Engineering – Page 69 – Take off with Natarajan

சாப்பிடும்போது போன் எதற்கு?- கூகுளின் புது சி.இ.ஓ. சுந்தர் பிச்சை நேர்காணல்…

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

குள் நிறுவனத்தின் புதிய தலைமை நிர்வாக அதிகாரி, சென்னையைச் சேர்ந்த சுந்தர் பிச்சை. கூகுள் க்ரோம், கூகுள் டிரைவ், ஜி-மெயில் ஆப்ஸ், கூகுள் மேப்ஸ் ஆகியவற்றின் தயாரிப்பில் முக்கியப் பங்குவகித்த சுந்தர் பிச்சை கூகுளின் தலைமைப் பீடத்தில் உட்கார்ந்ததன் மூலம், ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் கவனத்தையும் ஈர்த்திருக்கிறார். “எப்போதுமே ஒரு தரப்பினருக்கு மட்டுமான தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்குவதல்ல கூகுளின் வேலை. கடைக்கோடியில் வசிக்கும் கிராமத்துச் சிறுவனுக்கும் சரி, ஹார்வர்டு பேராசிரியருக்கும் சரி, ஒரே மாதிரிதான் கூகுள் தேடுபொறி வேலை செய்யும். இதைத்தான் கூகுள் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். சமநிலையைச் சாத்தியப்படுத்தும் சக்தியாகவே கூகுளை நான் பார்க்கிறேன்” என்கிறார். ஒட்டுமொத்த உலகமும் ஸ்மார்ட் போன் சூழ் உலகமாக மாறிவரும் சூழலில் – சுந்தர் பிச்சையின் யுகத்தில் கூகுளின் வணிக இலக்குகளிலும் ஸ்மார்ட் போன்களுக்கு முக்கிய இடம் உண்டு – தொழில்நுட்பம், மனித வாழ்க்கை இரண்டுக்கும் இடையேயான எல்லைகள் எது என்பதைப் பற்றி மிகுந்த சுவாரஸ்யமாகப் பேசுகிறார் சுந்தர் பிச்சை.

நாம் ஸ்மார்ட் போன் சூழ் வாழ்க்கையை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறோமா, அதாவது மொபைல் போன்களின் மோகம் பெருகியுள்ளனவா?

எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை. நிச்சயமாக மனிதர்கள் வாழ்க்கையில் போன்கள் முக்கிய இடம் பிடித்துள்ளன. அதனால், மக்கள் அதிக அளவில் பயனடைகிறார்கள். அதே போல இடைஞ்சலும் அதிகரித்துள்ளது. ஆனால், இது ஆரம்ப காலக்கட்டத்தின் பலவீனம்தான். மிஞ்சிமிஞ்சிப்போனால் கடந்த ஐந்து, ஆறு வருடங்களாகத்தானே மொபைல்போனைப் பயன்படுத்துகிறோம். சொல்லப்போனால், மக்கள் தினசரி ஆறு மணி நேரம்வரை தொலைக்காட்சி பார்க்கின்றனர். அந்த மோகம் போன்களின் பக்கம் திரும்பியுள்ளது, அவ்வளவே!

பயனாளரை மையப்படுத்திய சாதனங்கள் என நீங்கள் அடிக்கடி சொல்வதன் அர்த்தம் என்ன?

எதை உருவாக்கினாலும் அதன் இலக்கு பயனாளர் களின் சிக்கலுக்குத் தீர்வளித்து, வாழ்வை மேம்படுத்தி, மகிழ்ச்சி அளிக்க வேண்டும் என்பதே. இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், கணவன் அல்லது மனைவியின் அழைப்பையும் பிறருடைய அழைப்பையும் வேறுபடுத்திக் காட்டும் அளவுக்குத் தொழில்நுட்பம் நுணுக்கமாக வடிவமைக்கப்பட வேண்டும் என முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

போன் நமது வாழ்வை எளிமையாக்கியுள்ளது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இருந்தாலும், இரவு உணவு சாப்பிடும்போதுகூட மின்னஞ்சலைப் பார்க்கும் பழக்கம்வந்துவிட்டதே… எந்நேரமும் போனில் மூழ்கிக்கிடப்பதை மாற்ற கூகுள் ஏதேனும் முயற்சித்துள்ளதா?

தொழில்நுட்பத்துக்குச் சிறிதும் தொடர்பற்ற கேள்வி இது. சாப்பிடும்போது எதற்காகக் குழந்தைகள் மொபைலைப் பயன்படுத்த வேண்டும், எனக்குப் புரியவில்லை. குழந்தைகள் வளர்ப்பில் உள்ள சிக்கல் இது.

நான் கேட்டது குழந்தைகளைப் பற்றி அல்ல… பெற்றோர்களைப் பற்றி?

பெற்றோர்களும் இரவு உணவின்போது தொலைக்காட்சி பார்க்கிறார்களே!

ஒரு சந்திப்பு நடைபெறும்போது எத்தனை நபர்கள் போன்களைத் துழாவுகிறார்கள் என்பதை வைத்துக் கூட்டம் நடத்துபவரின் முக்கியத்துவத்தைச் சொல்லிவிடலாம் என்பார்கள். கூகுள் நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரியான நீங்கள், கூட்டங்கள் நடத்தும்போது பங்கேற்பாளர்கள் போனைத் துழாவக் கண்டதுண்டா?

போன்கள் வரத்துக்கு முன்பு அமெரிக்கக் கார்ப்பரேட் நிறுவன ஊழியர்கள் கூட்டங்களின்போது லேப்டாப்பைத் துழாவுவது வழக்கம். அப்படி முக்கியக் கூட்டங்களுக்கு இடையில் லேப்டாப்பும் கையுமாக இருப்பவர்கள் பலரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இது பயன்படுத்தும் விதத்தைப் பொருத்ததே. நான் பகல் நேரங்களில் மின்னஞ்சல் அனுப்பவே மாட்டேன். நான் சதாவதானியும் அல்ல. கூட்டத்தில் சுறுசுறுப்பாகக் கலந்துகொள்ளும் அதே வேளையில், மின்னஞ்சலும் அனுப்பும் திறமை எனக்குக் கிடையாது. ஆனால், சிலர் இரண்டையும் சாதுரியமாகக் கையாள்கிறார்கள்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நீங்கள் முதல் ஆண்ட்ராய்டு வாட்ச் அறிமுகப்படுத்தியபோது, ‘நீங்கள் இரவு உணவருந்தும்போதுகூட போனைப் பயன்படுத்தாமலேயே இந்த வாட்ச் மூலம் மின்னஞ்சல் பார்க்கலாம்’ என விளம்பரம் கொடுத்தீர்களே?

