட்ட மக்களுக்கு
மெல்லிய குளிருடன் சின்னதொரு மிதப்பையும் கொடுத்து கொண்டு சென்று
கொண்டிருந்தது. இரண்டாவது வகுப்பு குளிரூட்டப்பட்ட போகியில் அமர்ந்து
கொண்டு, கைக்கணிணியில் வரவு செலவு கணக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். மாதம்
ஒரு முறை மும்பை பயணம் வாடிக்கையாகி போனது எனக்கு, தென் மாவட்ட
தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளுக்கும் , பட்டாசு தயாரிப்பாளர்களுக்கும் ,
குஜராத்தில் உள்ள சில மெட்டலர்ஜி நிறுவனங்களுக்கும் சிவப்பு பாஸ்பரஸ்
விற்பனையை கவனித்துக்கொள்ளும் உத்தியோகம். நல்ல சம்பளம், அதை விட ராஜ
மரியாதை, கேட்ட உதவிகள் கேட்பதற்கு முன் வழங்கும் நிறுவனம் ,
பார்த்தவுடன் அடையாளம் தெரிந்து கொள்ளுமளவிற்கு பெயர்
சம்பாதித்துக்கொண்ட, லாபத்தில் கொழிக்கும் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின்
அடையாள அட்டை என ஒரு பெருமிதத்துடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன்.வழக்கமாக
இதே ரயிலில் வருவதால் வேலை செய்யும் பேன்ட்ரி ஆர்டர்லிகளுடன் ஒரு
சிநேகிதம் இருக்கத்தான் செய்தது .தேவையான இடத்தில் தேவையானவற்றை அவர்கள்
தருவதும், புகை பிடிக்க பேன்ட்ரி கார் செல்வதும் எனக்கு
பழக்கமாகிபோனதுஅப்படி புகைப்பிடிக்க சென்ற போதுதான் அவரை பார்த்தேன்.
ஆனந்தம் நல்லெண்ணெய் விளம்பரம் போட்ட கை வைக்காத பனியன் ,கிருதா வழியாக
வழியும் எண்ணை, கால்சட்டை தெரியுமளவிற்கு தூக்கிகட்டிய லுங்கி , சரியாக
சவரம் செய்யாத உலர்ந்த கன்னம், நட்புடன் பார்க்கும் விழிகள். இவரை
எங்கேயோ பார்த்திருக்கோமே என்று தோணியது , வேறு எங்கே , மளிகைக்கடையில்
மடித்து கொடுக்கும் மக்கள் இதே போல் தானே இருக்கிறார்கள் . சரி ,
இவருக்கு குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டி அருகே என்ன வேலை , இந்த கோலத்தில்
இருக்கும் இந்த ஆள் கண்டிப்பாக ஏ சி டிக்கெட் வாங்க வாய்ப்பே இல்லை ,
ஆனால் நெடு நேரமாக இங்கு தான் இருக்கிறார் என்ற போது ஒரு சிறிய சந்தேகம்
எட்டி பார்த்தது . இருந்தாலும் வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பது போல் கதவருகே
நின்றுகொண்டே சிகரெட் ஒன்றை பற்ற வைத்தேன் , இன்னும் அந்த ஓட்ட வைத்த
புன்னகை அவரிடமிருந்தது .ரயில் ஈரோடு ரயில் நிலையத்தை நெருங்கியபோது
அவரிடம் ஒரு சின்ன பதட்டத்தை காண முடிந்தது , அப்போதுதான் கவனித்தேன்
அவர் அருகில் இருக்கும் ஒரு சாக்கு மூட்டையை , எனக்கு இப்போது தெளிவாக
புரிந்தது , குப்பை பொறுக்கும் ஆள் தான் அவர் . உடன் ஒரு சின்ன கோபமும்
வந்தது , இப்படி இவர்களை ஏ சி பெட்டிகளில் அனுமதித்தால் , ஏதேனும் களவு
போய் விட வாய்ப்புகள் அதிகமாயிற்றே , வரட்டும் அந்த டி டி ஆர் என்ற
நினைத்துக்கொண்டே மீண்டும் அவரை நோட்டமிட ஆரம்பித்தேன் . இது எனக்கு
தேவையில்லாத வேலை தான் என்றாலும், அவர் முகத்தில் தெரிந்த அந்த அம்மாஞ்சி
களையும், கண்களில் இருந்த சிநேக பார்வையும் எண்ணை அவரிடம் பேச சொல்லி
தூண்டியது.“என்னங்க ! ஈரோட்டுல இறங்குறீங்களா?”
“இல்ல சார், நான் பாம்பே வரைக்கும் வர்றேன், இங்க இறங்கி சில்ர வேலைகளே
முடிச்சிறனும்!”
“ஒ ,அப்ப பாம்பே வர்றீங்களா !”