உங்களுக்குத் தேவைப்படும்போது தகவல்கள் கிடைக்கச் செய்வதுதான் என் நோக்கம்; இடைஞ்சல் தருவது அல்ல. உதாரணத்துக்கு, நீங்கள் வாகனம் ஓட்டும்போது போனைப் பயன்படுத்துவது அபாயகரமானது. அதற்காகத்தான் ஆண்ட்ராய்டு ஆட்டோ உருவாக்கினோம். இதன்மூலம் உங்கள் போனைத் தொடாமலேயே அழைப்புக்குப் பதிலளிக்கலாம். தேடும் தகவல்களைப் பெறலாம். இப்படி உங்களுக்குத் தேவையான பொருளைச் சரியான நேரத்தில் கொடுக்க நாங்கள் முயல்கிறோம். இன்றைய பயனாளர்களுக்குப் பல சுமைகள் உள்ளன. அந்தச் சுமைகளை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

எல்லாவற்றுக்கும் தொழில்நுட்பத்தை மக்கள் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பது உங்கள் எண்ணமா? பித்துப்பிடித்தார்போல எந்நேரமும் மக்கள் மின்னஞ்சலைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். விருப்பப்பட்டுப் பார்ப்பது வேறு, அலுவலக உயர் அதிகாரிகளிடமிருந்து தகவல் வந்திருக்குமோ எனப் பதற்றத்தோடு பார்க்கும் காலம் வந்துவிட்டதே?

ஜி-மெயில் வழங்கும் ‘ப்ரயாரிட்டி இன்பாக்ஸ்’ஆப்ஷனைக் கிளிக் செய்வதன் மூலம் முக்கிய மின்னஞ்சல்களை மட்டும் நீங்கள் பார்த்துக்கொள்ளலாமே! மோசமான பயன்பாடும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன, மறுப்பதற் கில்லை. எதுவாக இருந்தாலும், மனிதர்களின் அறிவுத் திறன், விருப்பம், பயன்பாடு என அத்தனையும் மனதில்கொண்டுதான் தரத்தை மேம்படுத்த நாங்கள் தொடர்ந்து பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

கூகுள் காலண்டர் போன்ற அம்சங்கள் இருப்பதால் யாரும், எதையும் நினைவில்வைக்க முயற்சிப்பதில்லை. இப்படி எதையும் பொருட்படுத்தாத மக்களை உருவாக்க நினைக்கிறீர்களா?

எவ்வளவு சிறப்பான சாதனமாக இருந்தாலும், சில வரை யறைகள் வேண்டும். என் உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பராமரிக்க ‘ஃபிட்னஸ் ஆப்ஸ்’ உதவ முடியாது. அதேநேரம், என் குழந்தையின் பிறந்த நாளை நான் மறக்க நேரிட்டால், என்னைப் பார்த்து அலற ஒரு போன் வேண்டும் என நான் நினைக்கிறேன்.

எதற்காக போனைக் கையில் எடுத்தோம் என்பதே தெரியாமல் போனைச் சட்டெனக் காதில் வைத்ததுண்டா?

பல முறை! தேவையே இன்றிப் பழக்கதோஷத்தில் போனை எடுப்பதுண்டு. காரணமே இல்லாமல் அதை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதும் உண்டு.

வீட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி நடந்தபடி போன் பேசக் கூடாது என நான்முடிவெடுத்துள்ளேன். இதுபோல போன் பயன்படுத்தாத நேரம் என நீங்கள் திட்டமிட்டது உண்டா?

கூகுள் ஐ / ஒ தொடங்குவதற்கு முந்தைய நாள் இரவு. தலைமை உரை நிகழ்த்துவதற்குச் சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு, எங்கள் குழுவினர் போன்களை எல்லாம் ஒரு கூடையில் போட்டுவிட்டு எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இரவு உணவு சாப்பிட்டோம்.

பின்னணியில் கரைந்துபோகும் தொழில்நுட்பத்தைத் தயாரிக்கிறோம் என நீங்களும் கூகுள் துணை நிறுவனர் லாரி பேஜும் சொல்வதன் பொருள் என்ன?

தொழில்நுட்பத்தைப் பயனாளிகளிடம் கொண்டு சேர்ப்பதல்ல எங்கள் நோக்கம். அதை ஒரு அழகிய அனுபவமாக மாற்றுவதே! ‘க்ரோம்’ உருவாக்கியபோது கூடுமான வரை எந்தச் சிரமமும் இன்றிப் பயனாளிகள் லகுவாகத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தச் செயல்பட்டோம்.

நீங்கள் தேடும் தகவலைச் சரியாகக் கொண்டுவந்துசேர்க்க ‘கூகுள் சர்ச்’ மிகக்கடினமான தொழில்நுட்பத்தைப் பிரயோகிக் கிறது. ஆனால், உங்களுக்குத் தேவை தகவல் மட்டுமே. ஆகையால், கரடு முரடான தொழில்நுட்பம் பின்னணியில் மறைந்துபோகத்தான் விரும்புவீர்கள்.

ஆனால், சில நேரங்களில் அனுபவமே இல்லாமல் போகும் நிலை உண்டாகின்றனவே?

ஒரு நல்ல சாதனத்தை உருவாக்கும்போது இப்படி நிகழத்தான் செய்யும். ஏற்கெனவே சொன்ன மாதிரி, என் வாழ்வின் முக்கியத் தருணத்தை நான் இழக்க நேரிடும் போது என் போன் என்னைப் பார்த்து அலற வேண்டும் என நான் நினைப்பேன். ஒரு வேளை, நான் முக்கிய வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது போனில் வேறு தகவல் வந்தால் புறக்கணிப்பேன், அவ்வளவுதான்! என்னைப் பொறுத்தவரை பயனாளர்களின் தேவையைச் சரியாகப் பூர்த்திசெய்ய வேண்டும். அது ஒரு தொடர் முயற்சி. அந்தப் பயணத்தில் நாங்கள் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பம் வழிமறிக்காமல் கண் காணாமல் மறைந்துபோவதும் அவசியமாகிறது.

© ‘தி நியூயார்க் டைம்ஸ்’ கொனார் டவுகர்டி

தமிழில் சுருக்கமாக: ம.சுசித்ரா

The quiet, nerdy schoolboy who went all the way….Read What SundarPichai’s Grandmother says about him ….

August 13, 2015NatarajanLeave a comment

Sundar Pichai was inquisitive and eager to learn, says grandmother Ranganayaki

Kamikaze auto drivers on Chennai’s streets may make you fear for life and limb. But as a school-boy, auto rides to school did not faze the newly-anointed CEO of Google Sundar Pichai, who, a school-mate who shared the rides recalls, had his nose in his books all the way to school.

Quiet, nerdy and studious is how friends of Pichai remember him from his days at Jawahar Vidyalaya, a CBSE school in Ashok Nagar, Chennai. Pichai was so focused on studies and wanted to fare well in academics that most of his associates don’t remember him participating in sports or any other extra-curricular activities.

A classmate recalls, “Sundar was academically bright, though he wasn’t the first in class. He was always ranked third, behind two girls, who took the first two ranks. He wasn’t very participative and kept to himself.”

Cool guy

Another classmate, chary of having her name on record, recalls that he always had a smile on and never got upset over anything.

The school put all the brightest students and achievers in the 9th standard in section A, where Pichai too was placed. Though, of course, there was nothing to indicate that one day he would go on to head a major global corporation.

That he could be fiercely competitive was, however, evident as this classmate recalls: “When the mark-sheets were distributed in class, he would be the first one to rush to take them from the teacher and compare his marks with other toppers in the class.”

Pichai moved out of Jawahar Vidyalaya to join Vana Vani, a school inside the IIT-Madras campus to pursue his Plus Two under the Tamil Nadu State board syllabus.

Born in Madurai, Pichai grew up in Chennai, where his father worked for switchgear-maker English Electric Co Ltd. Pichai did not have very many friends but he was inquisitive and eager to learn, even at a young age, says Ranganayaki, Pichai’s grandmother, who is 92 years old and lives in the same modest house in a quiet lane in Ashok Nagar where Pichai grew up.

Street cricket

Ranganayaki, her memory still strong, recalls that Rajesh, as Pichai is called at home, hated wasting time and was diligent when it came to his studies.

“Both the brothers liked to play cricket in front of the house after school, though it was mostly just the two of them,” she says.

Another classmate, who is still in touch with him from his school days, says Pichai remains the same quiet person he always was.

“It’s difficult for us to imagine that he now heads Google,” she says.

(This article was published on August 11, 2015)

Source…..

SWATHI MOORTHY and,

http://www.thehindubusinessline.com

Natarajan

கம்பனும் மதுவிலக்கும்…..

August 12, 2015NatarajanLeave a comment

மது அருந்துவது தீய பழக்கம் என்று கம்பராமாயணத்தில் பல இடங்களில் பதிவுசெய்கிறான் கம்பன்

ஆங்கிலேயரது ஆட்சிக் காலத்திலேயே தமிழ்நாட்டில் மது விலக்குக்காக 1886-ல் மதராஸ் அப்காரி சட்டம் என்ற ஒரு சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அப்காரி என்ற சொல்லுக்குப் போதை ஊட்டும் பானங்களையோ மருந்துகளையோ தயாரிப்பது அல்லது விற்பது என்பது பொருளாகும். இச்சொல், பெர்ஷிய மொழிச் சொல்லாகும். இந்தச் சொல்லுக்கு இன்னொரு பொருள் மதுபானம் மற்றும் மருந்துகள் தயாரிப்பது அல்லது விற்பதற்கு விதிக்கப்படும் வரி என்பதாகும்.

மதராஸ் அப்காரி சட்டம், 1905, 1913, 1929 ஆகிய ஆண்டுகளில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு, அதன் பின்னால் ஒரு புதுச் சட்டமாக 1937-ம் ஆண்டு தமிழ்நாடு மதுவிலக்குச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தின் முதல் நோக்கம் என்னவென்றால், போதையூட்டும் பானங்களையும், மருந்துகளையும் தயாரிப்பது, விற்பது மற்றும் அருந்துவது ஆகிய அனைத்தையும் தடை செய்வதாகும். ஆனால் பின்னாளில், மதுபானங்களின் தயாரிப்பு, விற்பனை மற்றும் அருந்துதலை ஒழுங்குபடுத்தும் சட்டமாக இது மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

1947-ல், இந்திய நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, 26.1.1950-ல் நமது அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தபிறகு, அதில் மருத்துவத் தேவையைத் தவிர மற்ற எந்தக் காரணத்துக்காகவும் மது அருந்துவதைத் தடை செய்வதற்கு எல்லா மாநிலங்களும் தீவிர முயற்சி எடுக்க வேண்டும் என்னும் உறுதிப்பாடு, பிரிவு 47-ல் கொண்டுவரப்பட்டது. இது ஏட்டளவில் நின்றுபோய், பெருவாரியான மாநிலங்கள் மது விலக்கைத் தளர்த்தி, குறைந்தபட்சம் இரண்டு தலைமுறைகளை உடல் மற்றும் மனவளம் குன்றியவர்களாக ஆக்கிவிட்டது. கடந்த 67 ஆண்டுகளாகச் சுதந்திர இந்தியாவில் பல மாநிலங்கள் மது விற்பனையால் வரும் வருமானத்தைக்கொண்டே மக்கள் நலத் திட்டங்களை அமல்படுத்துவதாகக் கூறுகின்றன. கண்ணிரண்டும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்குவது போலவும், கோயிற்பசை செய்வோர் சிலையைக் கொண்டு விற்றல் போலும், வாயிற் காத்து நிற்போர் வீட்டை வைத்து இழத்தல் போலும், நம் நாட்டின் மதுவிலக்குக் கொள்கை அமைந்துவிட்டது.

கம்பன் கண்ட கோசல நாடு, கிஷ்கிந்தை மற்றும் இலங்கை கூட, இந்தக் குழப்பத்துக்கு விதிவிலக்குகளாக அமையவில்லை போலும். எனவே, கம்பன் பல இடங்களில் கோசல நாட்டு மக்கள், கிஷ்கிந்தை மற்றும் இலங்கை மக்கள் கொண்டிருந்த குடிப் பழக்கத்தை ஆங்காங்கே காட்டிவிட்டு, அதேசமயம், பல இடங்களில் இப்பழக்கத்தைக் கண்டிக்கவும் செய்கிறான்.

யுத்த காண்டம், பிரம்மாத்திரப் படலத்தில், இந்திரஜித்தனின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் அனைவரும் கீழே விழுந்து கிடக்கும் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட ராவணன், ஒரு வெற்றிவிழாக் கொண்டாட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்கிறான். இந்தக் கொண்டாட்டங்களைக் களியாட்டுப் படலத்தில், கம்பன் கற்பனை வளத்தோடு விவரிக்கிறான். அந்தக் கொண்டாட்டத்தில், அரம்பையர்கள், அரக்கியர்கள், அசுரப் பெண்கள், நாக கன்னியர்கள் ஆகியோரை ராவணன் ஆடவைக்கிறான். அப்போது, கள்ளுண்டு ஆடியவர்களுடைய நிலை எப்படி இருந்தது என்பதைக் கம்பன் சொல்கிறான் :

நல் பெருங் கல்விச் செல்வம் நவை அறு நெறியை நண்ணி,

முன் பயன் உணர்ந்த தூயோர் மொழியொடும் பழகி, முற்றி,

பின் பயன் உணர்தல் தேற்றாப் பேதைபால், வஞ்சன் செய்த

கற்பனை என்ன ஓடிக் கலந்தது, கள்ளின் வேகம்.