“ஆமா சார் ! நீங்க பம்பாய் தான் போறீகளா !” பாமரத்தனமாக கேட்டார்
“ஆமாங்க !” என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போது ரயில், நிலையத்தை
அடைந்ததுஉடன் அவர் இறங்கி கொண்டார் , சாக்கு மூட்டையை தோளில்
போட்டுகொண்டு ஒரு கையால் இன்னொரு முனையை பிடித்துக்கொண்டார் . அது அவர்
தோளில் தொய்வாகவும் குப்பைகளை போடுவதற்கு ஏதுவாக திறந்த நிலையிலும்
இருந்தது. சட சட வென பொறுக்க ஆரம்பித்தார்., ரயில் நின்ற பத்து
நிமிடங்களில் அவர் ஓட்டமும் நடையுமாக மொத்த பிளாட்பாரத்தையும் அலசிவிட்டு
மறுபடியும் நான் இருந்த பெட்டிக்கே வந்து நின்றுகொண்டார். வண்டி
கிளம்பியது.இம்முறை நான் கேட்டுவிடுவது என்று தீர்மானித்து கொண்டேன் .
இம்மாதிரி கேள்விகளை ஆரம்பிப்பதில் கொஞ்சம் சிரமம் இருக்கத்தான் செய்கிறது
“நீங்க ஏன் ஏ.சி.ல ஏறுறீங்க, ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டுல வரலாமில்ல ”
“இல்ல சார் , அங்க இருந்த நமக்கு தேவையான ஐட்டம் கிடைக்காது, அதனால தான்
இங்க இருக்கேன். ஆனா டிக்கெட் வச்சிருக்கேன். எனக்கு சீட் சிலிப்பர்
கிளாஸ்ல இருக்கு” என்று கொஞ்சம் படபடப்புடன் பேசினார்
“சாரு பாங்க்ல வேல செய்திகளோ ” கேள்வி கேட்டார் சற்று எதிர்பார்ப்புடன்,
“இல்ல ,ஏன் கேக்குறீங்க ” என்றேன்“ஒரு சின்ன விஷயம் கேக்கணும், இந்த
டாக்ஸ் எப்பிடி கட்டுறதுன்னு கேக்கலாம்னு தான் கேட்டேன் ”
சிரிப்பு வந்தது எனக்கு. “டாக்ஸ் கட்டுறதுக்கு ஆடிட்டர பாக்கணும் ,
பேங்க்ல வேலை செய்றவங்களுக்கும் டாக்ஸ்க்கும் சம்பந்தமில்ல” என்ன ஒரு
அப்பாவியாக இருக்கிறார் , இது தான் இந்திய மக்களின் நிலைமை என்ற அளவிற்கு
என் சிந்தனை சென்று கொண்டிருந்த போது தான் என் ஆறாம் அறிவு டக் என
விழித்து அந்த சந்தேகத்தை இடி போல் இறக்கியது“குப்பை பொறுக்கும் ஒருவன்
எதற்காக டாக்ஸ் கட்டவேண்டும் என்கிறான்” என்ற எண்ணம் தான் முன்னதாக நான்
ஏய்த ஏளனத்தில் கொஞ்சம் வருத்தமாகி அவர் நகர்ந்து கொண்டிருந்த வேளையில்
நான் அழைத்தேன்.
“அண்ணே, ஒரு நிமிஷம்” என் வாய் தானா அவரை அண்ணா என்றது. எல்லாம் காசு
பண்ணும் இல்லை இல்லை டாக்ஸ் பண்ணும் வேலை .