அதாவது, நல்ல கல்விச் செல்வத்தால் பெரியோர் களது உபதேச மொழிகளை அறிந்து அவற்றால் வரும் பயனைத் துய்க்க வேண்டிய தருணத்தில், ஒரு மூடன் மனதில் ஒரு வஞ்சகன் வைத்த கற்பனை எப்படிப் பரவி நிற்குமோ அப்படிக் கள்ளின் வேகம், மகளிர் கூட்டத்தில் பரவியது என்பது இப்பாடலின் பொருள். கல்வியால் பெறும் தெளிவைக் கள்ளினால் வரும் மயக்கம் அழித்துவிடும் என்னும் உறுதியை இப்பாடலில் கம்பன் காட்டுகிறான். இதில் பின்னால் வரும் இன்னொரு பாடலில் கள்ளுண்டு ஆடிய காரணத்தால் தாளமும், காலமும் தவறி ஆடிய பெண்களைக் கம்பன்,

‘பாணியின் தள்ளி, கால மாத்திரைப் படாது பட்ட நாணியின் முறையின் கூடாது, ஒரு வழி நடையின் செல்லும் ஆணியின் அழிந்த பாடல் நவின்றனர்’

என்று விவரித்தான். கள்ளுண்ணுதல் பெரும் பாவம் என்னும் கருத்தையும் பல்வேறு இடங்களில் குறிப்பிடுகிறான்.

யுத்த காண்டம், நிகும்பலை யாகப் படலத்தில், தன்னை இகழ்ந்து பேசும் இந்திரஜித்தனுக்கு மறுமொழி உரைக்கும் வீடணன், தான் குற்றமற்றவன் என்பதற்கு அத்தாட்சியாக

‘உண்டிலென் நறவம் பொய்ம்மை உரைத்திலென் வலியால் ஒன்றும் கொண்டிலென் மாய வஞ்சம் குறித்திலென், யாரும் குற்றம் கண்டிலர் என்பால்;

என்று உரைக்கிறான். எனவே, மது அருந்துவது என்பது, பொய் சொல்வதற்கும், பிறர் பொருளைக் கவர்வதற்கும், வஞ்சம் செய்வதற்கும் இணையான குற்றம் என்பதையும் கம்பன் பதிவு செய்கிறான்.

‘ஏயின இது அலால், மற்று, ஏழைமைப் பாலது என்னோ?

“தாய் இவள், மனைவி” என்னும் தெளிவின்றேல், தருமம் என் ஆம்?

தீவினை ஐந்தின் ஒன்று ஆம் அன்றியும், திருக்கு நீங்கா

மாயையின் மயங்குகின்றாம் மயக்கின்மேல் மயக்கும் வைத்தாம்!

‘கள்ளுண்ணல் ஐம்பெரும் பாதகங்களில் ஒன்று. தாயையும் மனைவியையும் வேறுபடுத்தி அறியும் அறிவைக் கள் அழிக்கும். மற்ற எல்லா அறங்களைப் பின்பற்றி வாழ்ந்தாலும், கள் அருந்துபவனுக்குப் பிற அறங்களால் என்ன பயன்? மனிதப் பிறவி எடுத்தவன் ஏற்கெனவே மாயையின் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து கிடக்கும் போது, அந்த மயக்கத்தின் மேல் இன்னொரு மயக்கத்தை ஊட்டுவது எஎவ்வளவு விந்தை’ என்று ஒரு மாயையின் தத்துவத்தை இப்பாடலில் சுக்ரீவன் பேசுகிறான்.

‘வஞ்சமும், களவும், பொய்யும், மயக்கமும், மரபு இல் கொட்பும்,

தஞ்சம் என்றாரை நீக்கும் தன்மையும், களிப்பும், தாக்கும்

கஞ்ச மெல் அணங்கும் தீரும், கள்ளினால் அருந்தினாரை

நஞ்சமும் கொல்வது அல்லால் நரகினை நல்காது அன்றே?

விஷம்கூட அருந்தியவரைக் கொல்லுமே தவிர, நரகத்தில் தள்ளி விடாது. ஆனால், மது அருந்துவதால் வஞ்சனை, திருட்டு, பொய், அறியாமை, தொன்று தொட்டு வந்த மரபுக்கு மாறான கொள்கை, அடைக் கலமாக வந்தவரைக் காப்பாற்றாத தன்மை, ஆணவம் ஆகியவை வந்து சேர்ந்து நரகத்தில் கொண்டு விட்டுவிடும் என்கிறான் சுக்ரீவன்.

இப்படி சுக்ரீவன் மூலமாக மது ஒழிப்புக்கு ஒரு மிகப் பெரிய அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்த கம்பன், இந்திய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் பிரிவு 47-ல் கொள்கையளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மது விலக்கு, நடைமுறையில் காற்றில் பறக்க விடப்பட்டதை நமக்கு நினைவுபடுத்திக் காட்டுகிறான்.

– உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி வெ.இராமசுப்பிரமணியன் எழுதிய ‘கம்பனில் சட்டமும் நீதியும்’ நூலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பகுதிகள் (வெளியீடு: வானதி பதிப்பகம்).

source….வெ.இராமசுப்பிரமணியன் in http://www.tamil.thehindu.com

Natarajan

” With Rs 20 lakh, he built a Rs 350-cr business”….Meet Md. Gyasuddin….

August 12, 2015NatarajanLeave a comment

‘I found my motivation in the fast emerging mobile market.’

‘Nokia’s biggest mistake lay in its stubbornness to change.’

‘It’s important to understand the pulse of the people.’

“To succeed in life, you need to be a dreamer and need to follow that dream with passion, hard work and dedication,” said Md Gyasuddin, managing director of Hitech Mobiles.

He observed this simple rule of life and today he is the owner of Rs 350-crore (Rs 3.5-billion) business.

Starting with a capital of Rs 20 lakh (Rs 2 million), it has been a long journey for him.

“At times, it seemed I was being unreasonable and foolish but never gave up,” he said.

After graduation, Gyasuddin started a small mobile import unit in Kolkata in 2002.

But he had a wider vision — that of creating a mobile brand of his own.

After tutoring himself on the intricate details of the trade, Gyasuddin set up his own company — Hitech Mobiles in 2008.

Over the years, the company grew steadily and is now selling almost 2 million mobile handsets a year.

It is ranked 8th among the Indian handset makers.

Recently, the company set up its assembling unit in at Merrill Logistics Park in Sankrail, Howrah.

In a candid conversation with Indrani Roy/Rediff.com, Gyasuddin talked about how he built his company, what plans he has for it, the new assembling unit among other things.

What led to the idea of launching a new brand?

From an early age, I was fascinated by mobile phones and always wanted to deal in them.

After graduation, there was tremendous pressure on me to start earning. I came from a lower-middle-class family and my father was a government employee.

There was a crunch of cash all the time. But I was unwilling to take up any ordinary job that came my way and wanted to start a business.

I wanted to import mobile handsets. As a student, I had saved some money and with that took a short trip to Hong Kong to understand the nuances of mobile handsets’ business.