திரும்ப அருகில் வந்தவரிடம் “யாருக்கு டாக்ஸ் கட்டனும்”
என்றேன்“எனக்குதான் சார் , அதில்லாம நான் பேங்க் பத்தி கேட்டது டாக்ஸ்
கொறைக்க என்ன முதலீடு செய்யலாம்னு கேக்கதான் சார் ” என்று சொல்லும்போதே
என் தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது , ரயில் இரைச்சலின் நடுவேயும் என் உள் மணம்
என்னை அசிங்கமாக திட்டியது தெளிவாக கேட்டது .இந்த நேரத்தில் நான் என்ன
பேசினாலும் உளறுவது போலத்தான் இருக்கும் ,எனவே சற்று நேரம் மௌனம்
சாதித்தேன்“அண்ணே , டாக்ஸ் கட்டுற அளவுக்கு என்ன தொழில் பண்றீங்க ” அவர்
செய்யும் வேலையை இப்போதுதான் பார்த்தேன் , என்றாலும் குப்பை பொறுக்குற
நீங்க ஏன் டாக்ஸ் கட்டுறீங்க என்று கேட்பது என் உள் மன பொறாமையையும்
வஞ்சத்தையும் காட்டிவிடும் என்று அப்படி ஒரு கேள்வியை கேட்டேன் .அண்ணன்,
ஒரு முதலாளி, அவரிடம் மொத்தம் ஏழு தொழிலாளிகள் உண்டு, அவர்களுக்கு இவர்
டிக்கெட் எடுத்து, சாப்பிட பணம் கொடுத்து விடுவார், வேலை என்னவென்றால்
கன்னியா குமரியில் இருந்து ரயிலில் ஏறி , முதல் வகுப்பு பெட்டியருகே
நின்று கொள்ள வேண்டும் , வண்டி எந்த சிக்னலுக்காக நின்றாலும் இறங்கி
அலுமினியம் பாயில் தாளை மட்டும் பொறுக்க வேண்டும் , முதல் வகுப்பில் தான்
குப்பை போடுவதற்கு வசதியாக குப்பைதொட்டி உள்ளது, ஆனால் மற்ற வகுப்பு
பயணிகள் சாப்பிட்டு விட்டு எறிந்து விடுவார்கள் , எனவே தான் முதல்
வகுப்பு முன் நின்றே பயணம் செய்கிறார்கள் . இவர்களின் இலக்கு ஒரு ரயில்
போய் வருவதற்குள் நூறு கிலோ அலுமினியம் பாயில் திரட்டுவது ,அதாவது நான்கு
நாட்கள் (போக, வர) பயணத்தில் ஒரு வேலை ஆள் மூலம் கிடைக்கும் லாபம் ரூபாய்
நாலாயிரம், எட்டு பேரின் சம்பாத்தியம் முப்பத்தி ரெண்டாயிரம், மாத
சம்பாத்தியம் ரூபாய் இரண்டு லட்சத்து நாற்பதாயிரம் ,செலவு நாப்பதாயிரம் ,
வருமானம் இரண்டு லட்சம் , வருட வருமானம் இருபத்திநாலு லட்சம் .இது
கன்யாகுமரி – பம்பாய் வழித்தடத்தில் மட்டும் , இன்னும் இது போல் மூன்று
வழித்தடங்கள் உள்ளன .மலைத்து நின்றேன். கார்பொரேட் நிறுவனத்தில்
அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் கை கட்டி அடிமை போல் வேலை செய்யும் நான் ஏ சி
பெட்டியில் சென்று கொண்டு எகத்தாளமிட்டு கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் சின்ன
ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக யோசித்து , கௌரவம் பார்க்காமல், கர்வமில்லாமல்
உழைத்து என்னை விட பல மடங்கு லாபம் பார்ப்பவர் பெட்டிக்கு வெளியே
பாத்ரூம் அருகே சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்து வருகிறார். அன்று நான் இருந்த ஏ
சி பெட்டி கொதிக்கும் நெருப்பை கொட்டுவது போல் இருந்தது. எந்த தொழில்
செய்கிறோம் என்பது அல்ல விஷயம், அதை எவ்வளவு அக்கறையுடன் செய்கிறோம்
என்பது தான் முக்கியம் என்பதற்கு இவர் ஒரு உதாரணம்.“சார் ! எனக்கு
தெரிஞ்ச நண்பரோட போன் நம்பர் இது ,இவரு முதலீடு செய்றத பத்தி உங்களுக்கு
உதவி செய்வாரு சார் ” என்று கூறி விடைபெற்றேன். இம்முறை என்னையும்
அறியாமல் அவரை சார் என்று அழைத்தேன். .மேற்படி
பதிவு உணர்த்தும் நீதியை பற்றி குறிப்பிடவேண்டுமானால்…ஒன்று : உருவு கண்டு எள்ளாமை வேண்டும்.
இரண்டு : திருடுவது, பொய் சொல்வது இரண்டும் இல்லாத எந்த தொழிலும் இந்த
உலகில் கேவலமில்லை. ஒரு தொழிலில் இந்த இரண்டில் ஒன்று இருந்தால் கூட அதை
விட கேவலமான தொழில் இந்த உலகில் இல்லை.
மூன்று : எந்த தொழில் செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல. அதை எவ்வளவு
அக்கறையுடன் செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.
வாழ நினைத்தால் வாழலாம்
வழியா இல்லை பூமியில்
ஆழக் கடலும் சோலையாகும்
ஆசையிருந்தால் நீந்திவா
பார்க்கத் தெரிந்தால் பாதை தெரியும்
பார்த்து நடந்தால் பயணம் தொடரும்
பயணம் தொடர்ந்தால் கதவு திறக்கும்
கதவு திறந்தால் காட்சி கிடைக்கும்
காட்சி கிடைத்தால் கவலை தீரும்
கவலை தீர்ந்தால் வாழலாம்!
Source::::
http://kadayanallur.org/ & Input from a friend of mineNatarajan
Joke of the Day…” Are You sure I am Drunk …” ?
A completely inebriated man was stumbling down the street with one foot on the curb and one foot in the gutter. A cop pulled up and said, “I’ve got to take you in, pal. You’re obviously drunk.”
Our wasted friend asked, “Officer, are ya absolutely sure I’m drunk?”
Yeah, buddy, I’m sure,” said the copper. “Let’s go.”
Breathing a sigh of relief, the wino said, “Thank goodness, I thought I was a cripple.”
Source::::Joke a day.com
Natarajan
Gmail Passwords Leaked ? ….
About 5 million Gmail addresses and passwords were leaked this week, sparking fears among many–even Yahoo Mail and Outlook email users–but people shoudln’t worry, Google says. There’s no evidence that any other email services other than Gmail were compromised in any way, and Google says it wasn’t hacked.
The password leak came likely via phishing scams and hacked websites.
But the leak, however, underscores that Gmail, Yahoo, and Outlook users should be wary of phishing scams. Users should also make sure their password is strong enough.
It was reported that 5 million Gmail accounts and passwords were dumped on a Russian Bitcoin forum last week, but the data is old, according to PC World and other reports.
Google said that users should not be too concerned about the leak.
“One of the unfortunate realities of the Internet today is a phenomenon known in security circles as “credential dumps”—the posting of lists of usernames and passwords on the web. We’re always monitoring for these dumps so we can respond quickly to protect our users. This week, we identified several lists claiming to contain Google and other Internet providers’ credentials,” it said in a blog post.
It added: “We found that less than 2% of the username and password combinations might have worked, and our automated anti-hijacking systems would have blocked many of those login attempts. We’ve protected the affected accounts and have required those users to reset their passwords. It’s important to note that in this case and in others, the leaked usernames and passwords were not the result of a breach of Google systems. Often, these credentials are obtained through a combination of other sources.”
PC World, citing the CSIS Security Group, reported that the Russian leaker says more than 60 percent of the data is legitimate.
“We can’t confirm that it is indeed as much as 60 percent, but a great amount of the leaked data is legitimate,” Peter Kruse, the chief technology officer of CSIS, told the website. “We believe the data doesn’t originate from Google directly,” Kruse added. “Instead it’s likely it comes from various sources that have been compromised.”
Source::::Jack Phillips, Epoch Times | September 11, 2014
Natarajan
Message For the day…” The Day We Do Not Render any Service To the Public ….”
Joke of the Day…” Do You always Carry TV Remote …” ?!!!
“Cash, check or charge?” the cashier asked after folding items the woman wished to purchase. As the woman fumbled for her wallet, the cashier noticed a remote control for a television set in her purse.
“Do you always carry your TV remote?” the cashier asked.
“No,” she replied. “But my husband refused to come shopping with me, so I figured this was the most evil thing I could do to him.”
Source::: Joke a day.com
Natarajan
படித்து ரசித்தது … ” அய்யா …நான் ஒரு குதிரைக்காரன்…” !!!
ஒரு பெரிய குரு இருந்தார். முற்றும் துறந்தவர். எல்லாம் கற்றவர். அவரை ஒரு பிரசங்கம் செய்யக் கூப்பிட்டிருந்தாங்க.
பத்தாயிரம் பேர் வருவாங்கனு சொல்லியிருந்தாங்க. அவரை அழைச்சிட்டு வர ஒரு குதிரைக்காரன் போயிருந்தான். அன்னிக்குன்னு பார்த்து ஊரில் பயங்கர மழை. கூட்டம் கேன்சலாகி எல்லோரும் கலைஞ்சு போயிட்டாங்க.
குரு வந்தபோது அங்கே யாருமே இல்லை. பேசறதுக்காக நிறையத் தயார் பண்ணிட்டு வந்த குருவுக்கோ ஏமாற்றம். இருக்கிற ஒரு குதிரைக்காரனுக்காக மட்டும் பிரசங்கம் பண்ணவும் மனசில்லை.’என்னப்பா பண்ண லாம்?’னு கேட்டார்.
‘அய்யா! நான் குதிரைக் காரன்… எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுங்க. ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணு தெரியுங்க… நான் முப்பது குதிரை வளர்க்கிறேன். புல்லு வைக்கப் போறப்போ எல்லாக் குதிரையும் வெளியே போயி, அங்கே ஒரே ஒரு குதிரை மட்டும்தான் இருக்குதுனு வெச்சுக்கோங்க. நான் அந்த ஒரு குதிரைக்குத் தேவையான புல்லை வெச்சிட்டுத்தாங்க திரும்புவேன்’னான்.