On my return, I started an import unit in Kolkata in 2002. I used to import handsets made by Nokia, Samsung etc and would sell them in the local market.

What was your motivation?

I found my motivation in the fast-emerging mobile market.

Though I was only out of college I knew that the mobile market had huge opportunities and it would soon undergo a thorough transformation.

I thought if I ventured into this market now, I could build a secure future.

The road must have been tough for you. What difficulties did you face in setting up this business?

Most difficult part of my journey was accumulating funds for the business. I took loan from the bank and also from friends and relatives for starting the import unit.

With an initial capital of Rs 20 lakh (Rs 2 million), I started building the mobile import unit.

The next hurdle was manpower. It was extremely difficult to get skilled workers to run the import unit. Unable to gather enough expert hands to run the business, I hired some freshers and took the responsibility of training them myself. My import unit started giving me good returns from 2004.

This is when I started dreaming of launching a mobile brand. My dreams bore fruit in 2008. Starting with a single unit in Kolkata, Hitech now has 20 branch offices all over India — it’s a wonderful feeling!

There are so many mobile brands, foreign and Indian, in the market. Why do you think people buy Hitech? What is its unique selling proposition?

We have consciously tried to keep prices of our mobile handsets within affordable limits. The price ranges between Rs 2,000 and Rs 8,000. Recently, we launched a mobile handset that costs Rs 599 only. We are sure it will be a major hit among the first-time buyers.

Also, we take pride in our highly professional after-sales service units, numbering 350, spread across India. We believe in our customers’ brand loyalty and ensure that they never get a chance to complain.

Which countries do you export your products to at present?

We mainly export our products to Nepal, Bangladesh and Bhutan at the moment. But we do plan to reach out to other countries soon.

Who is your target group?

Mobiles that we make are meant for younger generation between 18 and 30 years of age. Our mobiles are meant for those who want maximum features at minimum prices. We cater mainly to those who have been initiated on to the world of smart phones.

Hitech is ranked 8th among Indian mobile handset makers. How do you plan to beat your competitors?

As I said before, no other mobile handset maker but us can offer so many features at such affordable prices. Besides, our research and development team is constantly experimenting with new ideas to make our products unique.

At present, 30-40 per cent of our revenue is accrued from the sales of smartphones and the rest from the sales of conventional handsets. I hope it will take us a few more years to reverse the trend.

During a media interaction you had said that you learnt a lot from what happened to Nokia. Could you please elaborate?

I think Nokia’s biggest mistake lay in its stubbornness to change. Nokia never took its competitors seriously and it stuck to its Symbian operating system. But as India moved on to smart phones with the advent of 3G, people opted for Android, which was the cheaper option.

Samsung and Google grabbed this opportunity and soon Nokia found itself getting irrelevant. We saw in Nokia’s case a great business lesson.

Hence, we have vowed to ourselves to keep surveying the market and keep adapting ourselves to the changing needs of time.

Why did you venture into accessories’ production?

Soon after launching Hitech, we discovered that the modern market was crazy about mobile accessories. A new product was hitting the stores almost on a daily basis. We also noticed that the prices of these accessories were too high.

Hence, we thought of manufacturing accessories that will be user-friendly as well as affordable. Over the last few years, Hitech’s accessories have been a major hit. In fact, our accessories’ sales alone have added as much as Rs 150 crore (Rs 1.5 billion) to the revenues.

Tell us about your new assembling unit in Howrah.

The main motto of Hitech is to produce multi-featured mobiles at reasonable prices. The assembling unit will work towards this end. This 24,000-square foot unit set up at a cost of Rs 15-20 crore (Rs 150-200 million) will employ more than 200 people. The unit will house 11 machines, 4 assembly lines, one quality testing line and one packaging line.

We are collaborating with our Chinese partners, Shenzhen Yiheyuan Technology Company Limited, for mobiles and Shenzhen Hi-Tech Electronic Industrial Co. Ltd for accessories.

In tune with Prime Minister Narendra Modi’s ‘Make in India’ theme, we intend to make high quality handsets that will be smart enough to compete with any of the global brands.

It’s often said that West Bengal has a very poor industrial prospects. Even then, why did you choose this state to set up your assembling unit?

I think it’s unfair to be negative about anything without trying out all the possibilities. Since I am born and brought up in this city, I have always felt I should give something back to Kolkata. Besides, starting a business in Kolkata or in any part of Bengal has its advantages. Here labour comes cheap and as there are not many factories, there is less competition.

Hitech does brisk business in mostly non-metro cities. Have you intentionally avoided expanding your business in the metros? If so why?

Business response from non-metros so far has been enormous. In fact, these are the places where we get maximum number of buyers.

However, we do have plans for expanding in the metros. We are waiting for the goods and services tax to be implemented.

For, it will be a lot easier for us to chalk out an expansion plan when we have a unified tax regime.

What are your plans for expansion?

Talks are on to start business in Sri Lanka and some African countries. Our sales and marketing teams are very dynamic and they are constantly exploring opportunities so that our business can grow.

Having tasted such amazing success, what would be your message to budding entrepreneurs?

There are three pillars of success — hard work, honesty and perseverance.

Moreover, it’s important to understand the pulse of the people. One should always be aware of the market demand. If one sees a spark somewhere, one must stoke it.

An opportunity does not always come knocking. One often needs to convert a feeble chance into a huge opportunity.

Indrani Roy / Rediff.com in Kolkata Photographs courtesy: Hitech Mobiles

source….www.rediff.com

NatarajanWith Rs 20 lakh, he built a Rs 350-cr business

Image of the Day…” Good Morning from ISS…”

August 12, 2015NatarajanLeave a comment

NASA astronaut Scott Kelly (@StationCDRKelly), currently on a year-long mission on the International Space Station, took this photograph of a sunrise and posted it to social media on Aug. 10, 2015. Kelly wrote, “#GoodMorning to those in the western #USA. Looks like there’s a lot going on down there. #YearInSpace”

The space station and its crew orbit Earth from an altitude of 220 miles, traveling at a speed of approximately 17,500 miles per hour. Because the station completes each trip around the globe in about 92 minutes, the crew experiences 16 sunrises and sunsets each day.

Image Credit: NASA

Source….www.nasa.gov

Natarajan

Sundar Pichai and the world of Indian CEOs….

August 11, 2015August 11, 2015NatarajanLeave a comment

It is not every day that one of the world’s largest technology companies announces a new CEO.

So when Google announced that Sundar Pichai was taking the reins on Monday, his promotion gained thousands of column inches worldwide – not least of all in his native India. The Hindu newspaper called the news “a bonus for people of Indian-origin world over“. The Times of India hailed the “quiet yet thoughtful” man from Chennai (Madras). But his ascent is far from unique. In fact, it is becoming ever more common for major international companies to have an Indian-born CEO. One study, by the University of Southern New Hampshire, says that Indian managers are more successful because of “a paradoxical blend of genuine personal humility and intense professional will”. Whatever the model is, it seems to be working. Mr Pichai is the latest, and the most high-profile, Indian-born CEO. You can read more about him here – but here are five more Indian-born CEOs who are making waves.

Satya Nadella – Microsoft

Mr Nadella, 47, who was named the head of Microsoft in February last year, was one of the first to tweet his congratulations to Mr Pichai on Monday. On his first day in the job, the father-of-three sent an email to all staff, calling it “a very humbling day for me“. “I am… defined by my curiosity and thirst for learning,” he told staff. “I buy more books than I can finish. I sign up for more online courses than I can complete. “I fundamentally believe that if you are not learning new things, you stop doing great and useful things.” Born in Hyderabad, he joined the company in 1992 and was previously in charge of Microsoft’s Cloud OS service, which powers products such as Bing, Skype and Xbox Live. Microsoft’s man at the top

Ajay Banga – Mastercard

After working for Nestle, then PepsiCo, Mr Banga – who is from Pune – took over as CEO of the credit card company in July 2010. He began his career with Nestle in 1981. In a speech in April to his alma mater, the Indian Institute of Management (IIM), he outlined what he called the “grand plan” he had at the start of his career. “Get with somebody good. Get with somebody global. Do something that interested me. That’s it. So, don’t stress if you haven’t got a detailed plan for your life. Anyone can have a good idea or plan; what makes it great is execution.” He also outlined six main lessons for good leadership:

a sense of urgency
a sense of balance
the courage to take thoughtful risks
be competitively paranoid
develop a global view
do well and do good

Indira Nooyi – PepsiCo

Named the third most powerful woman in business by Fortune magazine last year, Ms Nooyi was, like Sundar Pichai, born in Chennai. She was named CEO of PepsiCo in 2006, having joined the company in 1994. The company she presides over is a food and drinks giant: some of the brands owned by PepsiCo include Starbucks, Muller, Frito-Lay and Tropicana. The company says 22 of its brands are each worth more than $1bn (£640m). “In my case, I benefited because I grew up outside of the United States,” Ms Nooyi said in an interview in March. “I understand exactly how the world works, and I could see the world through the eyes of people from outside the United States.”

Ivan Menezes – Diageo

Mr Menezes, from Pune, is another IIM graduate. He took over as head of the British drinks giant Diageo in July 2013. Like Ajay Banga, he began his career with Nestle in 1981. Among the brands the company owns are Guinness, Johnnie Walker whisky, Smirnoff vodka and Captain Morgan rum. One of his biggest moves as CEO was to buy a majority stake in India’s United Spirits company, though that deal has since provided Diageo with a number of headaches.

Shantanu Narayen – Adobe Systems

Mr Narayen, from Hyderabad, has run the software firm since December 2007. He began his career with Apple. “There’s an Indian community that’s vibrant and thriving,” he said of Silicon Valley in an interview in February. “We attribute a lot of that to the importance of education that we all grew up with.” In the interview, he said Hyderabad’s schools – modelled on the British public school system – helped his progression, as did having a foreigner’s appreciation of the opportunity the US had given him. Source…www.bbc.com Natarajan

” The Rise and Rise of Sundar Pichai….”

August 11, 2015NatarajanLeave a comment

Pichai Sundararajan aka Sundar Pichai. Photo: Kamal Narang The Hindu

“Super excited about his progress and dedication to the company,” says Google co-founder Larry Page.

Google’s announcement on Monday that it would be subsumed within a new parent company called Alphabet had a bonus for people of Indian-origin world over: the company’s head of Products and Engineering, Chennai-born Pichai Sundararajan, was anointed the CEO of the new, “slimmed down” Google.

Underscoring his confidence in the man known as Sundar Pichai (43), Google boss Larry Page said of the restructuring in the company he co-founded with Sergey Brin, “A key part of this is Sundar Pichai.”

Mr. Pichai, who is a graduate of IIT Kharagpur and Stanford University, had “really stepped up since October of last year, when he took on product and engineering responsibility for our Internet businesses,” Mr. Page said in a blog post, adding that he and Mr. Brin were “super excited about his progress and dedication to the company.”

They may well have reason to feel fortunate that Mr. Pichai is the man to head their $66-billion revenue, $16-billion profit, company– by most accounts he combines a deep passion for engineering excellence with a rare managerial quality of attracting the best talent into the teams he works with.

Mr. Pichai started at Google in 2004, where he was known as a “low-key manager” who worked on the Google toolbar and then led the launch of the market-beating Chrome browser in 2008.

Following this his rise through the ranks of Google took on an increasingly meteoric tenor, and soon he became Vice President, then Senior Vice President, and ultimately was charged with supervising all Google apps including Gmail and Google Drive and finally given control of Android itself.

His promotion to Product Chief in October 2014 literally made him Mr. Page’s second-in-command with oversight of day-to-day operations for all of Google’s major products including maps, search, and advertising.

Some of Mr. Pichai’s colleagues describe him in the media as a skilled diplomat, including Caesar Sengupta, a Google Vice President who has worked with Mr. Pichai for eight years, and said to Bloomberg News, “I would challenge you to find anyone at Google who doesn’t like Sundar or who thinks Sundar is a jerk.”

Nowhere was Mr. Pichai’s easy blending of techno-diplomatic competence evident than in early 2014, when the fracas between Samsung and Google was reaching fever pitch, at the time over Samsung’s Magazine UX interface for its tablets, which Google felt may have been deliberately underselling Google services such as its Play apps store.

According to reports “Defusing the situation fell to Sundar Pichai, the tactful, tactical new chief of Google’s Android division. Pichai set up a series of meetings with J.K. Shin, CEO of Samsung Mobile Communications, [where] they held ‘frank conversations’ about the companies’ intertwined fates [and a] fragile peace was forged.”

Since then, Samsung has apparently agreed to scale back Magazine UX, and the two corporations have announced a broad patent cross-licensing arrangement to implement which they “now work together more closely on user experience than we ever have before,” according to Mr. Pichai.

Another apparent talent of Google’s new CEO – his thinking seems to be ahead of the curve. Although Mr. Pichai trained in metallurgy and materials science at IIT Kharagpur, and Stanford and did an MBA at Wharton, he was already deeply immersed in the world of electronics.

According to one of his college professors Mr. Pichai “was doing work in the field of electronics at a time when no separate course on electronics existed in our curriculum.”

The Google founders no doubt recognised that Mr. Pichai was a man on an evangelical-type mission for pushing the boundaries of technology.

Mr. Pichai most eloquently outlined this mission when he said, “For me, it matters that we drive technology as an equalising force, as an enabler for everyone around the world. Which is why I do want Google to see, push, and invest more in making sure computing is more accessible, connectivity is more accessible.”

Prime Minister Narendra Modi also congratulated Mr. Pichai on his appointment as Google CEO.