பொளேர்னு அறைஞ்ச மாதிரி இருந்தது குருவுக்கு. அந்தக் குதிரைக்காரனுக்கு ஒரு ‘சபாஷ்’ போட்டுட்டு, அவனுக்கு மட்டும் தன் பிரசங்கத்தை ஆரம்பிச்சார். தத்துவம், மந்திரம், பாவம், புண்ணியம், சொர்க்கம், நரகம்னு சரமாரியா போட்டுத் தாக்கி பிரமாதப் படுத்திட்டார் குரு. பிரசங்கம் முடிஞ்சுது. ‘எப்படிப்பா இருந்தது என் பேச்சு?’னு அவனைப் பார்த்து பெருமையா கேட்டார் குரு.
‘அய்யா… நான் குதிரைக்காரன். எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுங்க. ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணு தெரியுங்க… நான் புல்லு வைக்கப் போற இடத்தில் ஒரு குதிரைதான் இருந்துச்சுன்னா, நான் அதுக்கு மட்டும்தான் புல்லு வெப்பேன். முப்பது குதிரைக்கான புல்லையும் அந்த ஒரு குதிரைக்கே கொட்டிட்டு வர மாட்டேன்!’னான். அவ்ளோதான்… குரு தெறிச்சிட்டார்!
நீதி…மத்தவங்களுக்கு என்ன தேவையோ, அல்லது எது சொன்னா புரியுமோ அதை மட்டும் சொல்லனும்…புரியாத, தேவையில்லாத விஷயங்களை மெனக்கெட்டு சொல்றது நம்மைதான் முட்டாளாக்கும் !!!
Source:::: Unknown… Input from a friend of mine
Natarajan
Autonomous People Movers Heathrow Airport Terminal ….
Matthew Phenix in BBC .com
These autonomous people-movers run along a closed course between Heathrow’s Terminal 5 and the Business Car Park, 2.4 miles away. (Matthew Phenix)
Tucked in a corner of Terminal 5 at London’s Heathrow airport, the future of urban mobility is quietly unfolding.
Since 2011, on a closed course between the terminal and the Business Car Park, 2.4 miles away, a fleet of 21 diminutive passenger pods have ferried as many as 1,000 passengers each day, quietly logging well more than 1m autonomous miles in the process. It’s a small-scale experiment, commissioned by Heathrow Airport Holdings Limited and built by UK-based Ultra Global PRT (for Personal Rapid Transit), but its success – measured by cost savings, environmental impact and user-friendliness – may help define locomotion in the city of tomorrow.
This is no miniature railway; Ultra pods are real cars, with rubber tires and untethered, battery-driven powertrains. Although they OFFER
space for as many as six people and their luggage, they are compact, measuring 12ft long, 5ft wide and 6ft tall; and lightweight, tipping the scales at just 1,870lbs, including a 141lb battery pack. At its 25mph top speed, the pod draws only 2kW of electricity and hums along at 35dB (quieter than a refrigerator). Pods self-monitor battery level, occasionally excusing themselves at station stops for “opportunity charging”.
More than a novelty, the Heathrow pod network boasts some impressive environmental claims. The system already meets Kyoto Protocol 2050 projections, delivering a 50% reduction in per-passenger carbon emissions compared with diesel-powered buses and 70% compared with cars. By Heathrow’s estimate, the pods replace some 70,000 bus journeys each year. And unlike a shuttle bus, the average wait time for a pod is less than 10 seconds (80% of passengers have no wait at all).
Operation is splendidly simple. In the station, touch-screens allow riders to select their destination (Heathrow’s system OFFERS only two outbound options). The doors open and a mellifluous recorded voice welcomes the rider and begins narrating the experience. After the passenger presses the “Close doors” and “Start” buttons, the pod autonomously backs out of its parking spot and hums away from the station.
It’s a five-minute ride from end to end, and the experience is altogether delightful. Crossing over seven roads and two rivers, a journey by Heathrow pod is more like a theme-park ride than a car-park transfer.
Of course, building a closed-course autonomous vehicle is decidedly easier than building one for the open road, à la the Google self-driving car, which must negotiate such obstacles as complex roadway interchanges, pedestrians and non-autonomous vehicles. But simplicity has its advantages. The pods themselves, which use mostly off-the-shelf automotive hardware, have proven highly reliable, and the system’s lightweight infrastructure – slender, easily installed trackways and flyovers – is, says Ultra, between six and 10 times more resource-efficient than typical road or rail systems.
And Ultra has big plans for its little pods. Working with investors in India, the company intends to build a 4.8-mile elevated circuit in the city of Amritsar, about 285 miles north of New Delhi. This network will include seven stations and more than 200 pods capable of transporting some 50,000 passengers a day. And in November 2013, Ultra Global PRT and Taiwan-based China Engineering Consultants completed a feasibility study for the implementation of a sprawling PRT system New Taipei City, population 6.9m.
While it is not difficult to imagine specific pod applications – within city centres, for example, or between cities and airports – an all-pod future is a decidedly loftier proposition. A pod network like Heathrow’s works because riders can grab any pod, at any time, with no waiting. And while the service is personal, it isn’t private. The question is, will future drivers be willing relinquish the privilege of owning the cars of their choice – and the freedom of driving those cars themselves – for the convenience of a hands-off motoring future?
Source::::bbc.com
Natarajan
Notes From the Diary of the Spouse of a Software Techie !!!
My family moves a lot. Not the one I was born into — they stay put: same street, same house, since 1968. We move because of the husband. You could call him a nomad. He thrives on change; in six months, he’s restless and raring to move; and his itchy foot is infectious. I say this as someone who had lived in the same house until I got hitched. I had loved it — the stability, the security of knowing everybody in the colony; of never needing to throw out anything, not even my fat 12th standard science records …
And then, the Nomad walked into my life. I fell for his sharp nose, and his voice, when he asked me “where’s the rest room” (referring to what we called the ‘toilet’). So we got married, and moved.
House No. 1 was in a sleepy street in a sleepy town — Tiruchi. It had coconut trees and friendly cats. Oh, and bossy neighbours. But when you’re newly married, as if you care. Why, we even came back and visited them after we had moved. To another sleepy street, in the same town. And that time, with the baggage, we took along a sleepy bundle. The daughter had arrived.
“Now that you have a child, you must settle down,” friends and family advised us. They meant well. So I went around asking people for good school options — the daughter was almost nine months old! Then the husband’s feet began to itch. In a few months, we moved to Chennai.
The apartment was perfect. If I looked out of the window, I could wave to my daughter, in her playschool sand pit. But usually, it was her teacher who waved back. She scolded me for waving. “How will she ever settle down, if you keep doing that?”
The waving stopped when we moved to another apartment. This time, though, the bank had lent us a lot of MONEY and we bugged a lot of carpenters and it became our ‘dream house’. We took visitors on ‘the house tour’. We pointed out the carved beading and the big mirrors and the textured wall finish and looked all modest when our ‘fine taste’ came in for praise.
We lived there for six months. By now, the nomad had external help — he had joined an IT company. They transferred him all over Europe.
In the beginning, to their credit, they didn’t quite say that: they just said ‘go here’ and threw a dart on the map. And when he had settled down nicely, and had found the Indian store, they asked him (nicely, of course) if he’d like to move. He always obliged.
When the daughter was small, we only made ‘recce’ visits. (Recce is a fancy word for sitting in an apart HOTEL, and watching TV with a toddler in a language neither of you understand, until the husband comes back when he’s very hungry, and very tired and the park is closed). But when she was five, we moved with eight cardboard boxes and enough sambar powder to last a siege, to London.
The London house was a ‘split-level maisonette’. The real estate man had highlighted all the good points — and there were many — and the husband was sold! He signed the rental agreement, and moved in. We joined him in summer. The split-levels were hard work — lots of stairs to vacuum. When winter came, we realised what was so beautiful in summer and autumn — the very high ceiling, very wide glass windows and terrific views from the 10th floor — was impossible to heat. The heating bills soared, but my feet and fingers cracked from the cold.
We were actually relieved when we had to move. Back to Chennai. But we were only there until we got out visas stamped. To go to Holland.
We flew to Amsterdam when the daughter was in Class 2. A veteran at making new friends, she made Dutch, Japanese and English ones. She spoke many languages, ate many cuisines, and loved it. I hated it. I was ‘possibly the only Indian woman who can’t cook well’ (not my words!). It was a blessing when we moved to Edinburgh.
Scotland took my breath away. It was all so beautiful, I often cried happy tears. But then winter came and froze everything. ‘Cold’ took on a new meaning. It stayed well below freezing. I slipped and fell on the ice; my knees seized up on especially chilly days; and yet, I didn’t want to leave. The daughter loved her school, the husband his job, and we all loved the city, the country…
So, of course, we moved. The last time, we told ourselves and everybody. Nobody believed us. But we came back to Chennai anyway. We refurbished the apartment. It took a little over two years for it to become home. And the husband began asking, “Aren’t you a little bored?”
My heart skipped a beat. “But why ever would you want to leave this lovely city? Everybody here understands me, I speak the language, I belong here,” I argued. The husband would back down. For a week. And he would ask again, “Aren’t you a little bored?”
Bored again
A few weeks later, the daughter said yes, she was, indeed bored; and that she’d like a change, thank you very much. “I like new experiences, meeting new people, making new friends …” she said, her eyes shining with excitement. The husband scratched his itchy feet and picked Mumbai. Because there they speak not one, but two languages I do not know at all.
And that’s why I’m sorting and sifting and chucking, for the tenth time in 19 years.
“There’s going to be so much stability in your life! I promise you, we will stay in the same house, in the same street, for two years,” the husband told me when the truck left with our goods.