Source….Narayan Lakshman in http://www.the hindu.com

Natarajan

A Mini Punjab in Tamilnadu….

August 11, 2015NatarajanLeave a comment

Workers from Punjab at Akal farm in Vallanthai village. Photo: S. James..The Hindu

Hard working farmers from Punjab are greening dry tracts in the interiors of Ramnad district.

Ropar in Punjab or Ramnad in Tamil Nadu, it no longer makes a difference to Jaspal, Harpal, Gagandeep and Rajendra Singh. Wearing colourful turbans, long white shirts and pyjamas they are out in the fields doing what they love — tilling the land.

“If you love nature and understand the interconnectedness of life, you can do farming anywhere,” says the youngest in the group, Jaspal, in chaste Punjabi.

The sun shines bright in Vallandhai village in Kamuthi taluk of Ramnad district. The farmers, with smiles on their sun-tanned faces, move around pulling out bunches of groundnuts. A lady in salwar-suit walks into the fields with a thermos of chilled lassi (butter milk) and the men take a break.

The group of Punjabis have beautifully blended into the sun-blistered landscape of one of the driest districts in south Tamil Nadu and shown the locals how a farmer’s faith and hard work can yield amazing results.

Till about a decade ago the land here was covered with thorny bushes (kaattu karuvelam) and abandoned by the locals. Today, a big iron gate welcomes you into the area now called the ‘Akal Farm’ that boasts of lush green orchards and sustainable green farms. It has not only become the talking point in the district but also a model example of cultivation showcased to tourists, agriculturists and visitors.

With apt knowledge, experience and some experimentation, about two-dozen farmers from Moga and Sangrur districts in Punjab are now successfully growing mangoes, water melons, papaya, guava, cucumber, pumpkin, amla, carrot, ladies finger, oranges, sapota and custard apple. “We are gradually acquiring more land and increasing our farm produce,” says the soft-spoken Darshan Singh, one of the two group leaders-cum-supervisor who can speak a smattering of Tamil and was invited by the District Collector last month to address local administration staff and farmers from the region.

“It was my first attempt at public speaking and I felt humbled,” says Darshan Singh, “to share tips because I know every farmer anywhere shares a special relationship with the real food.” “I managed to convey my points as I was asked to motivate the people who had rejected the same land for farming,” he adds.

“Sab rab di meherbani hain (everything is God’s grace),” says Darshan Singh, who feels the yield is not yet as high as desired. But we all are happy to have turned the infertile and fallow lands into lush green orchards and fields, he adds.

It all began when Darshan Singh and his friend, Manmohan Singh, left behind their families and chose to travel more than 3,000 kms to this backward belt seven years ago. They followed the suggestion of a retired agriculture officer to explore cultivation in the arid lands of south Tamil Nadu.

“We migrated for farming beyond our home State lured by the cheap land that was in short supply back home,” says Sarabjeet Singh, another senior member in the group. “We were discouraged by the locals who were always grudging against the long dry spells. But we did not mind experimenting because the land was being sold at a throwaway price – Rs.10,000 per acre,” he adds.

The friends pooled in money and jointly bought 300 acres. They also took a house on rent in nearby Virudhunagar and travelled everyday to the hamlet. It took three years to clear the land, dig two dozen borewells, instal drip irrigation and make it ready for plantation.

“We toiled round-the-clock as cleaners, gardeners, farmers, night guards…initially the locals were hostile to us,” says Darshan Singh, “but everybody’s hard work and patience is bearing fruits now.”

“The results took time but we did not lose hope,” asserts Sarabjeet Singh.

Life has taken a new turn inside this mini-Punjab in Vallandhai. The Akal farm now encompasses 600 acres and also has a neatly fenced campus with small cottages, dormitory, a common kitchen, dining area and meditation room. “We no longer feel we live outside Punjab,” says Darshan Singh.

The farmers and their families celebrate Lohri, holi, baisakhi, rakhi, teej and diwali. The women cook the daily dal-chawal and roti-subzi together and even feed the visitors. They also join in pongal and Tamil new year celebrations with their local friends. “The villagers have become friendly now,” says Darshan Singh.

In fact with the Punjabi farmers setting a trend, some local farmers have joined them as workers in the Akal Farm. Some have even returned to them offering to buy the green fields at a higher rate.

A retired Village Administration Officer, Syed Segana, has been with them for the past six years helping in administrative work and translations. “I am trying to teach them Tamil,” he smiles, “but our friendship is beyond language, food and boundaries now.” “Nature and greenery binds us together and it does not matter where we belong to and where we stay and work,” he adds.

The Akal Farm yields

Amla and guava on 40 acres each, mixed dry fruits like cashew nuts and almonds on five acres, papaya on 10 acres. The farmers have planted 5,000 mango trees on 80 acres besides coconut and timber-value trees on 10 acres each and an assortment of other fruits and vegetables. They also cultivate inter-crop and this season harvested 15 tonnes of pumpkin, five tonnes of cucumber and 20 tonnes of water melon on a daily basis.

Source…..Soma Basu in http://www.thehindu.com

Natarajan

Lessons from Sundar Pichai’s rise: Meritocracy, not mediocrity, is way forward….

August 11, 2015NatarajanLeave a comment

The elevation of Sundar Pichai to CEO of tech giant Google marks a triumph for four ideas we in India are uncomfortable with: giving meritocracy its due, allowing people to rise regardless of age, valuing diversity, and inviting talented immigrants to work for the country.

Stuck as we are to politically-driven social justice systems where quotas and reservations dominate the agendas of political parties and have become an end in themselves, we have paid inadequate attention to meritocracy. Any society that places such a low value on getting the right talent into the right job and giving him or her opportunities for growth will pay a huge price on several fronts – innovation being one of them.

Mediocrity, whether in government or in corporations or in academics, can provide only incremental gains for society. Multi-bagger gains come from promoting meritocracy.

It should thus come as no surprise that India has invented almost nothing since the humble “lota” of centuries ago, even while Indian techies dominate Silicon Valley’s startup culture, accounting for 15 percent of the total. Our belief in “jugaad” may be useful when resources are scarce, but “make-do” is a poor substitute for “make something new.”

Support for meritocracy, effective mentoring, and an ability to discriminate in favour of talent (as opposed to just seniority and age) is vital for innovation.

Consider Sundar Pichai (the name is actually a shortened version of his original name Sundararajan Pichai). He joined Google in 2004, and in 11 years he is holding the top job at age 43. It is difficult to visualise any Indian company giving this kind of opportunity to a talented foreigner. To be sure, we do have the occasional foreign talent heading Indian companies (the Tata group has some examples in this area), but the cases are few and far between as most Indian companies tend to be family-dominated or narrowly based in terms of their talent pool. And the talent we get from abroad is usually past its prime.

Even Infosys, our home-grown tech pioneer in offshoring, fell into the trap of giving the founders first right of refusal to the CEO’s job till bad performance and a changing operating environment finally forced them to get new blood in the form of a Vishal Sikka last year.