“How come?” I asked suspiciously.
“I’ve signed a lease with a lock-in period of two years. The penalty to break it is just too stiff …”
aparna.m.karthikeyan@gmail.com ….The Hindu.com
Keywords: IT industry, software engineer
Natarajan
” குன்றென நிமிர்ந்து நில்! “….இன்று பாரதியார் நினைவு நாள்…
‘சிதையா நெஞ்சு கொள்’ எனும் சூத்திரமே பாரதியின் வாழ்க்கை நமக்கு வழங்கும் பாடம். வறுமையும் வெறுமையும் விடாது துரத்திய போதும் அஞ்சாமல் அக்கினிக்குஞ்சாய் வீறுகொண்டு எழுந்த மாகவிஞர் மகாகவி பாரதியார்.
பதினாறு வயதிற்குள் பாரதியைப் போல் வாழ்க்கைப் புயலை எதிர்கொண்டவர் யாரும் இருக்க முடியாது. வறுமை எனும் உளியால் செதுக்கப் பட்ட கலைச் சிற்பம் பாரதியார். நெருப்பாற்றில் நீந்திக்கொண்டும் அவரால் அழகியல் கவிதைகளைத் தரமுடிந்தது.
“நல்லதோர் வீணைசெய்தே- அதைநலங்கெடப் புழுதியிலெறிவதுண்டோ?சொல்லடி சிவசக்தி- எனைச்சுடர்மிகு மறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்வல்லமை தாராயோ -இந்த
மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே?
சொல்லடி சிவசக்தி-நிலச்சுமையென வாழ்ந்திடப் புரிகுவையோ?
பாரதியின் வாழ்நாட்கள் வறுமையில் கழிந்தன. ஆனாலும் பாரதியிடம் என்றும் எனக்கலக்கமில்லை. தன்னலம் பாராமல், மாநிலம் பயனுற மாகாளியிடம் வல்லமை கேட்கிறான் பாரதி.
தாயின் இறப்பு : பாரதி பிறந்து ஐந்தாமாண்டில் 1887ல் பாரதியின் தாய் லட்சுமி அம்மையார் காலமாகிறார். பாரதி தன் சுயசரிதையில் தன்தாயின் இறப்பை ஏக்கத்தோடு பதிவு செய்துள்ளார்.
“என்னை ஈன்று எனக்கு ஐந்து பிராயத்தில்ஏங்கவிட்டு விண் எய்திய தாய்” பாட்டி பாகீரதி, தாய்வழிப்பாட்டனார் ராமசாமி ஐயரின் அன்பு பாரதியைச் செழுமைப்படுத்தின. பாரதிக்கு மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடுவதற்கு ஆசை இருந்தாலும் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லி வளர்த்ததைப் வருத்ததோடு பதிவு செய்துள்ளார். ஓடிவிளையாடு பாப்பா என்று குழந்தைகளுக்கு அறிவுரை சொன்ன பாரதி, ஓடியாடவில்லை.
இயற்கை விரும்பியாகிக் கவிதைகள் படைக்கும் பாரதியால் பள்ளிப்படிப்பை மனமொன்றிக் கற்கமுடியவில்லை. மூன்றுகாதல் என்ற தலைப்பில் சுதேசமித்திரன் இதழில் எழுதிய கவிதையின் தொடக்கத்தில் பள்ளிப்படிப்பு நாட்டமில்லாமல் போனதாக பாரதி குறிக்கிறார். ”பள்ளிப் படிப்பினிலே- மதிபற்றிட வில்லை” என்ற வரி கவனத்திற்குரியது.
தமிழின் மீதும் தமிழ் இலக்கியங்கள் மீதும் தீராப்பற்று கொண்ட பாரதியால் ஆங்கிலக் கல்வியை ஏற்க முடியவில்லை. எட்டயபுரத்தில் இருந்து கல்வி பயில நெல்லை வந்ததால் செலவு அதிகம் ஆனது. தந்தையின் வறுமை அவரை அரித்தது. மனம் நிம்மதி இழந்து தவித்தது.பொருளில்லாக் கல்வியாய் பாரதிக்கு அக்கல்வி தெரிந்தது.
”செலவு தந்தைக்கு ஓர்ஆயிரம் சென்றது;
தீது எனக்குப் பல்ஆயிரம் சேர்ந்தன;
நலம்ஓர் எள்துணையும் கண்டிலேன் அதை
நாற்பதாயிரம் கோயிலில் சொல்லுவேன்!”
உதவி கேட்டு எழுதிய சீட்டுக்கவி
‘பெரிதினும் பெரிது கேள்’ என்று புதிய ஆத்திச்சூடி படைத்த பாரதி பள்ளிப்படிப்பிற்கு உதவிகேட்டு மன்னருக்குக் கடிதம் எழுதிய நிலையைக் காலம் ஏற்படுத்தியது.