A Satya Nadella would have been languishing at some middle-level position in an Indian tech company if he had sought to make his career here, but at 46 he made it to the top at Microsoft as CEO in early 2014, a successor to Steve Ballmer.

Sundar Pichai was also not made by accident. Before he became CEO, he worked closely with CEO Larry Page, and played major roles in creating the Google Toolbar, the browser Chrome, and in managing the growth of Android, the world’s largest mobile phone operating system. Page did not hand over his job to Pichai because he liked the guy. He watched Pichai’s progress from close quarters, and after handing him one assignment after another, decided that he was the man to take over his own job. Page wrote in his Google blog yesterday (10 August): “I have been spending quite a bit of time with Sundar, helping him and the company in any way I can, and I will of course continue to do that. Google itself is also making all sorts of new products, and I know Sundar will always be focused on innovation – continuing to stretch boundaries. I know he deeply cares that we can continue to make big strides on our core mission to organise the world’s information.”

Note the degree of supervision and support Page gave Pichai. He also wrote this about Pichai: “Sundar has been saying the things I would have said (and sometimes better!) for quite some time now, and I’ve been tremendously enjoying our work together. He has really stepped up since October of last year, when he took on product and engineering responsibility for our Internet businesses. Sergey (Brin) and I have been super excited about his progress and dedication to the company. And it is clear to us and our board that it is time for Sundar to be CEO of Google. I feel very fortunate to have someone as talented as he is to run the slightly slimmed down Google and this frees up time for me to continue to scale our aspirations.”

Now, why wouldn’t a Pichai kill for such a strong vote of confidence, support and faith from the bosses of Google?

Unfortunately, the Indian DNA is about losing talent. India produces tech talent by the thousand, but still loses them by the hundred (if not the thousand) to Ivy League schools or tech companies in Silicon Valley. This is because we are unwilling or unable to give our talent the kind of support and mentoring, not to speak of challenge and opportunity, they need.

The recent incident, where IIT Roorkee had to expel 72 students for failing to make the grade, is instructive. Most students who get into IITs are, by definition, hard and talented workers. They would have spent years in coaching classes and worked hard to crack the IIT-JEE exams. The question is: why then would 72 of them fail to make the grade?

Answer: we fail to give them the support they actually need – or not enough of it – after they get into the institution. As this Indian Express story points out, “90 percent of the IIT-Roorkee students who were expelled were from reserved categories (SC, ST and OBC) and scored average to high ranks in their respective categories in the 2014 IIT-JEE (Advanced). Once on campus, however, several factors pull them back, prominent among them a lack of fluency in English.”

Consider the sheer loss of talent we face if students have to be turfed out not for lack of engineering talent, but lack of proficiency in English.

The problem is not the quotas themselves, but the assumption that quotas by themselves are enough. In fact, excessive dependence on quotas to deliver social justice does damage by, first, marking such students out as somehow untalented, and then ensuring their failure by not giving them the support they need to cope with the rigours of an IIT academic session. We have conveniently forgotten that quotas have to be supplemented by effective mentoring and help by mentors. Without this, quotas will become self-defeating and divisive. (Some IITs do this effectively, but not all).

One can be sure that the same thing is happening in other areas of reservations and quotas, where the successes are vastly outnumbered by failures due to the lack of mentoring, including in our government.

Quotas are useful only if they succeed in reducing the need for quotas, not if they end up perpetuating and extending it by promoting mediocrity and a sense of victimhood among the beneficiaries.

We need to learn how to do things right from the elevation of Pichai, a first-generation immigrant to the US who rose to the top because their system favours meritocracy even while encouraging affirmative action and social diversity in institutions and corporations.

For now, though, we should see Pichai’s and Nadella’s rise as slaps in the face of our mediocrity-driven culture.

Source……R.Jagannathan ….www.firstpost.com

Natarajan

“Sundar Pichai: Google’s new boss from humble roots…..”…. A Report From BBC

August 11, 2015NatarajanLeave a comment

With Google creating its own parent company, Alphabet, there’s a bit of moving about in the Google boardroom.

Larry Page is now chief executive of Alphabet. Sergey Brin is its president.

And moving up to be in charge of Google is 43-year-old Sundar Pichai.

Great news for Pichai, and good news too for India – his appointment makes him the latest Indian to earn a massively high-profile job in the US technology industry. Microsoft’s Satya Nadella is the other notable example.

Pichai’s life story is remarkable, and his rise to the top of Google is a glowing endorsement of India’s standing in the global technology industry, and equally, a reassuring reminder of the so-called “American Dream”.

Pichai was born and schooled in Chennai, India. He captained his school’s cricket team, leading it to win regional competitions.

He studied Metallurgical Engineering at the Indian Institute of Technology in Kharagpur (IIT Kharagpur). According to one of his tutors, quoted in the Times of India, Pichai was the “brightest of his batch”.

He has evidently used his talent to great effect at Google, a company he joined in 2004. Products under his watch include Google’s web browser, Chrome, as well as the Android mobile operating system.

Android is by far the world’s most popular mobile OS – a fact made perhaps more startling by the fact Pichai’s family did not possess a telephone until he was 12 years old.

Challenges

According to a profile in Bloomberg magazine, Pichai’s upbringing was humble. His family lived in a two room apartment. Pichai didn’t have a room – he slept on the living room floor, as did his younger brother.

The family didn’t own a television, or a car.

But Pichai’s father planted the seeds of technology into his boy’s mind, partly thanks to his job at British conglomerate General Electric Company (not to be confused with the American General Electric).

“I used to come home and talk to him a lot about my work day and the challenges I faced,” Regunatha Pichai told Bloomberg, adding that Sundar had a remarkable talent for remembering telephone numbers.

After graduating from IIT Kharagpur, Pichai was offered a scholarship at the ultimate breeding ground of tech geniuses – Stanford. The plane ticket to America cost more than his Dad’s annual salary.

At Google, Pichai is described as soft-spoken, and well liked. He is also very popular among developers – he runs Google’s annual developer event, I/O.

“Sundar has been saying the things I would have said (and sometimes better!) for quite some time now, and I’ve been tremendously enjoying our work together,” wrote Larry Page in his blogpost announcing all the big changes.

Larry Page and Sergey Brin have been hands-off with Google’s day-to-day running for sometime, and so, in Pichai’s life, today’s announcement is simply making it official: he’s in charge.

His remit is best summed up as Google’s core products – the bits that make the real money. That includes things like search, advertising, maps and YouTube.

He has challenges to navigate, like YouTube’s increasingly intense battle with Facebook in the video space. The social network has dramatically increased the amount of video being watched on its site – but YouTube still holds the title of most popular, for now at least.

Follow Dave Lee on Twitter @DaveLeeBBC.

Source….Dave Lee in http://www.bbc.com

Natarajan