தந்தையாரால் பள்ளிப்படிப்புக்குப் பணம் அனுப்ப முடியா நிலையில் பதினைந்து வயதேயான பள்ளிச் சிறுவன் பாரதி எட்டயபுர மன்னர் வெங்கடேஸ்வரருக்கு மிகத் துணிச்சலாக விண்ணப்பச் சீட்டுக்கவிதையை நேரடியாக அனுப்பி வைத்தான். திருநெல்வேலியில் பாரதியார் பள்ளிப்படிப்பை மேற்கொண்டபோது ஆசிரியர்களிடம் தமிழிலக்கியங்கள் குறித்த விவாதங்களை மேற்கொண்டார். புதுமையான சிந்தனைகளை முன்வைத்தார்.தோல்வியின் தோளில் ஏறி நின்றுகொண்டு வெற்றியின் வரலாற்றினை எழுதியவர். என்ன நடந்தாலும் பாரதியார் திருநெல்வேலி மண்ணில் தன் கல்வியை நிறுத்தவில்லை. காசி எனும் வேறுபகுதிக்குச் சென்றபோதும் வாய்ப்புகளைத் தனதாக்கிக் கொண்டார். அதனால் தான் திருநெல்வேலி ம.தி.தா., பள்ளியில் பாரதி பயின்ற வகுப்பறையில் வரலாறு இன்னும் வசித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
தந்தையின் மரணம் : 1898 ஜூலை 20 ல் பாரதியின் வாழ்வில் புயல்அடித்த நாள். தந்தை மரணமடைகிறார். பள்ளிப்படிப்புத் தடைப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பாட்டி பாகீரதி குடும்பச் சொத்தாக இருந்த எட்டயபுரம் வீட்டை இருநூறு ரூபாய்க்கு அடமானம் வைத்தார். படிப்பிற்காக வயதான காலத்திலும் வீட்டை அடமானம் வைத்து போராடிய பாரதியின் பாட்டியின் மனஉறுதியை என்ன சொல்வது? திருநெல்வேலி இந்துக் கலாசாலையில் பள்ளிப்படிப்பு முடித்ததைப்போல் காசியிலும் மத்திய இந்துக்கல்லூரியில் பாரதி முதல்வகுப்பில் தேறினார்.
தோல்வியிற் கலங்கேல் : பாரதி சிறுவயதில் நிறைய சவால்களை எதிர்கொண்டவர். பள்ளிப்படிப்பு நடக்கும்போதே ஏழு வயது செல்லம்மாவை மணம் செய்ய வைத்த குடும்பச்சூழலையும் திருநெல்வேலியில் இருந்தபோது தான் எதிர்கொண்டான். ஆனாலும் அவன் மனம் தளரா மாமனிதனாய் திகழ்ந்தான். ”நொந்தது சாகும்” என்று உணர்ந்த உத்தமன் பாரதி.
‘மனதில் உறுதி வேண்டும்’ என்ற வரிகள் பாரதி பட்ட அடிகளில் இருந்து பிறந்தது. ரசிக்கும் மனம் இருந்ததால் துன்பத்திலும் பாரதியால் உருக்குலையாமல் இருக்க முடிந்தது. பதினைந்து வயதில் தந்தையையும் இழந்து தனிமரமாய் நின்றார். அவர் தம் அவல நிலை குறித்துச் சுயசரிதையில்:
”தந்தைபோயினன் பாழ்மிடி சூழ்ந்தது;
தரணி மீதினில் அஞ்சல் என்பார் இலர்;
சிந்தையில்தெளிவு இல்லை; உடலினில்
திறனும்இல்லை; உரன்உளத்து இல்லையால்
எந்தமார்க்கமும் தோற்றிலது என் செய்கேன்?
ஏன் பிறந்தனன் இத்துயர் நாட்டிலே?”
இப்படி வருந்தினாலும் மனஉறுதியை கைவிடவில்லை பாரதி.
“தேடிச் சோறு நிதந் தின்று பல
சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று பிறர்
வாடப் பலசெயல்கள் செய்து நரை
கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி கொடுங்
கூற்றுக் கிரையெனப் பின் மாயும் பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே நான்
வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ?”
என்றும் பாடினார்.
சிறு துன்பங்களுக்கும் விதியை
நொந்துகொள்கிற நமக்கு மகா கவி பாரதியின் வாழ்க்கை கற்றுத்தரும் பாடம் ‘குன்றென நிமிர்ந்து நில்’ என்பதுதான்.
முனைவர் சவுந்தர மகாதேவன் in dinamalar.com
தமிழ்த்துறை தலைவர்
சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பா கல்லூரி
திருநெல்வேலி
mahabarathi1974@gmail.com
Natarajan
